‫اﺳﻄﻮره‬
  Writer: Pegah

                      ‫‪bia4roman.com‬‬
  ‫============================================================================‬
‫زﯾﺮ ﺑﺎران، زﯾﺮ ﺷﻼق ﻫﺎي ﺑﯽ اﻣﺎن ﺑﻬﺎره اش اﯾﺴﺘﺎدم و ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎي رﻧﮕﺎرﻧﮓ و ﺳﺮﻧﺸﯿﻦ ﻫﺎي از دﻧﯿﺎ ﺑﯽ‬
     ‫ﺧﺒﺮﺷﺎن! دﺳﺘﻢ را ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻨﺪ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا ﺑﯿﻔﺘﻢ و ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﺧﺮد ﺷﻮم، ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﻟﻪ ﺷﻮم، ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﺧﺮاب ﺷﻮم!‬
‫ﺻﺪاي ﺑﻮق ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺳﻮﻫﺎن ﯾﺎ ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺗﯿﻎ، ﯾﺎ ﻧﻪ از آن ﺑﺪﺗﺮ، ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺷﻤﯿﺸﯿﺮ زﻫﺮآﻟﻮد روﺣﻢ را ﺧﺮاش ﻣﯽ دادﻧﺪ. ﺳﺮم را‬
‫ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﻢ ﺑﻨﺪ ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ ﺗﮑﯿﻪ دادم. آب از ﻓﺮق ﺳﺮم راه ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. از ﺗﯿﻐﻪ ﺑﯿﻨﯽ ام ﻓﺮو ﻣﯽ‬
                                 ‫ﭼﮑﯿﺪ و ﺗﺎ زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ام راﻫﺶ را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد! از آن ﺑﻪ ﺑﻌﺪش را ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﻓﺖ!‬
‫ﻫﻤﻬﻤﻪ اوج ﮔﺮﻓﺖ. دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺲ ﺷﺪ. ﻋﺪﺳﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺳﻮﺧﺖ. ﮔﻠﻮﯾﻢ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﺧﺸﮑﯽ ﮔﺮدﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ، اﻣﺎ ﺳﺮ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و‬
‫دﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺳﯿﺎه اﯾﺴﺘﺎد. ﺳﯿﺎه ﺑﻮد دﯾﮕﺮ، ﻧﺒﻮد؟ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ، ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎورم ﺷﻮد! ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺧﺎﻃﺮه‬
‫اﯾﻦ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺳﯿﺎه ﺗﺎ اﺑﺪ در ذﻫﻨﻢ ﺣﮏ ﺷﻮد، اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ. درش ﮐﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ ﺗﺎب ﻧﯿﺎوردم. ﮐﺎﻣﻞ ﭼﺮﺧﯿﺪم. ﭘﺸﺖ ﺳﺮم را ﺑﻪ ﻫﻤﺎن‬
‫ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎه ﮐﺬاﯾﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم. ﻟﺮزش ﻓﮑﻢ را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺣﺎﻻ ﯾﺎ از ﮔﺮﯾﻪ و ﺑﻐﺾ و ﯾﺎ از ﺧﯿﺴﯽ ﻟﺒﺎس ﻫﺎ و ﺳﺮﻣﺎي ﻓﺮوردﯾﻦ ﻣﺎه!‬
                              ‫دﺳﺘﺎﻧﻢ را ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻢ. ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻢ روي ﻫﻤﻪ زﺷﺘﯽ ﻫﺎي اﯾﻦ دﻧﯿﺎ، روي اﯾﻦ دﻧﯿﺎ.‬
‫ﭘﺎﯾﺎن ﺧﻂ ... ﺧﻂ ﭘﺎﯾﺎن! ﻫﻤﺎن ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ آﺧﺮ زﻧﺪﮔﯿﺴﺖ. ﻫﻤﺎن ﺗﻠﺨﯽ دردﻧﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎورش ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎن‬
                                 ‫ﺳﻮت دﻗﯿﻘﻪ ﻧﻮد اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ! ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ! درﺳﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎده ام. ﻣﯽ داﻧﯽ ﭼﺮا؟‬
                                                                    ‫ﭼﻮن اﻣﺮوز اﺳﻄﻮره ﻣ‪‬ﺮد! اﺳﻄﻮره ﻣﻦ، ﻣ‪‬ﺮد ﻣﻦ، ﻣ‪‬ﺮد!‬
                                                                                                              ‫****‬
                                                                                                              ‫ﺷﺎداب:‬
                                                                      ‫ﺗﺒﺴﻢ ﻧﯿﺸﮕﻮن آﻫﺴﺘﻪ اي از دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﯾﻪ ﺟﻮري ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ اﻧﮕﺎر ﻣﻦ ﺷﺮاﯾﻄﺘﺖ رو ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ. ﺧﺐ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ اوﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر اﺣﺘﯿﺎج داره ﺗﻮﯾﯽ، ﻧﻪ ﻣﻦ.‬
                                                    ‫ﺗﻌﺎرف ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎت ﻧﺪارم. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﯾﻪ ﮐﺎري ﻫﻢ واﺳﻪ ي ﻣﻦ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                                ‫ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ.‬
                                            ‫- ﻣﺸﮑﻞ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ. ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﻮ اون ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                  ‫اَه ﻏﻠﯿﻈﯽ ﮔﻔﺖ و ﺑﺎزوﯾﻢ را ﻓﺸﺎر داد.‬
‫- واﻗﻌﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺮض و ﻗﺴﻄﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻻ آوردﯾﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ؟ ﺗﻮ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﺷﺎداب؟! ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ دﯾﮕﻪ‬
        ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﻪ. اﮔﻪ زﺑﻮﻧﻢ ﻻل ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻓﺸﺎر روﺣﯽ و ﻣﺎﻟﯽ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎد ﺗﻮ ﭼﯿﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﻫﺎ؟‬
                                                              ‫دﻟﻢ آﺷﻮب ﺷﺪ. ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮرد از اﯾﻦ ﺗﺮس ﻣﻮذي و ﮐﺸﻨﺪه!‬
‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺳﺨﺘﺘﻪ. ﻣﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر ﭼﻘﺪر واﺳﺖ ﻋﺬاب آوره، وﻟﯽ اﻧﺘﺨﺎب دﯾﮕﻪ اي ﻧﺪاري. ﺗﻮ ﻫﻨﻮز داﻧﺸﺠﻮﯾﯽ، ﻣﺪرﮐﺖ رو‬
‫ﻫﻮاﺳﺖ. ﺳﺎﺑﻘﻪ ﮐﺎرِﺗَﻢ ﮐﻪ ﺻﻔﺮه. ﺑﻪ ﺧﺪا ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﺸﯽ ﮔﺮي رو ﻫﻢ ﻫﯿﭻ ﺟﺎ ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ. ﺗﺎزه ﻫﻤﯿﻨﻢ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب آﺷﻨﺎﯾﯽ و رﻓﺎﻗﺖ‬
                                                                                                ‫دارن ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺪن.‬
                                                                              ‫آه ﮐﺸﯿﺪم. ﻓﺸﺎر دﺳﺘﺶ را ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺮد.‬
‫- ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻧﯿﻤﻪ وﻗﺘﻪ. ﻫﻢ درﺳﺖ رو ﻣﯽ ﺧﻮﻧﯽ ﻫﻢ ﯾﻪ ﮐﻤﮏ ﺧﺮﺟﯽ واﺳﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﯿﺸﯽ. ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ، ﺑﻪ‬
                                             ‫ﺷﺎدي، ﺑﻪ ﺧﻮدت ﮐﻪ ﯾﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﯾﻪ ﺟﻔﺖ ﮐﻔﺶ ﺑﺨﺮي و ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ.‬
                                                                                      ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                               ‫- ﺗﻮ درد ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ، ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ.‬
                                                                ‫دﺳﺘﻢ را رﻫﺎ ﮐﺮد. ﻣﻮﺟﯽ از ﻧﺎاﻣﯿﺪي در ﺻﺪاﯾﺶ دوﯾﺪ.‬
‫- ﭼﺮا، ﻣﯽ دوﻧﻢ، اﻣﺎ ﺗﻮ ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن در ﻣﻮرد اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ رو ﻧﺪاري. واﺳﻪ ﯾﻪ ﺑﺎرم ﮐﻪ ﺷﺪه ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ و درِ اون‬
                                                                                            ‫اﺣﺴﺎﺳﺖ رو ﮔ‪‬ﻞ ﺑﮕﯿﺮ.‬
                                                                          ‫ﻣﯿﺦ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ در ﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮرﺗﻢ ﻓﺮو رﻓﺖ.‬
                                                                                                     ‫- ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ؟‬
                                                  ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻧﮕﺎﻫﻢ را از ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ "او" ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                     ‫- ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ.‬
                                                                    ‫دﺳﺘﺶ را روي ﮔﻮﻧﻪ ام ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎ دﻟﺴﻮزي، ﺑﺎ ﻏﻢ!‬
                                                                   ‫- ﺧﻮدت ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ ﯾﺎ ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ؟‬
                             ‫دوﺑﺎره ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻢ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ زﯾﺮ درﺧﺖ ﻧﺎرون. ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ او و دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ.‬
‫"ﻣﻦ ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ از ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺻﺪ ﻓﺮﺳﺨﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺶ ﺗﻤﺎم اﻧﺪام ﻫﺎي دروﻧﯽ و‬
                                                                                     ‫ﺑﯿﺮوﻧﯽ ام ﺑﻪ ﻟﺮزه ﻣﯽ اﻓﺘﻨﺪ؟"‬
                                                                                           ‫- ﻧﻪ ﺧﻮدت ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ.‬
                                                                                             ‫آﻫﯽ از ﺗﻪ دل ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫- ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ازش ﻓﺮار ﮐﻨﯽ؟ ﺷﻤﺎ ﻗﺮاره ﻫﻤﮑﺎر ﺷﯿﻦ. اﯾﻦ ﺟﻮري ﮐﻪ ﺗﻮ دﺳﺖ و ﭘﺎت ﻣﯽ ﻟﺮزه روز اول ﺑﻪ دوم ﻧﺮﺳﯿﺪه ﻫﻤﻪ‬
                                                                                                     ‫ﭼﯽ ﻟﻮ ﻣﯿﺮه.‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﭼﻬﺮه اش را از ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﻢ ﭘﺲ ﺑﺰﻧﻢ و ﺻﻮرت ﮐﻮﭼﮏ ﺷﺎدي را ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻨﺶ ﮐﻨﻢ. ﭼﻬﺮه ﮐﻮﭼﮏ ﻻﻏﺮ ﺷﺪه اش را و‬
                                                                    ‫دﺳﺘﺎن ﻣﺎدرم. دﺳﺘﺎن ﭘﯿﺮ و ﭼﺮوك ﺧﻮرده اش را.‬
                                                                         ‫ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ دﺳﺖ ﺗﺒﺴﻢ را ﮐﻨﺎر زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                             ‫- از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻣﯿﺎم. ﺑﻪ ﻗﻮل ﺗﻮ اﻧﺘﺨﺎب دﯾﮕﻪ اي ﮐﻪ ﻧﺪارم.‬
                                                                            ‫ﺻﻮرﺗﻢ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﺑﻪ دﻗﺖ ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺶ ﮐﺮدم.‬
                                                                                                                   ‫- دارم؟‬
                                                                               ‫ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
                                                                           ‫- ﻧﻪ، ﺗﺎ وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﻣﺪرك ﮐﻮﻓﺘﯽ رو ﻧﮕﯿﺮي، ﻧﻪ.‬
                                         ‫ﮔﺮدﻧﻢ را ﺧﻢ ﮐﺮدم و ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﮐﻨﺎر ﻧﺎﺧﻨﻢ را ﺑﻪ ﺑﺎزي ﮔﺮﻓﺘﻢ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                      ‫- ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺷﺮاﯾﻄﻢ ﭼﯿﻪ. ﮐﺎﻣﻞ واﺳﺶ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪه. ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﻼﺳﺎ رو ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﻪ،‬
                                             ‫اﻣﺎ ﺑﺎزم ﺗﻮ ﺑﮕﻮ. از وﺿﻊ ﻣﺎﻟﯿﻢ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ داره، اﻣﺎ دوﺑﺎره ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ...‬
                                                                                                        ‫ﺣﺮﻓﻢ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد.‬
                                                                                               ‫- ﺑﻬﺘﺮه ﺧﻮدت ﺑﻬﺶ ﺑﮕﯽ.‬
‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد. رد ﻧﮕﺎﻫﺶ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﭘﺴﺮي ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻪ‬
                                                                                                  ‫ﺳﻤﺘﻤﺎن ﻣﯽ آﻣﺪ رﺳﯿﺪم.‬
                                                                                                           ‫ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                 ‫- داره ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ. واي ... داره ﻣﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ!‬
                                                                                           ‫ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮﯾﻢ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ! ﭼﯿﻪ ﺣﺎﻻ؟ ﻣﮕﻪ ﺟﻦ دﯾﺪي؟ اﻧﻘﺪر ﺿﺎﯾﻊ ﻧﺒﺎش ﺗﻮ رو ﺧﺪا!‬
                  ‫آب دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت دادم و از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. ﻧﻪ ﺑﺮاي ﺣﺮف زدن ﺑﺎ او، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ اﺣﺘﺮام دﯾﺎﮐﻮ. ﺑﻪ اﺣﺘﺮام اﺳﻄﻮره!‬
‫ﻫﻢ زﻣﺎن ﺑﺎ از ﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎدن ﻗﻠﺒﻢ ﻣﻘﺎﺑﻠﻤﺎن اﯾﺴﺘﺎد. ﺳﺮم را ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﺗﻮي ﯾﻘﻪ ﻓﺮو ﺑﺮدم و آﻫﺴﺘﻪ ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﺟﻮاﺑﻢ را ﺑﺎ ﺑﯽ‬
                                                                                            ‫ﻗﯿﺪي داد و رو ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                        ‫- ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻦ اﯾﺸﻮﻧﻦ؟‬
                                                                                            ‫ﺣﺘﯽ ﻣﺮا ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ! ﺣﺘﯽ ...‬
                                                                                             ‫ﺗﺒﺴﻢ راﺣﺖ و آرام ﺟﻮاب داد:‬
                                                                                       ‫- ﺑﻠﻪ. ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ، ﺷﺎداب ﻧﯿﺎﯾﺶ.‬
                                                                                      ‫- ﺧﻮﺑﻪ. اﻃﻼﻋﺎت رو ﺑﻬﺸﻮن دادﯾﻦ؟‬
                                                                                   ‫اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻢ.‬
                                                                                     ‫- ﺑﻠﻪ. ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻦ.‬
                                                                                       ‫- در ﻣﻮرد ﺣﻘﻮق و دﺳﺘﻤﺰد ﭼﻄﻮر؟‬
‫ﻧﺸﻨﯿﺪم ﺗﺒﺴﻢ ﭼﻪ ﺟﻮاﺑﯽ داد، ﭼﻮن ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﻢ ﭘﯽ ﺗﺮك ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻨﺎر ﮐﻔﺸﻢ و ﺑﺮاﻗﯽ و ﺻﯿﻘﻠﯽ ﮐﻔﺶ ﻫﺎي او رﻓﺘﻪ‬
       ‫ﺑﻮد. آرام ﭘﺎي ﭼﭙﻢ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪم و ﭘﺸﺖ ﭘﺎي راﺳﺘﻢ ﻗﺎﯾﻢ ﮐﺮدم. دوﺑﺎره آرﻧﺞ ﺗﺒﺴﻢ ﺗﻮي ﭘﻬﻠﻮﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.‬
                                                                                    ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﺷﺎداب ﺟﺎن.‬
‫ﻫﺎ؟ ﺣﺎﺗﻤﯽ؟ آﻫﺎ! دﯾﺎﮐﻮ. ﺻﺪاﯾﻢ را ﺻﺎف ﮐﺮدم و ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻧﺖ اﺧﺘﻼف ﻗﺪ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ از ﺗﻤﺎم‬
                                                                                                        ‫وﺟﻨﺎﺗﺶ ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ.‬
‫- ﻋﺮض ﮐﺮدم ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎرﯾﺘﻮن از ﺳﻪ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮه ﺗﺎ ﻫﺸﺖ ﺷﺐ. اﮔﻪ ﮐﻼس داﺷﺘﯿﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﺑﺎ ﻣﻨﺸﯽ ﺷﯿﻔﺖ ﺻﺒﺢ ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ‬
                                                                                               ‫ﮐﻨﯿﻦ و ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺑﺸﯿﻦ. ﺣﻠﻪ؟‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﺶ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم. ﺗﺒﺴﻢ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ آن ﻗﺪرﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﺎص ﻧﯿﺴﺖ، اﻣﺎ اﯾﻦ ﭼﻬﺮه ﻫﻤﯿﺸﻪ اﺧﻢ آﻟﻮد ﺷﺮﻗﯽ، ﺑﺎ آن‬
‫ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﻧﺎ ﻣﺤﺴﻮس روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ، ﺑﺎ آن ﻧﮕﺎه ﻫﻤﻮاره ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﺶ، ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ رﻧﮕﺸﺎن را ﺗﺸﺨﯿﺺ‬
‫دﻫﻢ، ﺑﺎ ﭘﻮﺳﺖ روﺷﻨﯽ ﮐﻪ آﻓﺘﺎب، ﻣﺮداﻧﻪ، ﺗﯿﺮه اش ﮐﺮده ﺑﻮد، ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي آﺷﻔﺘﻪ و ﺧﻮش ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻮر ﺷﺪﯾﺪ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻗﻬﻮه‬
‫اي ﺑﻮدﻧﺸﺎن را ﺑﺮﻣﻼ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺑﺎ آن اﺳﻢ ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺐ اﻣﺎ دﻟﻨﺸﯿﻦ و دﻫﺎن ﭘﺮ ﮐﻨﺶ، ﺑﺎ ﺗﻪ ﻟﻬﺠﻪ ﮐﺮدي ﻗﺸﻨﮕﺶ، ﺑﺎ آن ﻏﯿﺮت‬
‫و ﺗﻌﺼﺐ ﺧﺎص ﻣﺮدم ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻏﺮب ﮐﻪ دل دﺧﺘﺮﻫﺎ را ﺑﺮده ﺑﻮد، ﺑﺎ "ﮔﯿﺎن")ﮔﯿﺎن در زﺑﺎن ﮐﺮدي ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺟﺎن اﺳﺖ( ﮔﻔﺘﻦ ﻫﺎي‬
‫ﺑﻠﻨﺪ و ﺳﺮﺧﻮﺷﺎﻧﻪ اش در ﺟﻮاب ﭘﺴﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯽ زدﻧﺪ، ﺑﺎ ﺣﺠﺐ و ﻣﺘﺎﻧﺘﯽ ﮐﻪ در ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ دﺧﺘﺮﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎه ﻧﺸﺎن ﻣﯽ‬
‫داد و ﺑﺎ ﻣﺮام و ﻣﻌﺮﻓﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ زﺑﺎﻧﺰد ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ داﺳﺘﺎن زﻧﺪﮔﯽ اش ﮐﻪ ﺑﯽ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻪ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻧﺒﻮد، ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دور‬
                           ‫از دﺳﺘﺮس ﺑﻮدﻧﺶ ﺣﺘﯽ ﻣﯿﺎن ﭘﺴﺮﻫﺎ، ﺑﺮاي ﻣﻦ، ﺑﺮاي ﺷﺎداب اﺳﻄﻮره ﻧﺪﯾﺪه، ﻧﻤﺎد ﺧﺪاﯾﺎن روﻣﯽ ﺑﻮد!‬
                                                                                   ‫- ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ؟ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻋﺮاﯾﻀﻢ ﺷﺪﯾﻦ؟‬
                                                                                                                ‫ﭘﻠﮏ زدم.‬
                                                                                                               ‫- ﺑﻠﻪ. ﺣﻠﻪ.‬
                                                                                                                    ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﻋﺠﺐ دﺧﺘﺮ ﺧﻨﮕﯽ! ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮد دﺳﺖ و ﭘﺎ ﭼﻠﻔﺘﯽ و ﮔﯿﺞ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟ اﺻﻼ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ او اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮد؟ ﻋﯿﻦ‬
‫وزﻏﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزه از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﻓﻘﻂ ﺑﺮ و ﺑﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻪ زور ﮔﻔﺖ "ﺣﻠﻪ" اوف! اﮔﺮ ﻗﻮل ﻧﺪاده ﺑﻮدم، ﻣﺤﺎل‬
                                                                                                       ‫ﺑﻮد زﯾﺮ ﺑﺎرش ﺑﺮوم.‬
     ‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ را از ﺟﯿﺒﻢ درآوردم و ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﺷﻤﺎره "داﻧﯿﺎر" را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﯾﮏ ﺑﻮق، دو ﺑﻮق، ﺳﻪ ﺑﻮق، ﻧﻪ ﺧﯿﺮ! اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر!‬
                                              ‫ﮐﻼﻓﻪ از ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﭘﺎﯾﻢ را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪم و اَه ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺘﻢ.‬
                                                                                                 ‫- ﭼﯿﻪ ﺑﺎز اﻋﺼﺎب ﻧﺪاري؟‬
                                                                                     ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺷﻬﺎب ﮐﺮدم و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                 ‫- دوﺑﺎره اﯾﻦ ﭘﺴﺮه ﭘﯿﺪاش ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﯾﻪ ﺑﺎر ﮐﺪوم ﮔﻮري ﻏﯿﺒﺶ ﻣﯽ زﻧﻪ.‬
                                                                                               ‫ﺷﻬﺎب ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺑﻠﻨﺪ، ﺑﯽ ﻗﯿﺪ!‬
‫- ﺗﻮ ﻫﻨﻮزم ﻧﮕﺮان داﻧﯿﺎر ﻣﯿﺸﯽ؟ آﺧﻪ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ ﮐﻪ اون دﯾﮕﻪ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ده ﺳﺎﻟﻪ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﺸﺖ - ﻧﻪ‬
‫ﺳﺎﻟﺸﻪ. ﺑﻌﺪﺷﻢ اون ﮐﻪ ﮐﺎرش ﻣﺚ‪ ‬ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ. ﺳﺪ ﺳﺎزه. ﻫﯿﭻ ﺳﺪي رو ﻫﻢ وﺳﻂ ﺷﻬﺮ ﻧﻤﯽ ﺳﺎزن. ﻫﻤﺸﻮن ﺗﻮ ﮐﻮه و ﮐﻤﺮن.‬
                    ‫ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺻﻌﺐ اﻟﻌﺒﻮر. ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ آﻧﺘﻦ ﻧﻤﯽ ده، ﯾﺎ ﺟﻮاب دادن ﺳﺨﺘﻪ. اﻧﻘﺪر ﻣﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﺸﺨﺎش ﻧﺬار ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ.‬
‫ﮔﻮﺷﯽ را ﻣﯿﺎن اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﻓﺸﺮدم. ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﻧﺒﺎﺷﻢ؟ او ﺑﺎ آن ﻧﮕﺎه ﯾﺨﺰده و ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ روي ﻟﺒﺎﻧﺶ، او ﺑﺎ آن‬
‫ﺳﯿﮕﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﻀﺎي ﻣﯿﺎن دو اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﺧﺎﻟﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ. او ﺑﺎ آن دﺧﺘﺮﻫﺎي ﻣﻌﻠﻮم اﻟﺤﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از دو ﺳﺎﻋﺖ‬
                                          ‫ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺶ ﻧﺒﻮدﻧﺪ. ﻧﻪ ﺣﺘﯽ دو ﺳﺎﻋﺖ و ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ، ﻧﻪ ﺣﺘﯽ دو ﺳﺎﻋﺖ و ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪ.‬
                                                                                    ‫دﺳﺖ ﺷﻬﺎب روي ﺷﺎﻧﻪ ام ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫- داﻧﯿﺎر ﺑﺎ ﺗﻮ ﻓﺮق داره. ﭼﺎره اي ﻧﺪاري ﺟﺰ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻔﺎوﺗﺎﺗﻮن اﺣﺘﺮام ﺑﺬاري. وﮔﺮﻧﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺎﻫﯽ دو ﺳﻪ روز ﺑﺎ اون ﺑﻮدن رو‬
                                                                                                  ‫ﻫﻢ از دﺳﺖ ﻣﯿﺪي.‬
                                             ‫ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﺎب ﺑﻮد. داﻧﯿﺎر دل اﯾﻦ را داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ از زﻧﺪﮔﯿﺶ ﺣﺬﻓﻢ ﮐﻨﺪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و راﺳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻧﮕﺎﻫﻢ را ﺗﻮي ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺳﺮﺳﺒﺰ داﻧﺸﮕﺎه ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﻣﺸﺘﺎق‬
                                     ‫دﺧﺘﺮﻫﺎي زﯾﺎدي را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮدم دﯾﺪم. ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ. ﺳﺮي ﺗﮑﺎن دادم و در دل ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                    ‫- اﻣﺎن از اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ و ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ!‬
                                                                    ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ زﻧﮓ ﺧﻮردن ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻤﺎس را ﺑﺮﻗﺮار ﮐﺮدم.‬
                                                                                                ‫- اﺣﻮال ﺧﺎن داداش؟‬
   ‫ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدم ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرم ﮐﻪ ﭘﻮزﺧﻨﺪ روي ﻟﺒﺶ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻏﻠﯿﻆ ﺗﺮ اﺳﺖ. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﺮ ﺧﻮدم ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺎﺷﻢ.‬
                                                       ‫- اﯾﻦ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﻤﺮاﻫﺖ ﮐﯽ ﻫﻤﺮاﻫﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻢ؟‬
                                           ‫ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدم ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرم اﯾﻦ ﺻﺪاي ﺿﻌﯿﻔﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪم ﻧﺎﺷﯽ از زﻫﺮﺧﻨﺪش اﺳﺖ.‬
                                                                                      ‫- ﻣﺮﺳﯽ ﺧﺎن داداش ﻣﻨﻢ ﺧﻮﺑﻢ.‬
                                                                    ‫ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ. ﻻﻗﯿﺪ، ﺑﯽ ﺧﯿﺎل، ﭘﺮ از اﺳﺘﻬﺰا و ﺗﻤﺴﺨﺮ!‬
                                                                                                             ‫ﻏﺮﯾﺪم:‬
                                                                                ‫- داﻧﯿﺎر ﻣﻦ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﻣﯿﺸﻢ، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟‬
                                                        ‫ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدم ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرم ﮐﻪ ﺧﻨﺪه اش را ﺑﻪ زور ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮده اﺳﺖ.‬
                                                                                          ‫- ﺧﺐ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ، ﻧﺸﻮ.‬
                                   ‫ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﮐﻪ اﮔﺮ اﯾﻦ آدم ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺑﺮادرم ﺑﻮد ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ زﻧﺪه اش ﺑﮕﺬارم؟‬
                                             ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺑﺮ ﻫﻢ ﻓﺸﺮدم و ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺧﺸﻤﻢ را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                        ‫- ﮐﯽ ﻣﯿﺎي؟‬
                                                                                  ‫ﺻﺪاي ﻇﺮﯾﻔﯽ از دور ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ.‬
                                                                                          ‫- دﻧﯽ؟ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ ﺑﯿﺎ دﯾﮕﻪ.‬
                                                                  ‫دﻧﯽ ... دﻧﯽ؟ ﻓﮑﻢ را روي ﻫﻢ ﺳﺎﯾﯿﺪم و ﺑﺎز ﻏﺮﯾﺪم:‬
                                                                                                             ‫- داﻧﯿﺎر!‬
                                                             ‫ﺻﺪاﯾﺶ ﺳﺮدﺗﺮ ﺷﺪ.ﺣﻮاس ﭘﺮت ﺗﺮ ﺷﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ دارﺗﺮ ﺷﺪ.‬
                                                           ‫- ﮐﺎرم ﮐﻪ ﺗﻤﻮم ﺷﻪ ﻣﯿﺎم ﺳﺮ ﻣﯽ زﻧﻢ. اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم. ﻓﻌﻼً.‬
                                                                                                             ‫داد زدم:‬
                                                                                                          ‫- داﻧﯿﺎر ...‬
                                                                                        ‫اﻣﺎ ﺗﻤﺎس را ﻗﻄﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
‫ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﻢ از ﺷﺪت ﻓﺸﺎر درد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ، ﻓﮑﻢ ﻫﻢ. آرام ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﯾﮏ ﺟﻔﺖ ﻣﺮدﻣﮏ ﺳﯿﺎه ﻧﮕﺮان ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪم. از ﮐﯽ‬
                                         ‫اﯾﻨﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎده و ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﻢ ﮔﻮش داده و ﺣﺮﮐﺎت ﻋﺼﺒﯽ ام را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ؟‬
                                                                ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ از ﺑﺮﺧﻮرد داﻧﯿﺎر ﺣﺮﺻﻢ را ﺳﺮ او ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮدم.‬
                                                                                 ‫- ﭼﯿﻪ ﺧﺎﻧﻮم؟ ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎدﯾﻦ؟‬
                                                                            ‫ﺳﺮﯾﻊ در ﺧﻮدش ﺟﻤﻊ ﺷﺪ و ﻟﺒﺶ ﻟﺮزﯾﺪ.‬
                                                                                    ‫- ﭼﯿﺰه ... ﻣﻦ ... ﻓﻘﻂ ... ﺑﺎﯾﺪ ...‬
                                                              ‫ﺻﺪاﯾﺶ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﯾﻌﻨﯽ اﻧﻘﺪر ﺗﻨﺪ رﻓﺘﺎر ﮐﺮده ﺑﻮدم؟‬
                                                                ‫دﺳﺘﯽ ﺗﻮي ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ آرام ﺗﺮي ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                         ‫- ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻦ ﺑﮕﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ؟‬
‫دﯾﺪم ﮐﻪ ﭼﻪ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن ﺗﺮك ﮐﻔﺸﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺑﻐﻀﯽ ﮐﻪ ﭼﺎﻧﻪ اش را ﻣﯽ ﻟﺮزاﻧﺪ. ﺳﺮش را ﻣﺜﻞ‬
                                                           ‫ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺣﺪ ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                              ‫- ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ... ﺧﻮاﺳﺘﻢ ... ﺑﭙﺮﺳﻢ از ﮐﯽ ﺑﯿﺎم ﺳﺮ ﮐﺎر؟‬
                            ‫آرام ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ اﯾﺴﺘﺎدم. ﻗﺪش ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺗﺎ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺮﺳﯿﺪه!‬
                                                                                                           ‫- از ﻓﺮدا.‬
                                                                ‫از ﮐﻨﺎرش رد ﺷﺪم، اﻣﺎ ﭼﯿﺰي دﻟﻢ را ﺑﻪ درد آورده ﺑﻮد.‬
                                                                                          ‫- راﺳﺘﯽ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ ...‬
                        ‫ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﻨﻮز ﺑﺮق ﺗﺮس و اﺷﮏ ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟‬
                    ‫ﮐﻤﯽ ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﺷﺪم و ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮدم. ﺑﺎﯾﺪ ﻃﻮري ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻋﺰت ﻧﻔﺴﺶ را ﺟﺮﯾﺤﻪ دار ﻧﻤﯽ ﮐﺮد.‬
 ‫- ﻃﺒﻖ ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﺷﺮﮐﺖ، ﺷﻤﺎ ﯾﮏ ﻣﺎه ﺣﻘﻮﻗﺘﻮن رو از ﭘﯿﺶ درﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ. ﻓﺮدا ﺑﺮﯾﻦ ﺣﺴﺎﺑﺪاري. ﮐﺎراي ﻻزم رو اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪن.‬
                        ‫ﺑﻬﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ دﻟﻢ را آرام ﮐﺮد. ﮐﻤﯽ ﮐﻪ دور ﺷﺪم ﺻﺪاي رﻫﺎ ﮐﺮدن ﻧﻔﺲ ﺣﺒﺲ ﺷﺪه اش را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                                                            ‫ﺷﺎداب:‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دور ﺷﺪﻧﺶ ﻧﻔﺴﻢ را آزاد ﮐﺮدم. از ﺗﺮس اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا ﺻﺪاي ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﻢ را ﺑﺸﻨﻮد ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ آن ﮔﻮﻧﻪ وﺣﺸﺘﻨﺎك‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﻔﺲ ﻧﮑﺸﯿﺪم. ﺣﺲ ﮐﺮدم ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﻧﺪ. روي ﻧﯿﻤﮑﺖ، ﻫﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺣﺎل‬
         ‫ﺧﻮﺷﯽ ﮐﻪ از ﺷﻨﯿﺪن ﻗﺎﻧﻮن دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺷﺮﮐﺘﺸﺎن ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدم، ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﻟﺒﻢ آورد. ﺗﺒﺴﻢ ﻧﺰدﯾﮑﻢ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- ﺑﺒﻨﺪ اون ﻧﯿﺸﺖ رو ﺗﺎﺑﻠﻮ!‬
                                                                                            ‫ﻟﺒﺨﻨﺪم را ﮔﺴﺘﺮش دادم.‬
                                                                     ‫- ﮔﻔﺖ ﻓﺮدا ﺑﺮم اوﻟﯿﻦ ﺣﻘﻮق اﯾﻦ ﻣﺎﻫﻢ رو ﺑﮕﯿﺮم.‬
                                                                                    ‫ﭼﺸﻤﺎن ﺗﺒﺴﻢ از ﺣﺪﻗﻪ ﺑﯿﺮون زد.‬
                                                                                                             ‫- ﻫﺎ؟‬
                                                             ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺮداﺷﺖ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﻧﮑﻨﺪ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﻮﺿﯿﺢ دادم.‬
                                                          ‫- ﻣﻦ ﭼﯿﺰي ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ، ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ. ﮔﻔﺖ ﻗﺎﻧﻮن ﺷﺮﮐﺘﺸﻮﻧﻪ.‬
                                    ‫ﺗﻌﺠﺐ ﭼﻬﺮه اش ﻣﺤﻮ ﺷﺪ و آرام آرام ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻤﺮﻧﮓ و ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﻟﺒﺎﻧﺶ را از ﻫﻢ ﮔﺸﻮد.‬
                                                                                      ‫- آﻫﺎ. ﺧﺐ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎﻟﯿﻪ.‬
                                                   ‫ﺑﺎ ﺳﺮﺧﻮﺷﯽ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮدم. دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺘﻢ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
                                                   ‫- ﻓﺮدا ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ اون ﮐﺘﻮﻧﯽ ﺳﺒﺰه ﮐﻪ ﯾﻪ ﻣﺎﻫﻪ دﻟﺘﻮ ﺑﺮده ﻣﯽ ﺧﺮﯾﻢ.‬
                ‫ﮔﺮدﻧﻢ را ﮐﺞ ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺮي ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ از آن رد ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺮﯾﺴﺘﻢ. دﻟﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي ﺑﺮود؟‬
                                                                                                  ‫آه ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- آره. ﮐﻔﺸﺎم ﺧﯿﻠﯽ داﻏﻮن ﺷﺪن.‬
                                                                          ‫ﭘﺎﯾﻢ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و ﮐﻤﯽ ﻣﭽﻢ را ﺗﮑﺎن دادم.‬
                                                                  ‫- ﮐﻠﯽ آب رﻓﺘﻪ ﺗﻮش. راه ﻣﯿﺮم ﺷﻠﭗ ﺷﻠﭗ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
                                                                                       ‫ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                         ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺤﻤﻞ اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ واﺳﺖ راﺣﺖ ﺗﺮ از ﻗﺒﻮل ﮐﺮدن ﭘﻮل ﻗﺮﺿﯽ ﻣﻦ ﺑﻮد؟ اﯾﻨﻪ ﻣﻌﻨﯽ رﻓﺎﻗﺖ؟‬
                                                                      ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﻪ در وﺟﻮدم ﺑﻮد.‬
                                               ‫- ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا. ﻓﻘﻂ ﭼﻮن ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﭘﻮﻟﺘﻮ ﭘﺲ ﺑﺪم ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدم.‬
                                                                                              ‫ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﻢ ﺑﺮاق ﺷﺪ.‬
                                                      ‫- ﻣﮕﻪ ﻣﻦ دﻧﺒﺎﻟﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ ﯾﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﺎﯾﺪ زود ﭘﺴﺶ ﺑﺪي؟‬
                               ‫او ﮐﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﻏﺮورم، ﻋﺰت ﻧﻔﺴﻢ، ﺷﺨﺼﯿﺘﻢ، ﭼﻘﺪر ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﯾﮏ ﺟﻔﺖ ﮐﻔﺶ ﻣﯽ ارزﯾﺪ!‬
                                                                     ‫دﺳﺘﺶ را ﮐﺸﯿﺪم و از روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮدم.‬
‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺗﻮ ﭼﻘﺪر ﮔﻠﯽ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ دﯾﺎﮐﻮ، اَه، آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻨﺸﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاد و ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺟﺎي‬
                                                     ‫ﺧﻮدت ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدي، واﺳﻢ ﯾﻪ دﻧﯿﺎ ارزش داره. ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮم ﻣﺪﯾﻮﻧﺘﻢ.‬
                                                                                   ‫ﺑﺎ ﺷﻮق ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ اي ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                    ‫- راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ؟‬
                                         ‫دور و ﺑﺮم را ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﯾﻮاﺷﮑﯽ ﮔﻮﻧﻪ اش را ﺑﻮﺳﯿﺪم. ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ.‬
‫ﺧﻨﺪان و ﺧﺮم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺘﯿﻢ. ﻣﻐﺎزه ﮐﻔﺶ ﻓﺮوﺷﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎدﯾﻢ و از ﭘﺸﺖ وﯾﺘﺮﯾﻦ ﮐﺘﺎﻧﯽ ﺳﺒﺰ و ﺳﻔﯿﺪ‬
                                                          ‫را دﯾﺪ زدﯾﻢ. ﺑﺎ ﻟﻮدﮔﯽ اﻧﮕﺸﺘﻢ را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                       ‫- ﻓﺮدا اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﭘﯿﺶ ﺧﻮدﻣﯽ.‬
                                                                           ‫ﺷﺎدي ﮐﺎﻟﺞ ﺻﻮرﺗﯽ ﺧﻮﺷﺮﻧﮕﯽ را ﻧﺸﺎﻧﻢ داد.‬
                                                                                        ‫- ﺑﻪ ﻧﻈﺮت اون ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ام را روي او اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻤﺮﻧﮓ و زﯾﺒﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. ﻣﺮدﻣﮑﻢ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و اﯾﻦ ﺑﺎر‬
                                                                                            ‫ﮐﺘﺎﻧﯽ ﺳﺒﺰ را ﻧﺸﺎﻧﻪ رﻓﺘﻢ.‬
                                                                ‫- ﻫﻮم. آره اوﻧﻢ ﻗﺸﻨﮕﻪ، وﻟﯽ ﮐﺘﻮﻧﯿﻪ رو ﻫﻢ دوﺳﺖ دارم.‬
                                                                                                      ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                ‫- ﺧﺐ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺟﻔﺘﺸﻮ ﺑﺨﺮ. ﺗﻮ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﭘﻮﻟﺪار ﺷﺪي.‬
                                                     ‫از ﯾﺎدآوري ﻣﺠﺪد ﺷﺎﻏﻞ ﺷﺪﻧﻢ، ﺣﻘﻮق دار ﺷﺪﻧﻢ، ﺗﻪ دﻟﻢ ﻣﺎﻟﺶ رﻓﺖ.‬
                                                                       ‫- ﻣﯿﮕﻢ ﻧﮑﻨﻪ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻧﯿﺎم؟ ﻧﮑﻨﻪ ﺟﻮاﺑﻢ ﮐﻨﻦ؟‬
                                                                              ‫ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ دﺳﺘﻢ زد و ﮔﻔﺖ:‬
       ‫- ﮔﻤﺸﻮ ﺑﺎﺑﺎ. اﻧﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻣﺴﺌﻮل ﮐﻨﺘﺮل ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﺸﻪ. ﻧﻬﺎﯾﺘﺶ ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺟﻮاب ﻣﯿﺪي و دو ﺗﺎ ﻧﺎﻣﻪ ﺗﺎﯾﭗ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
                                                                                                 ‫اﺳﺘﺮﺳﻢ ﺗﺸﺪﯾﺪ ﺷﺪ.‬
                                                           ‫- آﺧﻪ ﻣﻦ دﺳﺘﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻨﺪه. از ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ ﭼﯿﺰي ﺳﺮم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ.‬
                                                                                       ‫"اﯾﺶ" ﮐﺸﺪار و ﻏﻠﯿﻈﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                    ‫- ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻬﻨﺪس ﻣﻤﻠﮑﺖ رو. دﺧﺘﺮ ﯾﻪ ﮐﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎش.‬
‫ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﮐﺪام ﻣﻬﻨﺪس؟ ﮐﺪام اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ؟ وﻗﺘﯽ ﺑﺰرگ ﺗﺮﯾﻦ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮژي ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن دﯾﺪه ﺑﻮدم ﺗﻠﻔﻦ اﻧﮕﺸﺘﯽ‬
                                                             ‫ﺳﯿﺎه ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد، ﺑﻪ ﮐﺪام ﻣﻬﺎرﺗﻢ ﺑﺎﯾﺪ اﻋﺘﻤﺎد ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‬
                                                                               ‫ﺻﺪاي ﺗﺒﺴﻢ از ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ رﺳﯿﺪ.‬
‫- اﻧﻘﺪر اﺳﺘﺮس ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش. اﻧﻘﺪر ﺧﻮدت رو دﺳﺖ ﮐﻢ ﻧﮕﯿﺮ. ﺗﻮ ﺑﺎ ﮐﻢ ﺗﺮﯾﻦ اﻣﮑﺎﻧﺎت، ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﮐﺘﺎب ﺗﺴﺖ و ﻫﯿﭻ ﮐﻼس‬
‫ﮐﻨﮑﻮري ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎي ﮐﺸﻮر رو ﻗﺒﻮل ﺷﺪي. ﮐﺎري ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ از ﭘﻮﻟﺪارﻫﺎي اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﺎ ﻫﺰار ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻢ‬
                                   ‫ﺳﺮﺧﻮﻧﻪ و ﮐﻼس ﺧﺼﻮﺻﯽ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﯿﺎن. ﺣﺎﻻ واﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺧﻂ ﺗﺎﯾﭗ ﮐﺮدن ﻧﮕﺮاﻧﯽ؟‬
                                                                                     ‫ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻦ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ام را ﺧﺎراﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                         ‫- آﺧﻪ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺟﻠﻮي آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﺿﺎﯾﻊ ﺑﺸﻢ.‬
                                                                                             ‫ﭘﻮف ﮐﻼﻓﻪ اي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- اَه! ﺗﻮاَم ﺑﺎ اﯾﻦ آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯿﺖ. ﻫﺮ ﮐﯽ ﻧﺪوﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺗﺎم ﮐﺮوزه.‬
‫ﺗﺎم ﮐﺮوز؟ ﻫﻤﺎن ﺑﺎزﯾﮕﺮ ﻣﻌﺮوف آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ؟ ﺑﺎ آن ﻗﯿﺎﻓﻪ ﯾﺦ و ﻣﺎﺳﺘﺶ؟ در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ دﯾﺎﮐﻮي ﺟﺬاب و ﺑﺎ اﺑﻬﺖ ﻣﻦ؟ اﺻﻼ ﻗﺎﺑﻞ‬
                                                                                                           ‫ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﻮدﻧﺪ؟‬
                                                                                                           ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- اون ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺮد ﭘﺎﺷﻢ ﻧﻤﯽ رﺳﻪ!‬
                                                                                    ‫ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﻧﺎزك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                 ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﭼﻨﺪﺷﯽ ﺷﺎداب!‬

                                                                                                                  ‫****‬
              ‫در ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﺳﺎﻧﺪم. از ﻫﻤﺎن دم در ﻣﻘﻨﻌﻪ را از ﺳﺮم ﺑﺮداﺷﺘﻢ و داد زدم:‬
                                                                                                      ‫- ﺳﻼم. ﻣﻦ اوﻣﺪم.‬
                                                                                        ‫ﺻﺪاي ﻣﺎدر را از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                                            ‫- ﺳﻼم ﻋﺰﯾﺰم. ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ.‬
                                                                                                  ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭘﺎ ﺗﻨﺪ ﮐﺮدم.‬
‫روي ﻣﻮﮐﺖ ﮐﻒ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﯿﺐ زﻣﯿﻨﯽ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ ﻣﻮﺟﯽ از آراﻣﺶ در وﺟﻮدم‬
                                              ‫دوﯾﺪ. ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ. دﺳﺘﻢ را دور ﮔﺮدﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻮﻧﻪ ﻧﺮﻣﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪم.‬
                                                                                                       ‫- ﭼﻪ ﺧﺒﺮا ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ؟‬
                                                            ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻏﻢ ﺻﻮرﺗﺶ را ﭘﺸﺖ ﺧﻨﺪه ﻇﺎﻫﺮي اش ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﺪ.‬
                                                           ‫- ﺧﺒﺮاي ﺧﻮب. واﺳﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﻣﺸﺘﺮي ﺳﻔﺖ و ﺳﺨﺖ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه.‬
                                                                                                          ‫دﺳﺘﻢ ﺷﻞ ﺷﺪ.‬
                                                                                                                  ‫- ﭼﯽ؟‬
                                                                              ‫ﻣﺎدر ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻋﺰﯾﺰم اﯾﺸﺎا... درﺳﺘﻮن ﮐﻪ ﺗﻤﻮم ﺷﻪ ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻨﺠﺎ رو ﻣﯽ ﺧﺮﯾﻢ. ﭼﻨﺪ ﺗﺎ آﺟﺮ ﭘﺎره ﮐﻪ ارزش اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﺘﯽ رو ﻧﺪاره. ﺑﺎ ﭘﻮﻟﺶ‬
               ‫ﻫﻢ ﯾﻪ ﺟﺎي درﺳﺖ درﻣﻮن ﺗﺮي رو اﺟﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﻫﻢ ﯾﻪ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ و ﮔﻮش زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن ﻣﯽ ﮐﺸﯿﻢ و ﻫﻢ ...‬
                                                                                                ‫ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم.‬
                                                            ‫- ﻫﻢ ﺧﺮج ﮐﻮﻓﺖ و زﻫﺮﻣﺎر ﺷﻮﻫﺮ ﻋﺰﯾﺰ ﺗﻮ رو ﺟﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.‬
                                                         ‫ﭼﺎﻗﻮ در دﺳﺘﺶ ﺧﺸﮏ ﺷﺪ. ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                          ‫- اﯾﻦ ﭼﻪ ﻃﺮز ﺣﺮف زدﻧﻪ ﺷﺎداب؟ اون ﭘﺪرﺗﻪ!‬
                                                                                    ‫ﺳﺮم را ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﻫﻤﻪ ي درد ﻣﻨﻢ از ﻫﻤﯿﻨﻪ.‬
‫ﺗﻤﺎم ﺷﻮق ﺧﺒﺮﻫﺎي ﺧﻮﺷﻢ ﮐﻮر ﺷﺪ. دﮐﻤﻪ ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﯾﯽ ﺑﯽ رﻣﻖ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون زدم. ﺻﺪاي ﻣﺎدرم را‬
                                                                                                             ‫ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                                                           ‫- ﺷﺎداب!‬
                                                                       ‫ﭼﺸﻤﻪ اﺷﮑﻢ ﺟﻮﺷﯿﺪ. ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﭽﺮﺧﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺑﻪ ﺧﺪا، ﺑﻪ ﺟﻮن ﺷﺎدي، ﺑﻪ ﺟﻮن ﺧﻮدت اﮔﻪ ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﻓﺮوش اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ از ﺳﺮت ﺑﮕﺬره ﻣﯿﺮم و دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮدم. ﺣﺎﻻ‬
                                                                                                               ‫ﺑﺒﯿﻦ.‬
                                                                                                    ‫ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬
                                                                                                           ‫- ﺷﺎداب!‬
                                                                                                 ‫در دﻟﻢ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم:‬
                                                                                                       ‫- ﺷﺎداب ﻣﺮد.‬
‫در اﺗﺎق ﻣﺸﺘﺮك ﺧﻮدم و ﺷﺎدي را ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺷﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ ام را ﻏﺮق در ﺧﻮاب دﯾﺪم. ﮐﻨﺎرش زاﻧﻮ زدم و ﻣﻮﻫﺎي‬
‫ﻟﺨﺖ ﭘﺮﮐﻼﻏﯽ اش را ﻧﻮازش ﮐﺮدم. ردي از اﺷﮏ ﺧﺸﮏ ﺷﺪه روي ﺻﻮرﺗﺶ ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﺎﻧﻪ اش در ﺧﻮاب ﻫﻢ ﻣﯽ‬
        ‫ﻟﺮزﯾﺪ. اﻧﮕﺎر ﮐﻤﯽ ﻫﻢ ﺗﺐ داﺷﺖ. آرام ﺻﺪاﯾﺶ زدم. ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﻠﮏ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و از ﮔﺮدﻧﻢ آوﯾﺰان ﺷﺪ.‬
                                                                                                  ‫- اوﻣﺪي ﺧﻮاﻫﺮي؟‬
                             ‫ﻋﺎﺷﻖ اﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺮي ﮔﻔﺘﻦ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮدم. ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮﺧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﻧﻔﺴﻢ را ﺑﯿﺮون دادم.‬
                                                                  ‫- اوﻣﺪم ﻋﺰﯾﺰم. ﭼﺮا اﻧﻘﺪر زود ﺧﻮاﺑﯿﺪي؟ ﺷﺎم ﺧﻮردي؟‬
                                                                                   ‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﭼﭗ و راﺳﺖ ﺗﮑﺎن داد.‬
                                                                                                       ‫- ﻧﻪ. ﻧﺨﻮردم.‬
                                                                                                 ‫ﮔﻮﻧﻪ اش را ﺑﻮﺳﯿﺪم.‬
                                                                                ‫- ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﺷﮑﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﺨﻮاﺑﯽ؟‬
                                                                             ‫دﺳﺘﺶ را روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                            ‫- ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻓﮑﻤﻮ ﺑﺎز ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﭼﯿﺰي ﺑﺠﻮم. دﻧﺪوﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
‫و دوﺑﺎره اﺷﮑﺶ روان ﺷﺪ. ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ رﻓﺖ. ﯾﮑﯽ از دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺟﺮاﺣﯽ اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ. ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﺎر ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﮔﻔﺘﻪ‬
                  ‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ و ﻣﺎ ﺣﺘﯽ از ﭘﺲ وﯾﺰﯾﺖ ﯾﮏ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻫﻢ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ آﻣﺪﯾﻢ. ﭼﻪ رﺳﺪ ﺑﻪ ﺟﺮاﺣﯽ!‬
                                                          ‫اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮدم. ﺳﺮش را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                               ‫- اﻻﻧﻢ درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
                                                                                               ‫ﺑﺎ ﻫﻖ ﻫﻖ ﺟﻮاب داد:‬
                                                                           ‫- ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻬﻢ ﻣﺴﮑﻦ داد. ﯾﻪ ذره ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪم.‬
                                                                                                       ‫ﻟﺒﻢ را ﮔﺰﯾﺪم.‬
                                ‫- ﻓﺮدا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺑﺮي ﻣﺪرﺳﻪ. ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻤﻮن. ﻃﺮﻓﺎي ﯾﺎزده ﻣﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ. ﻣﯿﺮﯾﻢ دﮐﺘﺮ. ﺑﺎﺷﻪ؟‬
                                                         ‫ﺳﺮش را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺨﻤﻮرش را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ دوﺧﺖ.‬
                                                                                                    ‫- ﺑﺎ ﮐﺪوم ﭘﻮل؟‬
                                                                                                            ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
‫- از ﻓﺮدا ﻣﯿﺮم ﺳﺮ ﮐﺎر. ﻗﺮاره ﺣﻘﻮق ﯾﻪ ﻣﺎﻫﻤﻮ از ﭘﯿﺶ ﺑﺪن. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﭘﻮﻟﻤﻮ ﺑﮕﯿﺮم زود ﻣﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺖ. ﻓﺮدا دﯾﮕﻪ از دﺳﺖ اﯾﻦ‬
                                                                                    ‫دﻧﺪون ﺧﻼص ﻣﯿﺸﯽ. ﻗﻮل ﻣﯿﺪم.‬
                                                                                     ‫ﺻﻮرت زﯾﺒﺎﯾﺶ ﭘﺮ از آراﻣﺶ ﺷﺪ.‬
                                                                                                    ‫- راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ؟‬
                                                                                           ‫ﻣﺤﮑﻢ در آﻏﻮﺷﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
                                           ‫- آره ﺑﻪ ﺧﺪا. دﯾﮕﻪ ﺧﻮﻧﻪ رو ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﻓﺮوﺷﯿﻢ. ﯾﻪ ﮐﻢ دﺳﺖ و ﺑﺎﻟﻤﻮن ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                       ‫ﺑﺎ ﻟﺬت ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺑﻠﻨﺪ و ﺳﺮﻣﺴﺖ.‬
                                                           ‫- ﯾﻌﻨﯽ دﯾﮕﻪ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎﻣﺎن رو ﻟﺒﺎس ﻋﺮوﺳﺎ ﺳﻮزن ﺑﺰﻧﻪ؟‬
                                                  ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ را ﺑﯿﻦ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻟﻐﺰاﻧﺪم. ﺑﻮﺳﯿﺪﻣﺶ. ﺑﻮﯾﯿﺪﻣﺶ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم:‬
‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ. ﻓﻌﻼ ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﻧﻪ رو ﻧﻤﯽ ﻓﺮوﺷﯿﻢ. ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ دﻧﺪون ﺗﻮ رو درﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز از ﭘﺲ‬
                ‫زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن ﺑﺮ ﻣﯿﺎﯾﻢ و ﻧﯿﺎزي ﻧﯿﺴﺖ دﺳﺘﻤﻮن رو ﭘﯿﺶ ﮐﺴﯽ دراز ﮐﻨﯿﻢ. ﻓﻌﻼ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰاي ﺧﻮب ﻓﮑﺮ ﮐﻦ.‬
                                                                                                              ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
                                                                   ‫ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ را روي ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪم و داد زدم:‬
                                                                                                   ‫- ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ!‬
                                                          ‫در ﮐﺴﺮي از ﺛﺎﻧﯿﻪ در اﺗﺎق را ﮔﺸﻮد و ﺧﻮدش را داﺧﻞ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
                                                                                                           ‫- ﺟﺎﻧﻢ؟‬
                                                                                                    ‫زﻫﺮﻣﺎر و ﺟﺎﻧﻢ!‬
                                                ‫- ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ ﺗﻠﻔﻦ اﯾﻦ ﻣﺮدك رو ﺑﻪ ﻣﻦ وﺻﻞ ﻧﮑﻨﯿﻦ؟ ﻫﺎ؟ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر؟‬
          ‫ﻣﻮﻫﺎي ﺷﺮاﺑﯽ اش را ﺑﯿﺸﺘﺮ از زﯾﺮ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح روﺳﺮي اش ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﭘﺎﯾﻪ ﮐﻮﺗﺎه وﺳﻂ اﺗﺎق رﻓﺖ.‬
                                  ‫- ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ. ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف زد. ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم از ﻃﺮف اون ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﺑﻪ ﻋﻤﺪ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎد و ﺧﻢ ﺷﺪ. ﻣﺎﻧﺘﻮي ﮐﻮﺗﺎه و ﺧﺸﮑﺶ ﺗﺎ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﺷﻠﻮارش ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻦ ﭼﺴﺒﺎﻧﺶ، ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ‬
‫ﺑﺎﺳﻦ، ﺑﺎرﯾﮑﯽ ﮐﻤﺮ و ﭘ‪‬ﺮي ران ﻫﺎﯾﺶ را ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪاﻧﻪ در ﻣﻌﺮض دﯾﺪ ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ. ﭼﺸﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ از اﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮه ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ اي وﻗﺖ‬
                                                                                           ‫ﺑﺮد و ﺑﯿﺸﺘﺮ از آن اﻧﺮژي.‬
‫ﺑﺎ ﻣﮑﺚ ﻟﯿﻮان روي ﻣﯿﺰ را ﭘﺮ از آب ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ آﻣﺪ. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ اﮔﺮ ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻢ ﺗﻨﮕﯽ ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﺶ ﻣﻨﻈﺮه دﻟﭽﺴﺐ ﺗﺮي را‬
                                         ‫ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﻨﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ:‬
‫- آب ﻧﻤﯽ ﺧﻮام. ﭘﺮوﻧﺪه ي ﺻﺪا و ﺳﯿﻤﺎ رو واﺳﻢ ﺑﯿﺎرﯾﻦ و از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﺎﯾﯽ رو ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻢ وﺻﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ رو ﺑﯿﺸﺘﺮ‬
                                                                                                      ‫ﻣﺎﻧﯿﺘﻮر ﮐﻨﯿﺪ.‬
                                                                       ‫ﺻﺪاي ﭘﺮ ﻋﺸﻮه و ﻇﺮﯾﻔﺶ را رواﻧﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﮐﺮد.‬
                                  ‫- ﭼﺸﻢ. ﺑﺎزم ﻋﺬر ﻣﯽ ﺧﻮام. در ﺿﻤﻦ ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ ﺑﯿﺮون اﯾﺴﺘﺎدن ﻣﯽ ﺧﻮان ﺷﻤﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﻦ.‬
         ‫ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ دادم و ﺑﺮاي ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ اﻧﺤﺮاف ﻧﮕﺎه، ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن آراﯾﺶ ﺷﺪه و ﮐﺸﯿﺪه اش زل زدم.‬
                                                                                                    ‫- اﺳﻤﺶ ﭼﯿﻪ؟‬
                                                               ‫اﺧﻢ ﻫﺎﯾﺶ را درﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﭘﺮ از ﺗﺤﻘﯿﺮي ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﻧﯿﺎﯾﺶ. ﻣﯿﮕﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻗﺮار داﺷﺘﻪ.‬
                                                                             ‫و ﭘﻮزﺧﻨﺪي را ﻫﻢ ﺿﻤﯿﻤﻪ ﮐﻼﻣﺶ ﮐﺮد.‬
                                                                       ‫ذﻫﻨﻢ درﮔﯿﺮ ﺷﺪ. اﯾﻦ اﺳﻢ ﭼﻘﺪر ﺑﺮاﯾﻢ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد.‬
                                     ‫- اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ردش ﮐﻨﻢ ﺑﺮه. ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ و ﺳﺮ و وﺿﻌﺶ ﻧﻤﯽ ﺧﻮره آدم ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﺎﺷﻪ.‬
                   ‫دﻫﺎن ﺑﺎز ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻤﺶ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﺗﺮﺳﯿﺪه و ﻣﻈﻠﻮم دﯾﺮوز در ﺧﺎﻃﺮم زﻧﺪه ﺷﺪ.‬
                                                                            ‫- آﻫﺎ. آره. ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻤﺶ. ﺑﮕﻮ ﺑﯿﺎد داﺧﻞ.‬
‫ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﭼﺸﻤﯽ ﮔﻔﺖ و ﺑﺎ ﻫﺰار ادا ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ. از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﻫﺎي اﻧﺪاﻣﺶ در ﺣﯿﻦ راه رﻓﺘﻦ ﻧﮕﺎه‬
                                                              ‫ﮐﺮدم و ﻋﺼﺒﯽ از ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪن ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺒﺶ ﺻﺪاﯾﺶ زدم.‬
                                                                                         ‫- راﺳﺘﯽ ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ...‬
                                                      ‫روي ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﮐﻔﺶ ﻫﺎي ﺳﺮﺧﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﺎز ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                           ‫- ﺟﺎﻧﻢ؟‬
                                               ‫دﺳﺘﻢ را روي ﻣﻮس ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮐﻤﯽ ﺗﮑﺎﻧﺶ دادم ﺗﺎ ﻣﺎﻧﯿﺘﻮر روﺷﻦ ﺷﻮد.‬
                  ‫- ﺑﺎر آﺧﺮﺗﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ از روي ﻗﯿﺎﻓﻪ و ﺳﺮ و وﺿﻊ ﯾﻪ آدم در ﻣﻮردش ﻗﻀﺎوت ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ. ﺣﺪاﻗﻞ ﺟﻠﻮي ﻣﻦ.‬
    ‫ﺿﺮﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ در ﺧﻮرد. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اس ام اس ﻣﺴﺘﻬﺠﻨﯽ ﮐﻪ ﺷﻬﺎب ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮد ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪم ﺑﻪ داﺧﻞ دﻋﻮﺗﺶ ﮐﺮدم.‬
                                                                                                        ‫- ﺳﻼم.‬
                                           ‫ﮐﻤﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪم را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم. ﮔﻮﺷﯽ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﻫﻢ ﻗﻔﻞ ﮐﺮده و ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﻟﺤﻈﻪ اي از ذﻫﻨﻢ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ زودي آرﺗﻮروز ﮔﺮدن ﺧﻮاﻫﺪ‬
                                                                                                          ‫ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                               ‫- ﺳﻼم. ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ.‬
‫ﺑﻪ دﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺒﻞ اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻧﺸﺴﺖ. ﻣﺎﻧﺘﻮي ﻣﺸﮑﯽ اش را روي زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﺪ و دوﺑﺎره ﺳﺮش را‬
                                                                                                   ‫ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
                                    ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﻤﺎ ﺷﺪم. رﻓﺘﻢ ﺣﺴﺎﺑﺪاري وﻟﯽ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﻧﺸﺪه.‬
                                                                 ‫آخ! ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﻮاس ﭘﺮت! ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم.‬
‫ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺗﺎ ﺗﻤﺎس ﺑﺮﻗﺮار ﺷﻮد زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺻﻮرت ﺳﺎده و ﺑﯽ آراﯾﺶ اﻣﺎ ﻣﻠﯿﺢ و ﻣﻌﺼﻮم. ﻟﺒﺎس‬
                                                           ‫ﻫﺎﯾﯽ ﺳﺎده ﺗﺮ و ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺗﯿﺮه و ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ...‬
                                         ‫دﺳﺘﻮرات ﻻزم را ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺪاري دادم. ﻫﺮ دو دﺳﺘﻢ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                  ‫- رﺷﺘﺖ ﭼﯿﻪ؟‬
                                                                            ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                       ‫- ﻋﻤﺮان.‬
                                                                                        ‫ﻫﻮم! ﻫﻢ رﺷﺘﻪ داﻧﯿﺎر ﺑﻮد.‬
                                                                                                  ‫- ﺳﺎل ﭼﻨﺪي؟‬
                                                                                                    ‫- ﺗﺮم ﺳﻮﻣﻢ.‬
                                                                                     ‫ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻘﻂ ﻧﻮزده ﺳﺎل داﺷﺖ.‬
                                                                                             ‫- ﭼﻪ ﮐﺎراﯾﯽ ﺑﻠﺪي؟‬
                                                                   ‫دﯾﺪم ﮐﻪ زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮد.‬
                                                                    ‫- ﭼﯿﺰ زﯾﺎدي ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ، وﻟﯽ زود ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﯿﺮم.‬
                                                                                    ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ را ﺑﻪ اﺗﺎق ﻓﺮا ﺧﻮاﻧﺪم.‬
                                                                                             ‫- ﺑﻠﺪي ﺗﺎﯾﭗ ﮐﻨﯽ؟‬
                              ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ وارد ﺷﺪ و ﺑﺎ اﺷﺎره ﺳﺮ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ. از ﻃﺮز ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮك ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ.‬
                                                                                   ‫- ﯾﻪ ذره ... وﻟﯽ ... ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
                                                           ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﭘﺮﺳﺸﮕﺮاﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﯽ ﺟﻮاب ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
‫- ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎر ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻃﺮاﺣﯿﻪ. ﺑﻨﺮ و ﺗﯿﺰر و اﻧﯿﻤﯿﺸﻦ و اﯾﻦ ﺟﻮر ﭼﯿﺰا. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺘﻤﻮن ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ آﮔﻬﯽ ﻫﺎي ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ‬
‫واﺳﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن و ﺷﺒﮑﻪ ﻫﺎي ﻣﺎﻫﻮاره اي داﺧﻠﯽ اﺧﺘﺼﺎص داره. ﭘﺲ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﻣﻨﺸﯽ، اﻣﺎ ازت اﻧﺘﻈﺎر دارم ﮐﻪ داﻧﺸﺖ‬
                                                    ‫رو ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ زﯾﺎد ﮐﻨﯽ. ﺧﺼﻮﺻﺎ ﻣﺤﯿﻂ ورد، ﻓﺘﻮﺷﺎپ و اﮐﺴﻞ.‬
‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﮔﺮدﻧﺶ ﺧﻤﯿﺪه ﺗﺮ ﺷﺪ. اﻧﮕﺎر ﻓﺸﺎر ﺣﺮف ﻫﺎي ﻣﻦ و ﻧﮕﺎه ﺗﺤﻘﯿﺮآﻣﯿﺰ و ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ درﺳﺖ روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ‬
                                                                                                       ‫ﻓﺮود آﻣﺪه ﺑﻮد.‬
                                                                               ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﭘﺎﯾﺶ را روي ﭘﺎ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                   ‫- اﺻﻼ ﻣﯽ دوﻧﯽ اﯾﻦ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟‬
                                                                                        ‫ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ زد و اداﻣﻪ داد:‬
                                                                                    ‫- اﺻﻼ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ دﯾﺪي ﺑﻪ ﻋﻤﺮت؟‬
                           ‫ﻣﺒﻬﻮت ﺷﺪم از اﯾﻦ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ. ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ﺻﺪاي ﺿﻌﯿﻒ ﻧﯿﺎﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                     ‫- ﺑﻠﻪ. دﯾﺪم. ﺗﻮ ﺳﺎﯾﺖ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ داﻧﺸﮕﺎﻫﻤﻮن ﻫﺴﺖ.‬
                                                                                       ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻣﻦ ﺟﻮاب داد:‬
                                                                                     ‫- ﺑﻠﺪي روﺷﻦ و ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﯽ؟‬
                        ‫ﺻﺪاي ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﺗﻨﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻤﺶ را ﺷﻨﯿﺪم و ﺗﻼﺷﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮدداري اش ﻣﯽ ﮐﺮد، دﯾﺪم.‬
                                                ‫- ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﭘﺎﯾﺎن ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﺳﺎل ﺑﺎﻻﯾﯽ ﻫﺎ رو واﺳﺸﻮن ﺗﺎﯾﭗ ﮐﺮدم.‬
‫ﭘﺎﯾﺎن ﻧﺎﻣﻪ را ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺳﺎﯾﺖ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ ﺗﺎﯾﭗ ﮐﺮده ﺑﻮد؟ روزي ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ آﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ؟ اﺻﻼ ﮐﯽ وﻗﺖ ﻣﯽ ﮐﺮده اﯾﻦ‬
                                                                                           ‫دﺧﺘﺮك ﺗﺮم ﺳﻮﻣﯽ ﻋﻤﺮان؟‬
                                                                     ‫از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰم ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﮐﻨﺎرش روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ.‬
                                ‫- ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﺳﺎﯾﺖ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ اﯾﻦ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻢ رو ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي؟‬
                                ‫ﮐﻤﯽ ﺧﻮدش را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﮐﺮد و از ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻐﺾ داﺷﺖ، اﻣﺎ ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮد.‬
                                                                                                      ‫- ﺑﻠﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ.‬
                                                                                         ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺗﯽ آﺷﮑﺎر ﮔﻔﺖ:‬
                                    ‫- ﺣﺎﻻ اﮐﺴﻞ و ورد رو ﺷﺎﯾﺪ، وﻟﯽ ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﻓﺘﻮﺷﺎپ رو ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري اﻟﮑﯽ ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺖ؟‬
                                                                     ‫دﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎوردم. ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺷﻤﺎ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﯿﻦ. ﻟﻄﻔﺎ ﮐﻠﯿﺪ ﯾﺪﮐﯽ ﮐﻤﺪا و ﻓﺎﯾﻞ ﻫﺎ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ ﺑﺪﯾﻦ. ﻫﺮﭼﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻻزم‬
                                                                                           ‫داﺷﺖ در اﺧﺘﯿﺎرش ﺑﺬارﯾﻦ.‬
                         ‫ﺑﺮق ﮐﯿﻨﻪ را در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دﯾﺪم. اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﭼﺮوك ﺷﺪن ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                     ‫- ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ زودي ﮐﻠﯿﺪا رو ﺑﺪم؟‬
                                                                                     ‫ﺣﻮﺻﻠﻪ ام را ﺳﺮ ﺑﺮده ﺑﻮد دﯾﮕﺮ.‬
                                                                         ‫- ﺑﻠﻪ ﺧﺎﻧﻮم. اﻻﻧﻢ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﻦ ﺳﺮ ﮐﺎرﺗﻮن.‬
‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و اﺗﺎق را ﺗﺮك ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﻢ را روي ﻧﯿﺎﯾﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدم. اﺳﻢ ﮐﻮﭼﮑﺶ از ﺧﺎﻃﺮم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ‬
‫ﺳﺒﺎﺑﻪ دﺳﺖ راﺳﺘﺶ ﻧﺎﺧﻦ اﻧﮕﺸﺖ ﺷﺼﺖ دﺳﺖ ﭼﭙﺶ را ﺑﻪ ﺑﺎزي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ دﻟﺶ ﺷﮑﺴﺘﻪ. ﺗﻮي ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻦ، ﺗﻮي‬
       ‫اﺗﺎق ﻣﻦ، دل دﺧﺘﺮي ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮش ﺑﻮد ﺷﮑﺴﺘﻪ! ﮐﻤﯽ ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮐﺸﺪم و ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯿﻨﻤﺎن را ﮐﻢ ﮐﺮدم.‬
                                                                                                    ‫- دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻮم؟‬
                                                         ‫ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺗﺮ ﺑﻮد. ﭼﺸﻤﺎن ﻗﺸﻨﮓ ﻣﻈﻠﻮﻣﺶ.‬
                                                                              ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻮازﺷﺶ ﮐﻨﻢ و ﺑﮕﻮﯾﻢ:‬
                                         ‫"ﻧﺘﺮس ﺑﭽﻪ ﺟﺎن. ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻃﻌﻢ ﻓﻘﺮ را ﭼﺸﯿﺪه ام. ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺗﻮ"‬
                                                                              ‫- ﻣﻦ اﺳﻢ ﮐﻮﭼﯿﮑﺖ رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدم.‬
                                                                               ‫دوﺑﺎره ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                         ‫- ﺷﺎداب.‬
                                                          ‫اﺳﻤﺶ ﻫﻢ ﻗﺸﻨﮓ و ﻣﻠﯿﺢ ﺑﻮد. ﻣﺜﻞ ﺗﮏ ﺗﮏ اﺟﺰاي ﺻﻮرﺗﺶ.‬
             ‫- از ﺣﺮف ﻫﺎي ﻣﻨﺸﯿﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺸﻮ. ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺗﻮي ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ازت ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﯽ. ﺑﺎﺷﻪ؟‬
                                                                            ‫دوﺑﺎره ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﺶ را روي زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫- ﺗﺒﺴﻢ ... ﻫﻤﻮن دوﺳﺘﻢ ﮐﻪ ازش ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻦ واﺳﺘﻮن ﻣﻨﺸﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻪ، ﺑﻬﻢ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺘﻮﺷﺎپ و اﮐﺴﻞ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﻢ.‬
                                                                 ‫ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻓﻘﻂ در ﺣﺪ ﺗﻠﻔﻦ ﺟﻮاب دادن و ﺗﺎﯾﭗ ﮐﺮدﻧﻪ.‬
                                                                           ‫دوﺳﺘﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻦ دﻧﺒﺎل ﻣﻨﺸﯽ ﻫﺴﺘﻢ؟‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم. ﭘﺲ او ﻫﻢ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻣﻦ ﺑﺮاي ﻏﺮور اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ و ﺑﻪ او ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺶ و اﻟﺘﻤﺎس اﯾﻦ ﮐﺎر را‬
                                                                                                  ‫ﺑﺮاﯾﺶ ﺟﻮر ﮐﺮده.‬
                                                                             ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻧﻤﯿﺎي؟‬
                                                           ‫ﺗﻨﺪ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.‬
‫- ﻧﻪ ... ﻧﻪ ... ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ. ﻓﺮدا ﻣﯿﺮم ﮐﺘﺎﺑﺨﻮﻧﻪ داﻧﺸﮕﺎه. ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺘﺎب آﻣﻮزش ﻓﺘﻮﺷﺎپ رو دارن. ﻣﯽ ﺷﯿﻨﻢ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻢ. ﺑﺎ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ‬
                                                                         ‫ﺳﺎﯾﺖ ﻫﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. زود ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﯿﺮم.‬
                                                       ‫ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ. ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم.‬
                             ‫- ﺧﻮﺑﻪ. از ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ. ﻫﺮ ﺟﺎ ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻞ داﺷﺘﯽ از ﺧﻮدم ﺑﭙﺮس.‬
                                                                            ‫آراﻣﺶ آﻫﺴﺘﻪ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬
                                                               ‫- اﮔﻪ ﮐﻼس ﻧﺪاري ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ از ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺷﺮوع ﮐﻨﯽ.‬
‫ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ. ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﻤﯽ ﺳﺮخ ﺷﺪ. ﯾﺎد ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎدم. از ﺣﺮﻓﻢ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪم. ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮود و ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ‬
                                                                     ‫ﺣﻘﻮﻗﺶ ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﮐﻔﺶ ﺑﺨﺮد. از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم.‬
                                                                          ‫- اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ دوﺳﺖ داري. ﻫﯿﭻ اﺟﺒﺎري ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                               ‫آرام و ﺑﺎ ﻣﺘﺎﻧﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎد.‬
                                          ‫- راﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺧﻮاﻫﺮﻣﻮ ﺑﺒﺮم دﮐﺘﺮ. دﻧﺪوﻧﺶ درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺮاﺣﯽ ﺑﺸﻪ.‬
                                                                    ‫ﭘﺲ ﺑﺮاي ﻫﻤﯿﻦ اول ﺻﺒﺢ آﻣﺪه ﺑﻮد دﻧﺒﺎل ﺣﻘﻮﻗﺶ.‬
                                                                     ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﺑﺮو ﺣﺴﺎﺑﺪاري ﭘﻮﻟﺖ رو ﺑﮕﯿﺮ. ﻋﺼﺮ ﺑﺮﮔﺮد.‬
                                                                                       ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                             ‫- ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ. اﻣﯿﺪوارم ﻻﯾﻖ اﻋﺘﻤﺎدﺗﻮن ﺑﺎﺷﻢ.‬
                                                             ‫ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ. ﯾﮏ ﺑﭽﻪ و اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎي ﻗﻠﻤﺒﻪ و ﺳﻠﻤﺒﻪ؟‬
                                                                                    ‫- ﺧﻮﺑﻪ. ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي.‬
‫زﯾﺮ ﻟﺐ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ آﻫﺴﺘﻪ اي ﮔﻔﺖ و رﻓﺖ. از ﭘﺸﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺑﺪون ذره اي ﻋﺸﻮه و اﻃﻮار. ﮐﻮﺗﺎه اﻣﺎ ﻣﺤﮑﻢ ﻗﺪم ﺑﺮ ﻣﯽ‬
                                                                                                                ‫داﺷﺖ.‬
                                                                                                               ‫ﺷﺎداب:‬
‫از اﺗﺎق ﮐﻪ ﺑﯿﺮون زدم ﻫﻨﻮز ﺑﺪﻧﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﻪ از ﻫﯿﺠﺎن ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺑﻪ دﯾﺎﮐﻮ، ﺑﻠﮑﻪ از ﺷﺪت ﺗﺤﻘﯿﺮي ﮐﻪ ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﻧﺜﺎر‬
‫وﺟﻮدم ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. واﻗﻌﺎ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ رو در رو ﺷﺪن ﻣﺠﺪد ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ، اﻣﺎ ﭼﺎره اي ﻧﺒﻮد. ﺑﺎ ﻫﺰار ﻏﺼﻪ و ﻋﺬاب ﻧﺰدﯾﮑﺶ‬
                                                 ‫ﺷﺪم. ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ دﺳﺘﺶ ﺑﻮد و رﯾﺰ رﯾﺰ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎدم.‬
                                                                                                            ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ.‬
                                                        ‫ﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻧﮑﺮد. ﻗﻠﺒﻢ درد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﮐﻤﯽ اﯾﻦ ﭘﺎ و آن ﭘﺎ ﮐﺮدم.‬
                                                                                                            ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ.‬
                                                                              ‫ﻋﻤﺪاً ﻧﺎدﯾﺪه ام ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﺮا؟ آﺧﺮ ﭼﺮا؟‬
                                                                                             ‫ﺻﺪاﯾﻢ را ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم.‬
                                                                                                     ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺧﺎﻧﻮم!‬
                                                                             ‫ﺑﺎ اﺧﻢ روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻪ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                 ‫- ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ دارم ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻢ؟‬
                   ‫ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﮐﻤﯽ ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻢ. ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺎﻟﯽ اش ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﮑﻢ درد دارد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ اﺳﺖ؟‬
‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﺳﺮﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎدم. ده دﻗﯿﻘﻪ، ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ، ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ؟! ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ اش ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ‬
                                              ‫ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮش ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﻮاري ﮐﻨﺞ ﺳﺎﻟﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                          ‫- ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻦ ﻋﺠﻠﻪ دارم. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم. ﻣﯿﺸﻪ ﻟﻄﻔﺎً ﮐﻠﯿﺪا رو ﺑﻬﻢ ﺑﺪﯾﻦ؟‬
                                                                                                       ‫ﺳﺮش را ﺑﺮﻧﮕﺮداﻧﺪ.‬
                                                                                                     ‫- اوﻧﺠﺎن. ﺑﺮﺷﻮن دار.‬
    ‫ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﯿﻦ دو ﺟﻤﻠﻪ را زودﺗﺮ ﺑﮕﻮﯾﺪ و اﻧﻘﺪر ﻣﻌﻄﻠﻢ ﻧﮑﻨﺪ؟! اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺎدي ﻧﺒﻮد، اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎدرم ﻧﺒﻮد ...‬
                                      ‫ﮐﻠﯿﺪﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و زﯾﺮﻟﺐ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮدم و ﺑﺪون ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺧﺮوﺟﯽ رﻓﺘﻢ.‬
                                                                                                     ‫- ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ!‬
                                                                                        ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ. داﺷﺘﻢ ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﺷﺪم.‬
                                                                                                   ‫ﭼﺮﺧﯿﺪم و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪم.‬
                                                       ‫- ﺷﻤﺎره ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺖ رو ﺑﺪه ﮐﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻻزم ﺷﺪ ﺑﺎﻫﺎت ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                              ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                       ‫- ﻣﻦ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﻧﺪارم.‬
                                                   ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮐﺮﯾﻪ روي ﻟﺒﺶ، ﭼﻬﺮه ﺳﺮاﺳﺮ ﻋﻤﻠﯿﺶ را زﺷﺖ ﺗﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد.‬
                                                                                                         ‫- ﺣﺪس ﻣﯽ زدم.‬
‫ﻧﻔﺮت در دﻟﻢ ﻏﻞ ﻏﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد. از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﻦ، ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰش اﯾﺴﺘﺎد. ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ اش را روي ﻣﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺖ. ﭼﺸﻤﻢ روي‬
                                                                                                  ‫ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﺶ ﺧﺸﮏ ﺷﺪ.‬
‫- ﺑﺒﯿﻦ دﺧﺘﺮ ﺟﻮن، اﻣﺜﺎل ﺗﻮ زﯾﺎد اﯾﻨﺠﺎ اوﻣﺪن و ﺑﻪ دو روز ﻧﮑﺸﯿﺪه ﻋﺬرﺷﻮن رو ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ. ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﭼﻮن آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ دﻟﺶ‬
‫واﺳﺖ ﺳﻮﺧﺘﻪ و اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻬﺖ ﮐﺎر داده ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ردﯾﻔﻪ. زﯾﺎدي ﭘﺎﺗﻮ از ﮔﻠﯿﻤﺖ درازﺗﺮ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻃﺮﻓﯽ. ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻌﺪ از آﻗﺎي‬
‫ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻣﻦ ﻧﻔﺮ دوﻣﻢ و ﺑﺮﺧﻼف اﯾﺸﻮن اﺻﻼ ﮔﻮل ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻈﻠﻮم و ﺳﺎده ي اﻓﺮادي ﻣﺜﻞ ﺗﻮ رو ﻧﻤﯽ ﺧﻮرم. ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﻢ‬
‫دﺧﺘﺮاﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺘﻮن ﺑﻪ ﻣﺮد ﺟﻮون و ﺧﻮش ﻗﯿﺎﻓﻪ اي ﻣﺜﻞ آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻣﯽ ﺧﻮره ﭼﻄﻮري دﻧﺪوﻧﺘﻮن رو واﺳﺶ ﺗﯿﺰ ﻣﯽ‬
‫ﮐﻨﯿﻦ، اﻣﺎ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭘﺎﺳﺪار ﻣﻨﺎﻓﻊ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺘﻢ. ﭘﺎﺗﻮ ﮐﺞ ﺑﺬاري ﻓﺎﺗﺤﺖ ﺧﻮﻧﺪﺳﺖ. ﺑﻬﺘﺮه ﺗﺎ آﺧﺮش ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﺑﺮه‬
                                                                                ‫وار ﺑﺮي و ﺑﯿﺎي. ﻣﻨﻈﻮرم رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟‬
                                                                        ‫ﺣﺲ ﮐﺮدم ﻟﺮزش ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺘﻪ.‬
‫آخ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭘﻮل، درﺳﺖ ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺮوز اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪاﺷﺘﻢ! اﮔﺮ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﺤﺘﺎج ﻧﺒﻮدم، اﮔﺮ اﮐﻨﻮن ﺷﺎدي اﻣﯿﺪواراﻧﻪ ﺑﻪ‬
                                           ‫اﻧﺘﻈﺎرم ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، اﮔﺮ ﻣﺎدرم ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺸﺘﺮي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ... اﮔﺮ ... اﮔﺮ ...‬
‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻢ از ﺳﺎﻟﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪم و ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺑﺪاري رﻓﺘﻢ. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. ﭘﻮل را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺷﺮﮐﺖ‬
‫ﺑﯿﺮون دوﯾﺪم. ﺗﺎ آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ دوﯾﺪم. ﺑﯽ ﻫﺪف، ﺑﯽ ﻣﻘﺼﺪ، ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﻫﺎي ﺧﯿﺮه و ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﺮدم. ﻓﻘﻂ دوﯾﺪم. آن‬
‫ﻗﺪر ﮐﻪ ﮐﻔﺶ ﻫﺎي ﻣﺎدر ﻣﺮده ام ﻫﺸﺪار دادﻧﺪ و ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ. ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد. دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ را روي زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﺮﯾﺪه ﺑﺮﯾﺪه ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪم و در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪﻧﺪ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮوم و ﺳﺎﻋﺘﯽ در ﮔﻮﺷﻪ اي‬
‫ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ و ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧﻮدم زار ﺑﺰﻧﻢ، اﻣﺎ ﺷﺎدي ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﻮد. دﻧﺪاﻧﺶ درد ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﺮاي ﺧﻼﺻﯽ از اﯾﻦ درد ﻣﺤﺘﺎج ﻣﻦ ﺑﻮد. ﺑﺎ‬
‫ﭘﺎﻫﺎﯾﯽ دردﻧﺎك و اﺷﮏ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﻣﺤﺎﺑﺎ ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻨﺪ ﺳﻮار اﺗﻮﺑﻮس ﺷﺪم. ﺳﺮم را ﺑﻪ ﻣﯿﻠﻪ اﺗﻮﺑﻮس ﺗﮑﯿﻪ دادم و ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را‬
‫ﺑﺴﺘﻢ. اﻣﺮوز ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي واﻗﻌﯽ ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدم. آن ﻫﻢ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮدي ﮐﻪ دﯾﻮاﻧﻪ وار دوﺳﺘﺶ داﺷﺘﻢ. ﺧﺮدم ﮐﺮدﻧﺪ. ﻏﺮورم را‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺨﺼﯿﺘﻢ را ﻟﮕﺪﻣﺎل ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﯽ ﮔﻨﺎه، ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺟﺮﻣﯽ! ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﻢ ﺗﺮك داﺷﺘﻨﺪ! ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﻢ ﻣﺪ روز ﻧﺒﻮد. دﻣﺎﻏﻢ ﻋﻤﻠﯽ و ﺳﺮﺑﺎﻻ ﻧﺒﻮد. ﻟﻮازم آراﯾﺶ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺨﺼﯽ و ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ آژاﻧﺲ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻧﻤﯽ‬
‫ﮐﺮدم. ﮔﻨﺎﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد. دﻟﻢ آه ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. از ﻫﻤﺎن ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻋﺮش ﺧﺪا را ﻣﯽ ﻟﺮزاﻧﺪ. دﻟﻢ از ﻫﻤﺎن ﻫﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ.‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺳﺘﻮن ﻫﺎي ﻋﺮش ﺧﺪا را ﺑﻠﺮزاﻧﻢ و آﺳﻤﺎﻧﺶ را روي ﺳﺮ آدم ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ... اﻣﺎ‬
‫ﻣﺎدرم ﻗﺪﻏﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﯾﻦ ﮐﺎرﻫﺎ، اﯾﻦ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻫﺎ، اﯾﻦ آه ﮐﺸﯿﺪن ﻫﺎ، دل ﺧﻮدﻣﺎن را ﻫﻢ ﺳﯿﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﯿﺎزي‬
                                                         ‫ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ آه ﺑﮑﺸﯿﻢ. ﺧﺪا ﺣﻮاﺳﺶ ﻫﺴﺖ. ﺧﻮدش ﺣﻮاﺳﺶ ﻫﺴﺖ.‬
                                                                  ‫ﺑﺎ ﺗﺮﻣﺰ اﺗﻮﺑﻮس آﻫﻢ را در ﺳﯿﻨﻪ ﺧﻔﻪ ﮐﺮدم و ﭘﯿﺎده ﺷﺪم.‬
‫ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﻣﻐﺎزه ﮐﻔﺶ ﻓﺮوﺷﯽ رﺳﺎﻧﺪم. ﮐﺎﻟﺞ ﺻﻮرﺗﯽ ﭘﺸﺖ وﯾﺘﺮﯾﻦ ﻧﺒﻮد، اﻣﺎ ﮐﺘﺎﻧﯽ ﺳﺒﺰ ... ﭼﺮا. ﭘﻮل را از ﮐﯿﻔﻢ در‬
‫آوردم و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺷﻤﺮدﻣﺶ. ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن. دوﺑﺎره ﺑﻪ ﮐﺘﺎﻧﯽ ﺳﺒﺰم ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﭘﺲ از آن ﺑﻪ ﮐﻔﺶ ﻫﺎي ﭘﻮﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬
        ‫ﺧﻮدم. ﮐﻤﯽ ﭘﺎﯾﻢ را ﺗﮑﺎن دادم. ﻗﻄﻌﺎً اﯾﻦ ﮐﻔﺶ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﯾﮏ ﻣﺎه دﯾﮕﺮ ﻫﻢ دوام ﺑﯿﺎورﻧﺪ. "ﺑﺎﯾﺪ" دوام ﻣﯽ آوردﻧﺪ.‬
                                                                                                               ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫دود، ﺧﺎك، ﺟﯿﻎ، ﺧﻮن و ﺿﺠﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ آرام ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ، آﺗﺸﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ در ﮐﺎم ﺧﻮدش‬
‫ﻓﺮو ﻣﯽ ﺑﺮد، ﻓﻀﺎي ﺗﻨﮕﯽ ﮐﻪ در آن اﺳﯿﺮ ﺑﻮدم، ﺑﺎ آن روزﻧﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻪ ... دوﺑﺎره ﺻﺪاي ﺟﯿﻎ ﺷﻨﯿﺪم. ﺧﻨﺪه ﻫﺎي ﭘﺮ ﺻﺪاي ﭼﻨﺪ‬
‫ﻣﺮد. ﭼﻨﺪ ﻣﺮد ﻏﻮل ﭘﯿﮑﺮ و ﺗﺮﺳﻨﺎك! از روزﻧﻪ ﻣﯽ دﯾﺪﻣﺸﺎن. دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻣﯽ آﯾﻨﺪ. ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﻢ ﻟﺮزﯾﺪ. ﮐﺴﯽ ﻣﺤﮑﻢ در‬
‫آﻏﻮﺷﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﮐﺴﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﺮ دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﺮدﻫﺎ آﻣﺪﻧﺪ. ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﺨﻔﯿﮕﺎه ﻣﺎ ﺷﺪﻧﺪ. ﺻﺪاﯾﺸﺎن ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻮي ﺗﺮ‬
                                                    ‫ﻣﯽ ﺷﺪ. دﯾﺪم ﮐﻪ دﺳﺘﺸﺎن را دراز ﮐﺮدﻧﺪ. دﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﺮا ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ... دﯾﺪم.‬
‫ﺑﺎ وﺣﺸﺖ از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪم. ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺗﻤﺎم ﺗﻨﻢ ﻋﺮق ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻟﻌﻨﺘﯽ! ﺑﺎز ﻫﻢ اﯾﻦ ﮐﺎﺑﻮس. ﺑﺎز اﯾﻦ وﺣﺸﺖ‬
‫ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪﻧﯽ. دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﻢ ﮐﺸﯿﺪم و ﻋﺮق ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ام را ﭘﺎك ﮐﺮدم و از ﺗﺨﺖ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. ﺷﻠﻮارم روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد.‬
‫ﭘﻮﺷﯿﺪﻣﺶ. ﯾﺨﭽﺎل ﮐﻮﭼﮏ ﮐﻨﺎر اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺷﯿﺸﻪ ي آب ﻣﻌﺪﻧﯽ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ. ﺑﯽ ﻣﺤﺎﺑﺎ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪم. آب از ﮐﻨﺎره ﻫﺎي ﻟﺒﻢ‬
‫راه ﮔﺮﻓﺖ و روي ﺑﺪن آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ام رﯾﺨﺖ. ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺖ دﻫﺎﻧﻢ را ﭘﺎك ﮐﺮدم. ﻓﻨﺪﮐﻢ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺳﯿﮕﺎر را ﻣﯿﺎن اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ‬
‫ﻗﺮار دادم و روﺷﻨﺶ ﮐﺮدم و دوﺑﺎره روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ. دﺳﺖ ﭼﭙﻢ را ﺳﺘﻮن ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ام ﮐﺮدم و ﺑﺎ دﺳﺖ راﺳﺖ ﺳﯿﮕﺎر را ﺑﺮ ﻟﺐ‬
                                                                                     ‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﭘﮏ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﺮ آن زدم.‬
                                                                                                              ‫- دﻧﯽ؟‬
               ‫ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﺪادم. در ﺗﺎرﯾﮑﯽ دﯾﺪم ﮐﻪ از روي ﻣﺒﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رﺑﺪوﺷﺎﻣﺒﺮ ﻣﺸﮑﯽ اش را دور اﻧﺪام ﺑﺎرﯾﮑﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ.‬
                                                                                                      ‫- دﻧﯽ، ﻋﺰﯾﺰم؟‬
                                                                                       ‫دوﺑﺎره ﯾﮏ ﭘﮏ دﯾﮕﺮ ﺑﺮ ﺳﯿﮕﺎر.‬
                                                                                  ‫- ﭼﯽ ﺷﺪه ﻋﺸﻘﻢ؟ ﺑﺪ ﺧﻮاب ﺷﺪي؟‬
              ‫ﮐﻨﺎر ﭘﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﻪ ﺻﻮرت زﯾﺒﺎﯾﺶ دوﺧﺘﻢ. ﺳﯿﮕﺎر ﻧﺼﻔﻪ را ﺗﻮي ﺟﺎ ﺳﯿﮕﺎري ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- ﺗﻮ ﭼﺮا ﻫﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟‬
                                                                                 ‫ﻧﮕﺎه ﻣﺴﺘﺎﺻﻠﺶ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ.‬
                                                                                              ‫- ﻣﮕﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﺮو؟‬
‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻐﺾ دوﯾﺪه ﺑﻪ ﮔﻠﻮﯾﺶ را از ﻏﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺨﻮاﻧﻢ. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺘﻢ. ﺗﺎ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ دﯾﮕﺮ ﮐﺎرم در اﯾﻦ ﺷﻬﺮ‬
                  ‫ﮐﻮﯾﺮي ﺗﻤﺎم ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺗﻬﺮان ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ، اﻣﺎ ﺗﺎ آن ﻣﻮﻗﻊ ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻣﻮي دﻣﺎغ را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‬
                                                                                       ‫- دﻧﯽ ﺗﻮ ﭼﺮا اﻧﻘﺪر ﺑﯽ رﺣﻤﯽ؟‬
                                                                                          ‫ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪم.‬
                                            ‫- اوﻻ ﻫﺰار ﺑﺎر ﮔﻔﺘﻢ اﺳﻢ ﻣﻦ داﻧﯿﺎره ﻧﻪ دﻧﯽ! دوﻣﺎ از اوﻟﻢ ﺷﺮط ﻣﻦ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد.‬
                                                                                         ‫ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ام ﮐﻮﺑﯿﺪم.‬
                                                                ‫- ﻣﻦ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻮاب ﮐﻨﺎرم ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺪم ﻣﯿﺎد.‬
                                                                                                         ‫ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                           ‫- ﻣﻦ ﮐﻪ رو ﻣﺒﻞ ﺧﻮاﺑﯿﺪم.‬
                                                                                       ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻓﺮﯾﺎدم را ﺧﻔﻪ ﮐﻨﻢ.‬
  ‫- اﻣﺎ ﺗﻮ اﺗﺎق ﻣﻦ ﺧﻮاﺑﯿﺪي. ﮔﻔﺘﯽ ﺧﻮاﺑﺖ ﮐﻪ ﺑﺒﺮه ﻣﯿﺮم. ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﺮط ﺑﻬﺖ اﺟﺎزه دادم ﺑﻤﻮﻧﯽ. ﭘﺲ ﻟﻄﻔﺎ ﺑﮕﻮ ﭼﺮا ﻫﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟‬
                                                                                                    ‫آرام ﻧﺰدﯾﮑﻢ ﺷﺪ.‬
                                                                    ‫- ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﯾﻪ ﺷﺐ ﮐﻨﺎر ﺗﻮ ﺑﻮدن رو ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                         ‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر از ﺷﺪت ﻧﻔﺮت ﺻﻮرﺗﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم.‬
                                                        ‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا رو درك ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ، اﻣﺎ ﻣﻦ دوﺳﺘﺖ دارم.‬
‫و ﭘﺸﺖ ﺑﻨﺪ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ، ﺑﺎ دﺳﺖ ﭼﻬﺮه اش را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ و زار زار ﮔﺮﯾﺴﺖ. ﺻﺪاي ﮔﺮﯾﻪ اش روي اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺑﻮد. ﭘﻨﺠﺮه را ﮔﺸﻮدم و‬
                                                                                ‫ﮐﻤﯽ از ﻫﻮاي ﺧﻨﮏ ﮐﻮﯾﺮي را ﺑﻠﻌﯿﺪم.‬
‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ! ﮐﺎﻓﯿﻪ! ﺣﺎﻻ زودﺗﺮ ﻟﺒﺎﺳﺖ رو ﺑﭙﻮش و ﺑﺮﮔﺮد ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺖ. ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﻗﺼﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻞ ﮐﻤﭗ رو از راﺑﻄﻤﻮن‬
                                                                                                        ‫ﺧﺒﺮدار ﮐﻨﯽ.‬
‫ﺻﻨﺪﻟﺶ را روي زﻣﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ. از ﺧﺮﺧﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ رﺳﯿﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﻟﺒﺎس ﺑﭙﻮﺷﺪ. ﻫﻮاي ﺧﻨﮏ، ﻫﻮش و‬
‫ﺣﻮاﺳﻢ را ﻓﻌﺎل ﮐﺮده ﺑﻮد. ﭼﺮﺧﯿﺪم و دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﻨﺪ رﺑﺪوﺷﺎﻣﺒﺮش را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ اي اﻧﺪاﺧﺖ. ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ و ﻇﺮﯾﻔﺶ‬
‫از ﺷﺪت ﻫﻖ ﻫﻖ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﻧﺴﯿﻢ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ وزﯾﺪ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺗﺎب ﻣﯽ داد. ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ را از ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﺑﺮداﺷﺘﻢ. ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ‬
‫ﺻﺒﺢ ﺑﻮد. ﻫﻨﻮز ﺗﺎ ﺑﯿﺪار ﺷﺪن ﮐﻤﭗ وﻗﺖ داﺷﺘﯿﻢ. ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از دو ﺳﺎﻋﺖ. ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﺷﺪم. ﺑﻠﻮزش را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و دﺳﺘﺎﻧﻢ‬
                  ‫را از ﭘﺸﺖ روي ﺷﮑﻤﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮدم. ﺳﺮم را ﺗﻮي ﮔﻮدي ﮔﺮدﻧﺶ ﻓﺮو ﺑﺮدم و ﺑﻮي ﺧﻮﺷﺶ را ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪم.‬
                                                                             ‫- داﻧﯿﺎر ﭼﺮا ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ دوﺳﺘﺖ دارم؟‬
‫ﺣﺮﮐﺖ دﺳﺘﺎﻧﻢ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ. ﺣﺮﮐﺖ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﯿﺰ. ﺣﺎل ﺧﻮﺷﻢ ﺧﺪﺷﻪ دار ﺷﺪ. از ﺧﻮدم ﺟﺪاﯾﺶ ﮐﺮدم. ﺧﻢ ﺷﺪم و ﺑﻠﻮزش را از‬
                                                                                     ‫زﻣﯿﻦ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﻪ دﺳﺘﺶ دادم.‬
                                                                                                   ‫ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺖ!‬

                                                                                                            ‫ﺷﺎداب:‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ﺷﺎدي را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﺎﻧﺪم و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﻨﻢ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﯿﻮان آب ﺑﺨﻮرم ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻢ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ‬
‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺣﻀﻮر ﻧﺪاﺷﺖ. ﮐﯿﻔﻢ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﯽ ﻫﺪف دور ﺧﻮدم ﭼﺮﺧﯿﺪم. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. ﺗﻮي ﺷﺮﮐﺖ‬
‫ﻫﻢ ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﭘﺮ ﻧﻤﯽ زد. ﻣﺮدد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق دﯾﺎﮐﻮ رﻓﺘﻢ و ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ در ﮐﻮﺑﯿﺪم. ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﯾﺶ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ‬
‫ﮐﺸﯿﺪم و داﺧﻞ ﺷﺪم. روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮرد. ﺑﻮي ﮐﺒﺎب اﺷﺘﻬﺎﯾﻢ را ﺗﺤﺮﯾﮏ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺳﻼم‬
                                                   ‫ﮐﺮدم. ﭼﻮن دﻫﺎﻧﺶ ﭘﺮ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺳﺮ ﺟﻮاﺑﻢ را داد و اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ.‬
                                                        ‫ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﻪ ﻋﺎدت ﻫﻤﯿﺸﻪ زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم.‬
                ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﺪم. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺷﺮح وﻇﺎﯾﻔﻢ رو ﺑﺪوﻧﻢ. ﻣﯿﺮم و ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم.‬
‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻟﯿﻮان دوغ را ﺳﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ، ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ اﺑﺮوﯾﺶ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﻢ ﺷﺪ. ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪم. از ﺟﻌﺒﻪ‬
              ‫ﺳﻔﯿﺪ و ﺻﻮرﺗﯽ روي ﻣﯿﺰ ﯾﮏ ﺑﺮگ دﺳﺘﻤﺎل ﮐﺎﻏﺬي ﺧﻮش رﻧﮓ و ﻧﮕﺎر ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و دور دﻫﺎﻧﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد.‬
                                                                                                      ‫- زود اوﻣﺪي.‬
                                       ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ از ﻃﭙﺶ ﮐﺮ ﮐﻨﻨﺪه ﻗﻠﺒﻢ و ﯾﺦ ﮐﺮدن دﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﻌﺬب ﺑﻮدم ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                            ‫- ﺑﻌﺪ از ﻣﻄﺐ دﮐﺘﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ اوﻣﺪم اﯾﻨﺠﺎ. ﺗﺮﺳﯿﺪم دﯾﺮ ﺑﺸﻪ.‬
                                                                           ‫ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ﺗﮑﯿﻪ داد و ﭘﺎﯾﺶ را روي ﭘﺎ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
                                                        ‫- اﻣﯿﺪوارم ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪر وﻗﺖ ﺷﻨﺎس ﺑﺎﺷﯽ. ﻧﺎﻫﺎر ﺧﻮردي؟‬
                                                                                            ‫آب دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت دادم.‬
                                                                                                             ‫- ﺑﻠﻪ.‬
                                                                                  ‫- ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﭼﯿﺰي ﯾﺎدت ﻧﺪاد؟‬
                                                                                   ‫ﺳﺮم را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻧﻔﯽ ﺗﮑﺎن دادم.‬
                                                                                                           ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.‬
                                                               ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ. ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون ﺗﺎ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ.‬
                                                              ‫ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش راه اﻓﺘﺎدم. ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                        ‫- ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ.‬
                                                                     ‫ﮐﻤﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪم. ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ را روﺷﻦ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻓﻌﻼ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اون ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﻠﺪي ازت اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪارم. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ رو ﺗﺎﯾﭗ ﮐﻨﯽ و ﺟﻮاب ﺗﻠﻔﻨﺎ رو ﺑﺪي ﮐﺎﻓﯿﻪ. اﯾﻦ‬
‫دﮐﻤﻪ ﻗﺮﻣﺰ رو ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ؟ ﻫﺮ وﻗﺖ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮي اﯾﻦ دﮐﻤﻪ رو ﻓﺸﺎر ﻣﯿﺪي. اﯾﻦ دﮐﻤﻪ ﺑﻨﻔﺶ ﻫﻢ واﺳﻪ وﻗﺘﯿﻪ ﮐﻪ‬
                                                               ‫ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺗﻤﺎﺳﺎي ﺧﺎرج از ﺷﺮﮐﺖ رو ﺑﻪ ﻣﻦ وﺻﻞ ﮐﻨﯽ.‬
‫ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺎت دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﺑﯽ ﺣﻮاس دﺳﺘﻢ را روي ﺻﻨﺪﻟﯿﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮐﻤﯽ ﺧﻢ ﺷﺪم. اﻧﮕﺎر ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم‬
                                                                   ‫اﯾﻦ ﻣﺮدي ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﺷﺪه ام دﯾﺎﮐﻮﺳﺖ.‬
                                                                                         ‫- اﯾﻦ دﮐﻤﻪ ﺳﺒﺰ ﻣﺎل ﭼﯿﻪ؟‬
                                                                  ‫- اﯾﻦ ﻣﺎﻟﻪ ﻓﺎﮐﺴﻪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﺎﮐﺲ رو اﺳﺘﺎرت ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
                                                                                   ‫ﮐﻤﯽ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ام را ﺧﺎراﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                ‫- اﺳﺘﺎرت ﻣﯽ ﮐﻨﻢ؟‬
                                                                                        ‫دﺳﺶ را ﮐﻨﺎر دﺳﺘﻢ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
      ‫- ﺑﺒﯿﻦ وﻗﺘﯽ ﺑﺨﻮاي ﯾﻪ ﭼﯿﺰي رو ﻓﺎﮐﺲ ﮐﻨﯽ ﮐﺎﻏﺬ رو اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ذاري، اﯾﻦ دﮐﻤﻪ رو ﻣﯽ زﻧﯽ و ﺑﻌﺪ ﺷﻤﺎره رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮي.‬
                          ‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﭼﻪ دﺳﺘﮕﺎه ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺗﻠﻔﻦ.‬
‫آه ﮐﺸﯿﺪم و راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎدم. ﻟﺤﻈﻪ اي ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ اﻓﺘﺎد. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻼﯾﻤﯽ روي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﻢ ﺷﺪم.‬
                        ‫ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺧﻮرد ﻧﮑﻨﺪ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﺸﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﻫﻮل ﮐﺮدم و ﺑﯽ ﻫﻮا ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                    ‫- واي ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ.‬
                          ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﺮا، اﻣﺎ ﺧﻨﺪه اش ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ از ﺻﻮرت ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪه ﻣﻦ ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ:‬
                                         ‫- ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش. ﺧﯿﻠﯽ زود راه ﻣﯿﻔﺘﯽ. ﯾﮑﯽ دو ﺑﺎر اﺷﺘﺒﺎه ﻗﺎﺑﻞ اﻏﻤﺎﺿﻪ. ﭘﺲ ﻧﺘﺮس.‬
‫و ﺑﻌﺪ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﺑﺮاي ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از ﻋﺪم اﺻﺎﺑﺖ ﺑﺎ ﻫﯿﮑﻞ ﺗﻨﻮﻣﻨﺪش ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻢ. دوﺑﺎره ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﺎداب ﮐﺸﯽ زد و‬
                                                                                                              ‫ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻫﺮ ﺟﺎ ﮔﯿﺮ ﮐﺮدي ﺑﯿﺎ ﺑﭙﺮس. اﮔﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮي و ﺑﺎ واﺣﺪاي دﯾﮕﻪ ﻫﻢ آﺷﻨﺎ ﺷﯽ. ﻫﺮ وﻗﺘﻢ دﺳﺘﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪ‬
                                                                                      ‫ﺑﺸﯿﻦ و ﺑﺎ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻦ.‬
                                                                                                        ‫ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                             ‫- ﭼﺸﻢ.‬
                                                                                            ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                             ‫- ﺧﻮﺑﻪ.‬
‫و ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ در را ﺑﺴﺖ ﺧﻮدم را روي ﺻﻨﺪﻟﯽ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. دﺳﺘﻢ را روي ﺳﯿﻨﻪ ام ﮔﺬاﺷﺘﻢ. از ﻫﯿﺠﺎن اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‬
                                                                                ‫ﺑﻮدن ﺑﺎ دﯾﺎﮐﻮ در ﻗﻠﺒﻢ ﻋﺮوﺳﯽ ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻮد.‬
‫ﻫﻨﻮز ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﺮدي آﺑﯽ ﭘﻮش داﺧﻞ آﻣﺪ و ﺟﻌﺒﻪ اي ﺑﻪ دﺳﺘﻢ داد. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.‬
                                                                                                ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                        ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ دﺳﺘﻮر دادن واﺳﺘﻮن ﻧﺎﻫﺎر ﺑﯿﺎرﯾﻢ.‬

                                                                                                       ‫********‬
‫ﺗﺒﺴﻢ ﺗﻨﺪ و ﺑﯽ وﻗﻔﻪ ﺳﻮال ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ و ﻣﻬﻠﺖ ﺣﺮف زدن ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ داد. در ﭘﺎﯾﺎن وﻗﺖ اداري روز اول ﮐﺎرم دﻧﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪه ﺑﻮد و‬
                                                                 ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﻋﺮض ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻄﻠﻊ ﺷﻮد.‬
                                                                 ‫- د‪ ‬ﺣﺮف ﺑﺰن دﯾﮕﻪ. ﯾﻪ ﭼﯽ ﺑﮕﻮ ﻣﻌﻠﻮم ﺷﻪ ﻻل ﻧﯿﺴﺘﯽ.‬
                                                                                                             ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
                                                                                              ‫- ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﻣﻬﻠﺖ ﻣﯿﺪي؟‬
                      ‫از ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﻓﺎﮐﺘﻮر ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻘﯿﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎت را ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدم. دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:‬
                                                          ‫- اي ول دﯾﺎﮐﻮ. ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﻣﺮاﻣﻪ وﻟﯽ ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ!‬
                                                                               ‫ﭼﻬﺮه ﻣﺮداﻧﻪ اش را ﺗﺠﺴﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻘﺪر ﺧﺎﮐﯽ و ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻪ! زﯾﺎد ﺑﺮوز ﻧﻤﯽ ده وﻟﯽ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﻫﺴﺖ. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﻫﻮاي ﮐﺎرﻣﻨﺪاش رو داره.‬
          ‫ﻫﺮﮐﯽ ﻣﯿﺮه ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺎ دﻋﺎي ﺧﯿﺮ ﻣﯿﺎد ﺑﯿﺮون. ﺗﺎزه ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﯾﻪ ﻧﺼﻔﻪ روزه ﮐﻪ اوﻧﺠﺎم و اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﯽ ازش دﯾﺪم.‬
                                                                           ‫ﺗﺒﺴﻢ ﮐﻮﻟﻪ اش را روي ﺷﺎﻧﻪ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻣﯿﮕﻦ ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎرش ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎﻟﻤﻪ. از ﻗﺮار از اون ﮐﺮداي ﺑﺎ ﻏﯿﺮﺗﻪ ﮐﻪ رو ﻧﺎﻣﻮس دﺧﺘﺮاي ﮐﺮه ﻣﺮﯾﺦ ﻫﻢ ﺗﻌﺼﺐ داره ﭼﻪ‬
‫رﺳﯿﺪه ﺑﻪ ﮐﺎرﻣﻨﺪاش. ﻗﺪر اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ رو ﺑﺪون. ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺣﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﺤﯿﻂ دوﻟﺘﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﯾﻨﻘﺪر راﺣﺖ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﮐﻨﯽ.‬
                                                                                                     ‫ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد.‬
‫- وﻟﯽ در ﻣﻮرد ﺑﺮادرش ﺣﺮﻓﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﻧﻤﯽ زﻧﻦ. ﻣﺮاﻗﺒﺶ ﺑﺎش. ﻣﯿﮕﻦ از ﯾﻪ ﭘﺸﻪ ﻣﺎده ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﺬره. ﺗﺎزه ﻣﯿﮕﻦ ﻣﻌﺘﺎدم ﻫﺴﺖ. ﺑﺎ‬
‫ﮐﻤﺎل ﺗﺎﺳﻒ ﻫﻤﮑﺎر ﺧﻮدﻣﻮﻧﻪ. ارﺷﺪ ﺳﺎزه ﻫﺎي ﻫﯿﺪروﻟﯿﮑﯽ داره. ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ زﯾﺎد ﺗﻮ اون ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﮐﻨﻪ، وﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﺮ‬
                                                                                          ‫ﺣﺎل اﮔﻪ دﯾﺪﯾﺶ اﺣﺘﯿﺎط ﮐﻦ.‬
                                                                                                             ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
                                                               ‫- ﯾﻪ ﺟﻮري در ﻣﻮردش ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ اﻧﮕﺎر ﺧﻔﺎش ﺷﺒﻪ.‬
                    ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﮐﺮد و ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد. اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ در ﻣﻮرد ﯾﮏ داﺳﺘﺎن ﺟﻨﺎﯾﯽ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ.‬
‫- واﻻ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي دﮐﺘﺮاي ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺶ. ﺧﻮﺑﻢ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺶ. اﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ اﯾﻨﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ از ﺧﻔﺎش‬
‫ﺷﺐ ﻧﺪاﺷﺘﻪ. ﻣﯿﮕﻦ ﭼﺸﻤﺎش ﻋﯿﻦ دو ﺗﯿﮑﻪ ﺷﯿﺸﻪ رﻧﮕﯿﻪ، ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ! ﺑﯽ ﻫﭽﯽ ﻋﺸﻘﯽ! ﻣﯿﮕﻦ ﺣﺘﯽ داداﺷﺶ رو ﻫﻢ دوﺳﺖ‬
‫ﻧﺪاره. اﺻﻼ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ رو دوﺳﺖ ﻧﺪاره. ﻣﯿﮕﻦ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از دﺧﺘﺮاي داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺠﺎوز ﮐﺮده، وﻟﯽ دﺧﺘﺮه از ﺗﺮس آﺑﺮوش ﺻﺪاﺷﻮ در‬
                  ‫ﻧﯿﺎورده. ﻣﯿﮕﻦ اﻫﻞ اﯾﻦ ﻣﻮاد ﻣﺨﺪراي ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﻪ. ﺗﺎزه، ﻣﯿﮕﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﭼﺎﻗﻮي ﺿﺎﻣﻦ دارم ﺗﻮ ﺟﯿﺒﺸﻪ.‬
    ‫ﺣﺲ ﮐﺮدم ﻣﻮ ﺑﺮ ﺗﻨﻢ راﺳﺖ ﺷﺪ. در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺠﺴﻢ ﮐﺮد، ﻟﺮزه ﺑﺮ اﻧﺪاﻣﻢ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫- ﻣﯿﮕﻦ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﻪ ﺗﺎ دﺧﺘﺮ رو ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺳﻘﻂ ﺟﻨﯿﻦ ﮐﺮده و ﻫﺰار ﺗﺎ دﺧﺘﺮ رو ﺑﯽ آﺑﺮو. ﻣﯿﮕﻦ ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﺎﻫﺎش در اﻓﺘﺎده وراﻓﺘﺎده!‬
‫ﻣﯿﮕﻦ ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺟﺮم ﺣﻤﻞ ﺳﻼح ﺳﺮد دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه. ﻣﯿﮕﻦ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﺎ ﻣﺮز اﺧﺮاج از داﻧﺸﮑﺪه ﭘﯿﺶ رﻓﺘﻪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺣﺮاﺳﺖ‬
                                                                                 ‫ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﭼﯿﺰي رو ﻋﻠﯿﻬﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻪ.‬
         ‫ﻧﻔﺴﻢ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺑﻨﺪ رﻓﺖ. ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺗﺼﻮر اﯾﻦ ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﭼﻪ ﻋﺬاﺑﯽ از دﺳﺖ اﯾﻦ ﺷﯿﻄﺎن ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻗﻠﺒﻢ ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                              ‫- اﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ ﺧﻮد ﺷﯿﻄﻮﻧﻪ.‬
                               ‫- دﻗﯿﻘﺎ! وﻟﯽ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺣﺘﯽ اﺳﺘﺎداﻣﻮﻧﻢ ﻫﻨﻮز ﮐﻪ ﻫﻨﻮزه ازش ﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
                                                                                           ‫ﺑﺎ اﺳﺘﻔﻬﺎم ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.‬
    ‫- ﻫﻮش ﻓﻮق اﻟﻌﺎده اي داره و ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺮﺳﻨﺎك ﺗﺮش ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، ﭼﻮن ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻫﯿﭻ ﻣﺪرك ﺟﺮﻣﯽ از ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺟﺎ ﻧﻤﯽ ذاره.‬
                                                                                      ‫ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﺑﺎزوﯾﺶ زدم.‬
                                                       ‫- درد ﺑﮕﯿﺮي ﺗﺒﺴﻢ. ﻣﯽ ذاري اﻣﺸﺐ ﺑﺪون ﮐﺎﺑﻮس ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
                                                                                                        ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
            ‫- ﺑﻪ ﺧﺪا راﺳﺖ ﻣﯿﮕﻢ. اﯾﻨﺎ رو از ﻫﻤﮑﻼﺳﯽ ﻫﺎي ﺧﻮدش ﺷﻨﯿﺪم. راﺳﺘﯽ ﯾﻪ ﮐﻠﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪاره. اوﻧﻢ ﻣﺎل دﯾﺎﮐﻮﺋﻪ.‬
                                                                                                 ‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر اﯾﺴﺘﺎدم.‬
                                                                                                           ‫- ﭼﯽ؟‬
                                                                                                ‫ﭼﺸﻤﮏ ﻏﻠﯿﻈﯽ زد.‬
      ‫- ﺑﻠﻪ. وﻗﺘﯽ داﻧﺸﺠﻮي ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ ﺑﻮده ﮐﻠﯿﻪ ﻫﺎش از ﮐﺎر ﻣﯿﻔﺘﻦ. دﯾﺎﮐﻮ ﻫﻢ ﻣﻌﻄﻞ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ و ﮐﻠﯿﻪ ﺧﻮدش رو ﻣﯿﺪه ﺑﻬﺶ.‬
                                                                                        ‫ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                             ‫- وﻟﯽ از ﻗﺮار ﻫﻤﭽﻨﺎن واﺳﻪ داداﺷﻪ ﺗﺮه ﻫﻢ ﺧﺮد ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ.‬
                                                                                                    ‫ﻫﻨﻮز ﮔﯿﺞ ﺑﻮدم.‬
                                                                             ‫- ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺒﺮ رو از ﮐﺠﺎ ﮔﯿﺮ آوردي؟‬
                                                      ‫ﯾﮏ ﻟﻨﮕﻪ اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                          ‫- ﺧﺒﺮﮔﺰاري ﺗﺒﺴﻢ ﺗﯽ وي ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺷﻤﺎﺳﺖ.‬

                                                                                                             ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬

‫ﺻﻔﺤﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯽ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎ را ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ده و ﻧﯿﻢ ﺷﺐ! ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻢ دادم. ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدم.‬
‫ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. ﻣﺎﻧﯿﺘﻮر ﻣﯿﺰ ﻣﻨﺸﯽ ﭼﺸﻤﮏ ﻣﯽ زد. ﺧﻮدم از ﺷﺎداب ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدم ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﻧﮑﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫دﺳﺘﻮرﻫﺎي ﭘﺮﯾﻨﺘﻢ را ﺑﻪ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ او ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻢ. ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم، ﺧﯿﻠﯽ! ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﺸﻮم اﻣﺎ‬
‫ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪم. ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻣﻮس را ﺗﮑﺎن دادم. ﻣﺎﻧﺘﯿﻮر روﺷﻦ ﺷﺪ. ﺻﻔﺤﻪ اي ﺑﺎز ﺑﻮد. ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.‬
‫آﻣﻮزش اﮐﺴﻞ! ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم. ﭼﻘﺪر اﯾﻦ دﺧﺘﺮ راﺣﺖ ﻣﺮا ﻣﯽ ﺧﻨﺪاﻧﺪ. ﮐﺎﻏﺬي ﻫﻢ روي ﻣﯿﺰش ﺑﻮد. ﺗﮏ ﺗﮏ ﺟﻤﻼت را‬
‫ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﻌﻀﯽ ﺟﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻮدﮐﺎر آﺑﯽ، ﺑﻌﻀﯽ ﺟﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﻗﺮﻣﺰ و ﻣﺸﮑﯽ، اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺒﺮدش. ﺳﺨﺖ‬
‫ﮐﻮﺷﯽ و ﻋﺰت ﻧﻔﺲ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻣﺮا ﯾﺎد ﺧﻮدم ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. وﻗﺘﯽ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﯿﺎزش در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺪرﻓﺘﺎرﯾﻬﺎي ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺳﮑﻮت‬
‫ﮐﺮد، وﻗﺘﯽ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻟﺐ ﻫﺎي ﺗﺮك ﺧﻮرده و رﻧﮓ و روي ﭘﺮﯾﺪه ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ ﺑﻪ ﻏﺬا ﻧﺨﻮردﻧﺶ اﻗﺮار ﮐﻨﺪ، وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮاﻫﺮش‬
‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﮐﻔﺶ ﻫﺎي ﭘﺎره و درﺳﺖ ﺳﺮ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ آﻣﺪ، وﻗﺘﯽ ﮔﻔﺖ ﭘﺎﯾﺎن ﻧﺎﻣﻪ ﺳﺎل ﺑﺎﻻﯾﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺎ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ‬
‫ﺳﺎﯾﺖ ﺗﺎﯾﭗ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، وﻗﺘﯽ آن ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺮداﻧﻪ ﻗﻮل داد ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﮐﺘﺎب ﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎه ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ ﯾﺎد ﺧﻮدم اﻓﺘﺎدم! ﯾﺎد‬
‫روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﮔﺮﺑﻪ ﻣﺎده، داﻧﯿﺎر را ﺑﻪ دﻧﺪان ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﺮاي ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪن ﺷﮑﻤﺶ، ﺧﻮدم را ﺑﻪ آب و آﺗﺶ ﻣﯽ زدم.‬
‫ﯾﺎد روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻏﺮﻏﺮﻫﺎي رﯾﯿﺴﻢ ﻗﯿﺪ درس و داﻧﺸﮕﺎه را ﻫﻢ زدم. ﯾﺎد روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﻧﯿﺎر ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ "ﻏﺬا ﺧﻮردي؟" و‬
‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ "آره، وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻮدي ﺧﻮردم." در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﺨﻮرده ﺑﻮدم. ﯾﺎد روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﯾﻠﻮن روي ﮐﻔﺸﻢ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم‬
‫ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻔﻮذ ﺑﺎران و ﺑﺮف را ﻣﯿﺎن اﻧﮕﺸﺘﺎن ﯾﺦ زده ام ﺣﺲ ﮐﻨﻢ. ﯾﺎد ﺷﺐ ﻫﺎي ﺳﺮد ﮐﺮدﺳﺘﺎن و ﺷﺐ ﻫﺎي ﺳﺮدﺗﺮ و ﺗﻠﺦ ﺗﺮ‬
                                                                                                             ‫ﺗﻬﺮان!‬
                                                                  ‫ﺳﺮم را ﺑﻪ ﭘﺸﺘﯽ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﺎن دادم و ﭼﺸﻤﻢ را ﺑﺴﺘﻢ.‬
‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻪ ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﺮي داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ از ﺧﻮدش ﻋﺰﯾﺰﺗﺮ ﺑﻮد، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ! ﺑﺮاﯾﺶ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺨﺘﯽ و ﺗﺤﻘﯿﺮي را ﺗﺤﻤﻞ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ! ﺑﺮاﯾﺶ زﯾﺮ ﺑﺎر ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ و ﮐﺎر ﺷﺮاﻓﺘﻤﻨﺪاﻧﻪ اي ﻣﯽ رﻓﺖ، ﻣﺜﻞ ﻣﻦ! ﺑﺮاﯾﺶ از ﺧﻮدش ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ،‬
                                                                                                           ‫ﻣﺜﻞ ﻣﻦ!‬
‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻪ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻗﯿﺪ ﺟﻮاﻧﯿﺶ را زده ﺑﻮد. ﻗﯿﺪ ﺧﻮﺷﯽ اش را زده ﺑﻮد. ﻗﯿﺪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻫﺎ و ﻋﻼﯾﻘﺶ را زده ﺑﻮد.‬
           ‫ﭼﺸﻤﺶ را روي وﯾﺘﺮﯾﻦ ﻫﺎي رﻧﮕﺎرﻧﮓ اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﻗﯿﺪ اﺑﺘﺪاﯾﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﯿﺎزﻫﺎﯾﺶ را زده ﺑﻮد. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ!‬
‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮﺑﭽﻪ ﻣﻌﺼﻮم، اﻣﺮوز ﻫﻤﺎن ﺟﺎﯾﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدم. ﻫﻤﺎن دردي را ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻣﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﻫﻤﺎن ﺣﻘﺎرﺗﯽ را ﺑﻪ ﺟﺎن ﻣﯽ ﺧﺮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﺟﺎن‬
                                                                            ‫ﺧﺮﯾﺪم. او ﺑﺮاي ﺧﻮاﻫﺮش، ﻣﻦ ﺑﺮاي ﺑﺮادرم.‬
‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ را از ﺟﯿﺒﻢ درآوردم و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﻣﯿﺪي ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﯾﺶ ﻧﺪاﺷﺘﻢ اﺳﻤﺶ را ﻟﻤﺲ ﮐﺮدم. ﺑﻌﺪ از ﭼﻬﺎر، ﭘﻨﺞ ﺑﻮق ﺟﻮاب‬
                                                                                   ‫داد. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﯾﮏ ﺑﺎر ﺟﻮاﺑﻢ را داد.‬
                                                                                                      ‫- ﺑﻠﻪ دﯾﺎﮐﻮ؟‬
                                                                     ‫ﻫﻪ! اﯾﻦ ﺗﻤﺎم ﻫﯿﺠﺎﻧﺶ از ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﺑﺮادرش ﺑﻮد.‬
                                                                                            ‫- ﺳﻼم داداش. ﺧﻮﺑﯽ؟‬
                                                                                             ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد.‬
                                                                                            ‫- ﺧﻮﺑﻢ. ﮐﺎري داﺷﺘﯽ؟‬
                                                               ‫ﺷﻘﯿﻘﻪ ام ﺗﯿﺮ ﮐﺸﯿﺪ و دردش را ﺗﺎ ﺧﻮد ﻗﻠﺒﻢ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮد.‬
                                                                                ‫- ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺣﺎﻟﺖ رو ﺑﭙﺮﺳﻢ.‬
                                                      ‫ﺻﺪاﯾﺶ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ، ﺳﺮدﺗﺮ و ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ.‬
                                                            ‫- ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد اﻧﻘﺪر ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﺑﺎﺷﯽ. ﺧﺒﺮاي ﺑﺪ زود ﻣﯽ رﺳﻪ.‬
                                                                     ‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﻣﻌﺪه و روده ام در ﻫﻢ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﻨﺪ.‬
                                                                        ‫- ﺑﺎﺷﻪ داداش. ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ. ﻣﺮاﻗﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش.‬
                                                               ‫ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ، ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺳﺎده ﻗﻄﻊ ﮐﺮد.‬

                                                                                                           ‫ﺷﺎداب:‬
                                                                                               ‫- ﺳﻼم. ﻣﻦ اوﻣﺪم.‬
‫ﺷﺎدي دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﺳﺮش را روي ﭘﺎي ﻣﺎدرم ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﺎدر ﺑﻪ ﺳﺮدي ﺟﻮاﺑﻢ را داد. ﺷﺎدي اﻣﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ آﻣﺪ.‬
                                                                          ‫ﮔﻮﻧﻪ ام را ﺑﻮﺳﯿﺪ و ﮐﯿﻔﻢ را از دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                 ‫- دﻧﺪوﻧﺖ ﺧﻮﺑﻪ؟ دﯾﮕﻪ درد ﻧﺪاري؟‬
                                                                                                ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد.‬
                                                                       ‫- ﻫﻤﻮن اوﻟﺶ درد ﻣﯽ ﮐﺮد. اﻻن دﯾﮕﻪ ﺧﻮﺑﻪ.‬
                                                               ‫ﻣﺎدر ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ و در ﻫﻤﺎن ﺣﯿﻦ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                         ‫- دﺳﺖ و روت رو ﺑﺸﻮر ﺗﺎ واﺳﺖ ﺷﺎم ﺑﯿﺎرم.‬
‫ﺑﻪ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ و ﺑﻠﻮز ﺷﻠﻮار راﺣﺘﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪم و آﺑﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ زدم و ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. اﺧﻢ ﻫﺎي ﻣﺎدر ﻫﻤﭽﻨﺎن درﻫﻢ ﺑﻮد. ﻋﻠﺘﺶ را ﻣﯽ‬
                                                                                                ‫داﻧﺴﺘﻢ اﻣﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
                                                                                             ‫- ﭼﺮا ﺑﺪاﺧﻼﻗﯽ ﺗﭙﻠﻢ؟‬
                                                                   ‫ﻇﺮف ﮐﺘﻠﺖ را ﺑﺎ ﻧﺎن و ﮐﻤﯽ ﺳﺒﺰي ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
                                                                               ‫- ﺷﺎﻣﺖ رو ﺑﺨﻮر ﺑﻌﺪا ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ.‬
                                               ‫ﻟﻘﻤﻪ ي ﭘﺮ و ﭘﯿﻤﺎﻧﯽ درﺳﺖ ﮐﺮدم و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ در دﻫﺎﻧﻢ ﺑﮕﺬارم ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                  ‫- ﺷﻤﺎ ﺧﻮردﯾﻦ؟‬
                                                                    ‫ﻣﺎدر ﻋﯿﻨﮑﺶ را زد و ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﻋﺮوﺳﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ.‬
                                                                                                ‫- آره. راﺣﺖ ﺑﺎش.‬
                                                                             ‫ﻣﻘﺪاري ﺳﺒﺰي در دﻫﺎﻧﻢ ﭼﭙﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                          ‫- ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻬﺖ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﮐﺎر ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
                                                                        ‫ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺳﻮزن را در ﻟﺒﺎس ﻓﺮو ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﻠﻪ دﯾﮕﻪ. ﺧﻮدﺳﺮ ﺷﺪي. ﺑﺰرگ ﺷﺪي، ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﻧﺪاري. ﺧﻮدت ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﯿﺮي. ﺧﻮدت اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﻣﻨﻢ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬
                                                                                               ‫ﻣﺘﺮﺳﮏ ﺳﺮ ﺟﺎﻟﯿﺰم.‬
                                                                                  ‫ﮔﺎز ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ﻟﻘﻤﻪ ام زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- دﯾﺮوز ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ، وﻟﯽ ﺑﺤﺚ ﺧﻮﻧﻪ رو ﭘﯿﺶ ﮐﺸﯿﺪي اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺖ. اﺻﻼ ﯾﺎدم رﻓﺖ. ﺻﺒﺤﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ‬
                                                                      ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم ﺧﻮاب ﺑﻮدي دﻟﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪ ﺑﯿﺪارت ﮐﻨﻢ.‬
                                                                          ‫ﻣﺎدر ﻟﺒﺎس را ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ اي ﭘﺮت ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﮐﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺮي ﺳﺮ ﮐﺎر؟ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﺮدم. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﯾﻪ ﺧﺎﮐﯽ ﺗﻮ ﺳﺮم ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻢ. اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﻮن ﮐﻨﺪم ﮐﻪ ﺷﻤﺎ درس‬
‫ﺑﺨﻮﻧﯿﻦ و ﺑﻪ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﯿﻦ. اون وﻗﺖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ راﺣﺘﯽ ﻗﯿﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ رو ﻣﯽ زﻧﯽ؟ ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﯽ، ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ‬
                                                                                                     ‫اﺟﺎزه ﺑﮕﯿﺮي؟‬
‫ﻇﺮف ﻏﺬا را ﮐﻨﺎر زدم. ﺧﻮدم را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪم و ﭼﻬﺎر زاﻧﻮ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺻﻮرت زﯾﺒﺎ اﻣﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ اش ﭘﺮ از ﻏﺼﻪ ﺑﻮد، ﭘﺮ از درد،‬
‫ﭘﺮ از ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺎي ﻣﺎدراﻧﻪ. دﺳﺘﻢ را روي دﺳﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ از ﺑﺲ ﮐﻪ ﺳﻮزن در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺧﻤﯿﺪه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ‬
                                                                        ‫آﻣﺪﻧﺪ. ﺑﻮﺳﻪ اي ﺑﺮ ﭘﻮﺳﺖ زﺑﺮﺷﺎن زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم ﻣﻦ. ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﯿﺪ درﺳﻤﻮ زدم؟ ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺗﻮ رو ﺑﻪ آرزوت ﻧﺮﺳﻮﻧﻢ. ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺣﺴﺮت ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻬﻨﺪس ﺷﺪن رو‬
‫ﺑﻪ دل ﺗﻮ و ﺧﻮدم ﺑﺬارم؟ ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﭼﺸﻢ رو اﯾﻦ ﻫﻤﻪ زﺣﻤﺘﺖ ﺑﺒﻨﺪم؟ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺣﻮاﺳﻢ ﻫﺴﺖ. اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺗﺒﺴﻢ واﺳﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده.‬
‫ﻧﯿﻤﻪ وﻗﺘﻪ. رﯾﯿﺲ ﺷﺮﮐﺘﻢ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎه ﺧﻮدﻣﻮﻧﻪ. ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﮐﻼس ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﺮم اوﻧﺠﺎ. ﯾﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﻃﺮاﺣﯿﻪ. ﺗﯿﺰر و ﺑﻨﺮ‬
‫ﻣﯽ ﺳﺎزن واﺳﻪ ﺻﺪا و ﺳﯿﻤﺎ ﯾﺎ ﺑﯿﻠﺒﻮردﻫﺎي ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺗﯽ. ﭘﻮﻟﺸﻢ ﻫﻨﻮز زﯾﺎد ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﺎﻫﯽ ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﺗﻮﻣﻨﻪ، اﻣﺎ ﺧﺐ واﺳﻪ ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯿﻪ. ﯾﻪ‬
‫ﮐﻤﮏ ﺧﺮﺟﯿﻪ. ﺣﺪاﻗﻞ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﮐﺘﺎب و دﻓﺘﺮ ﻣﻨﻮ ﺷﺎدي رو ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. اﯾﻦ ﺟﻮري ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﺸﺎر ﻣﯿﺎد. ﻣﻨﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻋﺬاب ﻣﯽ‬
                                                                                                            ‫ﮐﺸﻢ.‬
                                                                           ‫ﻣﺎدر ﻋﯿﻨﮏ را از ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻨﯽ. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻋﺰﯾﺰم، اﻣﺎ اﮔﻪ واﻗﻌﺎ دوﺳﺖ داري ﻣﻨﻮ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﻨﯽ ﺑﭽﺴﺐ ﺑﻪ درﺳﺖ. اﯾﻦ ﻧﮕﺮاﻧﯿﺎ رو ﺑﺬار‬
                                                                                             ‫واﺳﻪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺮدم.‬
                                                                   ‫ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮش ﻫﻢ اﺷﮏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ آورد. ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                             ‫- ﻣﺎﻣﺎن!‬
                                                                                          ‫دﺳﺘﺶ را روي ﻟﺒﻢ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫- ﻋﺰﯾﺰم، دﺧﺘﺮم، ﮔﻠﻢ، ﻧﻔﺴﻢ! ﻫﻤﻪ ي زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺷﻤﺎ دو ﻧﻔﺮﯾﻦ. ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﺮﮔﻪ. آﺧﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺮي ﭼﻪ‬
‫ﺟﻮر ﺟﺎﯾﯿﻪ. آدﻣﺎش ﮐﯿﻦ؟ ﻫﺪﻓﺸﻮن ﭼﯿﻪ؟ ﺗﻮ ﻣﺜﻪ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ آﻫﻮﯾﯽ! ﻣﻌﺼﻮم، ﺑﯽ ﻏﻞ و ﻏﺶ! ﻃﻌﻤﻪ ﺧﻮﺑﯽ واﺳﻪ اﯾﻦ ﺷﯿﺮ و ﺷﻐﺎﻻي‬
‫درﻧﺪه اي. ﺑﻪ ﺧﺪا ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﺮﯾﻦ ﻣﺪرﺳﻪ و داﻧﺸﮕﺎه و ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻦ، دل ﻣﻦ ﻫﺰار راه ﻣﯿﺮه. ﺑﺲ ﮐﻪ ﺳﺎده اﯾﻦ، ﺑﺲ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﯿﻦ. ﺑﺬار‬
‫درﺳﺖ ﺗﻤﻮم ﺷﻪ، واﺳﻪ ﺧﻮدت ﮐﺴﯽ ﺑﺸﯽ، ﯾﻪ ﮐﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﯽ. اون وﻗﺖ ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﺎزﻧﺸﺴﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺟﺎﻣﻮ ﻣﯿﺪم ﺑﻪ‬
                                                                           ‫ﺗﻮ. اﻣﺎ اﻻن ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ درﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ.‬
                                                                ‫دوﺑﺎره دﺳﺘﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪم. ﻗﻄﺮه اﺷﮑﻢ ﭘﻮﺳﺘﺶ را ﺗﺮ ﮐﺮد.‬
‫- ﺑﻪ ﺧﺪا ﺟﺎي ﺑﺪي ﻧﯿﺴﺖ. ﺧﻮدت ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ. ﯾﻪ ﻋﺎﻟﻤﻪ آدم اوﻧﺠﺎ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﻫﻢ زن، ﻫﻢ ﻣﺮد. رﯾﯿﺲ ﺷﺮﮐﺘﻤﻮن از اون ﮐﺮداي‬
‫ﻣﺘﻌﺼﺒﻪ. ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻤﺶ. ﯾﻪ ﺳﺎل و ﻧﯿﻤﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ داﻧﺸﮕﺎه ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺶ. ﻣﯿﮕﻦ دﻧﯿﺎ دﯾﺪه ﺳﺖ. ﺳﺨﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪﺳﺖ. ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت‬
           ‫ﻫﻨﻮز ﯾﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺒﮏ ازش ﻧﺪﯾﺪم. ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ و ﻣﺘﯿﻨﻪ. اﺻﻼ ﺳﺮش رو ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺗﻮ ﮐﺎرش ﻣﻮﻓﻘﻪ.‬
                                                                                   ‫ﻣﺎدر ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﻧﻮازش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﮔﯽ داﻧﺸﺠﻮﺋﻪ؟‬
                                                                                                 ‫ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﻮاب دادم:‬
‫- آره داﻧﺸﺠﻮﺋﻪ، وﻟﯽ ﺳﻨﺶ ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﺳﯽ و ﺳﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﺸﻪ. ﻣﯿﮕﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺎر ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪه درس رو ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﺷﻪ. از اﯾﻦ‬
‫ﺑﭽﻪ ﭘﻮﻟﺪاراي ﺑﯽ درد ﻧﯿﺴﺖ. از اوﻧﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺷﺒﻪ ﭘﻮﻟﺪار ﺷﺪن. ﺑﺎ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ رﺳﯿﺪه. ﭘﺨﺘﻪ ﺳﺖ، ﻋﺎﻗﻠﻪ! ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ‬
                                                            ‫ﻣﺤﺠﻮﺑﻪ. اﮔﻪ ﺧﻮدت ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﯿﺎي ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ ﺧﯿﺎﻟﺖ راﺣﺖ ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                 ‫ﻣﺎدر ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺗﺎر ﺗﺎر از ﻫﻢ ﺟﺪا ﮐﺮد.‬
                           ‫- دﻟﻢ راﺿﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺎداب. راﺿﯽ ﻧﻤﯿﺸﻪ. ﻧﮕﺮاﻧﻢ! ﻧﮕﺮان ﺧﻮدت. ﻧﮕﺮان درﺳﺖ، ﻧﮕﺮان ﺳﻼﻣﺘﯿﺖ!‬
                                                                     ‫ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎن ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻏﻤﮕﯿﻨﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻣﺎﻣﺎن ﺟﻮﻧﻢ! ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم. ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻤﻪ! ﺑﺒﯿﻦ ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ داري ﺟﻮرﻣﻮ ﻣﯽ ﮐﺸﯽ. اﻻن دﯾﮕﻪ ﻧﻮﺑﺖ‬
‫ﻣﻨﻪ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺑﺎري از رو دوﺷﺖ ﺑﺮدارم. ﻣﮕﻪ ﮐﻤﻦ آدﻣﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻢ درس ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻦ ﻫﻢ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ؟ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﻤﯽ ذارم ﺑﻪ درﺳﻢ‬
‫ﻟﻄﻤﻪ وارد ﺷﻪ. ﺑﺮﻋﮑﺲ وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ اﯾﻨﻘﺪر ﻓﺸﺎر روﺗﻪ و ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺎري از دﺳﺘﻢ ﺑﺮﻧﻤﯿﺎد ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ درﺳﻢ ﺿﺮﺑﻪ ﻣﯽ زﻧﻪ، ﭼﻮن‬
‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻢ. ﻫﻤﺶ ﻓﮑﺮم ﭘﯿﺶ ﺗﻮﺋﻪ. ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺎت ﮐﻪ روز ﺑﻪ روز داره ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ. ﭘﯿﺶ آرﺗﻮروز ﮔﺮدﻧﺖ، ﭘﯿﺶ‬
‫درد ﻣﻔﺎﺻﻠﺖ! وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ دﻟﻢ ﺧﻮش ﻣﯽ ﺷﻪ. ذﻫﻨﻢ ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ. درﺳﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻮ ﺳﺮم ﻣﯿﺮه. اﯾﻦ آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ، رﯾﯿﺲ‬
‫ﺷﺮﮐﺘﻤﻮن، ﭼﻮن ﻫﻢ داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﭼﻮن ﺷﺮاﯾﻄﻤﻮ ﻣﯽ دوﻧﻪ، ﻫﻮاﻣﻮ داره. ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺎر ﯾﺎدم ﻣﯿﺪه. ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻤﯽ ذاره از درﺳﻢ ﻋﻘﺐ‬
‫ﺑﻤﻮﻧﻢ. ﺑﻪ ﺧﺪا ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮد ﺧﻮﺑﯿﻪ. ﺧﯿﻠﯽ دﺳﺖ ﺧﯿﺮ داره. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ واﺳﻪ ﻣﻦ، واﺳﻪ ﻫﻤﻪ.ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯿﺎد. ﻗﻮل‬
                                                                                                            ‫ﻣﯿﺪم.‬
                  ‫ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. در ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻫﻢ ﭼﻨﺎن دو دﻟﯽ ﻣﻮج ﻣﯽ زد. دﺳﺘﺶ را روي ﺻﻮرﺗﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
           ‫- ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮل ﺑﺪي ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺣﺲ ﮐﺮدي درﺳﺖ، ﺷﺮاﻓﺘﺖ و اﺣﺴﺎﺳﺖ در ﺧﻄﺮه ﺳﺮﯾﻊ ﻋﻘﺐ ﺑﮑﺸﯽ. ﻗﻮل ﻣﯿﺪي؟‬
                                                              ‫ﻣﺎدرم ﭼﻘﺪر ﺧﻮب ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ اﺣﺴﺎﺳﻢ در ﺧﻄﺮ اﺳﺖ.‬
                                                                         ‫ﺑﺎ ذوق ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎران ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                           ‫- ﻗﻮل ﻣﯿﺪم. ﻗﻮل ﻣﯿﺪم.‬

                                                                                                          ‫****‬
‫ﺷﺐ، ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب روم ﺑﻪ ﻗﻮﻟﻢ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم و ﺑﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﮐﻪ از روز اول دﯾﺪن دﯾﺎﮐﻮ درﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. روي ﺑﺮف ﻟﻐﺰﯾﺪه‬
‫ﺑﻮدم. درﺳﺖ ﻣﻘﺎﺑﻞ داﻧﺸﮕﺎه. زﻣﯿﻦ را در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺻﻮرﺗﻢ دﯾﺪم ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن دﺳﺘﯽ ﮐﻤﺮم را در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺮا در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ و‬
                                                                                                        ‫آرام ﮔﻔﺖ:‬
                                                          ‫- ﺑﺮف ﻫﺎ ﯾﺦ ﺑﺴﺘﻦ. ﻗﺪم ﻫﺎت رو ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺑﺮدار دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻮم.‬
‫و ﺑﻌﺪ رﻫﺎﯾﻢ ﮐﺮد. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻮدن در آن ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه ﻋﻀﻼﻧﯽ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﻢ ﻧﮑﺸﯿﺪ و آن ﺻﺪاي ﮔﺮم و ﺧﻮاﺳﺘﻨﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﯿﺶ از ﻫﻤﺎن‬
‫ﯾﮏ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻧﺰد، اﻣﺎ از آن ﭘﺲ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮﮔﺮ آن داﻏﯽ ﻣﻄﺒﻮع و آن ﻗﺪرت ﻧﺎب ﺑﻮد. در‬
‫ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎن او آن ﻗﺪر ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﻢ آن روز، آن ﻣﺮد ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺒﻬﻮت و ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ام‬
                                                                                               ‫ﻧﮕﺎه ﻫﻢ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد!‬



                                                                                                            ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورود ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﻠﻮزم را در آوردم و ﮔﻮﺷﻪ اي اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﻋﺠﺐ آب و ﻫﻮاي ﻣﺰﺧﺮﻓﯽ داﺷﺖ اﯾﻦ ﮐﻮﯾﺮ. ﺷﺐ ﻫﺎ ﺳﺮد و‬
‫روزﻫﺎ ﺧﻮد ﺟﻬﻨﻢ. وان را ﭘﺮ از آب ﻧﯿﻤﻪ ﺳﺮد ﮐﺮدم و در آن ﻓﺮو رﻓﺘﻢ. ﺳﺮم را روي ﻟﺒﻪ ﭘﺸﺘﯽ وان ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﭘﻠﮑﻢ را ﺑﺴﺘﻢ. ﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﺾ ﮔﺮم ﺷﺪن ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ در زدﻧﺪ. ﺣﺪس زدم ﻣﻬﺘﺎ ﺑﺎﺷﺪ. در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﺶ ﺷﺪم، اﻣﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪاي ﻣﻬﻨﺪس اﯾﺰدي‬
‫ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ رﺳﯿﺪ. زﯾﺮ ﻟﺐ ﻓﺤﺶ رﮐﯿﮑﯽ ﻧﺜﺎرش ﮐﺮدم و از وان ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. ﺣﻮﻟﻪ اي ﺑﻪ دور ﺧﻮدم ﭘﯿﭽﯿﺪم و در را ﺑﺎز ﮐﺮدم.‬
                                          ‫ﻟﻌﻨﺘﯽ! ﻣﻬﺘﺎ ﻫﻢ ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺣﻤﺎم ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺟﻬﺖ ﺣﻔﻆ ﻇﺎﻫﺮ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪم.‬
                                                              ‫ﻣﻬﻨﺪس اﯾﺰدي ﻫﯿﮑﻞ ﮔﺮدش را ﺗﻮي ﻣﺒﻞ ﺟﺎ داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                      ‫- ﻣﻬﻨﺪس اوﻣﺪﯾﻢ ﭘﺎ درﻣﯿﻮﻧﯽ.‬
                                                         ‫اﺧﻢ ﻫﺎﯾﻢ را در ﻫﻢ ﻓﺮو ﺑﺮدم و ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.‬
                                       ‫- ﻗﻀﯿﻪ اﯾﻦ دو ﺗﺎ ﮐﺎرﮔﺮي ﮐﻪ اﻣﺮوز اﺧﺮاﺟﺸﻮن ﮐﺮدي. ﺑﻨﺪه ﺧﺪاﻫﺎ زن و ﺑﭽﻪ دارن.‬
‫ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ. ﭘﺲ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎ ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﺷﺮﺑﺖ رﯾﺨﺘﻢ و ﭘﺎرﭼﺶ را ﺑﺎ دو ﻋﺪد ﻟﯿﻮان روي ﻣﯿﺰ ﻣﻘﺎﺑﻠﺸﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
‫- ﺣﺎﻻ ﯾﻪ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐﺮدن، ﻗﺒﻮل. وﻟﯽ اﯾﻦ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎده واﺳﺸﻮن. ﮐﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻬﻨﺪس ﻋﺰ و ﺟﺰ ﮐﺮدن. ﺣﻘﻢ دارن ﺑﻪ‬
                                                                                                               ‫ﺧﺪا!‬
                                             ‫ﻟﺒﻢ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮐﺞ ﮐﺮدم و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺷﺮﺑﺘﻢ را ﻣﺰه ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﮔﻢ اﯾﻦ ﺟﻮر ﮐﺎرا، اﯾﻨﺠﻮر ﺟﺎﻫﺎ ﮐﺎر زن ﻧﯿﺴﺖ ﺟﺎي زن ﻧﯿﺴﺖ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﯿﺰاﺳﺖ. ﺑﺎ ﯾﻪ ﮐﻢ اﻟﺘﻤﺎس رو ﮔﻨﺪي ﮐﻪ‬
‫زدن ﺳﺮﭘﻮش ﻣﯽ ذارن. ﺑﻌﺪﺷﻢ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﻣﯿﺎد ﭘﯿﺶ ﺷﻤﺎ و از اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻟﻄﯿﻒ ﭘﺮﺳﺘﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺎي‬
                                  ‫ﭘﯿﺶ ﻣﻦ و ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ رو ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ زﯾﺮ ﺳﻮال ﻣﯽ ﺑﺮي و ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﯽ ﭼﯽ درﺳﺘﻪ ﭼﯽ ﻏﻠﻄﻪ!‬
                                                 ‫ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺮد ﺷﺪه ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮدﻧﺪ. ﮐﻤﯽ دﯾﮕﺮ از ﺷﺮﺑﺘﻢ را ﻧﻮﺷﯿﺪم.‬
                                                   ‫- ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﻦ ﻫﻤﻮﻧﻪ. اون دو ﺗﺎ ﮐﺎرﮔﺮ دﯾﮕﻪ ﺳﺮ ﭘﺮوژه ﻫﺎي ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺎن.‬
                                                                                           ‫ﻣﻬﺘﺎ ﺑﺎ ﻗﻬﺮ و ﻏﻀﺐ ﮔﻔﺖ:‬
               ‫- آﻗﺎي ﻣﻬﻨﺪس! ﻧﻮن آدﻣﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ در ﻣﻮردش ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﻗﻄﻌﺶ ﮐﺮد.‬
                                  ‫ﻫﯿﭻ ﺗﻼﺷﯽ ﺑﺮاي ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﻮدن ﺧﻨﺪه ام ﻧﮑﺮدم. اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺎ اﺳﺘﻬﺰا ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺟﺪا؟ ﺟﻮن آدﻣﺎ ﭼﻄﻮر؟ ﯾﻪ ﮐﻢ اون ورﺗﺮ ﺑﯿﻨﯿﺘﻮن رو ﻫﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻬﻨﺪس. اﮔﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺷﺘﺒﺎه اﯾﻦ دو ﺗﺎ ﮐﺎرﮔﺮ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﭘﺲ و ﭘﯿﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ آﺟﺮ ﯾﻪ ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻮ ﺧﻮاب ﻧﺎز ﺗﺸﺮﯾﻒ دارﯾﻦ اﯾﻦ ﺳﺪ ﺑﺸﮑﻨﻪ و اون ﺣﺠﻢ آب ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺎي‬
‫روﺳﺘﺎﯾﯽ دور و ﺑﺮش ﺑﺮﺳﻪ، ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ ﭼﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ اي ﺑﻪ ﺑﺎر ﻣﯿﺎد؟ اون وﺟﺪان ﺣﺴﺎﺳﺘﻮن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺟﻮاﺑﮕﻮ ﺑﺎﺷﻪ؟ اون دل‬
                                                                             ‫رﺣﯿﻤﺘﻮن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﮐﻨﺎر ﺑﯿﺎد؟‬
                                                                                     ‫ﻟﯿﻮان ﺷﺮﺑﺖ را روي ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪم.‬
‫- از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺟﻮن آدﻣﺎ در اوﻟﻮﯾﺘﻪ. ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اﮔﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺘﯿﻦ از ﯾﻪ راه دﯾﮕﻪ، ﯾﻪ ﮐﺎر دﯾﮕﻪ، ﯾﻪ ﻓﮑﺮي واﺳﻪ ﻧﻮن اون دو ﻧﻔﺮ‬
        ‫ﺑﮑﻨﯿﻦ، ﭼﻮن واﺳﻪ ﻣﻦ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاره. اﯾﻦ دو ﻧﻔﺮ ﻣﯿﺸﻦ ﻣﺎﯾﻪ ﻋﺒﺮت ﺗﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺎرﺷﻮن رو درﺳﺖ اﻧﺠﺎم ﺑﺪن و دﻗﯿﻖ ﺑﺎﺷﻦ.‬
                                                                               ‫ﻣﻬﻨﺪس اﯾﺰدي ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                       ‫- اﻟﺒﺘﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ، وﻟﯽ ...‬
                                                                      ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم.‬
                                                                                       ‫- اﺟﺎزه ﻣﯿﺪﯾﻦ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻢ؟‬
‫رﻧﮓ ﻫﺮ دو ﺳﺮخ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ﯾﮏ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻮﺗﺎه از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ. ﺻﺪاي ﻣﻬﻨﺪس اﯾﺰدي را ﺷﻨﯿﺪم‬
                                                                                                  ‫ﮐﻪ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- اﯾﻦ دﯾﮕﻪ ﮐﯿﻪ؟‬
                                                                            ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪه ﺷﺮﺑﺘﻢ را ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪم.‬

                                                                                                            ‫ﺷﺎداب:‬
‫ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺎ ﮐﺘﺎب ﺗﻮي دﺳﺘﺶ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺮ ﺳﺮم ﮐﻮﺑﯿﺪ. ﭼﻨﺎن آﺧﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﻞ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺣﺎﺿﺮ در ﺳﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ.‬
                                    ‫ﺷﺮﻣﺰده از ﻧﮕﺎه ﺧﻨﺪان ﭘﺴﺮﻫﺎ دﺳﺘﻢ را روي ﻣﺤﻞ ﺿﺮب دﯾﺪه ﮔﺬاﺷﺘﻢ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                   ‫- اﻟﻬﯽ دﺳﺘﺖ ﺑﺸﮑﻨﻪ! اﻟﻬﯽ ﺧﯿﺮ از ﺟﻮوﻧﯿﺖ ﻧﺒﯿﻨﯽ! ﻣﮕﻪ ﻣﺮض داري؟‬
                                                              ‫دوﺑﺎره ﮐﺘﺎب را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد. ﺳﺮﯾﻊ ﺳﺮم را ﻋﻘﺐ ﺑﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﭼﺘﻪ؟ ﻫﺎﭘﻮ ﮔﺎزت ﮔﺮﻓﺘﻪ؟‬
                                                                                                 ‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ:‬
‫- زﻫﺮﻣﺎر! ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺘﻪ دارم اﯾﻦ ﯾﻪ ﺻﻔﺤﻪ رو واﺳﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯿﺪم. از ﮐﻼس ﺣﯿﺎﺗﯽ و ﻣﻬﻤﯽ ﻣﺜﻞ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺧﺎﻧﻮاده ﮔﺬﺷﺘﻢ اوﻣﺪم‬
                 ‫ﻧﺸﺴﺘﻢ وردل ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﺜﻼ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺗﻮ اون ﮐﻠﻪ ﭘﻮﮐﺖ ﻓﺮو ﮐﻨﻢ، وﻟﯽ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺪوم ﮔﻮري ﺳﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
                                                                                 ‫ﮐﻤﯽ ﺳﺮش را ﻧﺰدﯾﮏ آورد و ﮔﻔﺖ:‬
             ‫- ﻣﯿﺸﻪ ﺧﻮاﻫﺸﺎ از ﻓﮑﺮ ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﻪ اون دﯾﺎﮐﻮي ﻣﺎدر ﻣﺮده ﺑﯿﺎي ﺑﯿﺮون و ﺣﻮاﺳﺖ رو ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﮐﻮﻓﺘﯽ ﺑﺪي؟‬
                                  ‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم اﻻن اﺳﺖ ﮐﻪ از ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﻮن ﺑﺠﻬﺪ. ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺑﺎزوﯾﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                   ‫- درد! ﺑﯽ ادب، ﺑﯽ ﺷﺨﺼﯿﺖ، ﺑﯽ ﺣﯿﺎ، ﺑﯽ ﻧﺰاﮐﺖ! ﺷﻌﻮر داﺷﺘﻪ ﺑﺎش. ﺗﺮﺑﯿﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎش.‬
                                                                                             ‫ﻣﻮذﯾﺎﻧﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﭼﯿﻪ؟ ﭼﺮا ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﯽ؟ ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﮐﻒ ﭘﺎ ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ اﻧﮕﺸﺘﺎي ﭘﺎ ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺳﺎق ﭘﺎ ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ زاﻧﻮ‬
                                                                                         ‫ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ رون ﺑﺎﺷﻪ ...‬
                                 ‫دﯾﺪم اﮔﺮ ﺟﻠﻮﯾﺶ را ﻧﮕﯿﺮم ﻫﻤﭽﻨﺎن اداﻣﻪ ﻣﯽ دﻫﺪ. دﺳﺘﻢ را روي دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                       ‫- ﺑﺒﻨﺪ ﻟﻄﻔﺎ!‬
                                    ‫ﮔﺎز ﻣﺤﮑﻤﯽ از ﮐﻒ دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ. دوﺑﺎره ﺟﯿﻎ زدم. اﯾﻦ ﺑﺎر ﯾﮑﯽ از دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻣﻌﺘﺮض ﺷﺪ.‬
                                                                                 ‫- ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺗﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻮم؟ رﻋﺎﯾﺖ ﮐﻨﯿﻦ.‬
                                                                     ‫ﺑﺎ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎي ﺳﺮخ ﺷﺪه ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                       ‫- ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺘﺖ ﮐﻨﻪ ﺗﺒﺴﻢ. آﺑﺮو واﺳﻤﻮن ﻧﺬاﺷﺘﯽ.‬
                                                                                    ‫ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                           ‫- ﺗﻮ اﮔﻪ آﺑﺮو داﺷﺘﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎي ﻧﺎﺟﻮر ﻣﺮدم ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدي.‬
                                           ‫ﻫﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم، ﻫﻢ ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻣﺸﺖ روي ﭘﺎﯾﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                 ‫- ﮐﺎﻓﺮ ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ ﮐﯿﺶ ﺧﻮد ﭘﻨﺪارد.‬
                                                                                            ‫آي آي ﮐﻨﺎن زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫- آره ﺟﻮن ﺧﻮدت. اﮔﻪ ﻓﮑﺮت ﻣﻨﺤﺮف ﻧﺒﻮد و ﻣﺜﻼ داﺷﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﺧﻮش ﺣﺎﻟﺘﺶ ﯾﺎ ﭼﺸﻤﺎي ﺷﯿﺪاش ﯾﺎ ﻗﺪ رﻋﻨﺎش ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬
                                    ‫ﮐﺮدي اون ﺟﻮري ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﺪي. ﮐﻮر ﺷﻪ اون ﺑﻘﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺮﯾﺶ رو ﻧﺸﻨﺎﺳﻪ.‬
                                                                                                              ‫ﻏﺮﯾﺪم:‬
                                                                                                          ‫- ﺗﺒﺴـــﻢ!‬
                                                                                          ‫ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻞ و ﮔﺸﺎدي ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                         ‫- ﺟـــــﻮن ﺟـــــــــﯿﮕﺮ؟‬
                  ‫ﭼﻨﺪﺷﻢ ﺷﺪ. اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪم. ﻓﺮﯾﺎدش ﺑﻪ آﺳﻤﺎن رﻓﺖ. ﻣﺴﺌﻮل ﺳﺎﯾﺖ از ﻫﻤﺎن دور داد زد:‬
                                                                                              ‫- ﺧﺎﻧﻮﻣﺎ اوﻧﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
                                                           ‫ﺻﺪاي ﻣﺮداﻧﻪ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﻮد ﺟﻮاب داد:‬
                                                               ‫- ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ داوود ﺟﺎن. دارن ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ.‬
                                                                                        ‫ﻫﻤﺎن ﺟﺎ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ وا رﻓﺘﻢ.‬

                                                                                                              ‫ﺷﺎداب:‬
‫ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮم را ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﻢ؟ ﺗﻤﺎم رﻓﻠﮑﺲ ﻫﺎﯾﻢ از ﮐﺎر اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮدم اﻣﺎ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻣﺤﺴﻮﺳﯽ‬
‫ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪﻧﺪ. ﻻزم ﻧﺒﻮد ﺻﺎﺣﺐ ﺻﺪا را ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﻗﯿﺎﻓﻪ رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺗﺒﺴﻢ ﻋﻤﻖ ﻓﺎﺟﻌﻪ را ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻗﻠﺒﻢ را دﻗﯿﻘﺎ زﯾﺮ زﺑﺎﻧﻢ‬
                                               ‫ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺧﻮن ﺣﺘﯽ از دﺳﺘﺎﻧﻢ ﻫﻢ ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮد واي ﺑﻪ ﺣﺎل ﺻﻮرﺗﻢ.‬
                                                              ‫- ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ؟‬
‫ﺗﺒﺴﻢ ﺳﻘﻠﻤﻪ اي ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮﯾﻢ زد. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ و ﺟﺎن ﮐﻨﺪﻧﯽ ﺑﻮد از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﺑﺎ ﺗﺘﻪ ﭘﺘﻪ ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﺟﺮات ﻧﺪاﺷﺘﻢ در‬
                                                                                                  ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ.‬
                                        ‫- ﻋﻠﯿﮏ ﺳﻼم. ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻮاي ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﮐﻞ ﺳﺎﯾﺖ رو روي ﺳﺮﺗﻮن ﮔﺬاﺷﺘﯿﻦ.‬
                                                      ‫ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. رﺳﻤﺎ ﻣﺮده ﺑﻮد. ﺑﻪ زور ﺗﻼش ﮐﺮد درﺳﺘﺶ ﮐﻨﺪ.‬
‫- راﺳﺘﺶ ﭼﯿﺰه ... ﻣﺎ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺑﻮدﯾﻢ. ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ... ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻧﺒﻮدﯾﻢ ... ﯾﻌﻨﯽ داﺷﺘﯿﻢ ... ﺑﻌﺪ ﻧﺮﻓﺘﯿﻢ ... ﮔﻔﺘﯿﻢ‬
                         ‫ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﭼﯿﺰ ﺷﺪ. ﺷﺎداب ﭼﯿﺰ ﺑﻮد ... ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯿﺰ ﺷﺪه ... ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻧﺒﻮد، ﻧﺸﺪ!‬
                                                                                 ‫ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺶ زدم و در دل ﮔﻔﺘﻢ:‬
                      ‫- اي ﺑﻤﯿﺮي ﺗﺒﺴﻢ! ﺷﺎداب ﭼﯿﺰ ﺑﻮد؟ ﺧﻔﻪ ﺷﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف زدﻧﺖ. ﺣﺎﻻ واﻗﻌﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻣﻦ ﭼﯿﺰ ﺷﺪم.‬
‫ﺗﺒﺴﻢ آخ ﺧﻔﻪ اي ﮔﻔﺖ. ﺣﺮﮐﺘﻢ از ﭼﺸﻢ دﯾﺎﮐﻮ ﻣﺨﻔﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ. زﯾﺮﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﻫﯿﭻ اﺛﺮي از اﺧﻢ در ﺻﻮرﺗﺶ‬
                             ‫ﻧﺒﻮد. ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪم.ﺣﺮف ﻫﺎﯾﻤﺎن را ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد. آﻫﺴﺘﻪ آﻫﺴﺘﻪ آراﻣﺶ ﺑﻪ وﺟﻮدم ﺑﺎزﮔﺸﺖ.‬
‫ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم. ﻧﻮﻋﯽ ﺷﯿﻄﻨﺖ، ﻧﻮﻋﯽ ﺧﺒﺎﺛﺖ!‬
‫ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮز ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﺶ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪت ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﻤﺎم ﺗﻨﻢ ﻗﻠﺐ ﺷﺪه و ﻣﯽ‬
‫زﻧﺪ. ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﺮم ﭼﻨﮓ زد ﻣﻦ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮﯾﺶ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻟﺤﻈﻪ اي روي دﺳﺘﺎن ﻣﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻤﺎن ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻧﻤﯽ‬
                                                  ‫داﻧﻢ در ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﺎ ﭼﻪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﻨﺪه اش اوج ﮔﺮﻓﺖ. ﺷﻤﺮده و آرام ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﺻﻼ ﻧﮕﺮان ﮐﻼﺳﯽ ﮐﻪ ﻧﺮﻓﺘﯿﻦ ﻧﺒﺎﺷﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮﻣﺎ. ﺷﻤﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﺗﻨﻈﯿﻤﯿﻦ. ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺧﺎﻧﻮاده ﻧﺪارﯾﻦ. ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻓﺘﻮﺷﺎﭘﺘﻮن‬
                                                                                                       ‫اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻦ.‬
‫و رﻓﺖ. ﺑﺎ دﻫﺎن ﺑﺎز ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. دﻫﺎن او از ﻣﻦ ﺑﺎزﺗﺮ ﺑﻮد. اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﻟﺒﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزد. ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ. ﺳﺮﯾﻊ‬
                                                                                      ‫ﺻﻨﺪﻟﯽ را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                    ‫- ﺑﯿﺎ ﺑﯿﺎ. ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ. اﻻن ﻣﯿﻔﺘﯽ.‬
                                                                                  ‫ﮔﯿﺞ و ﻣﻨﮓ ﻧﺸﺴﺘﻢ و آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                      ‫- ﺗﺒﺴﻢ! ﻣﻨﻈﻮرش از اون ﺣﺮف ﭼﯽ ﺑﻮد؟! ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﻣﺎ ﺗﻨﻈﯿﻤﯿﻢ؟‬
                                                                    ‫ﺗﺒﺴﻢ ﻫﻢ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ دﯾﻮار زل زد.‬
                                                                ‫- ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﻨﻈﻮرش اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻮﻧﻮادﻣﻮن ﺗﻨﻈﯿﻤﻪ.‬
                                                                                      ‫دﺳﺘﻢ را روي ﮔﻠﻮﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
                                                             ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﺧﻮﻧﻮادﻣﻮن ﺗﻨﻈﯿﻤﻪ؟ ﮔﻔﺖ ﺧﻮدﺗﻮن ﺗﻨﻈﯿﻤﯿﻦ.‬
                                                                                ‫ﺗﺒﺴﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از دﯾﻮار ﺑﺮ ﻧﺪاﺷﺖ.‬
                                         ‫- ﻧﻪ! ﻣﻨﻈﻮرش اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ در آﯾﻨﺪه ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺧﻮﻧﻮادﻣﻮﻧﻮ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﯿﻢ.‬
                                                                                          ‫اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﻢ ﺣﻠﻘﻪ زد.‬
                                                                                                     ‫- ﭼﻪ ﺟﻮري؟‬
                                                                                  ‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﺎت و ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                     ‫- ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﻪ.‬
                                                                                                  ‫ﻟﺒﻢ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
                                                                                          ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺮﻓﺎﻣﻮﻧﻮ ﺷﻨﯿﺪه؟‬
                                                                                                     ‫ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﺪاد.‬
                                                                                                   ‫- ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺎ ﺗﻮاَم.‬
                                                                                         ‫روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                ‫- ﻧﻈﺮت ﭼﯿﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﻣﻮ ﺣﺬف ﮐﻨﯿﻢ؟‬
                                                                                     ‫دو دﺳﺘﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮدم ﮐﻮﺑﯿﺪم.‬
                                                                                                               ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫از ﺳﺎﯾﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪم. ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﺟﺮ و ﺑﺤﺚ اﺳﺎﺳﯽ ﺑﺎ داﻧﯿﺎر، اﯾﻦ دو ﺗﺎ دﺧﺘﺮ واﻗﻌﺎ ﺳﺮﺣﺎﻟﻢ آورده ﺑﻮدﻧﺪ.‬
‫ﭘﺲ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻈﻠﻮم، ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻢ ﺑﻮد. ﺣﯿﻒ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﺻﺪاﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ اﺳﻤﺶ را‬
‫ﺑﻔﻬﻤﻢ و ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﯿﺴﺖ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺧﻮش ﻗﺪ و ﺑﺎﻻ و ﺧﻮش ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﻪ! از ﯾﺎدآوري ﺣﺮف ﻫﺎ و ﺗﺠﺴﻢ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎي وا رﻓﺘﻪ ﺷﺎن دوﺑﺎره‬
            ‫ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ. آﻧﻘﺪرﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﺳﺎده و ﭼﺸﻢ و ﮔﻮش ﺑﺴﺘﻪ ﻧﺒﻮدﻧﺪ. ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ آن ﺗﺒﺴﻢ ﻣﺎرﻣﻮﻟﮏ!‬
                                                                    ‫- ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﯾﻪ ﺑﺎرم ﻣﺎ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺧﻨﺪان ﺷﻤﺎ رو دﯾﺪﯾﻢ.‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﺷﻬﺎب دﺳﺖ دادم.‬
                                                                                      ‫- ﮐﺠﺎﯾﯽ داداش؟ ﮐﻢ ﭘﯿﺪا ﺷﺪي؟‬
                                                                                                    ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم.‬
                                                                                           ‫- ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺮﮐﺘﻢ، ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد.‬
                                                                                         ‫ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ ﭘﺸﺘﻢ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- وﻟﯽ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﺎر و ﺑﺎرت ﮔﺮﻓﺘﻪ.‬
                                                                           ‫روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎي ﯾﮏ ﮐﻼس ﺧﺎﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ.‬
                                                                                        ‫- آره. ﺧﻮﺑﻪ، ﺷﮑﺮ! ﺗﻮ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
                                                                                                       ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                         ‫- ﺳﻼﻣﺘﯽ. اﻣﺸﺒﻮ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
                                                                                                ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮدم.‬
                                                                                             ‫- اﻣﺸﺐ؟ ﻣﮕﻪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
                 ‫- اي ول ﺣﺎﻓﻈﻪ! ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺳﺖ دارم ﺗﻮ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻢ. ﻗﺮاره ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎغ ﻣﻬﯿﺎر اﯾﻨﺎ. ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ و ﮐﯿﻒ و ﺣﺎل!‬
                                                                                               ‫ﻫﺎ! ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ي ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ.‬
                                                               ‫- دﺧﺘﺮا ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻦ. ﺑﻪ ﺧﺪا ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺮي اﮔﻪ اﯾﻦ ﺑﺎرم ﻧﯿﺎي.‬
                                                                                      ‫دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                  ‫- ﺑﺎزم دﺧﺘﺮ ﻓﺮاري؟‬
                                                                                              ‫اﺧﻢ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﺮو ﺑﺎﺑﺎ ﺿﺪﺣﺎل. دﺧﺘﺮ ﻓﺮاري ﮐﺠﺎ ﺑﻮده. ﯾﻪ ﺑﺎر ﯾﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ﺗﺎ ﺷﯿﺶ ﻣﺎه ﺑﻌﺪﺷﻢ ﮐﻪ ﺟﻮاب اﯾﺪزﻣﻮن ﻣﻨﻔﯽ ﺷﺪ روزي ﻫﺰار‬
‫ﺑﺎر ﻣﺮدﯾﻢ و زﻧﺪه ﺷﺪﯾﻢ و ﺗﺎواﻧﺶ رو ﭘﺲ دادﯾﻢ. ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺎرﺗﻨﺮاﺷﻮن ﻣﯿﺎن. ﺗﻮ ﻫﻢ دﺳﺖ ﯾﮑﯽ رو ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺑﯿﺎر اوﻧﺠﺎ. اﺗﺎق‬
                                                                    ‫ﺧﺎﻟﯽ، ﭼﺎدر ﻋﺎﻟﯽ، ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﯽ ﻣﺘﻌﺎﻟﯽ! ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﻓﺮاﻫﻤﻪ.‬
                                                                                                        ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم.‬
                                                                               ‫- دﺳﺖ ﯾﮑﯽ رو ﺑﮕﯿﺮم و ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﯿﺎرم؟‬
                                                                                                    ‫ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ:‬
            ‫- ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﮐﺴﯽ رو ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدي زﯾﺎد ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از دﺧﺘﺮا ﻫﻢ ﺳﯿﻨﮕﻞ ﻣﯿﺎن. اوﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﭽﺘﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.‬
                                          ‫از اﺻﻄﻼﺣﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺮد ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ. دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ اش زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                               ‫- ﻧﻪ داداش. ﻣﻦ وﻗﺘﺶ رو ﻧﺪارم. ﺷﻤﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﺧﻮش ﺑﺎﺷﯿﻦ.‬
                                                                                 ‫ﭼﯿﻨﯽ روي ﺑﯿﻨﯽ اش اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺷﺪ ﯾﻪ ﺑﺎر ﭘﺎﯾﻪ ﺑﺎﺷﯽ؟ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺪي از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻮدن؟ اﺻﻼ ﻣﻦ ﺷﮏ دارم ﺑﻪ ﻣﺮدﯾﺖ. ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اوﻧﻢ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﮐﻠﯿﻪ ت‬
                                                                                                     ‫دادي ﺑﻪ داﻧﯿﺎر.‬
                                                                            ‫ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺧﻔﻪ! ﻫﺮ ﭼﯽ ﻣﻦ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﻢ ﭘﺮرو ﺗﺮ ﻣﯿﺸﻪ. ﺻﺪﺑﺎر ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎزم ﻣﯿﮕﻢ، ﻣﻦ اﻫﻞ اﯾﻦ ﻏﻠﻄﺎي زﯾﺎدي ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد. ﯾﻪ‬
‫ﻋﻤﺮه دارم ﺳﺮ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﺑﺎ داﻧﯿﺎر ﮐﻠﻨﺠﺎر ﻣﯿﺮم. ﺣﺎﻻ ﺧﻮدم ﭘﺎﺷﻢ ﺑﯿﺎم ﻣﺜﻞ اون اﺣﻤﻖ ﺑﺎ دو ﺗﺎ دﺧﺘﺮ ﻋﯿﻦ ﯾﻪ ﺣﯿﻮون رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻢ و‬
                                                   ‫ﺑﻌﺪﺷﻢ ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻪ ﻫﯿﭽﯽ؟ اﮔﻪ ﻣﺮدي ﺑﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰاﺳﺖ ارزوﻧﯽ ﺗﻮ و داﻧﯿﺎر.‬
                                                                             ‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﻫﻢ ﮔﺮه زد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺣﯿﻮون ﮐﺠﺎ ﺑﻮده؟ ﻣﮕﻪ ﻗﺮاره ﺑﻪ زور ﺑﺎﺷﻪ؟ اون دﺧﺘﺮا ﺧﻮدﺷﻮن ﻣﯽ ﺧﻮان. ﯾﻪ ﺳﺮ ﺑﯿﺎ. ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﻪ ﻗﺪ و ﻫﯿﮑﻞ ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻦ ﯾﻪ‬
‫ﺟﻮري آوﯾﺰوﻧﺖ ﻣﯿﺸﻦ ﮐﻪ اﺻﻼ اﯾﻦ ﺷﻌﺎرا ﯾﺎدت ﻣﯿﺮه. ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﻋﻬﺪ ﺑﻮﻗﻪ؟ ﯾﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺜﻞ ﮐﺮدﺳﺘﺎﻧﻪ؟ ﻧﻪ ﺑﺮادر ﻣﻦ! دوره اون‬
‫ﺣﺮﻓﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻣﺎ، ﺗﻨﻬﺎ دﻟﺨﻮﺷﯽ دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮا ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ رواﺑﻂ و ﺧﻮﺷﮕﺬروﻧﯽ ﻫﺎي ﻣﺎﻫﯽ ﯾﻪ ﺑﺎره. ﻫﻤﯿﻨﻢ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ دق ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. دﺧﺘﺮا ﻫﻢ دﯾﮕﻪ اون ﻗﺪر ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪن ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻦ ﻣﺎ ﭘﺴﺮا ﺣﺘﯽ اﮔﻪ وﻋﺪه ازدواﺟﻢ ﺑﺪﯾﻢ دروﻏﻪ.‬
‫ﻣﯽ دوﻧﻦ دﻧﺒﺎل ﭼﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ و ﻣﯽ دوﻧﻦ وﻗﺘﯽ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﻫﺮ ﮐﯽ ﻣﯿﺮه ﺳﯽ ﺧﻮدش. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻫﯿﭻ اﻏﻔﺎل و ﻧﺎﻣﺮدي و دروﻏﯽ‬
                       ‫ﻫﻢ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﻪ ﻫﻤﻮن اﻧﺪازه ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﯿﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ اوﻧﺎ ﻫﻢ ﻟﺬت ﻣﯿﺒﺮن. اﯾﻦ ﮐﺠﺎش ﻏﻠﻂ اﺿﺎﻓﯿﻪ؟‬
                                   ‫ﺧﻨﺪه آراﻣﯽ ﮐﺮدم و از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ. دﺳﺘﻢ را روي ﺷﺎﻧﻪ اش ﮔﺬاﺷﺘﻢ و دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﻓﺸﺮدﻣﺶ.‬
‫- ﺑﺎﺷﻪ داداش. ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻔﺎوت در ﻃﺮز ﻓﮑﺮﻣﻮﻧﻪ. از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺗﻮﺟﯿﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ واﺳﻪ ﺑﯽ ﺑﻨﺪ و ﺑﺎري و ﮐﺜﺎﻓﺖ ﮐﺎري‬
‫ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻦ ﺑﻪ ﻓﺮداﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدم ﯾﻪ دﺧﺘﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ. ﻗﻄﻌﺎ واﺳﻪ اوﻧﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﯾﻦ ﻧﺴﺨﻪ رو‬
‫ﺑﭙﯿﭽﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﺮاب ﺑﻮدن ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻤﻠﮑﺖ و ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ اﺟﺎزه ﺑﺪم ﻧﺎﻣﻮﺳﻢ ﺑﺎزﯾﭽﻪ دﺳﺖ ﭘﺴﺮاي‬
‫ﻣﺮدم ﺑﺎﺷﻪ و ﻫﺮ ﺷﺐ دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﻪ. ﭘﺲ در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ درﺳﺖ ﺗﺮﺑﯿﺘﺶ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ درﺳﺖ ﻧﺼﯿﺤﺘﺶ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدم‬
      ‫درﺳﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﻦ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻮس ﮐﺴﯽ ﺑﺪ ﻧﮕﺎه ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ، ﺑﻪ اﯾﻦ اﻣﯿﺪ ﮐﻪ در آﯾﻨﺪه ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻮﺳﻢ ﺑﺪ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﻪ.‬
                                                        ‫ﻧﯿﺸﺨﻨﺪش ﺗﻮﻫﯿﻦ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻋﻘﺎﯾﺪم، اﻣﺎ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ اداﻣﻪ دادم:‬
‫- ﺷﻤﺎ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﯿﻦ. ﻣﺸﮑﻞ از اﻋﺘﻘﺎدات ﻣﻨﻪ ﮐﻪ ﮐﻬﻨﻪ و ﭘﻮﺳﯿﺪﺳﺖ و از ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﻣﺴﺨﺮه! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﯾﻪ ﺟﻮر ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬
‫ﮐﻨﻪ، ﯾﻪ ﺟﻮر زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﻣﻦ ﻋﺎدت ﻧﺪارم ﻋﻘﺎﯾﺪم رو ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﻨﻢ، ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﺮادرم. ﻧﻈﺮﻣﻮ ﻣﯿﮕﻢ، اﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرش ﻧﻤﯽ‬
‫ﮐﻨﻢ ﭼﻮن ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻋﮑﺲ ﻣﯿﺪه. ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ درﺳﺘﻪ، اداﻣﻪ ﺑﺪﯾﻦ. ﻣﻨﻢ راه ﺧﻮدﻣﻮ ﻣﯿﺮم. اﻻﻧﻢ‬
                                                                   ‫اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪي ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدم ﺷﺮﮐﺖ. ﺑﻌﺪا ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ.‬
                                                         ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻫﺮﻃﻮر راﺣﺘﯽ، وﻟﯽ ﮐﺎش ﺣﺪاﻗﻞ زن ﺑﮕﯿﺮي. ﻣﻮﻧﺪم ﭼﻄﻮر ﺳﯽ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺧﻮدت رو ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮدي!‬
                                                                  ‫ﺟﻮاﺑﺶ را ﺑﺎ ﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ دادم و از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون آﻣﺪم.‬
‫او ﭼﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﺎل ﻫﺎ دﻏﺪﻏﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎن رﺳﺎﻧﺪن داﻧﯿﺎر ﭼﻄﻮر ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﺗﻤﺎم اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻢ را ﺳﺮﮐﻮب ﮐﺮده ﺑﻮد. او‬
‫ﭼﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﻏﺼﻪ ﻧﺎن ﺷﺐ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎم اﻣﯿﺎل ﯾﮏ ﺑﺸﺮ را ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. او ﭼﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎر در ﺷﺒﺎﻧﻪ روز‬
‫ﻏﺮﯾﺰه ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺣﯿﺎت را ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﭼﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻪ ...! او ﭼﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ درد ﺑﯽ ﮐﺴﯽ و ﻓﺸﺎر ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﯾﮏ ﺑﺮادر ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺮ‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﯾﮏ ﺑﭽﻪ ده ﺳﺎﻟﻪ را در ﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ و از ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯿﺴﺖ ﺧﺎﻟﯽ اش ﻣﯽ ﮐﻨﺪ! آن وﻗﺖ‬
‫ﺷﻬﺎب، ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم دﻏﺪﻏﻪ اش ﻋﻮض ﮐﺮدن ﺳﺎل ﺑﻪ ﺳﺎل ﻣﺎﺷﯿﻦ و ﺧﺮﯾﺪن آﺧﺮﯾﻦ ورژن ﮔﻮﺷﯽ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ و زدن ﻣﺦ‬
                         ‫دﺧﺘﺮﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدش ﺑﻮد، ﺑﺮاي ﻣﻦ دم از ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﺪ ﻣﻤﻠﮑﺖ و ﻧﺎﭼﺎري و ﻣﺸﮑﻼت ﺟﻮاﻧﺎن ﻣﯽ زد.‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﭘﺎرك ﮐﺮدم و ﺑﻪ رﺳﺘﻮران رو ﺑﻪ روي ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺘﻢ. ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ، اﻣﺎ آن ﮔﻮﺷﻪ دﻧﺞ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ام ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد.‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﮔﻮﺷﯽ ام را ﺳﺎﯾﻠﻨﺖ ﮐﺮدم و ﻣﺮدم را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻢ. دو ﻣﺮد ﻣﺴﻦ، ﯾﮏ ﮔﺮوه ﭘﺴﺮ و دﺧﺘﺮ، ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﭘﺴﺮ، ﯾﮏ زن ﺟﻮان و‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ ﮐﻮﭼﮑﺶ، ﺳﻪ دﺧﺘﺮ داﻧﺸﺠﻮ. ﻫﻮم! ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮد! ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ! دﺳﺘﻢ را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﮐﺸﯿﺪم و ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﺣﺮف ﻫﺎي ﺷﻬﺎب دﻟﻢ را ﺑﻪ درد آورده ﺑﻮد. ﻓﮑﺮم را ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ راﺳﺘﯽ ﭼﺮا؟ ﭼﺮا‬
‫ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ آدم ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ! ﭼﺮا اﯾﻦ ﻗﺪر ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ؟ ﭼﺮا ﺗﺎ اﯾﻦ ﺳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪه ام؟ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﭘﻮل داﺷﺘﻢ، ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺧﻮب و‬
                                   ‫رﻓﺎﻫﯿﺎت داﺷﺘﻢ. ﺣﺎﻻ ﮐﻪ داﻧﯿﺎر ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪه و ﯾﺎدي ﻫﻢ از ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ. ﭼﺮا ﺑﺎز ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ؟‬
‫ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﻣﺎدر و ﻓﺮزﻧﺪي ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮑﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭼﯿﺰي در دﻟﻢ ﺗﮑﺎن ﺧﻮرد. دﻟﻢ ﺑﭽﻪ ﺧﻮاﺳﺖ. ﺑﭽﻪ‬
‫اي ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻮﭼﮑﯽ و زﯾﺒﺎﯾﯽ. ﺑﭽﻪ اي ﮐﻪ ﻣﺎل ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﺪ و زن ﺧﻮاﺳﺖ. زﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﭘﺬﯾﺮي و ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ‬
‫ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ رو ﺑﻪ روﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ را ﺑﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻟﻘﻤﻪ ﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺮاي ﻓﺮزﻧﺪش داده ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺸﻖ ﺑﯽ ﻗﯿﺪ‬
‫و ﺷﺮﻃﯽ ﮐﻪ ﻧﻮرش ﺗﻤﺎم رﺳﺘﻮران را ﺗﺤﺖ اﻟﺸﻌﺎع ﻗﺮار داده ﺑﻮد. دﻟﻢ زن ﺧﻮاﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﭘﺮ ﮐﺮدن ﺑﺴﺘﺮم، ﺑﺮاي روﺷﻦ‬
‫ﮐﺮدن ﺧﺎﻧﻪ ام. ﺑﺮاي ﺗﻠﻄﯿﻒ روﺣﻢ! ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﺟﺎذﺑﻪ ﻫﺎي ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﮐﻼﻓﻪ ام ﻣﯽ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ زﻧﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮاي‬
‫ﺧﻮدم، ﻧﻪ ﻣﺸﺘﺮك ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺮدان ﺗﻬﺮان. زﻧﯽ ﮐﻪ زﯾﺒﺎﯾﯿﺶ ﻓﻘﻂ ﻣﺎل ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﯾﮏ زن ﻧﺠﯿﺐ ﮐﻪ ﻋﺸﻘﺶ، ﺧﺪاي‬
‫روي زﻣﯿﻨﺶ ﻣﺮدش ﺑﺎﺷﺪ. زﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﻣﺎدرم! ﻣﺜﻞ زﻧﺎن ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﮐﻪ در ﺧﺎﻧﻪ زن ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﯿﺮون از آن از ﻫﺮ ﻣﺮدي ﻣﺮدﺗﺮ، ﻗﺮص‬
‫ﺗﺮ، ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ! زن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ. ﻋﺮوﺳﮑﯽ ﺑﺮاي ﺧﻮدم! ﻟﻄﯿﻒ، زﯾﺒﺎ، ﭘﺮ از ﻇﺮاﻓﺖ ﻫﺎي زﻧﺎﻧﻪ! زﻧﯽ ﮐﻪ زﻧﺎﻧﮕﯽ ﺑﻠﺪ ﺑﺎﺷﺪ. دﻟﺒﺮي ﺑﻠﺪ‬
                                                                              ‫ﺑﺎﺷﺪ، اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﻣﻦ. ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﻣﻦ.‬
                                                               ‫- ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﻦ ﺟﻨﺎب ﺣﺎﺗﻤﯽ. ﻏﺬاﺗﻮن رو اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
      ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ را از ﺑﭽﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﮔﺎرﺳﻮن دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ اي ﻣﻨﺘﻈﺮم اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻨﻮ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- ﻧﻪ. ﻣﻤﻨﻮن. ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺷﺪم. ﮔﺮﺳﻨﻢ ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                                                  ‫ﮐﻤﯽ ﺧﻢ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                     ‫- ﻫﺮ ﻃﻮر ﻣﺎﯾﻠﯿﻦ.‬
                                                                  ‫ﮐﯿﻒ ﭘﻮل و ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و از رﺳﺘﻮران ﺑﯿﺮون زدم.‬
‫دﻟﻢ زﻧﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي روﺷﻦ، ﭘﻮﺳﺘﯽ ﺳﻔﯿﺪ، ﻗﺪي ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻪ در زﯾﺒﺎﯾﯽ زﺑﺎﻧﺰد! در ﺧﺎﻧﻪ داري ﺗﮏ، در وﻓﺎداري ﺷﻬﺮه، در‬
‫ﻧﺠﺎﺑﺖ ﻓﺮاﺗﺮ از ﻣﺮﯾﻢ ﻣﻘﺪس و در آراﻣﺶ ﺑﺨﺸﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮ از دﯾﺎزﭘﺎم ﺑﺎﺷﺪ. زﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﻢ از وﺟﻮدش دل ﺑﮑﻨﻢ. زﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻣﺮا‬
‫دﻟﺘﻨﮓ ﺧﻮدش ﮐﻨﺪ. زﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﻗﺮارم ﮐﻨﺪ. زﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮاب ﺷﺐ را از ﭼﺸﻤﻢ ﺑﮕﯿﺮد و دﻟﺨﻮﺷﯽ روزم ﺷﻮد. زﻧﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ روزﮔﺎر‬
                                                                                   ‫اﮔﺮ ﭼﻪ ﻧﺎﯾﺎب ﻧﻪ، اﻣﺎ ﮐﻤﯿﺎب ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
‫وارد ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺷﺮﮐﺖ ﺷﺪم. ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺟﻠﻮي ﭘﺎﯾﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادم. در دﻓﺘﺮم را ﮔﺸﻮدم و ﺟﻮاب ﺳﻼم ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ را‬
‫ﺑﻪ زور دادم. ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰم ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ را روﺷﻦ ﮐﺮدم. ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﭘﺸﺖ ﺳﺮم آﻣﺪ. ﺣﻮﺻﻠﻪ اش را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ‬
  ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ آراﯾﺶ ﮐﺎﻣﻞ و ﻟﺒﺎس ﻫﺎي ﺳﺖ و ﻣﺮﺗﺐ و اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺪن ﻧﻤﺎ و ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺮ از ﻧﺎز و ﺗﻤﻨﺎ!‬
                                                                                  ‫- ﻏﺬا ﺧﻮردﯾﻦ ﯾﺎ ﺑﮕﻢ ﺑﯿﺎرن ﺧﺪﻣﺘﺘﻮن؟‬
                                                                                        ‫- ﻧﻪ. ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻓﻨﺠﺎن ﭼﺎي ﻟﻄﻔﺎ!‬
‫ﭼﺸﻢ ﮐﺸﺪاري ﮔﻔﺖ و رﻓﺖ. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﯽ ﻣﺤﺘﻮي ﭼﺎي و ﯾﮏ ﺗﮑﻪ ﮐﯿﮏ ﺑﺎزﮔﺸﺖ. ﺑﺪش ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﮔﺎﻫﯽ ﻧﻘﺶ‬
                                                                             ‫آﺑﺪارﭼﯽ را ﻫﻢ ﺑﺎزي ﮐﻨﺪ. وﺳﻂ اﺗﺎق اﯾﺴﺘﺎد.‬
                                                                                                   ‫- اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﺷﯿﻨﯿﻦ؟‬
‫ﻋﺎدت ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﮐﺎرم ﭼﯿﺰي ﺑﺨﻮرم. رﻓﺘﻢ و روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﻫﻨﻮز ﺳﯿﻨﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم‬
                                                                                                               ‫و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﻣﻤﻨﻮن. ﺑﺬارﯾﺪﯾﺶ روي ﻣﯿﺰ.‬
                      ‫ﺧﻢ ﺷﺪ. ﺷﺎﻟﺶ از روي ﺷﺎﻧﻪ اش ﺳﺮ ﺧﻮرد و ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻓﺘﺎد. ﻣﻮﻫﺎي ﺑﺎزش رﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ. ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ.‬
                                                                                                       ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ؟‬
                                                                                                  ‫ﻫﻨﻮز ﺧﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد.‬
                                                                                                                ‫- ﺑﻠﻪ؟‬
                                                                                         ‫- ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اي اﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪارﯾﻦ؟‬
‫ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻧﻪ، اﻣﺎ ﻧﮕﺎﻫﻢ روي ﯾﻘﻪ ﺑﺎز و ﺧﻂ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﻟﻌﻨﺘﯽ! زﯾﺮ اﯾﻦ ﻣﺎﻧﺘﻮي ﻧﺎزك و ﺑﯽ در و ﭘﯿﮑﺮ‬
‫ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺗﺎپ ﻫﻢ ﻧﭙﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد. دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺎر دادم. ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺮ از وﺳﻮﺳﻪ و‬
                                                  ‫دﻋﻮت ﺑﻮد. اﺧﻢ ﻫﺎﯾﻢ را ﺗﺎ آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                  ‫- ﺧﯿﺮ ﺧﺎﻧﻮم. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﺪ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ.‬
                                                                                            ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎد.‬
                                                                                                    ‫- ﭘﺲ ﺑﺎ اﺟﺎزﺗﻮن.‬
‫ﭼﺎي داغ را ﺳﺮﮐﺸﯿﺪم. زﺑﺎﻧﻢ ﯾﮏ ﺳﺮه ﺳﻮﺧﺖ. ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ. زﯾﺮ ﻟﺐ ﻓﺤﺸﯽ ﯾﻪ ﺷﻬﺎب و ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﺶ در ﺑﯿﺪار ﮐﺮدن ﺣﺲ‬
                                                ‫ﻫﺎي ﺧﻔﺘﻪ ام دادم. ﻓﻨﺠﺎن را ﺗﻮي ﺳﯿﻨﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪم و ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ.‬
                                                                                 ‫- ﺑﮕﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﺻﺎﻟﺤﯽ ﺑﯿﺎد ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻦ.‬
‫ﺗﺎ آﻣﺪﻧﺶ روي ﻣﯿﺰ ﺿﺮب ﮔﺮﻓﺘﻢ و دﻧﺪان روي ﻫﻢ ﺳﺎﯾﯿﺪم. در ﮐﻪ زدﻧﺪ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم. ﺧﺎﻧﻮم ﺻﺎﻟﺤﯽ ﮐﻪ زن ﺣﺪودا ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎﻟﻪ اي‬
                                                                                                        ‫ﺑﻮد داﺧﻞ ﺷﺪ.‬
                                                                                               ‫- ﺑﺎ ﻣﻦ اﻣﺮي داﺷﺘﯿﻦ؟‬
                                                                ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ دﻋﻮﺗﺶ ﮐﻨﻢ، ﺑﺪون ﻣﻘﺪﻣﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                          ‫- ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﯿﺸﮑﺴﻮت اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﯾﻪ زﺣﻤﺘﯽ ﺑﮑﺸﯿﻦ.‬
                                                                                   ‫ﺑﺎ ﻣﺘﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                        ‫- ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. در ﺧﺪﻣﺘﻢ.‬
                                                                             ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم اﺛﺮ ﺧﺸﻢ را از ﺻﺪاﯾﻢ ﭘﺎك ﮐﻨﻢ.‬
‫- ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺑﮕﯿﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮاﻗﺐ رﻓﺘﺎر و ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺸﻮن ﺑﺎﺷﻦ. اﯾﻦ ﻃﺮز ﭘﻮﺷﺶ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ و اﮔﻪ ﺗﮑﺮار‬
                                                                                    ‫ﺑﺸﻪ ﻃﻮر دﯾﮕﻪ اي ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                   ‫زن ﺑﯿﭽﺎره رﻧﮓ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                ‫- ﺑﻠﻪ. ﭼﺸﻢ. ﺣﺘﻤﺎ! اﻣﺮ دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ؟‬
                                              ‫از اﯾﻦ ﺧﺼﻠﺘﺶ ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯽ آﻣﺪ. ﺑﺪون ﺣﺮف و ﺳﻮال اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺎرش را ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                                                         ‫- ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ.‬
‫در را ﮐﻪ ﺑﺴﺖ ﭘﻮف ﮐﻼﻓﻪ اي ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﮐﺎرم ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪم. ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺳﻦ و ﺳﺎل و اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ دادم ﺣﯿﺜﯿﺖ‬
                                                           ‫اﺧﻼﻗﯽ و ﮐﺎري ام ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ زﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺧﺪﺷﻪ دار ﺷﻮد.‬

                                                                                                              ‫ﺷﺎداب:‬
                                                                        ‫ﺗﺒﺴﻢ ﻧﯽ ﺳﺎﻧﺪﯾﺲ را ﻣﻘﺎﺑﻞ دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
              ‫- ﺗﻮام ﺑﯿﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ ﺟﺮﺟﯿﺲ رو ﮔﯿﺮ آوردي؟ آﺧﻪ اﯾﻦ ﺷ‪‬ﺮِك ﭼﯽ داره ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺷﺪي؟‬
                                                                                         ‫ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﭼﺮا ﺣﺮف ﻣﻔﺖ ﻣﯽ زﻧﯽ؟ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺷﺮﮐﺘﺶ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻣﻨﺸﯿﺸﻢ. ﻫﻤﺶ ﭼﺸﻤﻢ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺸﻪ. آﺧﻪ اﻻن ﺑﺎ اﯾﻦ اﻓﺘﻀﺎح ﭼﻄﻮر‬
                                                                                                        ‫ﺑﺮم ﺷﺮﮐﺖ؟‬
                                                                              ‫ﻧﯽ را در دﻫﺎن ﺧﻮدش ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯿﺎ. ﺑﻪ اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺎﺟﺮا ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. دﯾﺎﮐﻮ رو ﺑﮕﻮ. از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺶ ﺑﺎﯾﺪ اﺳﺘﺮس ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﺶ رو داﺷﺘﻪ‬
                                           ‫ﺑﺎﺷﻪ. ﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﻪ ﺗﻮ ﺑﻬﺶ ﻧﻈﺮ داري دﯾﮕﻪ ﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ازت ﻗﺎﯾﻤﺶ ﮐﻨﻪ.‬
                                                           ‫از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺗﺒﺴﻢ ﮔﺮﯾﻪ ام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                 ‫- ﺗﺒﺴﻢ ﺟﻮن ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺟﺪي ﺑﺎش! ﺑﮕﻮ ﭼﻪ ﺧﺎﮐﯽ ﺗﻮ ﺳﺮم ﺑﺮﯾﺰم؟ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﯾﻦ ﮐﺎرو از دﺳﺖ ﺑﺪم.‬
                                                                                        ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- وا! ﭼﺮا از دﺳﺖ ﺑﺪي؟ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﭘﺴﺮاي ورﭘﺮﯾﺪه در ﻣﻮرد ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ و ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﻣﺎ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻦ و اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮ ﻣﯽ‬
        ‫ﮐﻨﻦ و ﮐﮑﺸﻮﻧﻢ ﻧﻤﯽ ﮔﺰه. ﺣﺎﻻ ﯾﻪ ﺑﺎرم ﻣﺎ در ﻣﻮرد ﻧﺎﺣﯿﻪ ﺟﻨﮓ زده و ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮ اوﻧﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻔﺮ ﮐﻪ ﻧﮑﺮدﯾﻢ.‬
                                                  ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺮ ﺧﻮدم و ﺗﺒﺴﻢ را ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﮑﻮﺑﻢ. داد زدم:‬
                                                                                                            ‫- ﺗﺒﺴﻢ!‬
                                                          ‫ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﭘﻮﮐﻪ ﺳﺎﻧﺪﯾﺲ را در دﺳﺘﺶ ﻣﭽﺎﻟﻪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                    ‫- اَه! داد ﻧﺰن. ﺻﺪات ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮرﯾﺶ ﻋﯿﻦ ﺟﯿﺮﺟﯿﺮك رو اﻋﺼﺎب آدﻣﻪ. واي ﺑﻪ ﺣﺎل وﻗﺘﯽ ﺟﯿﻎ ﻣﯽ زﻧﯽ.‬
‫ﻧﻪ ﺧﯿﺮ! از اﯾﻦ دوﺳﺖ ﻣﺎ آﺑﯽ ﮔﺮم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدم ﯾﮏ ﻓﮑﺮي ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﮐﯿﻔﻢ را روي دوﺷﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﺪون ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از‬
                                                 ‫داﻧﺸﮕﺎه ﺑﯿﺮون زدم. دﻧﺒﺎﻟﻢ دوﯾﺪ. دﺳﺘﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﻫﻦ ﻫﻦ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي؟ ﭼﺮا ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯿﺸﯽ؟ ﺧﺐ اﺗﻔﺎﻗﯿﻪ ﮐﻪ اﻓﺘﺎده. آﺳﻤﻮن ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻧﯿﻮﻣﺪه ﮐﻪ. اﺻﻼ ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ! اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر!‬
‫ﮐﺎﻣﻼ ﻋﺎدي و ﻃﺒﯿﻌﯽ رﻓﺘﺎر ﮐﻦ. ﺑﻌﺪﺷﻢ ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه در ﻣﻮرد اون ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ وﮔﺮﻧﻪ اون ﻗﺪر ﺧﻮش اﺧﻼق و‬
                                                                                                        ‫ﺧﻨﺪون ﻧﺒﻮد.‬
                                                                                                  ‫ﻧﻮري در دﻟﻢ ﺗﺎﺑﯿﺪ.‬
                                                                                                    ‫- راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ؟‬
                                                                                ‫ﻧﻔﺴﺶ را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻓﻮت ﮐﺮد.‬
‫- آره ﺑﺎﺑﺎ. ﯾﻪ ذره اون ﻣﺦ آﮐﺒﻨﺪت رو ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﻨﺪاز. اﮔﻪ ﺧﻮدت ﺑﺸﻨﻮي ﯾﮑﯽ داره در ﻣﻮرد ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﺖ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻪ اون ﺟﻮري‬
                                                                                            ‫ﺟﻨﺘﻠﻤﻨﺎﻧﻪ رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                                              ‫ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻢ.‬
                                                         ‫- آﺧﻪ ﭘﺴﺮا ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺘﻦ. اﯾﻦ ﭼﯿﺰا واﺳﺸﻮن ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                             ‫ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﺘﻔﮑﺮي ﺑﻪ ﺧﻮدش ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ؟ اﺗﻔﺎﻗﺎً ﺑﻪ ﻃﻮر ﮐﺎﻣﻼ اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ رو اﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺟﻨﮕﯿﺸﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺴﺎﺳﻦ. ﺟﺮات داري از ﮔﻞ ﻧﺎزك ﺗﺮ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ. ﺑﺒﯿﻦ‬
                                                                                               ‫ﭼﯽ ﮐﺎرت ﻣﯽ ﮐﻨﻦ.‬
                                                                                    ‫در اوج ﻏﻢ و اﻓﺴﺮدﮔﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
                                                                           ‫- واي ﺗﺒﺴﻢ! ﻣﻦ ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ ﺧﻨﺪم ﻣﯽ ﮔﯿﺮه.‬
                                                                                      ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺮد ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﻏﻠﻂ ﮐﺮدي. ﻣﮕﻪ ﻗﺮاره ﺑﺒﯿﻨﯿﺶ؟‬
                                                                                             ‫ﺧﻨﺪه ام ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                   ‫- ﮔﻤﺸﻮ. دﯾﺎﮐﻮ رو ﻣﯿﮕﻢ ﻣﻨﺤﺮف.‬
                                                                                            ‫آﻫﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ و اداﻣﻪ داد:‬
‫- ﺧﻼﺻﻪ آره، اﯾﻦ ﺟﻮرﯾﻪ. ﺑﻪ ﻗﻮل ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻣﺮدا ﻓﻘﻂ دو ﭼﯿﺰ واﺳﺸﻮن ﻣﻬﻤﻪ. ﺷﮑﻤﺸﻮن و ﯾﻪ وﺟﺐ زﯾﺮ ﺷﮑﻤﺸﻮن. اﮔﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ دو‬
‫ﺗﺎ ﭼﭗ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯽ ﺷﻠﻮارﺗﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﮐﺮاوات، ﻣﯿﻨﺪازن دور ﮔﺮدﻧﺖ. ﺗﺎزه اوﻧﻢ ﻣﺮد ﮐﺮد ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺳﻮﺳﻮﻻي ﺗﻬﺮوﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‬
‫... ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ وارد ﻋﻤﻞ ﻣﯿﺸﻪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش دﯾﺎﮐﻮ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﻪ ﻣﻮرد ﺑﺤﺚ ﻣﺎل ﺧﻮدش ﺑﻮده وﮔﺮﻧﻪ ﻫﻤﻮن ﺟﺎ از ﺳﺮ‬
                                                                                      ‫در ﺳﺎﯾﺖ آوﯾﺰوﻧﻤﻮن ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                                              ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل آﺑﺮوي ﻣﻦ ﮐﻪ رﻓﺘﻪ. ﺧﺪا ﻣﯽ دوﻧﻪ ﭼﻪ ﻓﮑﺮي در ﻣﻮردم ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﺧﯿﺮ ﺳﺮم ﻗﻮل داده ﺑﻮدم ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم. ﺑﺒﯿﻦ‬
                                                   ‫ﭼﻪ ﮔﻨﺪي زدم! ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﭼﻪ روﯾﯽ ﺑﺮم ﺷﺮﮐﺖ و ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎش ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ؟‬
                                                                                ‫دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﺑﺎزوﯾﻢ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﮔﻪ ﺗﻮ ﺧﻮدت رو ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﯽ و ﻫﺮ ﺑﺎر ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﺶ ﻗﺮﻣﺰ ﻧﮑﻨﯽ اون ﯾﺎدش ﻣﯿﺮه، وﻟﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮه رو ﺗﻮ‬
                                                                                   ‫ذﻫﻨﺶ اﺑﺪي ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﻣﯽ دوﻧﻢ.‬
                                                                              ‫دﺳﺘﺶ را ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﭘﺲ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                    ‫- ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ داره ﻣﻨﻮ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻫﻤﺶ زﯾﺮ ﺳﺮ ﺗﻮﺋﻪ! ﺷﺮف واﺳﻪ ﻣﻦ ﻧﺬاﺷﺘﯽ.‬
                                                    ‫ﺑﺎزوﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و دوﺑﺎره دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ آن ﺟﺎ ﮐﺮد و ﺑﺎ آراﻣﺶ ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺗﺎزه ﺧﻮﺷﻢ اوﻣﺪه. ﻣﯿﮕﻢ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ دﻓﻌﻪ در ﻣﻮرد ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﻪ اون رﻓﯿﻖ ﺧﻮﺷﮕﻠﺶ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ. اﺳﻤﺶ ﭼﯽ ﺑﻮد؟ آﻫﺎ ...‬
                              ‫ﺷﻬﺎب. از اﯾﻦ دﯾﺎﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﺨﺎري ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ، ﺑﻠﮑﻪ اوﻧﻮ ﺑﻪ اﯾﻦ روش ﯾﻪ ﮐﻢ ﺳﺮ ﻏﯿﺮت ﺑﯿﺎرﯾﻢ.‬
                                   ‫از ﭘﺲ زﺑﺎن اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ آﻣﺪم. ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺳﮑﻮت ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﺑﺪﺧﺘﯽ ام اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم.‬
                                                            ‫ﺑﻪ در ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻪ رﺳﯿﺪم ﺳﺮم را رو ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                    ‫- ﺧﺪاﯾﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻦ ﻣﻦ اﻣﺮوز اﺻﻼ دﯾﺎﮐﻮ رو ﻧﺒﯿﻨﻢ.‬
‫وارد ﮐﻪ ﺷﺪم ﺑﺎ ﺻﻮرت ﻗﺮﻣﺰ و ﻋﺼﺒﯽ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺻﺎﻟﺤﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺤﺚ ﺑﻮد. آﻫﺴﺘﻪ ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﺻﺎﻟﺤﯽ‬
                        ‫ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺟﻮاﺑﻢ را داد، اﻣﺎ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪﻧﻢ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﮐﻨﺘﺮﻟﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻟﯿﺎﻗﺘﺶ ﯾﻪ ﻣﺸﺖ ﮔﺪا ﮔﺸﻨﻪ دﻫﺎﺗﯿﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﯿﺴﺖ زﯾﺮ ﮐﺪوم ﺑﻮﺗﻪ ﻋﻤﻞ اوﻣﺪن و ﭼﯽ ﮐﺎرن، ﮐﻪ از ﺑﻮي ﻋﺮﻗﺸﻮن ﻧﻤﯽ ﺷﻪ‬
         ‫ﻧﺰدﯾﮑﺸﻮن ﺑﺸﯽ، ﻧﻪ ﻣﻨﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮدن، ﺑﻪ روز ﺑﻮدن، ﺧﻮش ﺑﯿﺎن ﺑﻮدن واﺳﺶ ﻣﺸﺘﺮي ﺟﺬب ﮐﻨﻢ.‬
              ‫ﺣﺲ از ﺗﻨﻢ رﻓﺖ. ﻣﺮا ﻣﯽ ﮔﻔﺖ؟ ﮔﺪا ﮔﺸﻨﻪ دﻫﺎﺗﯽ؟ ﻣﻦ زﯾﺮ ﺑﻮﺗﻪ ﻋﻤﻞ آﻣﺪه ﺑﻮدم؟ ﻣﻦ ﺑﻮي ﻋﺮق ﻣﯽ دادم؟ ﻣﻦ؟‬
                                                                              ‫ﺧﺎﻧﻮم ﺻﺎﻟﺤﯽ ﻣﻌﺬب ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                            ‫- ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ دﺧﺘﺮم. از داﻧﺸﮕﺎه اوﻣﺪي؟‬
‫ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد. ﻣﻦ ﮔﺪا ﮔﺸﻨﻪ دﻫﺎﺗﯽ ﻧﺒﻮدم. درس ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪم. ﮐﺎر ﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدم، ﺷﺮاﻓﺘﻤﻨﺪاﻧﻪ! دﺳﺘﻢ ﻫﻢ ﭘﯿﺶ‬
‫ﮐﺴﯽ دراز ﻧﺒﻮد. اﺻﻼ ﻣﮕﺮ دﻫﺎﺗﯽ ﺑﻮدن ﭼﻪ ﻋﯿﺒﯽ داﺷﺖ؟ ﺟﺮم ﺑﻮد؟ ﻋﻄﺮ ﻓﺮاﻧﺴﻮي ﻧﺪاﺷﺘﻢ، اﻣﺎ ﻫﺮ روز ﺻﺒﺢ دوش ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
‫ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﻢ ﻫﻢ ﻧﻮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ، اﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻤﯿﺰ ﻧﮕﻬﺸﺎن ﻣﯽ داﺷﺘﻢ. زﯾﺮ ﺑﻮﺗﻪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮدم. ﺷﺎﯾﺪ ﭘﺪرم ﻣﻌﺘﺎد ﺑﻮد، وﻟﯽ‬
                ‫ﻣﺎدرم ﺑﻪ ﺻﺪ ﺗﺎ ﻣﻠﮑﻪ و ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻣﯽ ارزﯾﺪ. ﯾﮏ ﺗﺎر ﻣﻮي ﮔﻨﺪﯾﺪه اش ﺑﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﻠﮑﻪ ﻫﺎ و ﭘﺮﻧﺴﺲ ﻫﺎ ﻣﯽ ارزﯾﺪ!‬
                                                                                            ‫ﺻﺪاي ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ را ﺷﻨﯿﺪم.‬
‫- ﻓﺮدا ﭘﺲ ﻓﺮدا ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻨﺎ دار و ﻧﺪارش رو ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪن و رﻓﺘﻦ، وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﺎي ﻣﻈﻠﻮم ﺷﮑﻤﺸﻮن ﺑﺎﻻ اوﻣﺪ و اﺳﻢ‬
                                                                   ‫ﺷﺮﮐﺖ را ﻟﮑﻪ دار ﮐﺮدن، ﻗﺪر ﯾﮑﯽ ﻣﺚ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﻪ.‬
                           ‫اﻧﮕﺎر ﻫﺰاران دﺳﺖ ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺻﻮرﺗﻢ ﺳﯿﻠﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪﻧﺪ. ﻣﻦ دزد ﺑﻮدم؟ ﻣﻦ ﺧﺮاب ﺑﻮدم؟ ﻣﻦ؟!‬
                                                                       ‫ﺧﺎﻧﻢ ﺻﺎﻟﺤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ آﻣﺪ و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                  ‫- ﭼﺮا ﻣﺎﺗﺖ ﺑﺮده دﺧﺘﺮم؟ ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ. ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻪ، ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﻣﯿﮕﻪ.‬
                                                     ‫- اﺻﻼ راﺳﺖ ﮔﻔﺘﻦ ﺧﻼﯾﻖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻻﯾﻖ. ﺣﺪ و اﻧﺪازش ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪره.‬
                                                                                          ‫و ﺑﺎ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد.‬
                                    ‫اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻻن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﻔﺘﻢ. ﺑﻨﺪ ﮐﯿﻔﻢ را ﺗﻮي ﻣﺸﺘﻢ ﻓﺸﺎر دادم و آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                       ‫- ﻣﻦ ﻧﻪ دزدم، ﻧﻪ ﺧﻼﻓﮑﺎر، ﻧﻪ ﺧﺮاب، ﻧﻪ ﮔﺪا ﮔﺸﻨﻪ! زﯾﺮ ﺑﻮﺗﻪ ﻫﻢ ﻋﻤﻞ ﻧﯿﻮﻣﺪم. ﻫﻢ ﭘﺪر دارم، ﻫﻢ ﻣﺎدر.‬
                                                          ‫ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﮐﻪ رﯾﻤﻞ زﯾﺮﺷﺎن را ﺳﯿﺎه ﮐﺮده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                             ‫- ﺑﻠﻪ؟‬
‫ﺻﺪاﯾﻢ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم. ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﮐﻪ اﺧﺮاﺟﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻧﺒﺎﯾﺪ اﺟﺎزه ﻣﯽ دادم ﻫﺮ ﮐﺴﯽ از راه ﻣﯽ رﺳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻘﺮ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﯿﺘﻢ‬
                                                                                                         ‫ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﻨﺪ.‬
                            ‫- اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دزدي ﮐﻨﻢ، ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺧﺮاب ﺑﺎﺷﻢ، ﭼﻪ اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ داﺷﺘﻢ ﺑﯿﺎم ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ؟‬
                                                                      ‫ﺧﺎﻧﻮم ﺻﺎﻟﺤﯽ دﺳﺘﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                     ‫- ﺷﺎداب ﺟﺎن!‬
                                                              ‫دﺳﺘﻪ اي از ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را از زﯾﺮ ﻣﻘﻨﻌﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                    ‫- ﺑﺒﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﺻﺎﻟﺤﯽ! ﻣﻦ ﮐﺜﯿﻔﻢ؟ ﺑﻮي ﻋﺮق ﻣﯿﺪم؟‬
                                                                                                ‫ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﻧﺸﺎﻧﺶ دادم.‬
                                                                                            ‫- ﻟﺒﺎﺳﺎم ﮐﺜﯿﻔﻪ؟ ﺑﻮ ﻣﯿﺪن؟‬
                                                            ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد در آﻏﻮﺷﻢ ﺑﮑﺸﺪ. اﺷﮑﻢ را ﭘﺎك ﮐﺮدم و اداﻣﻪ دادم:‬
                          ‫- ﺗﻮ اﯾﻦ ده روز ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎم از ﻣﻦ ﺣﺮﮐﺘﯽ دﯾﺪن؟ ﺧﻄﺎﯾﯽ دﯾﺪن؟ دﺳﺘﻢ ﮐﺞ ﺑﻮده؟ ﭘﺎﻣﻮ ﮐﺞ ﮔﺬاﺷﺘﻢ؟‬
                                                                                        ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                     ‫- واه واه! ﭼﻪ زﺑﻮﻧﯽ ﻫﻢ در آورده!‬
                                                                                                     ‫ﺻﺎﻟﺤﯽ ﺗﻨﺪ ﺷﺪ.‬
                                                                       ‫- ﺑﺴﻪ ﺳﺤﺮ! اﯾﻦ ﻃﻔﻞ ﻣﻌﺼﻮم ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﯽ داره؟‬
                                  ‫در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ و دﯾﺎﮐﻮ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ. ﺑﺎ اﺧﻢ ﻫﺎي ﻋﻤﯿﻖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻣﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                      ‫- ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺗﻮﻧﻪ؟‬
                                                                                            ‫ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﭘﯿﺶ دﺳﺘﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                  ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ واﻻ. ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﮐﻮﻟﯽ ﺑﺎزﯾﯽ راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ.‬
                                                                                    ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- ﺟﺮﯾﺎن ﭼﯿﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ؟‬
                                                                                 ‫ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻔﺘﻢ.‬
                                                                                               ‫- ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﺧﺎﻧﻮم.‬
         ‫ﺗﮑﺎن ﺧﻮردم. ﺗﻨﻢ ﻟﺮزﯾﺪ. ﭼﺮا ﺳﺮ ﻣﻦ داد ﻣﯽ زد؟ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ از ﺧﻮدم دﻓﺎع ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﻧﺰدﯾﮏ دﯾﺎﮐﻮ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                        ‫- ﻫﻨﻮز ﯾﻪ ﻣﺎه ﻧﺸﺪه اوﻣﺪه ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺗﻮ روي ﻣﻦ در ﻣﯿﺎد. ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﺟﻮر آدﻣﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻧﺪارن.‬
                                                     ‫ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي اﺷﮑﺒﺎر ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺻﺎﻟﺤﯽ ﺑﺎزوﯾﻢ را ﻓﺸﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                             ‫- ﺷﺎداب ﺗﻘﺼﯿﺮي ﻧﺪاره.‬
                                                                               ‫اﻣﺎ دﯾﺎﮐﻮ ﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻧﮑﺮد. ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                    ‫- ﺑﯿﺎ ﺗﻮ اﺗﺎق ﻣﻦ.‬
‫ﺑﺎ ﻋﺠﺰ ﺑﻪ ﺻﺎﻟﺤﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺮد. ﯾﻌﻨﯽ "ﺑﺮو". ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎي ﻟﺮزان از ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﺎﺗﺤﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ‬
                                                                                     ‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﺬﺷﺘﻢ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪم.‬
                                                                                                      ‫- اون درو ﺑﺒﻨﺪ.‬
                                                     ‫در را ﺑﺴﺘﻢ. دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ را در ﻫﻢ ﻗﻔﻞ ﮐﺮدم و ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ.‬
                                                                                                       ‫- ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ.‬
‫ﺑﺎ ﮐﻒ دﺳﺘﻢ ﺻﻮرﺗﻢ را ﺧﺸﮏ ﮐﺮدم و رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮم و در ﭼﺸﻤﺎن ﻋﺼﺒﯽ اش ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ.‬
‫دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ را روي زاﻧﻮﻫﺎي ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎي ﮐﻮﺗﺎه و از ﺗﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ام ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ را ﺧﻢ ﮐﺮدم. ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫دﯾﺎﮐﻮ ﺗﻮي اﺗﺎﻗﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾﺪ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ. ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﺟﺬاﺑﯿﺘﯽ ﺑﺮاي ﺟﻠﺐ ﻣﺸﺘﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ‬
‫ﺑﺎ آن ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﺧﻮش ﻓﺮم ﮐﻪ ﺑﺎ ﻻك ﻫﺎي رﻧﮕﺎرﻧﮓ زﯾﺒﺎﺗﺮﺷﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﺸﺘﺮي ﻫﺎ ﻣﯽ آﻣﺪ ﺗﺎ‬
                                                                            ‫ﻣﻦ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺳﺎده و ﺑﯽ رﻧﮓ و ﻟﻌﺎب.‬
                                                                                       ‫- ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﮕﻮ ﺟﺮﯾﺎن ﭼﯿﻪ؟‬
‫آن ﻗﺪر در دﻧﯿﺎي ﺧﻮدم ﻏﺮق ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﯾﺶ ﺟﺎ ﺧﻮردم. زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم و ﻟﺐ ﻫﺎﯾﻢ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺎر‬
                                                 ‫دادم. ﻗﻄﺮه اي اﺷﮏ از ﮔﻮﻧﻪ ام ﺳﺮ ﺧﻮرد و روي اﻧﮕﺸﺖ ﺧﻤﯿﺪه ام اﻓﺘﺎد.‬
                                                                                                        ‫- ﺷﺎداب؟‬
‫داغ ﺷﺪم. ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد؟ ﮔﻔﺖ ﺷﺎداب؟ ﭘﺲ ﭼﺮا اﻧﻘﺪر ﺷﺎداب ﮔﻔﺘﻨﺶ ﺑﺎ دﯾﮕﺮان ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد؟ ﭼﺮا اﻧﻘﺪر اﯾﻦ اﺳﻢ ﺑﺎ ﺻﺪاي او ﻏﺮﯾﺒﻪ،‬
                                                                                                 ‫اﻣﺎ ﻗﺸﻨﮓ ﺗﺮ ﺑﻮد؟‬
                                                                                           ‫- ﺷﺎداب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺎ ﺷﻤﺎم.‬
‫ﻧﮕﻮ ﺧﺎﻧﻢ، ﺑﮕﻮ ﺷﺎداب، ﺑﺪون ﺧﺎﻧﻢ. ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻮ ﺷﺎداب! دوﺑﺎره دﺳﺘﻢ را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﮐﺸﯿﺪم. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم اﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ روي ﻗﺪرت‬
                                       ‫ﺷﻨﻮاﯾﯽ ام اﺛﺮ ﺑﮕﺬارد. ﺟﻌﺒﻪ دﺳﺘﻤﺎل ﮐﺎﻏﺬي روي ﻣﯿﺰ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                             ‫- ﺑﯿﺎ اﺷﮑﺎﺗﻮ ﭘﺎك ﮐﻦ.‬
                           ‫ﭼﻪ ﺧﻮب ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮش رﺳﯿﺪ. ﭼﻮن ﻋﻼوه ﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ دﻣﺎﻏﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺎر اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                         ‫- ﻣﻤﻨﻮن.‬
                                                                 ‫- ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎي ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ و ﺑﮕﻮ ﭼﯽ ﺷﺪه.‬
                                                                              ‫ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ؟ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ.‬
                                                                                       ‫- ﺷﺎداب ﺧﺎﻧﻮم ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺎ.‬
‫آرام ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ. از ﻧﮕﺎه ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﻮدداري ﮐﺮدم، وﻟﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ اﺛﺮي از ﺧﺸﻢ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ در‬
              ‫ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﯿﺴﺖ. ﮐﻤﯽ ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ، اﻣﺎ ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ؟ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺪﮔﻮﯾﯽ ﮐﻨﻢ. از اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم.‬
                                                                      ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد. آرام ﻟﺐ زدم:‬
                                                                 ‫- ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ از ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺸﻮن ﻧﻤﯿﺎد.‬
                             ‫ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺧﻢ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻗﺮار دادن ﺳﺎﻋﺪ دﺳﺘﺶ روي ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺮاي وزﻧﺶ درﺳﺖ ﮐﺮد.‬
                                                                                                           ‫- ﭼﺮا؟‬
                                  ‫آب دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت دادم. واﻗﻌﺎً ﭼﺮا؟ ﻣﻦ دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دﺷﻤﻨﯽ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ را ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم.‬
                                           ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ. ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻦ ﮐﺎرﯾﺸﻮن ﻧﺪارم، وﻟﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا ﻣﻨﻮ دوﺳﺖ ﻧﺪارن.‬
‫ﺧﻮدم ﻫﻢ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﺘﻢ ﻏﺼﻪ ام ﮔﺮﻓﺖ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺣﺮف ﻫﺎ و زﺧﻢ زﺑﺎن ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮاي دﯾﺎﮐﻮ ﺑﮕﻮﯾﻢ، اﻣﺎ‬
                                                                                                    ‫ﺑﺪﮔﻮﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬
                                          ‫- ﺷﺎﯾﺪم ﯾﻪ ﮐﺎري ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪن، وﻟﯽ ﺧﻮدم ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اون ﮐﺎر ﺑﺪ ﭼﯿﻪ!‬
                                                                                 ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﮐﺸﯿﺪ.‬
                                                                                                  ‫- ﺷﺎداب! ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ.‬
               ‫ﮐﺎش ﻧﮕﻮﯾﺪ ﺷﺎداب. ﻫﻤﺎن ﺷﺎداب ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﯾﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﯿﺎﯾﺶ. ﻗﻠﺒﻢ ﻃﺎﻗﺖ اﯾﻦ ﻟﺤﻦ ﺧﻮش آﻫﻨﮓ را ﻧﺪاﺷﺖ.‬
                                                                                        ‫- ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ دﺧﺘﺮ ﺟﺎن.‬
                                                                           ‫ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم، اﻣﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻪ.‬
                                      ‫- ﻣﻦ ﺣﺮﻓﺎت رو ﺷﻨﯿﺪم و ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﻢ ﮐﻪ اون ﺣﺮﻓﺎ رو در ﺟﻮاب ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ.‬
‫ﺑﺎ ﯾﺎدآورﯾﺶ دوﺑﺎره ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺮد. از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮐﻨﺎر ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ. ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺰدﯾﮏ! از‬
                                                                         ‫ﻫﻤﺎن ﻧﺰدﯾﮏ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در روﯾﺎﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽ دﯾﺪم.‬
‫- ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺎﺑﺖ ﻓﻘﯿﺮ ﺑﻮدﻧﺖ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﮑﺶ. ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﺎل ﻓﻘﺮ ﻓﺮﻫﻨﮕﯿﻪ! ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺎ ﺗﻼش و ﻫﻤﺖ ﯾﻪ روز اﯾﻦ ﺗﻨﮓ دﺳﺘﯿﺖ‬
                                                                       ‫رو ﺣﻞ ﮐﻨﯽ، وﻟﯽ ﺧﺪا ﺑﻪ داد اوﻧﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﻪ ﮐﻪ ...‬
                                           ‫ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ام ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد.‬
                                                                                            ‫- ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻢ؟‬
‫ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدم. ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻢ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ داد ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﺳﺮم را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﻣﺜﺒﺖ ﺗﮑﺎن دادم. ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ. دﺳﺘﺶ را‬
                                                                       ‫روي دﺳﺘﻢ ﮔﺬاﺷﺖ. ﯾﺦ زدم. آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻣ‪‬ﺮد‪‬م!‬
                         ‫- ﺧﻮﺑﻪ! آﺧﺮش اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ رو ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ دوﺳﺖ دارم. ﻗﻮل ﺑﺪه ﻋﻮض ﻧﺸﯽ. ﺑﺎﺷﻪ؟‬
                                     ‫ﺧﺪاﯾﺎ اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﺎ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد؟! دوﺳﺘﻢ داﺷﺖ؟ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮر ﮐﻪ ﺑﻮدم دوﺳﺘﻢ داﺷﺖ؟‬
                                                                                               ‫- ﻗﻮل ﻣﯿﺪي ﺷﺎداب؟‬
‫اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم اﻻن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻠﺒﻢ از ﺳﯿﻨﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﺰﻧﺪ. ﺗﻤﺎم ﺗﻨﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. آرام دﺳﺘﻢ را از زﯾﺮ دﺳﺘﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم. در‬
                                                     ‫اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ اﮔﺮ ﺟﺎﻧﻢ را ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﯽ دادم، ﭼﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻪ ﻗﻮل.‬
                                                                                                       ‫- ﻗﻮل ﻣﯿﺪم.‬
                                                                                              ‫دوﺑﺎره دﺳﺘﻢ را ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                           ‫- ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﮕﻮ. ﻣﻦ ﻧﺸﻨﯿﺪم.‬
                                                     ‫داﺷﺘﻢ از ﺣﺎل ﻣﯽ رﻓﺘﻢ. ﺑﻪ ﺧﺪا ﻗﺴﻢ ﻋﺰراﺋﯿﻞ را در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ام دﯾﺪم.‬
                                                                                                       ‫- ﻗﻮل ﻣﯿﺪم.‬
                                                                               ‫ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﯿﺮون داد و دﺳﺘﻢ را رﻫﺎ ﮐﺮد.‬
                                                                                                 ‫- آﻓﺮﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب!‬
                      ‫ﻫﺮ دو دﺳﺘﺶ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺖ و ﮐﻤﯽ ﺑﺪﻧﺶ را ﮐﺸﯿﺪ. ﯾﻌﻨﯽ ﺻﺪاي ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ؟‬
                                    ‫- ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮﯾﻢ ﺳﺮ ﮐﺎرﻣﻮن. ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ اﻧﻘﺪر ﮔﺸﻨﻤﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ.‬
‫ﮔﺸﻨﻪ اش ﺑﻮد. دﯾﺎﮐﻮي ﻣﻦ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮد. ﺳﺮﯾﻊ زﯾﭗ ﮐﻮﻟﻪ ام را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﭘﻼﺳﺘﯿﮑﯽ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﻪ دﺳﺘﺶ دادم. ﺑﺎ‬
                                                                                           ‫ﻣﺤﺒﺖ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                         ‫- اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
                                                                                                          ‫آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                         ‫- دو ﻟﻘﻤﻪ ﻧﻮن و ﭘﻨﯿﺮ و ﺳﺒﺰﯾﻪ. ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ واﺳﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻣﻦ ﮔﺸﻨﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﺨﻮرﯾﻦ.‬
                ‫ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮز و ﻗﺸﻨﮕﺶ ﭘﻼﺳﺘﯿﮏ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﯾﮏ ﻟﻘﻤﻪ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻦ داد و ﯾﮑﯽ را ﺧﻮدش ﺑﺮداﺷﺖ.‬
                                                                                             ‫- ﭘﺲ ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺨﻮرﯾﻢ.‬
                                                                         ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻧﻪ، اﻣﺎ اﺧﻢ ﻇﺮﯾﻔﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                 ‫- ﺑﺨﻮر دﯾﮕﻪ. ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﭼﺴﺒﻪ ﺑﻬﻢ.‬
‫ﺧﺐ ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺧﻮردم ﺗﺎ ﺑﻪ او ﺑﭽﺴﺒﺪ. او ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ اوﻟﯿﻦ ﻏﺬاي ﻣﺸﺘﺮﮐﻤﺎن ﻣﯽ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم. اوﻟﯿﻦ ﻏﺬاي ﻣﺸﺘﺮك‬
                                            ‫ﻣﻦ و او، ﻣﻦ و دﯾﺎﮐﻮ. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﮔﺎز ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻪ ﻟﻘﻤﻪ اش زد و ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- ﺑﺨﻮر. ﺑﺨﻮر ﺗﺎ ﺗﻨﻈﯿﻢ ﺷﯽ.‬
                                 ‫و ﭼﺸﻤﮏ ﻏﻠﯿﻈﯽ رواﻧﻪ ام ﮐﺮد. ﺗﻤﺎم ﭘﻨﺞ ﻟﯿﺘﺮ ﺧﻮن ﺑﺪﻧﻢ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ دوﯾﺪ و او ﻗﺎه ﻗﺎه ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬

                                                                                                              ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﺧﺴﺘﻪ ام را از ﺻﻔﺤﻪ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﺷﺼﺖ و ﺳﺒﺎﺑﻪ ﻣﺎﻟﯿﺪﻣﺸﺎن. ﺳﺮم درد ﻣﯽ ﮐﺮد. اﯾﻦ ﭘﺮوژه ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺻﺪا‬
‫و ﺳﯿﻤﺎ ﻧﻔﺲ ﻫﻤﻪ را ﺑﺮﯾﺪه ﺑﻮد. دﻟﻢ ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎن ﺳﮑﺎﻓﻪ داغ داغ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻫﻢ ﺑﻮدم. ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺬاي اﻣﺮوزم ﻫﻤﺎن ﯾﮏ‬
‫ﻟﻘﻤﻪ ﻧﺎن و ﭘﭙﻨﯿﺮ ﺷﺎداب ﺑﻮد. ﺷﺎداب؟ راﺳﺘﯽ ﮐﺠﺎ ﺑﻮد؟ ﯾﻌﻨﯽ رﻓﺘﻪ؟ ﭼﻄﻮر ﺑﺮاي ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد؟ ﺳﺮﯾﻊ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و از‬
                                                                    ‫اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. آخ! اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﮐﻮﭼﮏ را ﺑﺒﯿﻦ.‬
‫ﻧﺰدﯾﮑﺶ رﻓﺘﻢ. ﺳﺮش را روي ﮐﺘﺎب و دﻓﺘﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﻧﻪ و ﻧﯿﻢ ﺑﻮد، اﻣﺎ دﻟﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﺑﯿﺪارش‬
‫ﮐﻨﻢ. ﭼﻬﺮه اش ﻏﺮق آراﻣﺶ ﺑﻮد. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﻤﯽ از اﯾﻦ آراﻣﺶ را ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﺑﺮدارم. ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﻮﺑﯽ ﻣﺨﺼﻮص ﻣﺸﺘﺮﯾﺎن را‬
‫ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮐﻨﺎرش ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﻣﻮﻫﺎي ﻟﺨﺖ ﻣﺸﮑﯽ اش از زﯾﺮ ﻣﻘﻨﻌﻪ ﺑﯿﺮون زده و ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد. ﯾﮏ دﺳﺘﺶ‬
‫را روي ﮐﺘﺎب ﻫﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و دﺳﺖ دﯾﮕﺮش را روي ﮔﻮﻧﻪ اش و آرام و ﺑﯽ ﺻﺪا ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﮋه ﻫﺎي ﻗﺸﻨﮕﯽ داﺷﺖ.‬
‫ﺳﯿﺎه ﺳﯿﺎه! ﺑﺪون ﺣﺘﯽ ذره اي آراﯾﺶ! دﻟﻢ ﺧﻮاﺳﺖ ﻟﻤﺴﺸﺎن ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺑﯿﺪار ﺷﻮد. ﺑﯿﻦ ﻟﺐ ﻫﺎي ﻗﺸﻨﮕﺶ ﻓﺎﺻﻠﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‬
‫و ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﮐﻮﭼﺶ رﯾﺘﻤﯿﮏ و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ. دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮدم و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﮐﻨﺎر زدم. ﭘﻠﮑﺶ ﻟﺮزﯾﺪ،‬
                            ‫اﻣﺎ ﺑﯿﺪار ﻧﺸﺪ. ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻘﺪر ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﻧﺎراﺣﺘﯽ اﯾﻦ ﻗﺪر ﻋﻤﯿﻖ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮده ﺑﻮد.‬
‫ﭼﻘﺪر اﻣﺮوز از دﺳﺘﺶ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺣﺘﯽ ﺳﺮش داد زده ﺑﻮدم. از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﺘﺶ ﺣﺮﺻﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺸﺎن را‬
‫ﻫﻤﻪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ از ﺧﻮدش دﻓﺎع ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺣﺘﯽ ﺗﻮي ﮔﻮش ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﻣﯽ زد، ﻧﻪ آن ﻃﻮر ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ، ﻧﻪ‬
‫آن ﻃﻮر آرام و ﻣﻮدﺑﺎﻧﻪ. اﻣﺮوز ﭘﺸﺖ در اﺗﺎق وﻗﺘﯽ ﺻﺪاي ﮔﺮﯾﻪ اش را ﺷﻨﯿﺪم ﯾﺎد داﻧﯿﺎر اﻓﺘﺎدم. ﯾﺎد اوﻟﯿﻦ روز ﻣﺪرﺳﻪ اش ﮐﻪ ﺑﭽﻪ‬
‫ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻟﻬﺠﻪ ﮐﺮدي و ﻟﺒﺎس ﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ ﻣﺴﺨﺮه اش ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و داﻧﯿﺎر ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮔﻮﺷﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺗﺎ رﺳﯿﺪن ﻣﻦ ﻓﻘﻂ‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد. آن روز ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر داﻧﯿﺎر را زدم. ﻃﻮري ﺗﻮي ﮔﻮﺷﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪم ﮐﻪ ﺗﺎ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﺟﺎي اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ روي ﺻﻮرت‬
‫ﺳﻔﯿﺪش ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺳﺮش داد زدم. ﮔﻔﺘﻢ ﺣﻖ ﻧﺪارد ﺑﻪ دﯾﮕﺮان اﺟﺎزه ﺑﺪﻫﺪ اﺻﺎﻟﺘﺶ را ﻣﺴﺨﺮه ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﻖ ﻧﺪارد ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﻓﻘﯿﺮ ﺑﻮدﻧﺶ ﺗﻮ ﺳﺮي ﺧﻮر ﺑﺰرگ ﺷﻮد. ﺣﻖ ﻧﺪارد ﮐﻪ از ﺣﻘﺶ دﻓﺎع ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﻤﺎن ﺳﯿﻠﯽ را اﻣﺮوز ﺗﻮي ﺻﻮرت اﯾﻦ‬
‫دﺧﺘﺮ ﺑﺰﻧﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤﯽ ﺑﺰرگ ﺷﻮد. ﮐﻤﯽ از اﯾﻦ ﺳﺎدﮔﯽ دﺳﺖ ﺑﺮدارد. اﯾﻦ ﻗﺪر ﻣﺘﺎﻧﺖ و ﺻﺒﻮري ﺑﻪ ﺧﺮج ﻧﺪﻫﺪ. اﯾﻦ ﻗﺪر ﻣﻠﻌﺒﻪ‬
‫دﺳﺖ اﻓﺮادي ﻣﺜﻞ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﻧﺸﻮد، اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ. وﻗﺘﯽ رو ﺑﻪ روﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ و آن ﻃﻮر ﺗﺮﺳﯿﺪه و ﻣﻀﻄﺮب در ﮔﻮﺷﻪ ﻣﺒﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ‬
‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ. ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﭘﺮ از اﺷﮑﺶ ﻣﺮا ﯾﺎد داﯾﺎن اﻧﺪاﺧﺖ. ﺧﻮاﻫﺮ ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ اي ﮐﻪ ...! ﺣﯿﻔﻢ آﻣﺪ. ﺣﯿﻔﻢ آﻣﺪ از اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺻﻔﺎ و‬
‫ﺳﺎدﮔﯽ اش را ﺑﮕﯿﺮم. ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ درﺻﺪ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﻫﻨﻮز در ﺑﺮاﺑﺮ ﯾﮏ ﻣﺮد ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ و از ﯾﮏ ﺗﻤﺎسِ دﺳﺖ ﮐﺎﻣﻼ‬
‫دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﮔُﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ؟ ﭼﻨﺪ درﺻﺪﺷﺎن ﻣﺜﻞ ﺷﺎداب ﺑﯽ ﻏﻞ و ﻏﺶ، اﻣﺎ ﻣﺮداﻧﻪ ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻮاده ﺷﺎن ﻣﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﻧﺪ و دم ﺑﺮ ﻧﻤﯽ‬
‫آوردﻧﺪ؟ ﭼﻨﺪ درﺻﺪﺷﺎن ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ، ﺧﺮد ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ، اﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪ؟ ﮔﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ و آن ﻃﻮر ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺖ ﮔﻨﺎه‬
‫را ﺑﻪ ﮔﺮدن ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ؟ ﻧﻪ! ﺷﺎداب داﻧﯿﺎر ﻧﺒﻮد. داﻧﯿﺎر زﻣﯿﻨﻪ ﻇﻠﻢ ﺳﺘﯿﺰي را داﺷﺖ و ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻫﺸﯿﺎرش ﮐﺮده ﺑﻮدم، اﻣﺎ‬
‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ذاﺗﺎً ﻣﻈﻠﻮم ﺑﻮد. ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﮐﻨﻮﻧﯽ را ﻧﺪاﺷﺖ، ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ و ﻏﻨﯽ ﺑﻮد، ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﺮق ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ذاﺗﺎً‬
‫ﻣﻈﻠﻮم و ﺳﺎده و ﭘﺎك ﺑﻮد. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ داﯾﺎن. داﯾﺎﻧﻢ ... داﯾﺎن ...! اﻣﺮوز واﻗﻌﺎً درﻣﺎﻧﺪه ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ اﯾﻦ‬
‫ﺑﭽﻪ ﺳﺮﻣﺎزده را آرام ﮐﻨﻢ و دل ﮐﻮﭼﮑﺶ را ﻣﺮﻫﻢ ﺑﮕﺬارم. در ﺧﻮدم ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻣﺤﻮ ﮐﺮدن ﺑﻐﺾ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﻧﻤﯽ دﯾﺪم. ﺑﺪﺗﺮ‬
‫از ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ از ﺧﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﺪ ﻫﺮ دﺧﺘﺮ دﯾﮕﺮي ﺑﻮد. ﭘﺪراﻧﻪ در آﻏﻮﺷﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﻧﻮازﺷﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم، اﻣﺎ‬
‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻣﻌﺼﻮم ﭼﻨﯿﻦ ﺗﻤﺎس ﻫﺎﯾﯽ را ﺗﺎب ﻧﻤﯽ آورد. ﻫﻨﻮز ﺑﭽﻪ ﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﺮق ﯾﮏ ﻧﻮازش دوﺳﺘﺎﻧﻪ، ﺑﺮادراﻧﻪ،‬
‫ﭘﺪراﻧﻪ، دﻟﺴﻮزاﻧﻪ را از ﭼﯿﺰﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﺗﺸﺨﯿﺺ دﻫﺪ. ﮐﻢ آورده ﺑﻮدم، اﻣﺎ ﺑﻌﺪ دﯾﺪم، ﻧﻪ، اﯾﻦ دﺧﺘﺮ واﻗﻌﺎ ﺑﭽﻪ اﺳﺖ. آرام ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﻪ‬
‫راﺣﺘﯽ آرام ﮐﺮدن ﯾﮏ ﮐﻮدك اﺳﺖ. ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺮﯾﮏ ﺷﺪن در ﺑﺎزي و اﺳﺒﺎب ﺑﺎزي ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺧﻨﺪه را روي ﺻﻮرت‬
‫ﮔﺮﯾﺎﻧﺸﺎن آورد. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﻬﯿﻢ ﺷﺪن در ﻏﺬاي ﺳﺎده اش دﻟﺶ را ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮدم. آن ﭼﻨﺎن ﺑﺎ ذوق ﺑﻪ ﻏﺬا ﺧﻮردﻧﻢ ﻧﮕﺎه‬
                                                       ‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﺑﻪ ﮐﻞ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ و ﻓﺮﯾﺎد ﻣﻦ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﺷﺪه اﺳﺖ.‬
‫ﺑﻪ ﮐﺘﺎب ﻫﺎي ﭘﺨﺶ و ﭘﻼي روي ﻣﯿﺰ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﺑﻪ ﺟﺰ ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﺟﺰوه ﻫﺎي دﺳﺖ ﻧﻮﯾﺲ درس ﻫﺎي ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺑﻮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ‬
‫را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺎر دادم. اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﺮاي ﺗﺤﻤﻞ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد. ﺧﯿﻠﯽ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﻮد. ﺧﯿﻠﯽ ﺷﮑﻨﻨﺪه ﺑﻮد. ﮐﺎش‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻃﻮر دﯾﮕﺮي ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ. ﻃﻮري ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﻃﻮري ﮐﻪ ﺑﻪ درﺳﺶ ﻟﻄﻤﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد. ﻃﻮري ﮐﻪ‬
‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻓﺸﺎر روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﺶ ﻧﻤﯽ ﻧﺸﺴﺖ. ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ او ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا ﻣﺜﻞ ﭘﺪرش ﺑﺒﯿﻨﺪ ﯾﺎ ﺑﺮادرش! اي‬
‫ﮐﺎش ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ اش را ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ و زﯾﺮ ﺑﺎل و ﭘﺮش را ﺑﮕﯿﺮم، اﻣﺎ ﺗﺒﺴﻢ ﻫﺸﺪار داده ﺑﻮد. ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﮔﺮ ﺗﺮﺣﻢ را ﺣﺲ‬
‫ﮐﻨﺪ ﻗﯿﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻣﯽ زﻧﺪ و ﻣﯽ رود و ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻦ ﭼﻬﺎر ﺻﺪ ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن را از ﺳﻔﺮه ﺧﺎﻧﻮاده اش ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ‬
                               ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻦ داﯾﺎن ﺑﺰرگ ﺷﺪه را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮگ ﻫﺎي اﯾﻦ ﺗﻬﺮان ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺑﺴﭙﺎرم. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ.‬
‫دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﺣﺘﻤﺎ دﯾﺮش ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺻﻨﺪﻟﯽ را ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. روي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎدم و آرام‬
                                                                                                     ‫ﺻﺪاﯾﺶ زدم.‬
                                                                                                         ‫- ﺷﺎداب!‬
‫ﻫﯿﭻ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد. دوﺑﺎره و ﺳﻪ ﺑﺎره اﺳﻤﺶ را ﺧﻮاﻧﺪم، اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺳﺮش را ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮد. ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺷﺎﻧﻪ اش را ﺗﮑﺎن‬
‫دادم. ﺗﺮﺳﯿﺪ و از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪ. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﮐﻤﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﺶ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آورد. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﺎ وﺣﺸﺖ‬
                                                                                                             ‫ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                            ‫- واي! ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮده ﺑﻮد.‬
                   ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ از اﯾﻦ ﮐﻪ رﯾﯿﺴﺶ او را در اﯾﻦ ﺣﺎل دﯾﺪه ﻫﻢ ﺷﺮﻣﺰده ﺳﺖ و ﻫﻢ ﻧﮕﺮان. ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                        ‫- ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪاره. وﺳﺎﯾﻠﺖ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻦ. دﯾﺮ ﺷﺪه.‬
                                                                       ‫ﺳﺮش را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﻮاري ﻧﮕﺎه ﮐﺮد.‬
                                                                                                  ‫- واي ... ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ!‬
                                                                             ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                               ‫- ﻣﻦ ﻣﯽ رﺳﻮﻧﻤﺖ.‬

                                                                                                    ‫********‬
                                                                                       ‫ﭘﺸﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                               ‫- ﮐﻤﺮﺑﻨﺪت رو ﺑﺒﻨﺪ.‬
               ‫ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺎه دﻧﺒﺎل ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﮔﺸﺖ. ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﮐﺮد و ﺑﺴﺘﺶ. ﺗﻤﺎم ﺣﺮﮐﺎت اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد.‬
                                                                                                  ‫- ﺧﺐ ﮐﺠﺎ ﺑﺮم؟‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                        ‫- ﺷﺮﻣﻨﺪم. ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﺷﺪم.‬
                                                                                              ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                           ‫- آدرﺳﻮ ﺑﮕﻮ دﺧﺘﺮ ﺟﻮن.‬
                              ‫اﺳﺘﺎرت زدم و راه اﻓﺘﺎدم. از ﭘﯿﭽﺶ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ در ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم ﮐﻪ اﺳﺘﺮس دارد. آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                     ‫- ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش. ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺧﻮدم ﺑﯿﺎم واﺳﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم؟‬
                                                              ‫از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                      ‫- ﻧﻪ. ﺣﺮف ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﺎور ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﻓﻘﻂ ﻣﯽ دوﻧﻢ اﻻن دم در ﺧﻮﻧﻪ اﯾﺴﺘﺎده. ﻧﮕﺮاﻧﻪ!‬
     ‫ﭼﻪ ﺧﻮب ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﺎدر ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ ﺑﻪ دﺧﺘﺮش اﻋﺘﻤﺎد داﺷﺖ. ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﻮاﺳﺶ را ﭘﺮت ﮐﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                          ‫- اﺳﻢ ﺧﻮاﻫﺮت ﭼﯿﻪ؟‬
                                                                                      ‫- ﺷﺎدي.‬
                                                                    ‫- ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ ﺧﻮاﻫﺮ رو داري؟‬
                                                                                          ‫- ﺑﻠﻪ.‬
                                 ‫ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺶ ﺻﺤﯿﺢ اﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ اﻣﺎ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺪاﻧﻢ.‬
                                                                     ‫- ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
                                    ‫- ﻟﺒﺎس ﻋﺮوس ﻣﯽ دوزه. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻨﺠﻮق ﮐﺎرﯾﺎش رو اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪه.‬
                                                                                ‫- ﭘﺪرت ﭼﻄﻮر؟‬
                                                                                ‫ﺗﯿﺰ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد.‬
                                                                                   ‫- زﻧﺪه ﺳﺖ؟‬
‫ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. دﯾﮕﺮ ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﺮاي دﯾﺪ زدن ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻫﺎ و ﭼﺮاغ ﻫﺎي رﻧﮕﯿﺸﺎن ﻧﺪاﺷﺖ. آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                ‫- ﺑﻠﻪ زﻧﺪه ﺳﺖ.‬
                                         ‫ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد ﮐﻪ دوﺳﺖ ﻧﺪارد در ﻣﻮردش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ.‬
                                                                            ‫- ﺧﺐ ﭼﯽ ﮐﺎرﺳﺖ؟‬
                                                                     ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                ‫- ﺑﯿﮑﺎر. ﻣﻌﺘﺎده.‬
                                                                               ‫ﺣﺪس زده ﺑﻮدم.‬
                                                                       ‫- ﺑﺎ ﺷﻤﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
                                                            ‫ﺳﺮش را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮي ﮔﺮدﻧﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد.‬
                                                                     ‫- آره! اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻤﺶ.‬
                 ‫اذﯾﺖ ﺑﻮد. ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم، اﻣﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ از زﻧﺪﮔﯽ اش ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺪاﻧﻢ.‬
                                                                                      ‫- ﭼﻄﻮر؟‬
                                                             ‫ﺑﺎزدﻣﺶ را ﻣﺤﮑﻢ ﺑﯿﺮون داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺗﻮ ﯾﻪ اﺗﺎﻗﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ درش ﺑﺴﺘﻪ ﺳﺖ. وﻗﺘﯽ ﻣﺎ ﺧﻮﻧﻪ اﯾﻢ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯿﺎد. ﯾﺎ اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد ﺑﯿﺎد ﺑﯿﺮون ﻣﻦ ﺷﺎدي رو ﻣﯽ ﺑﺮم ﺗﻮي‬
                                                                                           ‫اﺗﺎق. دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ.‬
                                                                                   ‫ﻫﻤﯿﻦ ﯾﮏ دردش ﮐﻢ ﺑﻮد اﯾﻦ دﺧﺘﺮ.‬
                                                                                                             ‫- ﭼﺮا؟‬
                                                   ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دﻟﺨﻮري ﻣﻮج ﻣﯽ زد. ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ:‬
                                                                        ‫- اﮔﻪ دوﺳﺖ ﻧﺪاري در ﻣﻮردش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ﻧﮕﻮ.‬
                                                                                                  ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                            ‫- دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎﺑﺎﻣﻮ ﻫﻤﻮن ﺟﻮري ﮐﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﯾﺎدم ﺑﯿﺎد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﭼﻬﺮه اﻻﻧﺶ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬
                                                                                        ‫ﮐﻤﯽ از ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﺎﺳﺘﻢ.‬
                                                                                      ‫- ﻣﮕﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺎد ﺷﺪه؟‬
                                                                         ‫ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش را ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                          ‫- ده ﺳﺎل.‬
                                                                                            ‫ﺳﮑﻮت ﮐﺮدم. او اداﻣﻪ داد:‬
‫- ﻗﺒﻠﺶ رو ﯾﺎدم ﻣﯿﺎد. ﺧﯿﻠﯽ ﭘﻮﻟﺪار ﻧﺒﻮدﯾﻢ، وﻟﯽ ﺷﺮاﯾﻄﻤﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد. ﺑﺎﺑﺎم ﺑﺮﻗﮑﺎر ﺑﻮد. درآﻣﺪ ﺑﺪي ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺧﯿﺎﻃﯽ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد، وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻤﺘﺮ از اﻻن. اﯾﻨﻘﺪر ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻓﺸﺎر ﻧﻤﯽ آورد. وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ رو ﺧﺮﯾﺪﯾﻢ. واﺳﻪ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ رﻓﺘﯿﻢ‬
‫رﺳﺘﻮران. ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ. ﺷﺎدي اون ﻣﻮﻗﻊ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد، ﻣﻦ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻢ. اون ﺷﺐ آﺧﺮﯾﻦ روزﻫﺎي ﺧﻮﺷﯿﻤﻮن ﺑﻮد. ﺑﻪ ﯾﮏ‬
‫ﺳﺎل ﻧﮑﺸﯿﺪه ﮐﻞ زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪ. از اون ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﯾﻪ ﺗﻨﻪ ﺧﺮج زﻧﺪﮔﯽ رو ﺑﻪ دوش ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻢ دﯾﮕﻪ از اون اﺗﺎق‬
                                                                        ‫ﺑﯿﺮون ﻧﯿﻮﻣﺪ. ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧﺨﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻤﺶ، ﻫﻤﯿﻦ.‬
‫ﻗﺼﺪ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ دﻫﺪ، اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد، ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ دروغ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد دﻧﯿﺎﯾﯽ‬
  ‫ﻣﯽ ارزﯾﺪ. ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ ﭼﺎﻧﻪ اش ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﻧﺒﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد زﻧﺪﮔﯽ اش ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺑﺮاي ﻋﻮض ﮐﺮدن ﺟﻮ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                            ‫- اوﺿﺎع ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﭼﻄﻮره؟‬
                                                                                                          ‫آرام ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                     ‫- زﯾﺎد ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ. ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘﻪ!‬
‫ﺗﻮﻗﻊ زﯾﺎدي ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آن ﺣﺠﻢ درس ﺧﻮدش و ﺑﺪون ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ، آن ﻫﻢ از روي ﮐﺘﺎب، ﯾﮑﯽ از ﺳﺨﺖ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺒﺎﺣﺚ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ را‬
                                                                                                             ‫ﺑﯿﺎﻣﻮزد.‬
                                 ‫- از ﻓﺮدا ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ آﺧﺮ ﮐﺎرﯾﺖ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻫﺮدوﻣﻮن ﺧﻠﻮت ﺗﺮه ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﺧﻮﺑﻪ؟‬
                                                                                          ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                            ‫- آﺧﻪ ...‬
‫- آﺧﻪ ﻧﺪاره. ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮي ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﻨﻪ. اﮔﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ در ﻋﺮض ده روز اون ﺟﻮري ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺸﯽ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﺰه‬
                                                                                           ‫ﭘﯿﺶ ﻣﻦ داري. ﻗﺒﻮﻟﻪ؟‬
                                                                                          ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎ ﺷﺎدي ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                        ‫- ﻗﺒﻮﻟﻪ.‬
                                                                     ‫ﭼﻘﺪر راﺣﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ را ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﺮد.‬
                                                                                   ‫اﺷﺎره اي ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                ‫- ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎﺳﺖ؟‬
                                                                                ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دور و ﺑﺮش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                             ‫- ا‪ ‬ﭼﻪ زود رﺳﯿﺪﯾﻢ.‬
                                                                             ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ داﺧﻞ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﺮوم اﻣﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ.‬
                                                               ‫- اﯾﻨﺠﺎ ﭘﯿﺎده ﺷﻢ ﺑﻬﺘﺮه. ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻫﺎﻣﻮن ﺧﯿﻠﯽ ﻓﻀﻮﻟﻦ.‬
                                                                                        ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                      ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﭘﺲ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﺮي داﺧﻞ.‬
‫ﻗﺪرﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﺑﺮﻗﯽ در ﭼﺸﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﺶ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ. ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ. ﭼﯿﺰي در‬
                                                                        ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم. ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                            ‫- ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻧﮕﺮاﻧﺘﻪ ﻫﺎ.‬
           ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﻤﺎم ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﺮخ ﺷﺪ. ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد. از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﯿﺮون ﭘﺮﯾﺪ و ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮار ﮔﺬاﺷﺖ.‬

                                                                                                          ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﺧﻮدم را روي ﻣﺒﻞ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﺳﯿﮕﺎر ﺑﺮگ آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ را ﺑﯿﻦ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﯾﮏ دﺳﺘﻢ را ﺣﺎﯾﻠﺶ ﮐﺮدم و ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮ ﻓﻨﺪك‬
                                                      ‫زدم و روﺷﻨﺶ ﮐﺮدم. ﯾﮏ ﭘﮏ ﻋﻤﯿﻖ و ﺳﭙﺲ ﺧﺮوج دود از ﺑﯿﻨﯽ.‬
                                                                          ‫- دﻟﻤﻮن ﺧﯿﻠﯽ واﺳﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد دﻧﯽ.‬
‫ﺳﯿﮕﺎر را ﺑﺎ دو اﻧﮕﺸﺘﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ و از ﻟﺒﻢ ﺟﺪا ﮐﺮدم. ﻧﮕﺎﻫﻢ را روي ﭘﺎﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪ و ﺧﻮش ﺗﺮاش دوﺳﺖ دﺧﺘﺮِ دوﺳﺘﻢ ﮐﻪ در آﻏﻮش‬
‫دوﺳﺖ ﭘﺴﺮ اﺣﻤﻘﺶ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و رﺳﻤﺎ ﺑﻪ دوﺳﺖ‪ ‬دوﺳﺖ ﭘﺴﺮش ﺧﻂ ﻣﯽ داد ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم. روي دﺳﺘﻪ ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﭘﺎﯾﺶ را‬
‫روي ﭘﺎ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﮐﻤﯽ دﻗﺖ ﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻟﺒﺎس زﯾﺮش را ﻫﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﮐﻪ دور ﮔﺮدن ﺳﻌﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ‬
‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺣﺮف ﻣﯽ زد اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد. ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻧﺰﻧﻢ. ﭘﺴﺮه ي اﺣﻤﻖ ﺳﺎده! ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﯾﮏ ﺑﯽ ﻏﯿﺮت ﻫﻢ ﺗﻨﮓ اﺳﻤﺶ ﺑﮕﺬارم‬
                                                                   ‫اﻣﺎ دﯾﺪم اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ارزش ﻏﯿﺮت ﺧﺮج ﮐﺮدن ﻧﺪارد.‬
                                                    ‫- ﺳﺎﯾﻪ ت ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪه دﻧﯽ ﺟﻮن. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﺑﮑﺸﻮﻧﯿﻤﺖ اﯾﻨﺠﺎ.‬
          ‫اﺧﻢ ﻫﺎﯾﻢ را درﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪم. اﯾﻦ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﭼﻪ اﺻﺮاري داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﺳﻢ ﻣﺮا ﻣﺨﻔﻒ ﮐﻨﻨﺪ؟ آن ﻫﻢ ﻫﻤﮕﯽ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﮑﻞ؟!‬
                                                 ‫- ﻫﺮ ﭼﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ اون ﻣﺎﺳﻤﺎﺳﮑﺖ زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﯿﻢ ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ دي.‬
                                                 ‫ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ ﺳﻌﯿﺪ روي اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                        ‫- ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮو ﺗﻮ اﺗﺎق ﻋﺮﺑﺪه ﺑﮑﺶ. ﺳﺮم رﻓﺖ.‬
‫ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﺗﻮي ﻫﻮا ﺑﻮﺳﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺑﻪ ﺗﺮاس رﻓﺖ. در را ﻫﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ. ﭘﺸﺖ ﺳﺮم را ﺑﻪ ﻣﺒﻞ ﺗﮑﯿﻪ دادم و ﺑﻪ‬
                                                                                                ‫ﺳﻘﻒ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم.‬
‫- ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ دﻧﯽ؟ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﺎرش ﻫﻤﯿﻨﻪ. ﻣﮕﻪ ﺣﺎﻻ اون ﺗﻠﻔﻦ رو ﺗﻤﻮم ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟ ﻧﻤﯽ ﮔﻪ ﻣﻬﻤﻮن دارﯾﻢ. واﻻ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم از اﯾﻦ‬
                                                                                                ‫ﺑﯽ ﻣﻼﺣﻈﮕﯿﺶ.‬
              ‫ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﻢ ﺗﮑﺎن ﺧﻮرد. از ﺑﯽ ﻣﻼﺣﻈﮕﯽ اش ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد؟ ﺑﯽ ﻣﻼﺣﻈﮕﯽ در ﭼﻪ؟ ﻣﻬﻤﺎن داري ﯾﺎ زن داري؟‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪﻧﺶ را ﺣﺲ ﮐﺮدم. روي دﺳﺘﻪ ﻣﺒﻞ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ و دوﺑﺎره ﭘﺎ روي ﭘﺎ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﻮي ﻋﻄﺮ ﺗﻨﺶ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﭘﺮزﻫﺎي‬
                                                       ‫ﺑﯿﻨﯽ ام ﭼﺴﺒﯿﺪ. اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﺑﺎﻻ آورد و روي ﻻﻟﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﮐﺸﯿﺪ.‬
                                                                             ‫- از اون دوﺳﺖ دﺧﺘﺮ ﺑﺎرﺑﯿﺖ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
                                                                                            ‫و ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ اداﻣﻪ داد:‬
                                                                                                         ‫- ﻣﻬﺘﺎ!‬
                                       ‫دﺳﺘﺶ را آرام ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎي ﻣﺎﻧﯿﮑﻮر ﺷﺪه اش ﮔﺮدﻧﻢ را ﺧﺮاش داد.‬
                                                                      ‫- ﭼﻄﻮر اﯾﻦ ﮐﻢ ﺣﺮﻓﯽ ﺗﻮ رو ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
‫ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد. ﻧﻔﺲ داﻏﺶ روي ﮔﻮﻧﻪ ام ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ. از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم ﻟﺐ ﻫﺎي ﺻﻮرﺗﯽ ﻗﻠﻮه اﯾﺶ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ‬
                                                                                                           ‫ﺑﻮدﻧﺪ.‬
                                                      ‫ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﻫﻤﺰﻣﺎن روي ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- وﻗﺘﯽ دور ﻣﯿﺸﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ دﺧﺘﺮي ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﺤﻤﻠﺖ ﮐﻨﻪ، وﻟﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ، وﻗﺘﯽ اﻧﻘﺪر ﻧﺰدﯾﮑﻤﯽ،‬
‫وﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﺎ اﺧﻢ ﻧﮕﺎم ﻣﯽ ﮐﻨﯽ، ﺗﺎزه ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ اون ﻣﻬﺘﺎي ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺣﻖ داره. ﯾﻪ آﻫﻦ رﺑﺎﯾﯽ ﺗﻮ وﺟﻮدت ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﻨﮓ‬
                                                                       ‫رو ﻫﻢ ﺟﺬب ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، ﭼﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ!‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﻧﻔﺴﺶ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﮔﺮﻣﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ رﻃﻮﺑﺖ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ را‬
                                                                            ‫ﺣﺲ ﮐﻨﻢ. زﻣﺰﻣﻪ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ اش را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                           ‫- ﮐﺎش ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪي ﭼﻘﺪر ﻣﯽ ﺧﻮاﻣﺖ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم. ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﺳﺮم را ﻋﻘﺐ ﺑﺮدم و ﮐﻒ دﺳﺘﻢ را روي ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺨﻤﻮرش ﺣﺎﻟﻢ را ﺑﻪ‬
                                                                ‫ﻫﻢ زد. از ﺷﺪت ﻧﻔﺮت ﺻﻮرﺗﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                          ‫- ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﻔﻬﻤﯿﺪي ﻣﻦ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺗﻮ ﯾﻪ ﻇﺮف ﻏﺬا ﺑﺨﻮرم ﺑﺪم ﻣﯿﺎد؟‬
                      ‫ﺟﺎ ﺧﻮرد. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ:‬
         ‫- ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎ ﺳﻌﯿﺪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ زﻧﻢ. ﺑﻪ ﺧﺪا اﮔﻪ ﺗﺎ اﻻﻧﻢ ﺑﺎ اون ﻣﻮﻧﺪم ﺑﻪ اﻣﯿﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻼﻗﺎت ﻫﺎي ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ.‬
         ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻟﮑﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﺳﻌﯿﺪ ﻫﻨﻮز ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد. اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره ام را ﺑﺎﻻ آوردم. ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎن ﺗﯿﻨﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                      ‫- و اﻟﺒﺘﻪ ... ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻏﺬاي اﺷﺘﺮاﮐﯽ، از ﭘﺲ ﻣﻮﻧﺪه ﻏﺬا ﺑﺪم ﻣﯿﺎد. اوﻧﻢ ﭘﺲ ﻣﻮﻧﺪه ﯾﻪ ﻫﺎﻟﻮﯾﯽ ﻣﺜﻪ ﺳﻌﯿﺪ.‬
‫ﻟﺒﺶ ﻟﺮزﯾﺪ و اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺶ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ. اَه! ﺗﺮﻓﻨﺪ ﻣﺰﺧﺮف و ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ زن ﻫﺎ در ﺗﻼش ﺑﺮاي ﮐﻨﺘﺮل و ﺣﻔﻆ ﻣﺮدﻫﺎ. آﻫﯽ‬
                                              ‫ﮐﺸﯿﺪم. ﮐﺘﻢ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ داﻧﯿﺎر ﮔﻔﺘﻦ ﻫﺎﯾﺶ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون زدم.‬

                                                                                                                ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﭘﺎﮐﺖ ﭼﯿﭙﺲ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺗﺶ را ﺗﻮي ﮐﺎﺳﻪ رﯾﺨﺘﻢ. روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﻣﺎﻫﻮاره را روﺷﻦ ﮐﺮدم. ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم اﻣﺎ‬
‫ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ. ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دادم ﻫﻤﺎن ﺟﺎ روي ﻣﺒﻞ ﮐﻤﯽ دراز ﺑﮑﺸﻢ. ﭼﻨﺪ ﺗﮑﻪ ﭼﯿﭙﺲ در دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺻﺪاي ﻣﻮزﯾﮏ ﭘﺨﺶ ﺷﺪه ﮔﻮش ﻣﯽ دادم ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻧﮑﺸﯿﺪه ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﺎز ﺷﺪن در ﺳﺮﺟﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ. داﻧﯿﺎر ﺑﺎ‬
‫ﺳﺎك دﺳﺘﯽ ﮐﻮﭼﮑﺶ و ﯾﮏ ﭘﻼﺳﺘﯿﮏ ﺣﺎوي ﻏﺬا داﺧﻞ ﺷﺪ. ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺮ روي ﻟﺒﻢ ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮدش‬
    ‫ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺴﺘﻘﻠﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺷﺐ ﻫﺎي ﺗﻬﺮاﻧﺶ را ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﯽ ﮔﺬارﻧﺪ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﺶ را در ﻣﯽ آورد ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- ﺳﻼم ﺧﺎن داداش!‬
                                                                         ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺳﻼﻣﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
 ‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ رﻓﺘﻢ. ﻫﺮ دو دﺳﺘﺶ ﺑﻨﺪ ﺑﻮد. ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪﻣﺶ. ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ و اﻋﺘﺮاض اﯾﺴﺘﺎد.‬
                                                           ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮﻣﺶ.‬
                                                  ‫ﻟﺐ ﻫﺎﯾﻢ را روي ﻣﻮﻫﺎي ﺧﻮﺷﺮﻧﮓ و ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻮﺳﯿﺪﻣﺶ.‬
                                                                     ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺒﻮﺳﻤﺶ.‬
                                                                                                      ‫- ﺧﻮش اوﻣﺪي.‬
‫ﺑﺪون ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻓﻘﻂ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد. ﺳﺎك را ﮔﻮﺷﻪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ. ﺳﺎﮐﺶ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮدم.‬
                                                       ‫ﺑﯿﺮون ﮐﻪ آﻣﺪم دﯾﺪم ﺳﻠﻔﻮن ﻏﺬاﻫﺎ را ﺑﺎز ﮐﺮده و روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ.‬
                                                                     ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﻏﺬا ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                                     ‫ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                       ‫- ﮐﯽ رﺳﯿﺪي؟‬
                                                                                ‫ﻗﺎﺷﻖ و ﭼﻨﮕﺎل ﻣﺮا ﺗﻮي ﻇﺮﻓﻢ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
                                                      ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﻗﺎﺷﻖ و ﭼﻨﮕﺎل آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                                               ‫- ﯾﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻫﺴﺖ.‬
                    ‫دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺑﭙﺮﺳﻢ اﯾﻦ "ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ" را ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي؟ اﻣﺎ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ از ﺳﻮال ﭘﺮﺳﯿﺪن ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯽ آﯾﺪ.‬
‫ﺑﻪ اﺗﺎق رﻓﺖ و وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﯾﮏ ﺗﯿﺸﺮت و ﺷﻠﻮار ﺳﻔﯿﺪ و ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه و دﺳﺖ و ﺻﻮرﺗﺶ را ﺷﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻪ اﻧﺪاﻣﺶ ﻧﮕﺎه‬
‫ﮐﺮدم. ﯾﮏ زﻣﺎﻧﯽ ﻗﺪش ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺗﺎ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﻣﻦ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و اﻻن ﺣﺘﯽ ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎﻧﺘﯽ ﻫﻢ از ﻣﻦ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد. ﻣﻮﻫﺎي ﺧﺮﻣﺎﯾﯽ‬
‫ﺗﯿﺮه اش را ﯾﮏ ﻃﺮﻓﻪ ﺑﺎﻻ زده ﺑﻮد و ﮐﻤﯽ ﺗﻪ رﯾﺶ داﺷﺖ. ﻋﻀﻼت ورزﯾﺪه اش ﺛﺎﺑﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ورزش ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺟﺰء‬
                           ‫ﻻﯾﻨﻔﮏ زﻧﺪﮔﯽ اش اﺳﺖ و ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﻋﻤﯿﻖ و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ اش، ﻣﻬﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺑﺮ ورزﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺶ ﻣﯽ زد.‬
                                                                                                          ‫- ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
                                   ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺳﻮاﻟﺶ ﻣﯽ ﺷﺪم و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از ﺧﺒﺮﻫﺎﯾﻢ ﺑﺪاﻧﺪ.‬
‫ﺑﺎ وﺟﻮد اﯾﻦ ﮐﻪ ﻏﺬا ﺧﻮرده ﺑﻮدم. ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﻮدن ﺑﺎ او ﺣﺮف زدن ﺑﺎ او و ﻟﻤﺲ وﺟﻮدش ﺗﮑﻪ اي از ﺷﯿﺸﻠﯿﮏ را ﺑﺮﯾﺪم و در‬
                                                                                                       ‫دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
                                                                  ‫- ﺧﺒﺮي ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺮﮐﺖ و داﻧﺸﮕﺎه، ﻫﻤﯿﻦ!‬
                                    ‫ﺑﺮﺧﻼف ﻣﻦ او ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎ ﻣﯽ ﺧﻮرد. دﻟﻢ ﻟﺮزﯾﺪ. داﻧﯿﺎر ﻣﻦ ﻏﺬا ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺨﻮرد.‬
                                                ‫ﭘﺲ ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻢ، ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺎﭼﯿﺰ، اﻣﺎ دوﺳﺘﻢ داﺷﺖ!‬
                                                                                      ‫- ﺗﻮ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟ ﮐﺮﻣﺎن ﺧﻮب ﺑﻮد؟‬
                                                                                ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                               ‫- آره!‬
                                                                                             ‫- ﭘﺮوژه ﺑﻌﺪﯾﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
                                                                                   ‫- ﮐﺮج. ﯾﻪ ده روزي اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ.‬
         ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ در ﻣﻮرد ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اش ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽ داد، ﻫﺮﭼﻨﺪ اﻧﺪك، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﺨﺘﺼﺮ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻧﺎﻗﺺ!‬
‫ﺑﺮاﯾﺶ ﭼﺎي دم ﮐﺮدم و ﻫﻤﺮاه ﻣﯿﻮه ﺑﯿﺮون ﺑﺮدم. ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺷﺒﮑﻪ ﻫﺎ را ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد. اﺧﻢ ﮐﺮدم‬
                                                                                                             ‫و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                             ‫- داﻧﯿﺎر!‬
‫از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺧﯿﺎري ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ ﭘﻮﺳﺖ و ﺑﺪون ﻧﻤﮏ ﮔﺎز‬
                                            ‫زد. ﭼﻘﺪر ﺑﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺣﺮف زدن ﺑﺎ داﻧﯿﺎر واژه ﮐﻢ ﻣﯽ آوردم. ﻣﺮدد ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
                                                                               ‫- اﯾﻦ ده روز رو ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ.‬
                                                                      ‫ﺗﻪ ﺧﯿﺎر را ﺗﻮي ﺑﺸﻘﺎب اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                       ‫- آره. ﻣﮕﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺨﻮام ﮐﺎري ﺑﺮ ﺧﻼف ﺷﺌﻮﻧﺎت ﺷﻤﺎ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم.‬
‫و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺶ رﻓﺖ. آﻫﯽ ﮐﻪ ﮐﺸﯿﺪم آﻧﻘﺪر داغ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﯿﻨﻪ و ﮔﻠﻮﯾﻢ را ﺳﻮزاﻧﺪ. ﻇﺮف ﻫﺎ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ رﻓﺘﻢ.‬
                           ‫ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را در آورده و روي ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﺳﯿﮕﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                  ‫- اي ﮐﺎش ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ رﯾﻪ ﺧﻮدت رﺣﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدي.‬
‫ﺑﺎز ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪن ﮔﺮدﻧﺶ را ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﺪﻫﺪ ﮐﺮه ﭼﺸﻤﺶ را ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺳﻤﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدم‬
‫ﮔﺮداﻧﺪ و ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺻﺪاداري زد. ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و ﮐﻨﺎرش دراز ﮐﺸﯿﺪم. ﯾﮏ دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﻦ ﻫﺮ دو دﺳﺘﻢ‬
                                                                                               ‫را زﯾﺮ ﺳﺮم ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
                                                                                              ‫- ﻫﻨﻮز زن ﻧﮕﺮﻓﺘﯽ؟‬
                                                                                                   ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- ﺗﻮ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺒﻮدي؟‬
                                            ‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﭘﻨﺠﻪ اش را ﺗﻮي ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ و دوﺑﺎره دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﺳﺮش ﺑﺮد.‬
                                                                                        ‫- ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﻢ آﺷﻨﺎ ﻧﺸﺪي؟‬
                                                                             ‫ﺑﻪ ﺳﻘﻒ آﺑﯽ اﺗﺎﻗﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- ﻧﻪ! اﻣﺎ ﺑﻪ ﻓﮑﺮش ﻫﺴﺘﻢ.‬
                                                                                     ‫ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺲ ﺧﺎﺻﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                            ‫- ﺟﺪي؟ ﭼﻪ ﺧﻮب! اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻣﻦ دﺧﺘﺮ ﺗﻮ دﺳﺖ و ﺑﺎﻟﻢ زﯾﺎد ﻫﺴﺖ. ﺑﮕﻮ ﺑﻬﺖ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻢ.‬
                                                           ‫ﺻﺪاﯾﺶ ﭘﺮ از اﺳﺘﻬﺰا ﺑﻮد. اﻫﻤﯿﺖ ﻧﺪادم و ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                             ‫- اون دﺧﺘﺮاي ﺗﻮ دﺳﺖ و ﺑﺎل ﺗﻮ ﭘﯿﺸﮑﺶ ﺧﻮدت. ﻣﻦ دﻧﺒﺎل ﯾﻪ آدم ﺧﺎﺻﻢ.‬
                                                ‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ روﺷﻦ و ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ اش ﮐﺮد و ﺟﻮاب ﻧﺪاد.‬
                                                              ‫- ﺧﺎص از ﭼﻪ ﻟﺤﺎظ؟ ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ، ﺧﺎﻧﻪ داري ﯾﺎ ﻧﺠﺎﺑﺖ؟!‬
                                                                                                  ‫ﻧﺠﺎﺑﺖ را ﮐﺸﯿﺪ.‬
                                                                       ‫- ﻫﻤﻪ ﻟﺤﺎظ. ﻣﯽ ﺧﻮام ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺗﻤﻮم ﺑﺎﺷﻪ.‬
                                                                          ‫دود ﺳﯿﮕﺎرش را در ﻓﻀﺎ ﻓﻮت ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- ﭘﺲ ﻧﮕﺮد، ﭼﻮن ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ.‬
                ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ دﯾﺪي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎ دارد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺤﺚ ﮐﻨﻢ. ﺑﺎ وﺟﻮدي ﮐﻪ ﻣﺴﺨﺮه ﺑﻮد، اﻣﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
                                                                                                        ‫- ﺗﻮ ﭼﯽ؟‬
                                                              ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ. آن ﻗﺪر ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻓﻪ اﻓﺘﺎد. ﺟﻮاﺑﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻮد.‬
                                                                                           ‫- زن ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺧﻨﺪه داره؟‬
                                                        ‫ﺳﯿﮕﺎر را ﺗﻮي زﯾﺮﺳﯿﮕﺎري روي ﭘﺎﺗﺨﺘﯽ ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                          ‫- زن ﺑﮕﯿﺮم ﭼﯽ ﺑﺸﻪ؟ ﯾﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﻟﻢ و ﺻﺎﻟﺢ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺑﺪم و ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﻢ؟‬
                                                                                ‫ﻧﻔﺲ ﺳﻮزاﻧﻢ را ﺑﯿﺮون دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
              ‫- ﻧﻪ. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺟﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﯽ، ﯾﻪ ﺟﺎ آروم ﺑﮕﯿﺮي، ﯾﻪ ﺟﺎ ﻣﻮﻧﺪﮔﺎر ﺷﯽ. ﺧﻮدت، ﺟﺴﻤﺖ، روﺣﺖ، ﻗﻠﺒﺖ!‬
                                                      ‫ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﭼﺮﺧﯿﺪ. ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﻨﺎر ﺳﺮم ﺑﻮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                    ‫- دﻟﺖ ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎ!‬
                                                                    ‫از اﯾﻦ ﻃﺮز ﺣﺮف زدﻧﺶ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ. ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                             ‫- داﻧﯿﺎر!‬
                                   ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺸﻮد. ﻗﺴﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرم ﮐﻪ در اردﯾﺒﻬﺸﺖ ﻣﺎه، از ﺳﺮدي ﻧﮕﺎه ﺑﺮادرم ﯾﺦ زدم.‬
‫ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺲ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﭼﺸﻤﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺧﻮاﺑﯿﺪ. ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ دﺳﺘﻢ را روي ﺻﻮرﺗﻢ ﮐﺸﯿﺪم و در دل ﻧﺎﻟﻪ‬
                                                                                                               ‫ﮐﺮدم:‬
                                                                                        ‫- ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ﭘﺴﺮ؟‬
                                                                            ‫و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم، ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﺳﺎﮐﺖ و آراﻣﺶ.‬
                                               ‫ﻫﻨﻮز ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺪون ﻣﺤﺪودﯾﺖ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻨﺎرش ﺑﺨﻮاﺑﻢ.‬
                                                      ‫و اﯾﻦ ﻫﻨﻮزﻫﺎ، ﻫﻨﻮز، ﺗﻨﻬﺎ دﻟﺨﻮﺷﯽ ﻣﻦ در راﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮادرم ﺑﻮد.‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ داﻧﯿﺎر از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪم. دﯾﺸﺐ ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮده ﺑﻮد، ﮐﻨﺎر ﺑﺮادرم. ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﺑﻪ او ﮐﻪ‬
‫ﺳﺮش را در ﻣﺸﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭘﺘﻮ را ﮐﻨﺎر زدم و ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﺷﺪم. ﺗﻤﺎم ﺗﻨﺶ ﺧﯿﺲ ﻋﺮق ﺑﻮد. ﻧﯿﺎزي ﻧﺒﻮد ﺑﭙﺮﺳﻢ. ﻣﯽ‬
                                        ‫داﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐﺎﺑﻮس دﯾﺪه. ﺑﺮاﯾﺶ آب ﺑﺮدم. ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﺷﺎﻧﻪ اش را ﻓﺸﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- ﺑﺨﻮر ﺧﻮﺑﻪ واﺳﺖ.‬
‫ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ ﻟﯿﻮان را از دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ و آب را ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ. ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ﺗﺨﺖ ﮐﺸﺎﻧﺪ و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را روي‬
                                                             ‫زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و دوﺑﺎره اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﯿﻦ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد.‬
          ‫ﭘﺮده ﻫﺎ را ﮐﻨﺎر زدم و ﭘﻨﺠﺮه را ﮔﺸﻮدم. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ در اﯾﻦ ﺟﻮر ﻣﻮاﻗﻊ اﮐﺴﯿﮋن ﮐﻢ ﻣﯽ آورد. ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                               ‫- ﺑﺎزم ﻫﻤﻮن ﮐﺎﺑﻮس؟‬
‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد. ﻣﺤﺘﻮاﯾﺶ را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ. ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺮاﯾﻢ ﻧﮕﻔﺖ. ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻧﮑﺮد. درد و دل ﻧﮑﺮد.‬
‫ﺣﺮف ﻧﺰد. ﻓﻘﻂ و ﻓﻘﻂ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﺎﺑﻮس ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ وﺣﺸﺘﻨﺎك! ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﮐﻤﯽ ﻟﺮزش داﺷﺖ. دﻟﻢ‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در آﻏﻮﺷﺶ ﺑﮕﯿﺮم. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ ﺷﺶ- ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ده - دوازده ﺳﺎﻟﻪ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﻨﻮز آن‬
‫ﻗﺪر ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮش را ﺗﻮي ﺳﯿﻨﻪ ﺑﻔﺸﺎرم و ﺣﺲ اﻣﻨﯿﺖ را ﺑﻪ وﺟﻮد دردﻣﻨﺪش اﻟﻘﺎ ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ‬
     ‫ﺧﺴﺘﻪ و درﻫﻢ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﮐﻨﺎرم ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، ﻧﺰدﯾﮏ ﺳﯽ ﺳﺎل ﺳﻦ داﺷﺖ و ﺑﺪﺗﺮ از آن ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ، ﺣﺘﯽ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺮا.‬
‫ﺳﺮم درد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. از آﺷﻔﺘﮕﯽ اش ﮐﻼﻓﻪ ﺑﻮدم و از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ ﮐﻼﻓﻪ ﺗﺮ. دﺳﺘﻢ را دراز ﮐﺮدم و از ﭘﺎﮐﺖ‬
‫روي ﻣﯿﺰ ﺳﯿﮕﺎري ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﯿﻦ دو ﻟﺒﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﺎ ﻓﻨﺪك روﺷﻨﺶ ﮐﺮدم. ﭼﻨﺪ ﭘﮏ زدم ﺗﺎ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮔﺮ ﺑﮕﯿﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ‬
                                                                                               ‫ﺳﻤﺖ داﻧﯿﺎر ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ.‬
                                                                                      ‫- ﺑﯿﺎ. اﮔﻪ آروﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، ﺑﮑﺶ.‬
                     ‫ﻧﻔﺴﺶ را ﻣﻨﻘﻄﻊ ﺑﯿﺮون داد و ﺳﯿﮕﺎر را ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪ ﮔﺪاﺧﺘﮕﯽ اش ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
                                                                                                  ‫- ﭘﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻠﺪي.‬
                                                                                                ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪي زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- ﮐﺪوم ﻣﺮدﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﺎﺷﻪ ﺳﯿﮕﺎر ﺑﮑﺸﻪ؟‬
                                                                              ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد، ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻬﯽ.‬
                                                                                                        ‫- ﻣﯽ ﮐﺸﯽ؟‬
                                                                                   ‫ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- ﻧﻪ. ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا آروم ﻧﻤﯽ ﺷﻢ.‬
                                                                                     ‫دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﯿﮕﺎر ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                            ‫- ﭘﺲ ﺑﺎ ﭼﯽ آروم ﻣﯿﺸﯽ؟‬
                                                                                 ‫دﺳﺘﻢ را روي ﮐﻤﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                      ‫- وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ازم دور ﻧﺒﺎﺷﯽ آروﻣﻢ.‬
                                            ‫اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻢ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺑﺰﻧﺪ، آن ﻫﻢ از ﻧﻮع ﻏﻠﯿﻆ و ﮐﺸﺪارش، اﻣﺎ ﻧﺰد. ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- وﻗﺘﯽ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺑﺎ ﭼﯽ آروم ﻣﯿﺸﯽ؟‬
                                                                          ‫ﺑﻪ روﺷﻨﯽ ﮐﻤﺮﻧﮓ آﺳﻤﺎن ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                            ‫- اون ﻣﻮﻗﻊ ﻫﯿﭽﯽ آروﻣﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ، ﻫﯿﭽﯽ!‬
                                                     ‫ﺳﯿﮕﺎر را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد. ﺑﺪون ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﭘﮏ! ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                 ‫- ﻣﯿﺮم دوش ﺑﮕﯿﺮم.‬

                                                                                                              ‫ﺷﺎداب:‬
                                                            ‫ﺧﻮﺷﺤﺎل از ﺣﻀﻮر ﺗﺒﺴﻢ در ﻣﺤﻞ ﮐﺎرم، ﺑﺮاﯾﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدم:‬
‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﺟﻮري دﻟﺪارﯾﻢ ﻣﯽ داد. ﺣﺘﯽ دﺳﺘﻤﻮ ﮔﺮﻓﺖ. ﮔﻔﺖ ﺗﻮ رو ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ دوﺳﺖ دارم. ﻗﺮار ﺷﺪ ﺑﻬﻢ‬
                            ‫ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﯾﺎد ﺑﺪه. ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ رﺳﻮﻧﺪم. ﮐﻠﯽ ﺗﻮ راه ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف زدﯾﻢ. ﺗﺎزه ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻮن و ﭘﻨﯿﺮم ﺧﻮردﯾﻢ.‬
                                                             ‫دﺳﺘﺎن ﺗﺒﺴﻢ را ﻣﯿﺎن دﺳﺘﺎﻧﻢ ﻓﺸﺮدم و ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن اداﻣﻪ دادم:‬
‫- اﻧﮕﺎر ﯾﻮاش ﯾﻮاش دارم ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﻣﯿﺎم. داره ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ. از ﺳﺎدﮔﯿﻢ ﺧﻮﺷﺶ اوﻣﺪه وﮔﺮﻧﻪ ﭼﻪ دﻟﯿﻠﯽ داره اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﻢ‬
‫ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻨﻪ؟ اﻧﻘﺪر ﺑﻬﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻪ؟ اﯾﻨﻘﺪر ﻫﻮاﻣﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﭼﻄﻮري ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. اﺻﻼ وﻗﺘﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ‬
‫زﻧﻪ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ اﺧﻤﺎﺷﻮ ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. ﻫﻤﻪ در ﻋﯿﻦ اﺣﺘﺮام ازش ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻦ، اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻪ،‬
                                                                         ‫ﻣﻼﯾﻤﻪ، ﻧﺮﻣﻪ. ﺣﺘﻤﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﻫﺴﺖ ﻣﮕﻪ ﻧﻪ؟‬
                    ‫ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺗﺎﯾﯿﺪش را ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ او ﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﯾﮏ ﭼﯿﺰي ﻫﺴﺖ.‬
                                                                                       ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺮد ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                  ‫- زده ﺑﻪ ﺳﺮت؟ ﺑﺎﺑﺎ اون ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎل از ﺗﻮ ﺑﺰرگ ﺗﺮه. ﺗﻮ ﺟﺎي ﺑﭽﻪ ﺷﯽ!‬
                                         ‫ﺗﻤﺎم ﺷﻮر و ﺷﻮﻗﻢ ﺧﻮاﺑﯿﺪ. ﺗﺒﺴﻢ ﺿﺪ ﺣﺎل! دﺳﺘﺶ را ﭘﺲ زدم و ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﮔﻔﺘﻢ:‬
             ‫- ﮐﺪوم ﻣﺮدي ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎﻟﮕﯽ ﭘﺪر ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ دوﻣﯿﺶ ﺑﺎﺷﻪ؟ ﺗﺎزه ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻪ، ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل و ﯾﮑﯽ دو ﻣﺎه!‬
                                                                                                 ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺗﻮ رﺳﻤﺎ ﺧﻞ ﺷﺪي. ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻓﺖ ﺷﺪه دﯾﺎﮐﻮ. ﻓﮑﺮت ﺷﺪه دﯾﺎﮐﻮ. زﻧﺪﮔﯿﺖ ﺷﺪه دﯾﺎﮐﻮ. ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ اوﻧﻮ ﺑﻪ دﻟﺨﻮاه ﺧﻮدت ﺗﻔﺴﯿﺮ‬
‫ﻣﯽ ﮐﻨﯽ و ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ذاري. وﻟﯽ اون ﭘﺴﺮ ﻫﯿﺠﺪه ﺳﺎﻟﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺎداب. ﻣﺜﻞ ﻣﻦ و ﺗﻮ روﯾﺎﯾﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. دوره اﯾﻦ‬
‫ﺣﺮﻓﺎش ﮔﺬﺷﺘﻪ. اون اﻻن ﻋﻘﻠﺶ ﺑﻪ اﺣﺴﺎﺳﺶ ﻏﻠﺒﻪ داره. آﺧﻪ ﭼﻄﻮر ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺴﯽ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ازش ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺗﺮه؟ ازدواج‬
                                                                                           ‫ﮐﻪ ﻋﺮوﺳﮏ ﺑﺎزي ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                                ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﺒﺴﻢ! ﻟﻌﻨﺖ! زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم:‬
‫- ﺧﻔﻪ! ﻋﯿﻦ ﺟﻐﺪي ﺑﻪ ﺧﺪا! ﺷﻮم، ﻧﺤﺲ، آﯾﻪ ﯾﺎس، ﻣﺜﻞ ﮔﻼم ﺗﻮ ﮔﺎﻟﯿﻮر! اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺮد ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل از‬
                                    ‫زﻧﺎﺷﻮن ﺑﺰرگ ﺗﺮن، ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﭼﻬﺎرده ﺳﺎل و ﺧﺮده اي اﺧﺘﻼف ﻣﺎ ﺷﺪه ﺧﺎر ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ؟‬
            ‫ﺑﺎزوﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺮﺧﻼف ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﺟﺪي و ﻋﺎري از ﻫﺮ ﺷﯿﻄﻨﺘﯽ ﺑﻮد.‬
                                                            ‫- ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ ﺷﺎداب. ﺗﻮ واﻗﻌﺎ ﺑﻪ ازدواج ﺑﺎ دﯾﺎﮐﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻣﺎت ﺷﺪم. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟ ﺧﺐ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺗﻤﺎم دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺑﻪ ازدواج ﺑﺎ ﭘﺴﺮي ﮐﻪ دوﺳﺖ دارﻧﺪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻏﯿﺮ از ازدواج ﺑﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي ﻓﮑﺮ ﮐﺮد؟ ﺧﺼﻮﺻﺎً ﺑﻌﺪ از آن ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدﯾﻢ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻏﺬا ﺧﻮردﯾﻢ، ﮐﻪ ﻣﺮا رﺳﺎﻧﺪ، ﻣﺜﻞ زن‬
‫و ﺷﻮﻫﺮﻫﺎ! ﻧﻪ! ﺗﺒﺴﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪﺑﯿﻦ ﺑﻮد. اﺧﺘﻼف ﺳﻨﯽ ﻣﺎ آن ﻗﺪرﻫﺎ ﻫﻢ زﯾﺎد ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﻌﻤﺎن ﺷﻮد. اﮔﺮ دﯾﺎﮐﻮ ﯾﮏ ﻫﺰارم‬
                    ‫ﻋﺸﻖ ﻣﻦ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﯿﭻ ﻣﺎﻧﻌﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﮔﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ... وﻟﯽ دارد، داﺷﺖ. ﺧﻮدم ﺣﺴﺶ ﮐﺮده ﺑﻮدم.‬
‫ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪ دردﻧﺎﮐﯽ ﮐﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺎ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﮐﻔﺸﺶ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﻢ وارد ﮐﺮد از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم. ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻼﻓﯽ ﮐﻨﻢ و از ﺧﺠﺎﻟﺘﺶ در آﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ‬
‫و اﺑﺮوي رﻗﺼﺎﻧﺶ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪم. ﻣﺴﯿﺮ اﺷﺎره اش را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﯽ را دﯾﺪم ﮐﻪ ﮐﻤﯽ دورﺗﺮ از ﻣﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﮕﺎﻫﻤﺎن‬
                                                                             ‫ﻣﯽ ﮐﺮد، ﻫﻮل ﺷﺪم. ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                           ‫- ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ اﻣﺮي داﺷﺘﯿﻦ؟‬
‫ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺟﻠﻮ آﻣﺪ. ﭼﻘﺪر ﻗﺪش ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد و ﺻﻮرﺗﺶ ﻋﺎري از ﻫﺮ ﺣﺲ و روﺣﯽ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ... ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ... آﺷﻨﺎ ﺑﻮد. ﺗﻌﺮﯾﻔﺶ را‬
‫ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم. ﻣﺜﻞ دو ﺗﮑﻪ ﺷﯿﺸﻪ رﻧﮕﯽ. ﻫﻤﺎن ﻫﺎ ﮐﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد. اﺳﺘﺮس ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ رﯾﺨﺖ. اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺳﺮﻣﺎ را ﻫﻢ ﺑﻪ‬
                                                                ‫اﯾﻦ ﺳﺎﻟﻦ آورده ﺑﻮد. ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ زل زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻫﺴﺘﻢ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮادرﻣﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ؟‬
‫ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. ﺗﺒﺴﻢ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر. از ﺣﺮﮐﺖ ﺷﺘﺎﺑﺰده و ﻫﺮاﺳﺎن ﻣﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪي روي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ، اﻣﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻋﯿﻦ‬
                                                  ‫دو ﮔﻮدال ﺑﯽ اﻧﺘﻬﺎ، ﺧﺎﻟﯽ و ﺳﻬﻤﻨﺎك ﺑﻮدﻧﺪ. ﺗﻨﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                           ‫- ﺑﻠﻪ ﺑﻠﻪ. ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﻦ. ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ.‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﯿﻦ ﺻﻮرت ﻣﺎ دو ﻧﻔﺮ ﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﻌﺪ رﻓﺖ. ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮدوﯾﻤﺎن ﺑﻪ در اﺗﺎق دﯾﺎﮐﻮ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ. ﺻﺪاي ﺗﺒﺴﻢ را‬
                                                                                                          ‫ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                                                      ‫- ﺷﺎداب؟‬
                                                                                                         ‫- ﻫﻮم؟‬
                                                                                    ‫- اﯾﻦ ﻫﻤﻮن ﺧﻔﺎش ﺷﺒﻪ ﺑﻮد؟‬
                                                                                                 ‫- آره ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                             ‫- اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﻗﻨﺎري ﺷﺐ ﺑﻮد.‬
                                                                                                  ‫ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                                      ‫- ﺷﺎداب؟‬
                                                                                                         ‫- ﭼﯿﻪ؟‬
                                                                                      ‫- ﻣﯿﮕﻢ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻮد؟‬
                                                                                                    ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ.‬
                                                                                                 ‫- ﺗﻮ ﻧﺘﺮﺳﯿﺪي؟‬
                                                                                                    ‫- ﻧﻪ. ﯾﻪ ذره!‬
                                                                                                      ‫- ﺷﺎداب؟‬
                                                                                                          ‫- ﺑﻠﻪ؟‬
                                                                    ‫- اﯾﻦ ﻫﻤﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻦ ﺑﻪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﺗﺠﺎوز ﮐﺮده؟‬
                                                                                               ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم.‬
                                                                                                     ‫- آره دﯾﮕﻪ.‬
                                                                  ‫- ﯾﻌﻨﯽ دﺧﺘﺮه ﭼﻄﻮري ﺑﻮده ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﺗﺠﺎوز ﮐﺮده؟‬
                                                                            ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﻫﻨﻮز ﻫﺮ دو ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮدﯾﻢ.‬
                                                                                       ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﭼﻄﻮري ﺑﻮده؟‬
                                                             ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﯽ داﺷﺘﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﻬﺶ ﺗﺠﺎوز ﮐﺮده؟‬
                                                                                            ‫- ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ؟!‬
                                                                                                     ‫ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺶ!‬
                                                                                               ‫- ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎل ﮐﯽ؟‬
                                                                                               ‫- ﻫﻤﻮن دﺧﺘﺮه دﯾﮕﻪ.‬
                                                                                                        ‫- واﺳﻪ ﭼﯽ؟‬
                                                                                                         ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد.‬
                                                                         ‫- آدم ﺣﺘﯽ ﺗﻮ ﺗﺠﺎوزم ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺎﻧﺲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ.‬
                                                                                                      ‫ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                              ‫- ﻫﺎ؟!‬
                                                                               ‫ﺧﻮدش را روي ﺻﻨﺪﻟﯽ رﻫﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                              ‫- ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ راﻫﯽ وﺟﻮد ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻢ ﺗﺠﺎوز ﮐﻨﻪ؟‬
                                                        ‫ﭼﻬﺮه ﻏﻤﺰده و ﺣﺴﺮت ﺑﺎرش،ﮐﻨﺘﺮل ﺧﻨﺪه را از دﺳﺘﻢ ﺧﺎرج ﮐﺮد.‬

                                                                                                               ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﭼﻬﺮه ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ و ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﺧﺒﺮ از درﮔﯿﺮي ﺷﺪﯾﺪش ﺑﺎ ﺳﻪ ﻣﺮد و ﯾﮏ زن ﺣﺎﺿﺮ در اﺗﺎق ﻣﯽ داد. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ از ﺟﺎ‬
                                                                                          ‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و رو ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ:‬
                                            ‫- ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮه اﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﺗﻤﻮم ﺷﻪ. ﻣﻦ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اداﻣﻪ ﺑﺪم.‬
                                                     ‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﺮد ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﻣﺴﻦ ﺗﺮﯾﻨﺸﺎن، ﺻﻠﺢ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                     ‫- آﻗﺎي ﻣﻬﻨﺪس ﭼﺮا اﻧﻘﺪر زود ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﯿﻦ؟ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻣﯽ رﺳﯿﻢ.‬
                                                                    ‫دﯾﺎﮐﻮ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد، ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻤﺎم. ﻣﺮد اﺻﺮار ﮐﺮد:‬
                                                                                                   ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ...‬
                              ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺑﯿﺨﻮد ﺗﻼش ﻧﮑﻦ. ﺑﺮادر ﻣﻦ از ﺣﺮﻓﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﺮدد، ﮐﻪ ﺻﺪاي زن را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                         ‫- ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ اﻣﯿﺪوار ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻧﻈﺮﺗﻮن ﻋﻮض ﺷﻪ؟‬
                                                        ‫در دل ﺧﻨﺪﯾﺪم. دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- ﺧﯿﺮ. ﺧﺪاﻧﮕﻬﺪار.‬
              ‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادﻧﺪ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﺪ. ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ آن ﻫﺎ اﺧﻢ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                        ‫- از اﯾﻦ ورا؟‬
                                                                       ‫ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎﻗﺶ را ﮔﺸﻮدم و ﺳﯿﮕﺎري روﺷﻦ ﮐﺮدم.‬
                                                                                         ‫- ﻫﯿﭽﯽ. ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮري اوﻣﺪم.‬
                                                                              ‫ﮐﺎﻏﺬﻫﺎي رو ﻣﯿﺰش را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                            ‫- ﮐﺎر ﺧﻮﺑﯽ ﮐﺮدي. ﺑﺬار اﯾﻦ ﻓﺎﯾﻞ رو ﺑﺒﻨﺪم. ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﯾﻪ ﺷﺎم ﺗﻮپ ﻣﯽ زﻧﯿﻢ.‬
                                                                    ‫ﺑﻪ زﺧﻢ ﮐﻤﺮﻧﮓ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                 ‫- اﯾﻦ دو ﺗﺎ دﺧﺘﺮ ﻣﻨﺸﯽ ﻫﺎي ﺟﺪﯾﺪﺗﻦ؟‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                       ‫- ﮐﺪوم دو ﺗﺎ؟‬
                                                                                              ‫- ﻫﻤﯿﻨﺎ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﻮدﻧﺪ.‬
                                                          ‫ﯾﮑﯽ از ﮐﺎﻏﺬﻫﺎ را ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ دﻗﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬
                ‫- آﻫﺎ! ﺷﺎداب رو ﻣﯿﮕﯽ؟ آره ﺗﺎزه اوﻣﺪه. ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ﭼﺸﻢ و اﺑﺮو ﻣﺸﮑﯿﻪ. اون ﯾﮑﯽ اﺣﺘﻤﺎﻻ دوﺳﺘﺶ ﺑﻮده، ﺗﺒﺴﻢ.‬
‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ. ﺷﺎداب؟! اﯾﻦ دﯾﮕﺮ ﭼﻪ اﺳﻤﯽ ﺑﻮد؟! و اﻟﺒﺘﻪ ... ﯾﺎدم ﻧﻤﯽ آﻣﺪ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ دﺧﺘﺮي آﻧﻘﺪر ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ‬
                                                                                          ‫ﺑﻪ اﺳﻢ ﮐﻮﭼﮏ ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﺰﻧﺪ.‬
                                                                                        ‫- ﭘﺲ اون ﻗﺒﻠﯿﻪ رو رد ﮐﺮدي؟‬
                                                   ‫ﻫﻤﺎن ﮐﺎﻏﺬي ﮐﻪ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺗﻮي ﮐﯿﻔﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                               ‫- ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ؟ ﻧﻪ ﻫﺴﺘﺶ.‬
    ‫اﺧﻢ ﮐﺮدم. ﻣﻦ اﯾﻦ زن را ﺑﻪ ﻣﺪت دو ﺳﺎﻋﺖ،ﺣﺘﯽ ﺗﻮي رﺧﺘﺨﻮاب ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ، ﭼﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﻨﺸﯽ.‬
                                ‫- اﯾﻦ ﮐﻪ آوردي ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎده و ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎد، ﺑﺮﺧﻼف اون ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﻦ ﺣﺮﯾﻔﻪ.‬
                                                                                           ‫ﻗﻔﻞ ﮐﯿﻔﺶ را ﺑﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                  ‫- آره! دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯿﻪ. ﮐﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎﻟﻪ، اﻣﺎ ﺑﺎﻫﻮﺷﻪ. ﻣﯽ ﺧﻮام ﮐﻢ ﮐﻢ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ ﺑﺸﻪ. ﺧﯿﻠﯽ رو اﻋﺼﺎﺑﻤﻪ!‬
                                                                    ‫ﭼﻪ ﻋﺠﺐ! ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻟﻨﮕﯿﺪن اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
‫- اﻟﺒﺘﻪ داﻧﺸﺠﻮﺋﻪ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎم وﻗﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ، اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ رو ﮐﺎرا ﻣﺴﻠﻂ ﺷﻪ و ازش ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻢ ﯾﻪ ﻧﯿﺮوي ﺟﺪﯾﺪ دﯾﮕﻪ‬
                    ‫ﻣﯿﺎرم. ﺑﯿﻤﻪ و ﺣﻖ و ﺣﻘﻮق ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ رو ﻣﯿﺪم و ردش ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. دﺧﺘﺮه ي اﺣﻤﻖ اﯾﻨﺠﺎ رو ﺑﺎ ... اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ.‬
                                                                        ‫دود ﺳﯿﮕﺎر را ﺑﻪ ﻋﻤﻖ رﯾﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
          ‫- اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﻫﻢ زﯾﺎدي ﭘﺨﻤﻪ و ﺑﯽ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﻪ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ از ﭘﺲ ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﮐﺮدن اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮ ﻣﯿﺎد؟‬
                                                                            ‫دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻮي ﺟﯿﺒﺶ ﻓﺮو ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﮕﻮ. اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﻮش ﺑﺎﻻﯾﯽ داره. ﻓﻘﻂ ﮐﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﺖ. ﻣﻦ اﺣﺘﺮام ﺧﺎﺻﯽ واﺳﺶ ﻗﺎﺋﻠﻢ. ﻣﺜﻞ ﺧﻮدﻣﻮﻧﻪ. ﮔﺬﺷﺘﻪ ي ﻣﻦ‬
                                                                             ‫و ﺗﻮﺋﻪ. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﯿﺶ ازش ﺧﻮﺷﺖ ﻣﯿﺎد.‬
                                                      ‫ﺗﻪ ﺳﯿﮕﺎرم را ﺗﻮي ﻓﻨﺠﺎن ﭼﺎي ﻧﯿﻢ ﺧﻮرده روي ﻣﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                         ‫- ﭼﺮا ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﻦ از آدﻣﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدﻣﻮن ﺧﻮﺷﻢ ﻣﯿﺎد؟‬
                                            ‫ﺳﺮزﻧﺸﮕﺮاﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﺪاد. ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮش را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻫﻢ رﺷﺘﻪ ﺗﻮﺋﻪ. ﻋﻤﺮان ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻪ. ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ اﮔﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﯽ. ﺑﺎ ﻫﺰار ﻣﺸﮑﻞ و ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ داره داﻧﺸﮕﺎﻫﺶ رو‬
                                       ‫اداﻣﻪ ﻣﯿﺪه. ﺑﺎ وﺟﻮد ﮐﺎر اﯾﻨﺠﺎ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﺟﻮﻧﯽ واﺳﻪ درس ﺧﻮﻧﺪن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ.‬
                                                                          ‫آخ! از اﯾﻦ ﺣﺲ اﻧﺴﺎن دوﺳﺘﯽ ﭼﻨﺪش آور!‬
                                                                                     ‫ﭼﺮاغ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                  ‫- اﮔﻪ ﻋﻼﻗﻪ اي ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺲ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻋﻤﺮان دﺑﯿﺮي ﻣﯽ ﺧﻮﻧﺪم.‬
‫رﻧﺠﺶ و دﻟﺨﻮري را در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دﯾﺪم، اﻣﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ داد ﺳﮑﻮت ﮐﻨﺪ. ﺷﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﻢ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪﯾﻢ و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺧﺮوج ﺑﺎ‬
‫ﭼﻬﺮه ﻣﻀﺤﮏ ﺗﺒﺴﻢ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺷﺴﺘﺶ را ﺗﻮي ﮔﻮش ﻫﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﻟﻮچ ﮐﺮده ﺑﻮد و زﺑﺎﻧﺶ را ﺑﺮاي‬
                                                                                ‫دوﺳﺘﺶ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ.‬
‫از دﯾﺪن ﻣﺎ ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪ. ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ در ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪ و ﺑﺎ واي زﯾﺮﻟﺒﯽ ﮐﻪ ﺷﺎداب ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و ﺳﺮﯾﻊ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ، اﻣﺎ ﺻﻮرﺗﺶ رﻧﮓ ﺧﻮن ﮔﺮﻓﺖ و ﺣﺘﯽ ﺣﻠﻘﻪ زدن اﺷﮏ را در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺣﺲ ﮐﺮدم. ﻫﺮ دو از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ و ﺷﺮم زده‬
                                                                                   ‫ﺳﻼم ﮐﺮدﻧﺪ. دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                         ‫- ﺧﻮش ﻣﯽ ﮔﺬره ﺧﺎﻧﻮﻣﺎ؟‬
                                                                 ‫دﺧﺘﺮك دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﻫﻢ ﭘﯿﭽﺎﻧﺪ و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- ﭼﺮا در ﻧﻤﯽ زﻧﯿﻦ ﺧﺐ؟‬
                                              ‫ﭼﺸﻤﺎن ﺷﺎداب ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﺷﺪ. دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺧﻨﺪه اش را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
                                                                                      ‫- در ﮐﺠﺎ رو ﻣﯽ زدﯾﻢ ﺧﺎﻧﻮم؟‬
                                                                               ‫دﺧﺘﺮ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                           ‫- ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ؟! ﯾﻪ ا‪‬ﻫﻨﯽ، ﯾﻪ اوﻫﻮﻧﯽ، ﯾﺎ اﻟﻬﯽ، ﺑﺴﻢ اﻟﻠﻬﯽ!‬
‫ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﮑﻤﯽ را ﮐﻪ ﺷﺎداب ﺑﻪ زﻋﻢ ﺧﻮدش، دور از ﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮي ﺗﺒﺴﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ دﯾﺪم و ﺧﻨﺪه ام را ﻓﺮو ﺧﻮردم. دﺧﺘﺮ ﺑﯿﭽﺎره‬
                                                 ‫از درد ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ، اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﺶ در ﻧﯿﺎﻣﺪ. دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ا‪‬ﻫﻦ و اوﻫﻮن رو واﺳﻪ ورود ﺑﻪ ﯾﻪ ﺟﺎ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯿﺒﺮن ﺧﺎﻧﻮم.‬
                                          ‫ﻫﺮ دو ﺳﺮخ ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﻮي ﺑﺪ ﺗﻠﻪ اي ﮔﯿﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺷﺎداب ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﮔﻔﺖ:‬
             ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ آﻗﺎي ﻣﻬﻨﺪس! ﺗﺒﺴﻢ اوﻣﺪه اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ. ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺷﻮﺧﯽ ﮐﺮدﯾﻢ.‬
                                                                       ‫ﺧﻨﺪه دﯾﺎﮐﻮ ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- ﻓﺘﻮﺷﺎپ؟ آره؟‬
               ‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم اﻻن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ دو از ﺣﺎل ﺑﺮوﻧﺪ. ﺷﺎداب دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد، ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ.‬
‫ﺧﯿﺮه ﺑﻪ اﺣﻮاﻻت ﺑﺎ ﻣﺰه ﺷﺎن ﺳﻮﯾﯿﭻ ﻣﺎﺷﯿﻦ را دور اﻧﮕﺸﺘﻢ ﻣﯽ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم. دﯾﺎﮐﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ اذﯾﺖ ﮐﺮدﻧﺸﺎن را ﺟﺎﯾﺰ ﻧﺪاﻧﺴﺖ. ﺑﺎ ﻫﻤﺎن‬
                                                       ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﻤﯿﻖ روي ﻟﺒﺶ ﭘﺮوﻧﺪه اي را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﺎداب داد و ﮔﻔﺖ:‬
                ‫- ﻣﻦ دارم ﻣﯿﺮم. اﮔﻪ آﻗﺎي ﻓﯿﺎض اوﻣﺪ اﯾﻨﻮ ﺑﻬﺶ ﺑﺪﯾﻦ. ﻣﻮﻗﻊ رﻓﺘﻦ ﻫﻢ ﯾﺎدﺗﻮن ﻧﺮه ﮐﻪ در ﺳﺎﻟﻦ رو ﻗﻔﻞ ﮐﻨﯿﻦ.‬
                                                           ‫ﺷﺎداب ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و آرام ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                           ‫- ﺣﺘﻤﺎ.‬
                                                  ‫ﺑﺮق ﭼﺸﻢ و ﺷﯿﻔﺘﮕﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ، ﭼﺮﺧﺶ ﺳﻮﯾﯿﭻ را در دﺳﺘﻢ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد.‬
                                                                                         ‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻋﺎﺷﻖ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻮد!‬

                                                                                                          ‫*****‬
                                                                                               ‫اﺳﺘﺎرت زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                           ‫- ﺧﻮﺑﻪ اﻧﮕﺎر روﺣﯿﺖ ﻋﻮض ﺷﺪه. ﺑﺎ دﺧﺘﺮا ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﯽ.‬
                                                                                  ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ. اﯾﻨﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﭽﻦ، اﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺑﺎ ﻧﻤﮏ و ﺟﺎﻟﺒﯿﻦ. در ﻋﯿﻦ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺣﺠﺐ و ﺣﯿﺎي ﻗﺸﻨﮕﯽ ﻫﻢ دارن. ﺣﺪ و ﺣﺪود ﻣﯽ‬
                                      ‫ﺷﻨﺎﺳﻦ. ﻧﺠﺎﺑﺖ و ﺷﺮاﻓﺖ ﺳﺮﺷﻮن ﻣﯿﺸﻪ. از اون دﺳﺘﻪ ﮔﻮﻫﺮاﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﯾﺎب ﺷﺪه.‬
                                                                            ‫ﻃﻌﻨﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                             ‫- اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم اون ﻗﺪرا ﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺘﻦ. داﻧﺸﺠﻮﺋﻦ. دو ﺗﺎ دﺧﺘﺮ ﺑﺎﻟﻎ و ﮐﺎﻣﻠﻦ.‬
                                                                           ‫ﺷﯿﺸﻪ ﭘﻨﺠﺮه را ﭘﺎﯾﯿﻦ داد و ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺧﺐ ﻣﻦ در ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﺧﻮدم ﻣﯿﮕﻢ. از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻣﺜﻞ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﺷﯿﺶ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ و رﯾﺰه ﻣﯿﺰه ان. ﺗﺨﺲ و‬
                                                                                                          ‫ﺷﯿﻄﻮن!‬
                             ‫ﭘﺲ اﺻﻼ در ﺑﺎغ ﻧﺒﻮد و ﺑﻪ ﺻﺮف اﺧﺘﻼف ﺳﻨﯽ زﯾﺎد ﻫﯿﭽﯽ از اﺣﺴﺎﺳﺎت اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.‬
                                                                                            ‫- ﺧﻮﺑﻪ. ﺣﺎﻻ ﮐﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ؟‬
                                                                                     ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                ‫- ﺑﺮو درﺑﻨﺪ. دﻟﻢ واﺳﻪ ﯾﻪ ﺷﺎم دو ﻧﻔﺮه دﺑﺶ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه.‬
                                                                ‫ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺣﺠﻢ زﯾﺎد ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎ اﺷﺎره ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                              ‫- ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﺮاﻓﯿﮏ؟ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻘﺪر ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ ﺑﺮﺳﯿﻢ؟‬
                                                                                    ‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﭼﻪ ﻋﯿﺒﯽ داره؟ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﺎر داري؟‬
                   ‫ﺧﺐ، ﺑﺪم ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﺷﺐ را ﺑﺎ ﻣﻬﺘﺎ ﺑﺎﺷﻢ. ﺻﻮرت ﻣﻨﺘﻈﺮش را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪم. ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                               ‫- ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم ﯾﻪ ﺟﺎي ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﺨﻮرﯾﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮام اﻣﺸﺒﻮ ﺧﻮﻧﻪ ي ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﻢ.‬
                                                                                            ‫اﻧﻘﺒﺎض ﻓﮑﺶ را دﯾﺪم.‬
                                                                                                           ‫- ﭼﺮا؟‬
                                                                                  ‫زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                     ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ؟‬
                                                                   ‫رگ روي ﭼﺎﻧﻪ اش ﺿﺮﺑﺎن ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                        ‫- ﻣﻦ از اﯾﻦ ﻃﺮز زﻧﺪﮔﯿﺖ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد داﻧﯿﺎر.‬
                                                                                             ‫راﻫﻨﻤﺎ زدم و ﭘﯿﭽﯿﺪم.‬
                                                                            ‫- زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﻪ. ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮ ﺧﻮﺷﺖ ﺑﯿﺎد.‬
                                                                                                   ‫ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- ﻫﺰار ﺗﺎ درد و ﻣﺮض ﻣﯽ ﮔﯿﺮي ﺑﺪﺑﺨﺖ.‬
                                                                                     ‫- ﺗﻮ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﻧﮕﺮان ﺑﺎﺷﯽ.‬
                                                                                      ‫دﺳﺘﺶ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                             ‫- ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ؟ ﭘﺲ ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎرم؟‬
                                                                                      ‫اَه! اﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ!‬
                                                                                      ‫- ﺑﺮادرﻣﯽ! ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﻪ ﮐﻤﺘﺮ.‬
     ‫ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش را ﻧﺪﯾﺪم. آﺗﺸﺶ زده ﺑﻮدم. ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ آﺗﺸﺶ زدم. روﯾﺶ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﺗﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                              ‫- ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﻪ ﮐﻤﺘﺮ؟‬
                                                                                    ‫ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم.‬
                                                                                                           ‫داد زد.‬
                      ‫- ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺮادرﺗﻢ داﻧﯿﺎر؟ ﻓﻘﻂ ﺑﺮادرت ﺑﻮدم؟ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﻓﻘﻂ ﺑﺮادرت ﺑﻮدم؟ ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﻪ ﮐﻤﺘﺮ؟‬
                                    ‫ﭘﻮﻓﯽ ﮐﺮدم و ﻣﺎﺷﯿﻦ را در ﮔﻮﺷﻪ ﺧﻠﻮﺗﯽ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ. در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻧﻘﺶ ﻫﺎي دﯾﮕﻪ اي رو ﻫﻢ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺑﺎزي ﮐﻨﯽ دﻟﯿﻞ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ اون ﻧﻘﺶ ﻫﺎ رو‬
                                                                                                    ‫ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.‬
                                                           ‫ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﻠﮕﻮن ﺷﺪ، اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                 ‫- ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ. ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﻮ ﭼﻪ ﺑﯽ ﺻﻔﺘﯽ ﻫﺴﺘﯽ.‬
                                                                                                      ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم.‬
                                                                            ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻦ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺻﻔﺘﻢ.‬
                                                                                           ‫ﺻﺪاﯾﻢ را ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم.‬
                                                                           ‫- اﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﻦ ﮐﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻧﯿﺴﺘﯽ.‬
            ‫ﻧﮕﺎه ﻋﺼﺒﯽ اش را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ دوﺧﺖ و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش از ﺷﺪت ﺧﺸﻢ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد، از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ.‬
                                                                                                   ‫ﺑﺎ ﺑﺪﺧﻠﻘﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                           ‫- ﮐﺠﺎ؟‬
                                                                         ‫ﮐﻒ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﭼﺎرﭼﻮب در ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                      ‫- ﮔﻤﺸﻮ ﺑﺮو.‬
                                                                                   ‫و رﻓﺖ. ﭘﯿﺎده ﺷﺪم و ﺻﺪاﯾﺶ زدم:‬
                                                                                     ‫- ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﯿﺎ ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﻮﻧﻤﺖ.‬
                                    ‫روي ﭘﺎﺷﻨﻪ ﭘﺎﯾﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ. ﯾﻘﻪ ﻟﺒﺎﺳﻢ را در ﻣﺸﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﻏﺮﯾﺪ:‬
                                                               ‫- ﺗﺎ ﻧﺰدم اون ﻓﮑﺘﻮ ﺑﯿﺎرم ﭘﺎﯾﯿﻦ از ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎم ﮔﻤﺸﻮ.‬
           ‫ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﺎ اﺑﺮوﻫﺎي ﮔﺮه ﮐﺮده و دﻧﺪان ﻫﺎي ﮐﻠﯿﺪ ﺷﺪه در ﭼﺸﻤﻢ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﭘﺸﺘﺶ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﺮد و دور ﺷﺪ.‬

                                                                                                            ‫ﺷﺎداب:‬
                                                                        ‫ﺗﺒﺴﻢ ﮐﯿﻔﺶ را روي دوﺷﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                   ‫- ﺣﺎﻻ ﯾﻪ ﺑﺎر ﻣﺎ ﯾﻪ ﺳﻮﺗﯽ ﺟﻠﻮ اﯾﻦ دﯾﺎﮐﻮ ﺧﺎن دادﯾﻢ، اﮔﻪ وﻟﻤﻮن ﮐﺮد.‬
                                                                                                       ‫ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                               ‫- ﯾﻪ ﺑﺎر؟ ﺗﻮ ﺧﺪاي ﺳﻮﺗﯽ دادﻧﯽ. اﻣﺮوز دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ زﻣﯿﻦ دﻫﻦ ﺑﺎز ﮐﻨﻪ و ﻣﻦ ﺑﺮم ﺗﻮش.‬
                                                                                    ‫ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
             ‫- وا ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﭼﯿﻪ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻋﯿﻦ ﺟﻦ ﺑﻮ داده، درﺳﺖ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﮐﺎري ﻫﺎي ﻣﻦ ﺳﺮ و ﮐﻠﺶ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﺸﻪ؟‬
                                                                         ‫ﺑﺎ ﺣﺮص ﻧﯿﺸﮕﻮﻧﯽ از ﺑﺎزوﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- اون ﭼﺮت و ﭘﺮﺗﺎ ﭼﯽ؟ ﺑﻪ رﯾﯿﺲ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯿﮕﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﯿﺎي ﺗﻮ ﺳﺎﻟﻦ در ﺑﺰن، اﻫﻦ و اوﻫﻮن ﮐﻦ. ﺗﻮ آﺑﺮو واﺳﻪ ﻣﻦ‬
                                                                               ‫ﮔﺬاﺷﺘﯽ آﺧﻪ؟ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺜﻼ ﻣﺤﻞ ﮐﺎرﻣﻪ.‬
                                                                                  ‫ﺑﺎ ﻣﺸﺖ روي دﺳﺘﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﮑﻦ وﺣﺸﯽ. رﯾﯿﺲ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﺮ ﭼﯽ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﯿﮕﻢ. ﻫﻤﭽﯽ ﻣﯿﮕﻪ ﻣﺤﻞ ﮐﺎرم اﻧﮕﺎر ﻣﻌﺎون اول وزﯾﺮ ﮐﺸﻮره.‬
                                                ‫ﺣﺎﻻ ﺧﻮﺑﻪ ﯾﻪ ﺷﺮﮐﺖ زﭘﺮﺗﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ. ﺗﺎزه اوﻧﻢ ﻣﻦ واﺳﺖ ﮔﯿﺮ آوردم.‬
                                                                ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎزوﯾﺶ را ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪ ﻏﺮ ﻏﺮ زﻧﺎن اداﻣﻪ داد:‬
‫- ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮔﺮﺑﻪ ﺻﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﺸﺮﯾﻒ داري. ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﺟﺎﯾﯽ واﺳﺖ ﮐﺎر ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم. ﺑﻠﺒﻞ ﻣﯿﺮه، ﻗﻨﺎري ﻣﯿﺎد. ﻣﺮغ ﻋﺸﻖ ﻣﯿﺮه،‬
            ‫ﻗﻤﺮي ﻣﯽ ﯾﺎد. اون وﻗﺖ ﺧﻮد ﺑﺪﺑﺨﺘﻢ روزي ﺳﻪ ﺑﺎر ﺑﺎﯾﺪ از ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻤﺎي ورﻗﻠﻤﺒﯿﺪه اﺳﻤﺎل آﻗﺎ ﺳﺒﺰي ﻓﺮوش رد ﺷﻢ.‬
‫ﻟﺒﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺧﻨﺪه ام ﻧﻤﻮد ﭘﯿﺪا ﻧﮑﻨﺪ. اﺳﻤﺎﻋﯿﻞ آﻗﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﺳﺒﺰي ﻓﺮوش ﻫﯿﺰ و ﺑﺪ ﻗﻮاره ﻣﺤﻠﻪ ﺷﺎن ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺶ‬
                                                                                           ‫ﺑﺪﺟﻮري ﺗﺒﺴﻢ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫- اﯾﺸﺎا... ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ از اﯾﻨﺠﺎ رﻓﺘﻢ ﺧﻔﺎش ﺷﺒﻪ ﺑﺮﮔﺮده اﯾﻨﺠﺎ و ﺗﻨﻬﺎ ﮔﯿﺮت ﺑﯿﺎره. ﻫﯿﭻ ﮐﺴﻢ ﻧﺒﺎﺷﻪ، ﺻﺪاﺗﻢ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺟﺎ ﻧﺮﺳﻪ.‬
                           ‫ﭼﺸﻤﺎﺗﻮ ﺑﺒﻨﺪي و ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ دﯾﮕﻪ ﮐﺎر ﺗﻤﻮﻣﻪ، وﻟﯽ اون ﺑﺮه ﺗﻮ اﺗﺎق و ﺣﺴﺮت ﺗﺠﺎوز رو ﺑﻪ دﻟﺖ ﺑﺬاره.‬
                                                     ‫دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺟﻠﻮي ﺧﻨﺪه ام را ﺑﮕﯿﺮم. ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- درد! ﻫﺮ ﭼﯽ دﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺎر ﻣﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﻫﺮم ﻣﯽ ﺧﻨﺪه. ﻣﻦ رﻓﺘﻢ. ﺗﻮام اﯾﻨﻘﺪر ﺑﺸﯿﻦ اﯾﻨﺠﺎ و ﺑﻪ ﭘﺮ و ﭘﺎﭼﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﻓﮑﺮ‬
                                                                                                        ‫ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺘﺮﺷﯽ.‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺗﮑﺎن داد و از ﺳﺎﻟﻦ ﺑﯿﺮون رﻓﺖ. ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﻮاري اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﻫﻨﻮز ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺗﺎ‬
‫ﭘﺎﯾﺎن وﻗﺖ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﺟﺰوه ﻣﺤﺎﺳﺒﺎت ﻋﺪدي را در آوردم و ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺣﻞ ﮐﺮدن ﺷﺪم ﮐﻪ در ﺑﺎز ﺷﺪ. ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺗﺒﺴﻢ‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ، اﻣﺎ دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ و ﻗﺮﻣﺰ دﯾﺎﮐﻮ ﻣﺘﻌﺠﺒﻢ ﮐﺮد. ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﺳﻼم ﮐﺮدم، اﻣﺎ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و در‬
‫را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ. ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ زﯾﺎد ﺧﻮب ﻧﻤﯽ آﻣﺪ، اﻣﺎ ﺟﺮات ﻧﮑﺮدم ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮوم. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺗﻤﺮﮐﺰم را ﺑﻪ درس ﺑﺪﻫﻢ، اﻣﺎ ﺑﺎ‬
‫آن ﺣﺎل ﺧﺮاﺑﯽ ﮐﻪ از دﯾﺎﮐﻮ دﯾﺪه ﺑﻮدم ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ. ده دﻗﯿﻘﻪ زودﺗﺮ از زﻣﺎن ﻣﻌﻤﻮل ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺘﻢ. در زدم.‬
‫ﺟﻮاب ﻧﺪاد. در را ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﭼﺮاغ ﻫﺎ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﺮش را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﻗﻠﺒﻢ ﻓﺸﺮده ﺷﺪ. ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺟﻠﻮ‬
‫رﻓﺘﻢ و ﮐﻠﯿﺪ ﺑﺮق را ﻟﻤﺲ ﮐﺮدم و ﻣﺮدد ﺻﺪاﯾﺶ زدم. ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد. اﯾﻦ ﺑﺎر رﻧﮕﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﭘﺮﯾﺪه و ﻟﺒﺶ ﺧﺸﮏ ﺧﺸﮏ‬
‫ﺑﻮد. ﺣﻠﻘﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ دور ﭼﺸﻤﺶ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻧﮕﺎﻫﻢ روي دﺳﺘﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﻧﺎﺣﯿﻪ اي ﻧﺰدﯾﮏ ﻗﻠﺒﺶ را در ﻣﺸﺖ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد.‬
                                                           ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻮع ﻗﻮﻃﯽ ﻣﺨﺘﻠﻒ دارو ﻫﻢ روي ﻣﯿﺰ ﺑﻮد. ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                               ‫- ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ؟‬
                                                                           ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﯽ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                     ‫- ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﻟﯿﻮان آب واﺳﻢ ﺑﯿﺎري؟‬
‫درد در ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﯿﺪاد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ دوﯾﺪم و ﺑﺎ ﻟﯿﻮاﻧﯽ آب ﺑﺎزﮔﺸﺘﻢ. ﻫﻨﻮز ﻫﻤﺎن ﻧﺎﺣﯿﻪ را ﻓﺸﺎر ﻣﯽ داد. ﻟﯿﻮان را‬
                                                                                               ‫ﺑﻪ دﺳﺘﺶ دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                          ‫- ﭼﯽ ﺷﺪه آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ؟ ﻗﻠﺒﺘﻮن درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
                                                    ‫ﻗﺮﺻﯽ در دﻫﺎﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و آب را ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺿﻌﯿﻔﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                         ‫- ﻧﻪ ﻣﻌﺪﻣﻪ.‬
                                                     ‫و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ. ﻣﺤﮑﻢ، ﭘﺮ از درد! دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﻢ را ﮔﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدم.‬
                                                             ‫- ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ ﺑﮕﻢ ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻦ دﮐﺘﺮ.‬
                                                                                        ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ﻧﻪ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﺴﯽ ﺑﻔﻬﻤﻪ. ﺗﻮام ﺑﺮو. ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﻋﺼﺒﯿﻪ.‬
‫ﭼﻪ ﮐﺴﯽ اﯾﻦ ﺑﻼ را ﺳﺮش آورده ﺑﻮد؟ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ؟ ﺑﻐﺾ راه ﮔﻠﻮﯾﻢ را ﺑﺴﺖ. ﻣﻦ ﻋﺎدت ﻧﺪاﺷﺘﻢ دﯾﺎﮐﻮ را اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ درﻣﺎﻧﺪه ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬
                                                                                 ‫ﻣﺮد ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻗﻮي و اﺳﺘﻮار ﺑﻮد.‬
                                                                      ‫- ﺧﺐ ﺑﺬارﯾﻦ ﻣﻦ ﺑﺒﺮﻣﺘﻮن دﮐﺘﺮ. ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ.‬
                                                                          ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻤﺮﻧﮕﯽ روي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                         ‫- ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ... ﯾﻪ درد ﻋﺼﺒﯿﻪ. ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ. ﺑﺮو ﺗﺎ دﯾﺮت ﻧﺸﺪه.‬
                      ‫ﭼﻄﻮر ﻣﯽ رﻓﺘﻢ؟ ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ؟ ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ دور ﺧﻮدم ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪم ﺑﻠﮑﻪ راﻫﯽ ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                       ‫- ﺷﺎداب؟‬
                                                             ‫ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد. ﻧﺰدﯾﮏ رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                    ‫- ﺑﺮﯾﻢ دﮐﺘﺮ؟‬
                                                                        ‫ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﻋﺮق ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                               ‫- ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﮔﻢ ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ؟ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪه؟‬
             ‫ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﻢ، اﺷﮑﯽ از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﻓﺮو رﯾﺨﺖ. ﻣﺮد ﻣﻦ، درد داﺷﺖ و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺘﯽ ﻟﻤﺴﺶ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                          ‫- ﺣﺪاﻗﻞ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﺮادرﺗﻮن ﺧﺒﺮ ﺑﺪم.‬
                                                                                             ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                  ‫- اون اﻻن ﺳﺮش ﺷﻠﻮﻏﻪ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﮐﻨﻢ.‬
           ‫ﭘﺲ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دادش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ؟ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ؟! ﮔﻮﺷﯽ ﺗﻠﻔﻦ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺷﻤﺎره ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻣﺎدر ﺟﻮاب داد.‬
                                                                                                   ‫- ﺳﻼم ﻣﺎﻣﺎن.‬
                                                                          ‫- ﺳﻼم ﮔﻠﻢ. ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ. ﻧﯿﻮﻣﺪي ﻫﻨﻮز؟‬
                                                                              ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﻢ ﻧﻠﺮزد.‬
                                                           ‫- ﻧﻪ. زﻧﮓ زدم ﺑﮕﻢ ﯾﻪ ﮐﻢ دﯾﺮ ﻣﯿﺎم. ﯾﻪ وﻗﺖ ﻧﮕﺮان ﻧﺸﯽ.‬
                                                                               ‫اﻣﺎ ﺻﺪاي ﻣﺎدر ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﮕﺮان ﺷﺪ.‬
                                                                                                ‫- ﭼﺮا؟ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
                                                       ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﮐﺮدم ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺳﺮش را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد.‬
                                  ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﯿﭻ ﮐﺴﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻦ ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺸﻮن ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن.‬
                                                                                                ‫ﻣﺎدر ﻣﻌﺘﺮض ﺷﺪ.‬
                                                         ‫- ﺗﻮ ﭼﯽ ﮐﺎره اي دﺧﺘﺮ؟ اﯾﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮي؟‬
                                                                          ‫ﭼﺮﺧﯿﺪم و دﺳﺘﻢ را روي دﻫﺎﻧﻪ ﮔﻮﺷﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
                           ‫- ﻣﺎﻣﺎن ﺟﻮن ﻣﯿﮕﻢ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪه. داره از درد ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﭘﯿﭽﻪ. ﻣﻦ ﭼﻄﻮري ﺗﻨﻬﺎ وﻟﺶ ﮐﻨﻢ ﺑﯿﺎم؟‬
‫- ﺧﺐ زﻧﮓ ﺑﺰن ﺑﻪ ﮐﺲ و ﮐﺎرش ﺑﯿﺎن دﻧﺒﺎﻟﺶ. آﺧﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ اون ﻣﺮد ﮐﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭘﺎﺷﯽ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﺮي‬
                                                                                                          ‫ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن؟‬
                                                                                                       ‫ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                       ‫- ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ؟! اﻻن وﻗﺖ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﺣﺎﻟﺶ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻪ ﺑﺎ آژاﻧﺲ ﻣﯿﺎم ﺧﻮﻧﻪ. ﻗﻮل ﻣﯿﺪم زود ﺑﺮﮔﺮدم.‬
                                                                                               ‫ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                   ‫- ﮐﺪوم ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﯿﺮي؟ ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم.‬
                                                             ‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﺷﮑﻞ دﯾﮕﺮي ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﻗﺎﻧﻌﺶ ﮐﻨﻢ.‬
                                           ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ، وﻟﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻦ ﮐﻪ رﺳﯿﺪﯾﻢ زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ ﺑﻬﺖ ﺧﺒﺮ ﻣﯿﺪم.ﺧﻮﺑﻪ؟‬
                                                                                                   ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                           ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ. ﺷﺎداب ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎش. ﻓﻮري ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ زﻧﮓ ﺑﺰن.‬
      ‫دﺳﺘﻢ را روي ﺷﺎﺳﯽ ﻗﻄﻊ ﺗﻤﺎس ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﯿﺪن ﺑﻮق آزاد، ﺷﻤﺎره آژاﻧﺲ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺗﻘﺎﺿﺎي ﺳﺮوﯾﺲ ﮐﺮدم.‬
                                                                     ‫ﮐﻨﺎرش رﻓﺘﻢ و ﺳﺮم را ﻧﺰدﯾﮏ ﮔﻮﺷﺶ ﺑﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                  ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ؟ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﯿﻦ؟ اﻻن ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﯿﺎد ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن.‬
                                                                              ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ ﺟﻮاب داد:‬
                                                                   ‫- ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد دﺧﺘﺮ ﺟﺎن، ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ!‬
‫دﺳﺖ ﻟﺮزاﻧﻢ را زﯾﺮ ﺑﺎزوﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻠﻮز ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﺗﻤﺎس ﺑﺪﻧﯽ ﻧﺒﻮد، اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺗﻤﺎم ﺗﻨﻢ ﺑﻪ‬
‫رﻋﺸﻪ اﻓﺘﺎد. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﮐﻤﯽ ﺗﮑﺎﻧﺶ دﻫﻢ. ﻧﺎﻟﻪ اي ﮐﺮد و ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و آن ﺣﻠﻘﻪ‬
     ‫ﻫﺎي زﺷﺖ ﺳﯿﺎه ﭘﺮ رﻧﮓ ﺗﺮ. وﺣﺸﺖ ﺗﻤﺎم روﺣﻢ را ﺗﺴﺨﯿﺮ ﮐﺮد. ﻟﺮزش واﺿﺢ ﭼﺎﻧﻪ ام را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم. دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﮐﺮدم:‬
                                                                             ‫- ﺑﻠﻨﺪ ﺷﯿﻦ ﺗﻮ رو ﺧﺪا! ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                        ‫ﭼﺸﻤﺎن ﺑﯽ ﻓﺮوﻏﺶ را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                               ‫- داري ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                   ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف اﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.‬
                                                                          ‫دﺳﺘﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                       ‫- دﺧﺘﺮ ﺧﻮب! ﯾﻪ ﻣﻌﺪه درد ﺳﺎده ﺳﺖ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ ﻣﺮدي ﺑﻪ اﯾﻦ ﮔﻨﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﭽﯿﻦ دردي ﺑﻤﯿﺮه؟‬
                                                               ‫ﻟﺒﻢ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ زار ﻧﺰﻧﻢ. از ﺗﺼﻮر ﻣﺮﮔﺶ، ﺧﻮدم ﻣﺮدم.‬
                                                                               ‫ﺳﺮﯾﻊ ﮐﯿﻒ ﺧﻮدم و او را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺪﯾﻦ.‬
                                                                                           ‫ﺑﺎ آن ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
    ‫- ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد دﺧﺘﺮﺟﺎن. ﻧﻪ ﻣﻦ اون ﻗﺪر ﺣﺎﻟﻢ ﺧﺮاﺑﻪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﻧﻢ راه ﺑﺮم، ﻧﻪ ﺗﻮ اون ﻗﺪر ﻫﺮﮐﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ وزن ﻣﻨﻮ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯽ.‬
‫اﻣﺎ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﺮاب ﺑﻮد. ﺗﺎ ﭘﺎي ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﻤﯿﺪه رﻓﺖ. ﭼﻨﺪ ﺑﺎر از ﺗﺮس اﯾﻦ ﮐﻪ زﻣﯿﻦ ﻧﺨﻮرد دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ آراﻣﺶ‬
                                                                                                       ‫ﺑﺨﺸﺶ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- ﻧﺘﺮس. ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ.‬
                                                                                ‫در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺴﺘﻢ و رو ﺑﻪ راﻧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                               ‫- آﻗﺎ ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺮﯾﻦ. ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪه.‬
‫و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن اﺷﮑﺒﺎر ﺑﻪ ﻋﺮق ﻫﺎي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﺻﻮرت ﺑﯽ رﻧﮕﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. دﺳﺘﻤﺎﻟﯽ درآوردم و روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ‬
‫اش ﮐﺸﯿﺪم. ﻟﺒﻢ را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﮐﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺻﺪاي ﻫﻖ ﻫﻘﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺸﻮد، اﻣﺎ ﻣﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮل ﺑﻮد؟ دﯾﺎﮐﻮ داﺷﺖ ﻣﯽ ﻣﺮد.‬
                                                                     ‫ﻣﺮد ﻣﻦ داﺷﺖ ﻣﯽ ﻣﺮد. اﺳﻄﻮره ام داﺷﺖ ﻣﯽ ﻣﺮد.‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﻪ اﯾﺴﺘﺎد، ﺳﺮﯾﻊ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ را ﭘﺎك ﮐﺮدم و ﮐﯿﻔﻢ را ﮔﺸﻮدم. داراﯾﯽ ام ﺳﯽ ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻮد. دﻋﺎ ﮐﺮدم ﮐﺮاﯾﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ‬
                                                                                                     ‫ﻧﺸﻮد. آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                   ‫- ﭼﻘﺪر ﻣﯿﺸﻪ آﻗﺎ؟‬
                                                                                                      ‫- ﭘﻮﻧﺰده ﺗﻮﻣﻦ.‬
‫ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪم. ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﻮل را ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﻨﻢ، ﻣﭻ دﺳﺘﻢ اﺳﯿﺮ دﺳﺖ دﯾﺎﮐﻮ ﺷﺪ. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. از ﺗﻮي ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮارش دو‬
                                                                 ‫اﺳﮑﻨﺎس ده ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎﻧﯽ در آورد و ﺑﻪ دﺳﺘﻢ داد. ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                     ‫- ﻫﻤﺮام ﻫﺴﺖ.‬
                                                                                            ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺿﻌﯿﻔﯽ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                 ‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ. ﺑﮕﯿﺮش.‬
                                                    ‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل و روز ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻮد. ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﻢ!‬
‫ﭘﯿﺎده ﺷﺪﯾﻢ. ﺑﺎز ﻫﻢ اﺟﺎزه ﻧﺪاد ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻦ ﮐﻪ روي ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ از ﺣﺎل رﻓﺖ. ﺑﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن‬
                                                                ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ روح از ﺗﻨﻢ ﭘﺮواز ﮐﺮد. ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                               ‫- ﭼﯽ ﺷﺪ؟ ﭼﺶ ﺷﺪه؟‬
                              ‫ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﺪاد. دو ﺗﺎ دﮐﺘﺮ داﺧﻞ آﻣﺪﻧﺪ و ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ اش ﮐﺮدﻧﺪ. ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﻦ ﺗﺮ ﺑﻮد از ﻣﻦ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                                                                  ‫- ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﺧﻮدم ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺎﺷﻢ، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. دﯾﺪن آن ﻫﻤﻪ ﺳﺮﻧﮓ و آﻣﭙﻮل و ﺗﺠﻬﯿﺰات وﺣﺸﺘﻨﺎك اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ داد. آب دﻫﺎﻧﻢ‬
                                                                                                ‫را ﻗﻮرت دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                        ‫- ﻣﻌﺪه ش درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻋﺼﺒﯿﻪ، وﻟﯽ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ ﺑﻮد.‬
‫ﺑﺎ اﺷﺎره ﺳﺮ دﮐﺘﺮ ﻣﺮا از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﮐﺮدﻧﺪ. اﻟﺘﻤﺎس ﮐﺮدم اﺟﺎزه ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻧﻢ، اﻣﺎ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد. ﭘﺸﺖ در روي زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ.‬
                                   ‫ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ دﯾﺎﮐﻮي ﻣﻦ آﻣﺪه ﺑﻮد؟ ﭘﻮﺳﺖ ﻟﺒﻢ را ﺟﻮﯾﺪم. اﺷﮏ رﯾﺨﺘﻢ و در دل ﻧﺎﻟﯿﺪم.‬
‫- ﺧﺪا ﺟﻮن، ﺧﺪا ... ﻧﮑﻨﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎد! ﻧﮑﻨﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ واﺳﺶ ﺑﯿﻔﺘﻪ. ﻣﻦ ﻣﯽ ﻣﯿﺮم. ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻗﺴﻢ، ﻣﯽ ﻣﯿﺮم! ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻦ ﺧﺪا!‬
‫ﻣﻦ ﻫﯿﭽﯽ ازت ﻧﻤﯽ ﺧﻮام، ﺣﺘﯽ ﺧﻮدش رو. ﻓﻘﻂ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻦ ﺧﻮب ﺷﻪ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻪ، ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﻪ، ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ‬
                                                                      ‫ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ واﺳﻪ ﻣﻦ ﺑﺴﻪ. ﭼﯿﺰ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻧﻤﯽ ﺧﻮام. ﺧﺪا!‬
                ‫در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ. ﻋﯿﻦ ﻓﻨﺮ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم. دﮐﺘﺮﻫﺎ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ. ﺧﺎﻧﻢ دﮐﺘﺮ ﻣﺴﻦ ﺗﺮ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                        ‫- ﺗﻮ ﮐﻪ وﺿﻌﺖ وﺧﯿﻢ ﺗﺮه دﺧﺘﺮم.‬
               ‫ﺟﺮات ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺗﻮي اﺗﺎق را ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﻣﻠﺤﻔﻪ ﺳﻔﯿﺪ را روي ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﯾﺪه ﺑﺮﯾﺪه ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
                                                                                                           ‫- زﻧﺪه ﺳﺖ؟‬
                                                                                           ‫دﮐﺘﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                   ‫- ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ زﻧﺪه ﺳﺖ. ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤﯿﺮه؟‬
                                            ‫اﻧﮕﺎر ﺗﺎﻧﮑﺮي از ﻫﻮا در ﻣﺤﯿﻂ آزاد ﮐﺮدﻧﺪ، ﭼﻮن ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪن ﺑﺮاﯾﻢ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺷﺪ.‬
                                                                                       ‫- ﭘﺲ ﭼﺸﻪ؟ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري ﺷﺪه؟‬
                                                                             ‫دﮐﺘﺮ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ام ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                      ‫- ﺷﻤﺎ ﺧﻮاﻫﺮﺷﯽ؟‬
                                                                                               ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                 ‫- ﻧﻪ. ﻣﻨﺸﯿﺸﻢ. ﺗﻮ ﺷﺮﮐﺖ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪ ﺷﺪه.‬
                                                                                              ‫ﺑﺎ دﻗﺖ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﻣﻌﺪه داﺷﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
                                                                                            ‫ﺻﻮرﺗﻢ را ﭘﺎك ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- ﻧﻪ! ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻋﺼﺒﯿﻪ.‬
                                                                                           ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
          ‫- ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎد ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﺷﺪﯾﺪي ﺗﻮ دﺳﺘﮕﺎه ﮔﻮارﺷﺶ رخ داده. ﻣﺎ اﻗﺪاﻣﺎت اوﻟﯿﻪ رو اﻧﺠﺎم دادﯾﻢ، وﻟﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺴﺘﺮي ﺷﻪ.‬
                                                                                              ‫ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮم ﺷﺪ. ﺑﺴﺘﺮي؟‬
                                                                                    ‫دﮐﺘﺮ ﺑﻪ ﺣﺎل زار ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﺘﺮس دﺧﺘﺮم. ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﺣﺘﻤﺎﻻ اﯾﺸﻮن ﺳﺎﺑﻘﻪ زﺧﻢ ﻣﻌﺪه داﺷﺘﻦ. رﻋﺎﯾﺖ ﻧﮑﺮدن و اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه. اﮔﻪ ﺷﻤﺎره‬
                  ‫اي از اﻗﻮاﻣﺸﻮن داري ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮ ﮐﻪ ﺑﯿﺎن اﯾﻨﺠﺎ. در ﻏﯿﺮ اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺧﻮدت ﺑﺮو ﭘﺬﯾﺮش و ﮐﺎرا رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪه.‬
                                                           ‫ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮدم. ﺷﺎﻧﻪ ام را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﻓﺸﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﯾﻪ ﮐﻤﻢ ﻣﻘﺎوم ﺗﺮ ﺑﺎش. ﭼﯿﺰي ﻧﺸﺪه ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺧﻮدت رو ﺑﺎﺧﺘﯽ. ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﺗﺎ دو ﺳﻪ روز دﯾﮕﻪ ﺻﺤﯿﺢ و ﺳﺎﻟﻢ‬
                                                                                                 ‫ﺗﺤﻮﯾﻠﺶ ﻣﯽ ﮔﯿﺮي.‬
                                        ‫دوﺑﺎره ﺧﻼء ﻓﻀﺎ را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻠﻔﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ رﻓﺘﻢ و ﺷﻤﺎره ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬

                                                                                                     ‫*********‬
                            ‫ﻣﺎدر ﭼﺎدر ﻣﺸﮑﯽ اش را روي ﺳﺮش ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﭘﺎﮐﺘﯽ زرد را از ﮐﯿﻔﺶ درآورد و ﺑﻪ دﺳﺘﻢ داد.‬
                      ‫- ﺑﯿﺎ ﻣﺎدر. اﻣﺮوز دﺳﺘﻤﺰد اﯾﻦ ﺳﻪ ﺗﺎ ﻟﺒﺎس آﺧﺮي رو ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺑﺮو ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﯿﺶ ﭘﺮداﺧﺖ ﺑﺮﯾﺰ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب.‬
                                                                              ‫ﺑﻪ ﮐﯿﻒ ﭼﺮم دﯾﺎﮐﻮ اﺷﺎره ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                       ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ ﮐﯿﻔﺶ ﭘﻮل ﻧﯿﺴﺖ؟‬
                                                                                  ‫ﻣﺎدر ﻟﺒﺶ را ﺑﻪ دﻧﺪان ﮔﺰﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
 ‫- ﭼﻪ ﺣﺮﻓﺎﯾﯽ ﻣﯽ زﻧﯽ دﺧﺘﺮ. ﭘﺴﺮ ﺑﯿﭽﺎره رو ﺗﺨﺖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن اﻓﺘﺎده. ﺧﺪا رو ﺧﻮش ﻣﯿﺎد ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﻮل ﮐﯿﻔﺶ رو زﯾﺮ و رو ﮐﻨﯿﻢ؟‬
                                                                             ‫و ﺑﻌﺪ از ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎق ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                   ‫- اﻟﻬﯽ ﺑﻤﯿﺮم. ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﻣﺎدر ﻧﺪاره؟‬
                                                                                           ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                   ‫- ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻮن ﯾﻪ ﺑﺮادر رو داره ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﺴﺒﺐ ﺣﺎل و روز اﻻﻧﺶ اوﻧﻪ، ﭼﻮن ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ آﺧﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدن!‬
                                                                                                ‫ﻣﺎدر ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﭼﻪ ﺟﻮون رﺷﯿﺪي ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﺑﻪ روز اﻋﺼﺎب اﯾﻦ ﺟﻮوﻧﺎ اوﻣﺪه. ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﺑﺎ روح و رواﻧﺸﻮن ﮐﺮدن ﮐﻪ اﯾﻦ‬
                                                                                 ‫ﺟﻮري ﺟﺴﻤﺸﻮن رو داﻏﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
                                                                     ‫ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻢ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻏﺮق ﺧﻮاب دﯾﺎﮐﻮ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ؟‬
                                                                                       ‫دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﺎزوﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                   ‫- اﯾﺸﺎا...! ﺑﺮو زودﺗﺮ ﭘﻮل رو ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺑﺮﯾﺰ و ﺑﺮﮔﺮد.‬
                 ‫اﺗﺎﻗﺶ دو ﺗﺨﺘﻪ ﺑﻮد و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﭼﻮن ﻣﺮﯾﺾ دﯾﮕﺮي وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ اﺟﺎزه دادﻧﺪ ﻣﺎ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ. رو ﺑﻪ ﻣﺎدر ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                     ‫- ﺷﻤﺎ ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ. ﺷﺎدي ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ.‬
                                                                                         ‫روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
        ‫- ﻧﻪ ﻣﺎدر ﺟﻮن. ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺗﻮ رو اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺬارم. وﻟﯽ ﮐﺎش ﯾﻪ ﺟﻮري ﺑﺮادرش رو ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﺮدي. ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ داره واﺳﻤﻮن.‬
                                                   ‫ﺑﻪ ﺳﺮﻣﯽ ﮐﻪ ﻗﻄﺮه ﻗﻄﺮه در ﺟﺎنِ ﺟﺎﻧﻢ ﺗﺰرﯾﻖ ﻣﯽ ﺷﺪ زل زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                 ‫- ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﻫﻤﺮاش ﻧﯿﺴﺖ. اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺗﻮ ﺷﺮﮐﺖ ﺟﺎ ﻣﻮﻧﺪه. ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎره اي ازش ﻧﺪارم. ﭼﻄﻮري ﭘﯿﺪاش ﮐﻨﻢ؟‬
                                                                                     ‫دﺳﺘﺶ را روي ﻫﻢ ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ﻫﻢ ﻧﮕﺮان ﺷﺎدي ام، ﻫﻢ دﻟﻢ ﻧﻤﯿﺎد اﯾﻦ ﺑﭽﻪ رو ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺬارﯾﻢ و ﺑﺮﯾﻢ.‬
                                                                                                        ‫اﺻﺮار ﮐﺮدم.‬
                                            ‫- ﺷﻤﺎ ﺑﺮو ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ. اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻪ. ﻣﺤﯿﻄﺶ اﻣﻨﻪ. ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯿﺎد ﺑﻪ ﺧﺪا.‬
                                                                                               ‫از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰم، ﻧﻤﯽ ﺷﻪ. ﺑﺮم ﯾﻪ زﻧﮓ ﺑﻪ ﺷﺎدي ﺑﺰﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
‫ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﻪ ﭼﻮب رﺧﺘﯽ آوﯾﺰان ﮐﺮدم و روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺘﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﻟﺒﺎس آﺑﯽ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن، ﺻﻮرﺗﺶ را رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه ﺗﺮ ﻧﺸﺎن‬
‫ﻣﯽ داد. ﺑﻪ رگ ﻣﺘﻮرم دﺳﺘﺶ ﮐﻪ ﭘﺬﯾﺮاي ﺳﺮﻧﮓ زﻣﺨﺖ و ﺑﯽ رﺣﻢ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. اﻧﮕﺸﺘﻢ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮدم ﮐﻪ ﻟﻤﺴﺶ ﮐﻨﻢ و دوﺑﺎره‬
‫دﺳﺘﻢ را ﭘﺲ ﮐﺸﯿﺪم. ﭘﻬﻨﺎي ﺳﯿﻨﻪ اش، ﮔﺮﻣﯽ آﻏﻮﺷﺶ را ﺑﺮاﯾﻢ ﯾﺎدآوري ﮐﺮد. ﯾﺎدآوري ﮐﻪ ﻧﻪ، ﭼﻮن ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻢ ﻧﺸﺪه‬
‫ﺑﻮد. ﭘﻬﻨﺎي ﺳﯿﻨﻪ اش، ﮔﺮﻣﯽ آﻏﻮﺷﺶ را ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺮور ﮐﺮد و ﺣﺮﮐﺖ آرام و ﻣﻨﻈﻢ ﻋﻀﻼت دﯾﺎﻓﺮاﮔﻤﺶ، ﮔﺮﻣﺎي ﻧﻔﺴﯽ را ﮐﻪ ﻓﻘﻂ‬
                                                                                              ‫ﯾﮏ ﺑﺎر ﭼﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻣﺶ!‬
‫ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻢ و ﺧﯿﺎﻻت را از ذﻫﻨﻢ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ راﻧﺪم و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ داﻧﯿﺎر اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم. ﻣﺮدي ﭘﺮ از ﻧﻘﻄﻪ ﻫﺎي ﺳﯿﺎه و ﺗﺎرﯾﮏ در‬
‫زﻧﺪﮔﯽ اش. ﭘﺮ از ﺷﺎﯾﻌﺎت ﺗﻠﺦ و وﺣﺸﺘﻨﺎك و اﻟﺒﺘﻪ رﻓﺘﺎري ﻋﺠﯿﺐ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم آن ﺣﺮف و ﺣﺪﯾﺚ ﻫﺎ ﻣﻬﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﯽ زد. ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‬
‫ﻧﻔﺮت در دﻟﻢ ﻗﻞ زد. از ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻗﺪر ﻧﺎﺟﻮاﻧﻤﺮداﻧﻪ از ﺑﺮادرش ﺑﮕﺬرد و او را ﺗﺎ ﻣﺮز ﻧﺎﺑﻮدي ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. از آدم ﺑﯽ‬
‫وﺟﺪاﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺪردان زﺣﻤﺎت اﯾﻦ اﺳﻄﻮره ي از ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺘﮕﯽ ﻧﺒﻮد، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻮاﻧﺶ ﺳﻮﻫﺎن ﺑﺮ روح و ﺟﺴﻤﺶ ﻣﯽ‬
                                                                   ‫ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻧﻔﺮت ﻗﻞ زد. ﻧﻔﺮت از داﻧﯿﺎر ﺣﺎﺗﻤﯽ!‬

                                                                                                              ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ را روي ﻣﯿﺰ دراز ﮐﺮدم و ﻟﻢ دادم و ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎ ﮐﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﺎ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺣﺮف ﻣﯽ زد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﯾﮏ‬
‫ﭘﯿﺮاﻫﻦ دو ﺑﻨﺪه ﮐﻮﺗﺎه ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﻨﺪﻫﺎﯾﺶ ﺷﻞ ﺑﻮد و ﻣﺮﺗﺐ روي ﺑﺎزوﯾﺶ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد. ﻣﻮﻫﺎي ﺧﻮﺷﺮﻧﮓ ﻓﻨﺪﻗﯽ اش را آزاداﻧﻪ و‬
‫ﺑﯽ ﻗﯿﺪ روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را روي ﺻﻨﺪل ﻣﺸﮑﯽ ﭘﺎﺷﻨﻪ داري ﮐﻪ ﻗﺪش را ﮐﺸﯿﺪه ﺗﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم.‬
‫ﺧﺴﺘﻪ از ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻃﻮﻻﻧﯽ اش ﮔﻮﺷﯽ ام را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﺮاي ﺑﺎر ﺳﻮم ﺷﻤﺎره دﯾﺎﮐﻮ را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻧﻪ! ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ داد. ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در‬
‫ﺗﻤﺎم ﻃﻮل زﻧﺪﮔﯽ ام دﯾﺎﮐﻮ ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﻤﯽ داد. ﻓﮑﺮم درﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. دﯾﺎﮐﻮ ﻗﻬﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. ﺗﻤﺎس ﻣﺮا ﺑﯽ ﺟﻮاب‬
‫ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ، ﺣﺘﯽ اﮔﺮ دﻋﻮا ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﺎر اول ﻧﺒﻮد ﮐﻪ دﻋﻮاﯾﻤﺎن ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻌﺪ از دﻋﻮا ﺧﻮدش زﻧﮓ ﻣﯽ زد. ﺧﻮدش‬
‫آﺷﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ اﻣﺮوز ... اﻣﺮوز ﮐﻪ آن ﻗﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد، اﻣﺮوز ﮐﻪ آن ﻃﻮر رﻧﮕﺶ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد، اﻣﺮوز ﮐﻪ آن ﻃﻮر ﯾﻘﻪ ﻣﺮا‬
  ‫ﭼﺴﺒﯿﺪ و ﻫﻠﻢ داد، اﻣﺮوز ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﺮ وﻗﺖ دﯾﮕﺮي آﺗﺸﺶ زده ﺑﻮدم، اﻣﺮوز ﺗﻤﺎس ﻧﮕﺮﻓﺖ. اﻣﺮوز ﺗﻤﺎس ﻣﺮا ﻫﻢ ﺟﻮاب ﻧﺪاد.‬
‫ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ وزن ﻣﻬﺘﺎ ﻣﺮا از ﻓﮑﺮ و ﺧﯿﺎل ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎ ﺟﺎم ﺳﺮخ رﻧﮓ ﺗﻮي دﺳﺘﺶ و آن ﻫﻤﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ و ﻣﻼﺣﺖ ﺣﻮاس ﻣﺮداﻧﻪ ام‬
        ‫را ﺑﻪ ﺧﺮوش آورد. ﮔﺮدن ﺑﺮﻧﺰه و ﺑﺮﻫﻨﻪ اش را ﺑﻮﺳﯿﺪم و ﺑﯽ ﺣﺮف ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺑﺎزوﯾﻢ را ﻧﻮازش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
               ‫- ﺑﻌﺪ از اون ﻫﻤﻪ ﺑﺪاﺧﻼﻗﯿﺎت ﮐﻪ اون ﺟﻮري ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢ ﻣﻬﻨﺪس ﺿﺎﯾﻌﻢ ﮐﺮدي، ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دﯾﮕﻪ ﻧﯿﺎم ﻃﺮﻓﺖ.‬
                              ‫دﺳﺖ آزادش را دور ﮔﺮدﻧﻢ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮐﻤﯽ از ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت ﺟﺎﻣﺶ را ﻧﻮﺷﯿﺪ و ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺴﺘﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                       ‫- وﻟﯽ درﺳﺘﻪ ﮐﻪ اﺧﻼق ﻧﺪاري، اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﻬﺮه ﻣﺎر داري. ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ازت ﮔﺬﺷﺖ.‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻨﺪ ﻟﺒﺎﺳﺶ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮد. ﻟﯿﻮان را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﻣﺶ. ﺑﻮي ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ داد. ﺑﻮﯾﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻮش از ﺳﺮم ﺑﺒﺮد، اﻣﺎ ﯾﮏ ﻓﮑﺮ ﻣﻮذي در ﮔﻮﺷﻪ ذﻫﻨﻢ از ﻣﺴﺘﯽ و ﺑﯽ ﺧﺒﺮي ام ﺟﻠﻮ ﮔﯿﺮي ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﻢ را ﺑﺴﺘﻢ‬
                                                                                  ‫و ﺳﺮم را ﺑﯿﻦ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮو ﺑﺮدم.‬
                                                                            ‫"دﯾﺎﮐﻮ ﻗﻬﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد، ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد."‬
                                                                     ‫ﺣﺮﮐﺖ ﺑﯽ وﻗﻔﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺣﺮارت ﺗﻨﻢ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد.‬
                                                                           ‫"وﺳﻂ راه ﭘﯿﺎده ﺷﺪ. ﺻﻮرﺗﺶ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮد."‬
                                                                         ‫ﺑﻨﺪ ﻟﺒﺎس ﻣﻬﺘﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﮐﺸﯿﺪم.‬
                                                                    ‫"ﺗﻠﻔﻨﺶ را ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ داد. ﺗﻤﺎس ﻣﺮا. داﻧﯿﺎر را!"‬
                                                                  ‫ﺳﺮم را از ﻋﻘﺐ ﺑﺮدم و ﺟﺎم را ﺑﻪ ﻟﺒﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮدم.‬
                                                                                          ‫"ﻧﮑﻨﺪ ... ﻧﮑﻨﺪ ... ﻧﮑﻨﺪ!"‬
                                        ‫ﺧﻢ ﺷﺪم و ﻟﯿﻮان را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. "ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﻫﻮﺷﯿﺎر ﺑﺎﺷﻢ. ﺷﺎﯾﺪ زﻧﮓ زد."‬
                  ‫ﻣﻬﺘﺎ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮاب ﺑﺮدم. روي ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻤﺶ و ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ اﻏﻮاﮔﺮاﻧﻪ اش ﺧﯿﺮه ﺷﺪم.‬
                                                                   ‫"اﻣﺎ اﻻن ﻧﺰدﯾﮏ ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ زﻧﮓ ﻧﺰده."‬
                                                                         ‫ﮐﻼﻓﻪ و ﻋﺼﺒﯽ ﺳﺮم را ﺑﯿﻦ دﺳﺘﺎﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
                                                                                                 ‫- ﭼﯽ ﺷﺪه دﻧﯽ؟‬
                                                                                                      ‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم:‬
                                                                                       ‫- ﯾﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده، ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ!‬
                                                                                     ‫از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                              ‫- ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ؟ واﺳﻪ ﮐﯽ؟‬
                                                                    ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺟﻮاﺑﺶ را ﺑﺪﻫﻢ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون زدم.‬

                                                                                                            ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﺗﺎﺑﯿﺪن اوﻟﯿﻦ اﺷﻌﻪ ﻫﺎي ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﻓﻀﺎي اﺗﺎق ﻧﺎ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد. ﮔﯿﺞ و ﻣﻨﮓ ﺳﺮم را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﻃﻌﻢ ﺧﻮن‬
                         ‫را در ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺣﺲ ﮐﺮدم. آب دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت دادم. زن ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯽ ﺑﻪ روﯾﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و آرام ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                ‫- ﺑﻬﺘﺮي ﭘﺴﺮم؟‬
‫ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ دﺧﺘﺮي ﮐﻪ روي ﺗﺨﺖ ﮐﻨﺎري ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮده ﺑﻮد اﻓﺘﺎد. ﺑﺎ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﭼﻬﺮه ﺷﺎداب، ﻫﻤﻪ ي اﺗﻔﺎﻗﺎت را ﺑﻪ ﯾﺎد آوردم.‬
                                                                                       ‫دوﺑﺎره ﺻﺪاي زن را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                           ‫- ﺧﻮﺑﯽ؟ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭘﺮﺳﺘﺎر رو ﺻﺪا ﮐﻨﻢ؟‬
                                                                                          ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﻢ.‬
                                                                                              ‫- ﻧﻪ ﺧﻮﺑﻢ. ﻣﻤﻨﻮن.‬
                                                   ‫دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺷﺎداب ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻮي ﺷﮑﻤﺶ ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
                                                                                      ‫- ﺷﻤﺎ ﻣﺎدر ﺷﺎداب ﻫﺴﺘﯿﻦ؟‬
                                                                                                ‫ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                            ‫- آره ﭘﺴﺮم. ﺧﯿﻠﯽ ﻧﮕﺮاﻧﺖ ﺷﺪﯾﻢ. ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮي.‬
                                                                                                 ‫ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                               ‫- ﺑﺎﻋﺚ دردﺳﺮ ﺷﺪم. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                         ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬
                                                                  ‫- ﻧﺰن اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻮ ﻣﺎدر ﺟﺎن! ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺮ ﻣﻦ.‬
‫دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از ﺷﺎداب ﻏﺮق ﺧﻮاب ﭼﺸﻢ ﺑﺮدارم. اﺷﮏ ﻫﺎي دﯾﺸﺒﺶ، ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﯽ ﺣﺪ و اﻧﺪازه اش، ﺗﻼﺷﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاي ﮐﻤﮏ‬
                                       ‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﻫﻤﻪ و ﻫﻤﻪ ﻗﻠﺒﻢ را ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
                                                                  ‫- ﺷﺎداب ﺑﺪوﻧﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                                   ‫زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                    ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺮﺳﻮﻧﺪﻣﺶ. ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺧﻮدم ﻧﮕﺮان اون ﺑﻮدم. ﻫﻤﺶ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم از ﺣﺎل ﺑﺮم و رو دﺳﺘﺶ ﺑﻤﻮﻧﻢ.‬
                                                                                     ‫روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺷﺎداب دﺧﺘﺮه اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ و ﺣﺴﺎﺳﯿﻪ. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ دل ﻧﺎزﮐﻪ و اﻟﺒﺘﻪ ﺗﺮﺳﻮ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎش رو ﮔﻢ ﻧﮑﺮده و ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺷﻤﺎ رو‬
                                                                             ‫ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﺳﻮﻧﻪ ﮐﻠﯽ ﺟﺎي ﺗﻌﺠﺐ داره.‬
                                                          ‫و ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﭼﻘﺪر اﯾﻦ زن آرام ﺑﻮد! درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺷﺎداب!‬
                                                  ‫- ﺑﻠﻪ. ﺧﻮدﻣﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪم. واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري اذﯾﺘﺶ ﮐﺮدم.‬
                                                                       ‫ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﻢ دﻗﯿﻖ ﺷﺪ. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺣﺮف داﺷﺖ.‬
‫- ﺷﺎداب وﻇﯿﻔﻪ اﻧﺴﺎﻧﯿﺶ رو اﻧﺠﺎم داده. ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ ﺷﻤﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺧﯿﺎﻟﻢ‬
                                                                                          ‫از ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎرش راﺣﺖ ﺷﻪ.‬
                                                                                   ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دﺧﺘﺮش ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد:‬
‫- آﺧﻪ ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ، ﻫﺮ دو ﺗﺎ دﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﺳﺎده و ﭼﺸﻢ و ﮔﻮش ﺑﺴﺘﻦ. ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎده، ﺧﯿﻠﯽ اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ، ﺧﯿﻠﯽ روﯾﺎﯾﯽ! ﺷﺎﯾﺪ ﺧﻮب ﻧﺒﺎﺷﻪ‬
‫ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ رو اﯾﻦ ﺟﻮري ﺻﺎف و ﻣﻌﺼﻮم ﺑﺎر ﺑﯿﺎري. ﺷﺎﯾﺪ ﻻزم ﺑﺸﻪ ﯾﻪ ﮐﻢ ﮔﺮگ ﺑﻮدن رو ﻫﻢ ﯾﺎدﺷﻮن ﺑﺪي، اﻣﺎ‬
‫ﻣﻦ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ. ﺑﻪ ﻗﯿﻤﺖ ﻋﺬاب ﮐﺸﯿﺪن و اﺳﺘﺮس ﻫﺎي ﻣﺪاوم و ﺗﻤﻮم ﻧﺸﺪﻧﯽ ﺧﻮدم، ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻣﻮ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎر آوردم. دور از ﻫﺮ زﺷﺘﯽ و‬
‫ﮐﺜﯿﻔﯽ. ﺷﺎداب ﻣﻦ ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﺶ ﺑﺎﺷﻪ، اﻣﺎ دﻟﺶ ﻣﺚ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ دو ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدش ﺧﻮﺑﻦ. ﻫﻤﻪ‬
‫ﻣﺜﻞ ﺧﻮدش ﭘﺎﮐﻦ، ﻧﺠﯿﺒﻦ، ﺑﯽ ﻏﻞ و ﻏﺸﻦ! ﻫﻤﯿﻨﻢ ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺰرگ ﺷﺪه، وارد اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻫﯿﭻ‬
                                                  ‫ﺳﻨﺨﯿﺘﯽ ﺑﺎ روﺣﯿﺎﺗﺶ ﻧﺪاره، از روﺑﺎه و ﺷﻐﺎل ﻫﺎي دور و ﺑﺮش ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ.‬
‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ اش را درك ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻫﺎي ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺶ را ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر. داﺷﺘﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺟﻮاﻫﺮي در اﯾﻦ زﻣﺎﻧﻪ ﺧﺮاب، ﺗﺮس‬
‫ﻫﻢ داﺷﺖ. درك ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺣﺘﯽ در اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﮐﻤﯽ ﺧﯿﺎﻟﺶ را راﺣﺖ ﮐﻨﺪ. از اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﭼﺸﻢ ﺑﺪ ﺑﻪ‬
                                    ‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﺪارد، ﮐﺴﯽ ﻗﺼﺪ ﺑﺪي در ﻣﻮردش ﻧﺪارد، ﮐﺴﯽ ﻓﮑﺮ ﺑﺪي درﺑﺎره اش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ.‬
                                 ‫ﺑﺎ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﻪ ﮐﺸﯿﺪم درد در ﺗﻤﺎم اﻋﻀﺎ و ﺟﻮارﺣﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﮐﻤﯽ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ. اﻣﺜﺎل ﺷﺎداب ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﮐﻢ ﺷﺪن و ﮔﺮگ ﻫﺎي زﯾﺎدي در ﮐﻤﯿﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺑﺮه ﻫﺎي ﻣﻌﺼﻮﻣﯽ ﻫﺴﺘﻦ، اﻣﺎ‬
‫ﺧﯿﺎﻟﺘﻮن راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ. ﺷﺎداب ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﺚ ﺧﻮاﻫﺮ ﮐﻮﭼﯿﮑﻢ و ﯾﺎ ﺣﺘﯽ دﺧﺘﺮ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ. ﻣﻦ واﺳﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺶ اﺣﺘﺮام ﻗﺎﺋﻠﻢ.‬
‫واﺳﻪ ﭘﺸﺘﮑﺎري ﮐﻪ ﺗﻮ درس ﺧﻮﻧﺪن داﺷﺘﻪ و داره، واﺳﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﺮداﻧﻪ اي ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﻤﺎ و ﺧﻮاﻫﺮش داره و واﺳﻪ‬
‫ﻧﺠﺎﺑﺖ و ﺷﺮاﻓﺘﺶ! ﺑﻬﺘﻮن ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﮐﻪ ﺟﺎش ﭘﯿﺶ ﻣﻦ اﻣﻨﻪ. ﻣﻨﻢ ﯾﻪ ﺧﻮاﻫﺮ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻓﻮت ﮐﺮده، اﻣﺎ از روز اول‬
                                                                                  ‫ﺷﺎداب ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ ﻫﻤﻮن ﭼﺸﻢ دﯾﺪم.‬
   ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ دﻗﯿﻖ و ﻣﻮﺷﮑﺎﻓﺎﻧﻪ ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ در ﭼﺸﻤﻢ ﭼﻪ دﯾﺪ ﮐﻪ آراﻣﺶ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺎزﮔﺸﺖ. ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- از ﮐﺮداي ﻣﻤﻠﮑﺘﻤﻮن ﺑﻪ ﺟﺰ اﯾﻦ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اي اﻧﺘﻈﺎر ﻧﻤﯽ ره. ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﻮي ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﺎﻣﻮس و ﻧﺎﻣﻮس ﭘﺮﺳﺘﯽ‬
                                                                                                        ‫ﺣﺮﻣﺖ داره.‬
                                                                     ‫دردم ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- از ﺑﺮادرم ﺧﺒﺮ ﻧﺪارﯾﻦ؟‬
                                                                                   ‫ﮐﻤﯽ ﭼﺎدرش را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                  ‫- ﻧﻪ واﻻ. ﻫﯿﭻ ﺷﻤﺎره اي ازش ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﺷﺎداﺑﻢ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺘﻮن رو ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮد. ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ اﻻن ﺑﻬﺶ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﯿﻦ؟‬
‫ﻫﻮا ﻫﻨﻮز ﮐﺎﻣﻞ روﺷﻦ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد. ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮري ﻫﻢ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺧﻮاب راﺣﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺑﺪﺧﻮاﺑﺶ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                              ‫- ﻧﻪ! ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺗﻤﺎس ﻣﯽ ﮔﯿﺮم.‬
                                                                                                                 ‫داﻧﯿﺎر:‬
                                                                                       ‫ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺻﺒﺢ ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﮐﺮدم!‬
‫رﻓﺘﻢ ﺧﺎﻧﻪ اش ﻧﺒﻮد. ﺗﺎ دو ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮش ﻣﺎﻧﺪم ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدد، اﻣﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ. دﯾﺎﮐﻮ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺷﺐ را ﻫﻢ ﺧﺎرج از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮدش‬
‫ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺘﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ آﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ، اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﮐﻪ روي ﻣﯿﺰ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد و از آن ﺑﺪﺗﺮ ﻗﺮص ﻫﺎي‬
‫ﻣﻌﺪه اش ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﺨﺶ و ﭘﻼ ﺑﻮدﻧﺪ، ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﺣﺪﺳﻢ درﺳﺖ ﺑﻮده. ﺗﮏ ﺗﮏ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻫﺎ و درﻣﺎﻧﮕﺎه ﻫﺎي اﻃﺮاف ﺧﺎﻧﻪ و‬
‫ﺷﺮﮐﺖ را ﮔﺸﺘﻢ و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭘﯿﺪاﯾﺶ ﮐﺮدم. وﻗﺘﯽ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻋﻨﻖ ﺷﯿﻔﺖ ﺷﻤﺎره اﺗﺎﻗﺶ را ﮔﻔﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺒﻮﺳﻢ. ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ دوﯾﺪم و از ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺧﻮاب ﺑﻮد. از اﺧﻢ ﻣﯿﺎن دو اﺑﺮوﯾﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ درد دارد. ﺑﻪ ﻫﺮ دو‬
‫دﺳﺘﺶ ﺳﺮم زده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد! ﺧﻮاﺳﺘﻢ در را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ. ﺳﺎﻋﺪم را ﺑﻪ در ﺗﮑﯿﻪ دادم و دﻫﺎﻧﻢ را روي آن‬
                                                                    ‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﭘﺸﺖ در ﺑﻪ ﭼﻬﺮه اش ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪم.‬
‫ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﻣﺮا ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺧﻮدش دوﺳﺖ داﺷﺖ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺪون‬
‫ﭼﺸﻤﺪاﺷﺖ، ﺑﯽ ﻗﯿﺪ و ﺷﺮط ﻫﻤﯿﺸﻪ و ﻫﻤﻪ ﺟﻮره ﻫﻮاﯾﻢ را داﺷﺖ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﺪون ﻟﺤﻈﻪ اي‬
‫درﻧﮓ ﺟﺎﻧﺶ را ﮐﻒ دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺗﻘﺪﯾﻢ ﻣﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد، ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻟﻘﻤﻪ دﻫﺎن ﺧﻮدش را‬
‫در دﻫﺎن ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ رﺧﺖ و ﻟﺒﺎس ﺗﻦ ﺧﻮدش را ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ، ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻣﻦ‬
‫ﻗﯿﺪ درس ﺧﻮاﻧﺪن ﺧﻮدش را زد. ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻤﻪ اﯾﺴﺘﺎد و ﺳﭙﺮ ﺑﻼي ﻣﻦ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻞ زد و واﮐﺲ زد و ﺑﺎر ﺟﺎ‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻣﻦ آﺳﺎﯾﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺟﻮاﻧﯽ و ﻋﻤﺮش را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﻓﺪا ﮐﺮد و از ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺷﯽ ﻫﺎي زﻧﺪﮔﯽ‬
                              ‫اش ﺑﺪون ﺛﺎﻧﯿﻪ اي ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﺬﺷﺖ. ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﺮد، ﺑﺎ اﯾﻦ از ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﺮد "ﻣﺮدﺗﺮ" ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟‬
‫ﻣﮕﺮ ﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد؟ ﯾﮏ ﻏﺬاي دو ﻧﻔﺮه! ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ و ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺑﻮد. ﯾﮏ ﻏﺬاي دو ﻧﻔﺮه، ﺑﺎ ﻣﻦ،‬
‫ﺑﺎ ﺑﺮادرش، ﺑﺎ داﻧﯿﺎرش! ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ دﻟﺶ را ﺑﻪ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻤﮑﻦ ﺷﮑﺴﺘﻢ. ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد؟ دﻟﺶ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻏﺬاي دو‬
‫ﻧﻔﺮه ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم؟ "ﺗﻮ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻧﯿﺴﺘﯽ" وﻟﯽ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺧﺪا ﻗﻬﺮﻣﺎن ﺑﻮد. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ اﻧﺪازه او ﻟﯿﺎﻗﺖ ﻧﺸﺎن‬
                             ‫ﭘﻬﻠﻮاﻧﯽ را ﻧﺪاﺷﺖ. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻣﻦ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ اﻧﺪازه او ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻧﯿﺴﺖ!‬
‫ﻣﻦ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﻮﻟﯿﺖ ﻋﺼﺒﯽ دارد. ﻣﻦ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ از ﺑﭽﮕﯽ درﮔﯿﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻌﺪه و روده ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﻫﻤﺎن ﺷﺐ‬
‫ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﮐﺎﺑﻮس ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪم و او ﻧﻪ ﺑﺮادراﻧﻪ، ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺪراﻧﻪ ﻣﺮا در آﻏﻮش ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و آراﻣﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد. درد داﺷﺖ. ﺧﻮدش درد‬
‫داﺷﺖ، اﻣﺎ ﺧﻢ ﺑﻪ اﺑﺮو ﻧﻤﯽ آورد و ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺳﻮم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﺪه اش ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻣﻦ در ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از اﯾﻦ‬
‫دﻓﻌﺎت ﮐﻨﺎرش ﻧﺒﻮدم و او ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ در ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺴﺘﺮي ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭘﺲ ﭼﺮا او ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد؟ ﭼﻄﻮر او در ﺗﻤﺎم ﻣﺸﮑﻼت ﻣﻦ‬
‫ﺣﻀﻮر داﺷﺖ و ﻃﻮري ﺣﻠﺸﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ آب ﻫﻢ در دﻟﻢ ﺗﮑﺎن ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد؟ ﭼﻄﻮر او زودﺗﺮ از ﻣﻦ ﺑﺮاي ﭘﯿﻮﻧﺪ ﮐﻠﯿﻪ آﻣﺎده ﺷﺪ؟‬
‫ﭼﻄﻮر ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪش و دﺳﺖ ﻫﺎي ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪش ﺑﻪ ﻣﻦ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﮐﻪ او ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ‬
                                                                                                 ‫وﻗﺖ ﻧﺒﻮدم. ﻫﯿﭻ وﻗﺖ!‬
‫ﮐﻤﯽ دﺳﺘﺶ را ﺗﮑﺎن داد. در را ﺑﺎز ﮐﺮدم و داﺧﻞ ﺷﺪم. ﮐﻨﺎرش روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ. آرام ﭘﻠﮏ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ‬
                                                                                                          ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ زد.‬
                                                                 ‫"ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻗﻬﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد."‬
                                                                        ‫- ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﮐﯽ ﺧﺒﺮت ﮐﺮد؟‬
                                                                                          ‫ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻢ.‬
                                                                                                   ‫- داﻧﯿﺎر؟! ﺧﻮﺑﯽ؟‬
                                                                                            ‫ﺑﺎز ﻫﻢ او ﻧﮕﺮان ﻣﻦ ﺑﻮد.‬
                         ‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﭼﺸﻤﻢ روي ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﮐﻪ ﯾﺎدﮔﺎر روزﻫﺎي ﮐﺎرﮔﺮي اش ﺑﻮد ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                           ‫- ﭼﺮا ﺑﻬﻢ زﻧﮓ ﻧﺰدي؟ ﭼﺮا ﺧﺒﺮم ﻧﮑﺮدي؟‬
                                                                        ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺑﺪون ذره اي اﺧﻢ! ﺑﺪون ذره اي ﮐﯿﻨﻪ!‬
                                                      ‫- ﭼﯿﺰ ﻣﻬﻤﯽ ﻧﺒﻮد. اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ. ﺷﺎداب زﻧﮓ زد؟‬
                                                                         ‫ﺷﺎداب؟ ﻫﻤﺎن ﻣﻨﺸﯽ ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ و ﺑﭽﻪ ﺳﺎل؟‬
                                                                                                              ‫- ﻧﻪ!‬
                                                                                             ‫- ﭘﺲ ﭼﻄﻮر ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬
   ‫ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﺪادم. ﻟﺒﺨﻨﺪش ﺷﮑﻞ دﯾﮕﺮي ﮔﺮﻓﺖ. ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﮔﺸﺘﻪ ام و ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ام را ﺑﻪ زﺑﺎن ﻧﻤﯽ آورم.‬
                                                                            ‫- اﻻن ﺧﻮﺑﻢ. اﻣﺮوز و ﻓﺮدا ﻣﺮﺧﺺ ﻣﯿﺸﻢ.‬
‫ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ در ﺧﻮرد و ﺷﺎداب داﺧﻞ آﻣﺪ. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﻌﺪ زﯾﺮﻟﺐ ﺳﻼم ﮐﺮد و ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ‬
                                                              ‫ﮐﻪ آﯾﺎ ﺟﻮاﺑﺶ را ﻣﯽ دﻫﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ ﻧﺰدﯾﮏ دﯾﺎﮐﻮ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                           ‫- ا‪ ‬ﺑﯿﺪارﯾﻦ؟ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﯾﻦ؟‬
                                                                                    ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                   ‫- ﺧﻮﺑﻢ. دﯾﺸﺐ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ و ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ زﺣﻤﺖ دادم.‬
                                                                                ‫ﭘﺲ دﯾﺸﺐ اﯾﻦ دو ﻧﻔﺮ ﮐﻨﺎرش ﺑﻮدﻧﺪ.‬
‫- ﻧﻪ. اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﭼﯿﻪ! ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﺗﻮن ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ. ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺧﻮﻧﻪ ﭘﯿﺶ ﺷﺎدي. ﻣﻨﻢ رﻓﺘﻢ داروﻫﺎﺗﻮن رو ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
‫آﺧﻪ ﻣﯿﮕﻦ ﻓﻌﻼ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﺨﻮرﯾﻦ. واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ ﺳﺮم ﻏﺬاﯾﯽ ﺧﺎص ﺗﺠﻮﯾﺰ ﮐﺮدن ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ از ﺑﯿﺮون ﺗﻬﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
                                                                                  ‫اﻻن ﻣﯿﺎن واﺳﺘﻮن ﺗﺰرﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ.‬
                                                                                 ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                ‫- ﻣﻤﻨﻮن ﺧﺎﻧﻮم. اﯾﺸﺎا... ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ. ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﮐﻢ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ. داﻧﯿﺎر ﻫﺴﺖ.‬
                                                                                  ‫ﻣﺮدد ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                      ‫- آﺧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻮﻧﯿﻦ ﯾﻪ وﻗﺖ.‬
                                          ‫ﺣﺘﯽ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺮادري ﻣﻦ ﺷﮏ داﺷﺖ. ﺑﻪ او ﻧﻪ! ﺑﻪ ﺧﻮدم ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم.‬
                                                                      ‫- ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش. ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺮادرم اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ.‬
                                                                             ‫ﻓﻘﻂ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻪ ﺑﺮادري ام اﻋﺘﻘﺎد داﺷﺖ.‬
                                                                    ‫ﮐﯿﻒ ﮐﻮﻟﻪ اش را از روي ﺗﺨﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                        ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻦ ﺳﺎﻋﺖ ده ﮐﻼس دارم، اﻣﺎ ﺑﺎزم ﻣﯿﺎم ﺳﺮ ﻣﯽ زﻧﻢ.‬
‫ﺑﺎز ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ از دﯾﺎﮐﻮ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و رﻓﺖ. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺧﺮوج او از اﺗﺎق دﯾﺎﮐﻮ دﺳﺘﺶ را روي ﭘﺎي ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
        ‫- داﻧﯿﺎر ﺑﺮو ﭘﺬﯾﺮش. ﺑﺒﯿﻦ دﯾﺸﺐ ﭼﻘﺪر ﺧﺮج ﮐﺮدن. ﺑﻨﺪه ﺧﺪاﻫﺎ دﺳﺘﺸﻮن ﺗﻨﮕﻪ. ﻣﻮﻧﺪم ﭘﻮل ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻮ از ﮐﺠﺎ آوردن.‬
                                           ‫ﭘﻮل ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﺶ را ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻫﺎ ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﺮد ﺑﺮادر ﻣ‪‬ﺮده!‬

                                                                                                         ‫ﺷﺎداب:‬
     ‫- اَه! ﺷﺎداب! ﭼﻨﺪش! ﻫﻤﭽﯽ ﺿﺠﻪ ﻣﻮره ﻣﯽ ﮐﻨﻪ اﻧﮕﺎر ﺳﺮﻃﺎن ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎت داره. ﺑﺎﺑﺎ ﯾﻪ زﺧﻢ ﻣﻌﺪﺳﺖ دﯾﮕﻪ. ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                      ‫در اوج ﻏﺼﻪ ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                            ‫- ﭘﺮوﺳﺘﺎت! ﺑﯽ ﺳﻮاد!‬
                                                                                               ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ﺣﺎﻻ ﻫﺮﭼﯽ. ﻣﻬﻢ ﻫﻤﻮن ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎﺗﺸﻪ ﮐﻪ ﻣﺚ ﺑﻨﺰ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
                                                                                             ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                         ‫- ﭼﻘﺪر ﺗﻮ ﺑﯽ ادب و ﻣﻨﺤﺮﻓﯽ. ﻣﯿﮕﻢ اون ﯾﺎرو ﺧﻔﺎش ﺷﺒﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﻮد. ﻧﮕﺮاﻧﺸﻢ!‬
                                                                             ‫ﺟﺰوه را داﺧﻞ ﮐﯿﻔﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                      ‫- ﺧﺐ ﺑﺎﺷﻪ. ﺑﻪ اون ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﺠﺎوز ﮐﻨﻪ.‬
                                                            ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ و ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                       ‫- اﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﯾﺪم ﺑﺘﻮﻧﻪ ﻫﺎ. ﻣﻦ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                                  ‫ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                        ‫- ﺗﺒﺴﻢ!‬
                                                                                     ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺮد ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                             ‫- ﻫﺎ؟ ﭼﯿﻪ؟ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺑﺮادرش ﻧﮕﺮاﻧﺸﯽ؟‬
                                                                                          ‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﺧﺮوﺷﯿﺪم:‬
‫- ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ! ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ دﯾﺪﯾﺶ. اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر! ﺗﺎزه ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ دﯾﺸﺒﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﺠﺎﯾﺐ اﯾﻦ ﺑﻼ رو ﺳﺮ دﯾﺎﮐﻮ آورده، ﭼﻮن ﻫﻨﻮز ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ‬
‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻪ ﺑﻮدن ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ اون وﺿﻊ اﻓﺘﻀﺎح و داﻏﻮن ﺑﺮﮔﺸﺖ. اﮔﻪ دوﺑﺎره ﺑﺤﺜﺸﻮن ﺑﺸﻪ ﭼﯽ؟ دﮐﺘﺮ ﻣﯽ‬
                                                                                        ‫ﮔﻔﺖ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ واﺳﺶ ﺳﻤﻪ.‬
                     ‫ﮐﻮﻟﻪ اش را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ. آﺳﺘﯿﻦ ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﻢ را ﭼﺴﺒﯿﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا از ﮐﻼس ﺑﯿﺮون ﻣﯽ ﺑﺮد ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﺸﯿﻦ ﺑﯿﻨﯿﻢ. واﺳﻪ ﻣﻦ ﮐﺎﺳﻪ داغ ﺗﺮ از آش ﺷﺪه. اون دو ﺗﺎ ﺑﺮادرن ﺧﻮدﺷﻮﻧﻢ ﻣﯽ دوﻧﻦ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﺑﯿﺎن. ﺗﻮ ﭼﯽ‬
                                                                                                 ‫ﮐﺎره اي اﯾﻦ وﺳﻂ؟‬
                                                                              ‫آﺳﺘﯿﻨﻢ را از دﺳﺘﺶ ﻧﺠﺎت دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﭼﺮا ﻣﻨﻮ درك ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
                         ‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي زﻧﮓ اس ام اس ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻮﺷﯽ اش را از ﺟﯿﺒﺶ ﺑﯿﺮون آورد و ﺑﺎ ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                            ‫- درﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻋﺰﯾﺰم. درﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                       ‫آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                 ‫- ﻣﻦ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪارم اون ﺟﻮري درب و داﻏﻮن ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ.‬
                                                                        ‫ﮔﻮﺷﯽ را ﺗﻮي ﮐﯿﻔﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و زﯾﺮﻟﺐ ﻏﺮ زد:‬
                                                                 ‫- ﺳﺎﻟﯽ ﯾﻪ ﺑﺎر واﺳﻤﻮن اس ام اس ﻣﯿﺎد اوﻧﻢ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺗﯿﻪ.‬
                                                                                                            ‫داد زدم:‬
                                                                                   ‫- دارم ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻢ ﮐﻮدن.‬
                                                                                         ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﯾﻦ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ ﺣﺮف ﻧﯿﺴﺖ، ﭼﺮت و ﭘﺮﺗﻪ. اﮔﻪ اون دﯾﺎﮐﻮﺋﻪ ﯾﻪ ﺳﺮ ﺳﻮزن از اﯾﻦ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺗﻮ رو ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ دﻟﻢ‬
                                                                                                       ‫ﻧﻤﯽ ﺳﻮﺧﺖ.‬
                                                                   ‫ﮐﺎﻣﻞ ﭼﺮﺧﯿﺪ و رو در روﯾﻢ اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ﺧﺎﻧﻮم ﺷﺎداب "ﺣﻮاﺳﺖ" ﻫﺴﺖ ﮐﻪ اون اﺻﻼ "ﺣﻮاﺳﺶ" ﻧﯿﺴﺖ؟‬
                                                      ‫ﭼﺮا ﺗﻤﺎم ﮐﺎﺋﻨﺎت اﺻﺮار داﺷﺘﻨﺪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﻢ ﺑﮑﻮﺑﻨﺪ؟‬
                                                                                                    ‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                          ‫- ﺑﻠﻪ! ﺣﻮاﺳﻢ ﻫﺴﺖ، اﻣﺎ ﻣﮕﻪ دﺳﺖ ﺧﻮدﻣﻪ؟‬
                                                                 ‫ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺳﺮش را ﺑﻪ ﭼﭗ و راﺳﺖ ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                        ‫- واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ واﺳﺖ. ﺗﻮ دﯾﮕﻪ از دﺳﺖ رﻓﺘﯽ.‬
                                                                                                            ‫****‬
‫ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﭼﻨﺪ اﻣﻀﺎي ﻓﻮري ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن رﻓﺘﻢ. داﻧﯿﺎر روي ﺗﺨﺖ ﮐﻨﺎري ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را دراز ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﯿﻠﻢ ﻣﯽ‬
                  ‫دﯾﺪﻧﺪ. ﺑﺎ ﻟﺬت ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﺟﺪي دﯾﺎﮐﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و داﺧﻞ ﺷﺪم. آﻫﺴﺘﻪ ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                        ‫- ﺑﻪ ﺑﻪ! داﻧﯿﺎر ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ اوﻣﺪه.‬
                                                                      ‫داﻧﯿﺎر ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                ‫- ﭼﻄﻮري ﺧﻮﺷﺤﺎل؟‬
                                             ‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد؟ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺷﺤﺎل؟ ﻣﺮدك ﺑﯽ ادب! ﭼﻪ زود ﻫﻢ ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪ ﺷﺪ.‬
                                                                                                         ‫ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                    ‫- اﺳﻢ ﻣﻦ ﺷﺎداﺑﻪ.‬
                                                                                       ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎري زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                   ‫- ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟ ﻫﻤﻮﻧﻪ دﯾﮕﻪ.‬
                                                                                                 ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                          ‫- ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻧﺬار. ﺑﯿﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
                                                                                         ‫روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                           ‫- ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ؟‬
                                                                           ‫ﺑﺎ دﻟﻨﺸﯿﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﮔﻔﺖ:‬
                                              ‫- ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻣﻬﺮﺑﻮن و دﻟﺴﻮز ﻣﺜﻞ ﺗﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ و ﺧﻮب ﻧﺒﺎﺷﻢ؟‬
‫ﻫﻤﺎن ﯾﮏ ذره دﻟﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد از دﺳﺖ رﻓﺖ. آن وﻗﺖ ﺗﺒﺴﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺣﻮاﺳﺶ ﻧﯿﺴﺖ. ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﺪا! ﺑﯽ‬
                                                           ‫اﺧﺘﯿﺎر ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ داﻧﯿﺎر و ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮐﺶ آﻣﺪه اش ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                     ‫- ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ. اﯾﻦ ﭘﺮوﻧﺪه ﻫﺎ رو آوردم واﺳﻪ اﻣﻀﺎ.‬
                                                                                     ‫ﺧﻮدﮐﺎري از دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                             ‫- ﻻزم ﻧﺒﻮد ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨﺎ ﺑﯿﺎي. ﻓﺮدا ﻣﺮﺧﺺ ﻣﯿﺸﻢ.‬
                                                                                                        ‫ﺑﯽ ﻫﻮا ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- ﻧﻪ. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدﺗﻮن اوﻣﺪم.‬
                               ‫داﻧﯿﺎر ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ. ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ اﯾﻦ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻧﻔﺮت اﻧﮕﯿﺰ؟‬
                                                                   ‫دﯾﺎﮐﻮ ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ، اﻣﺎ اﯾﻦ ﺧﻨﺪه ﮐﺠﺎ و آن ﺧﻨﺪه ﮐﺠﺎ؟‬
         ‫- ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺧﺎﻧﻮم ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ.ﺣﺎﻻ ﭘﺎﺷﻮ ﯾﻪ ﭼﺎي واﺳﻪ ﺧﻮدم و ﺧﻮدت ﺑﺮﯾﺰ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺗﻮ در ﺑﺮه ﻫﻢ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﻣﻦ.‬
                                                                                                            ‫آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- آﺧﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﺨﻮرﯾﻦ.‬
 ‫ﮐﺎش اﯾﻦ ﻃﻮر ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﻤﯽ زد. ﮐﺎش اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. دﺳﺖ ﭘﺎﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﺪم زﯾﺮ ﻧﮕﺎه ﻫﺎي ﻋﻤﯿﻖ و ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎي ﺟﺬاﺑﺶ!‬
                                                                                      ‫- ﻣﺎﯾﻌﺎت ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاره. ﻧﺘﺮس!‬
            ‫از ﻓﻼﺳﮏ روي ﻣﯿﺰ ﭼﺎي رﯾﺨﺘﻢ و ﺑﻪ دﺳﺘﺶ دادم. ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻢ. ﻗﻨﺪ ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺮدم. ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                         ‫- ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﻗﻨﺪم ﺟﺰء ﻣﺎﯾﻌﺎت ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯿﺸﻪ؟‬
    ‫ﺗﺎ ﺑﻨﺎﮔﻮﺷﻢ ﺳﺮخ ﺷﺪ. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ زﯾﺮﻟﺒﯽ ﮔﻔﺘﻢ و ﻗﻨﺪان را ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻢ. درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻗﺖ ﭘﺮوﻧﺪه ﻫﺎ را ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                 ‫- ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﺮﻧﺪاﺷﺘﯽ؟‬
                                                                                                          ‫آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                ‫- ﻣﻨﻢ ﺗﻠﺦ ﻣﯽ ﺧﻮرم.‬
                     ‫و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﭘﻠﮏ زدﻧﯽ دﺳﺖ از ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﺶ ﺑﺮدارم، ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﭼﺎي ﻋﻤﺮم را ﻧﻮﺷﯿﺪم.‬
                     ‫و ﮐﺴﯽ ﭼﻪ ﻣﯽ داﻧﺪ ﮐﻪ "ﺑﺎ ﻓﻨﺠﺎﻧﯽ ﭼﺎي ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮان " "ﻣﺴﺖ" ﺷﺪ. "اﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺷﺪ!"‬

                                                                                                              ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
       ‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺷﺮﮐﺖ ﭘﺎرك ﮐﺮدم و ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ را از ﺟﯿﺒﻢ در آوردم و ﺷﻤﺎره دﻓﺘﺮ را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺻﺪاي ﻇﺮﯾﻒ ﺷﺎداب ﺧﻨﺪه ﺑﺮ ﻟﺒﻢ آورد.‬
                                                                                              ‫- ﺷﺮﮐﺖ‪ ‬ﻧﻤﺎ. ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ.‬
                                                                              ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯽ ام ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                             ‫- ﻣﻨﻢ ﺷﺎداب. دم ﺷﺮﮐﺘﻢ. ﺑﭙﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺪ ﺟﺎ ﭘﺎرك ﮐﺮدم.‬
                                                                       ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺳﻮاﻟﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                            ‫- ﭼﺸﻢ.‬
‫ﮐﻤﺘﺮ از ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﺧﻮدش را رﺳﺎﻧﺪ. از ﺻﻮرت ﻗﺮﻣﺰ و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زدﻧﺶ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ زﯾﺎدي ﺑﻪ ﺧﺮج داده. ﮐﻨﺎر ﻣﺎﺷﯿﻦ‬
‫اﯾﺴﺘﺎد، ﻣﻨﺘﻈﺮ و ﻣﺘﻌﺠﺐ! ﺧﻢ ﺷﺪم. دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﮐﺸﯿﺪم و در را ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺎز ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﻌﻠﻞ ﺳﻮار ﺷﺪ و آرام ﺳﻼم ﮐﺮد. ﺟﻮاﺑﺶ‬
                                                        ‫را دادم و ﺳﺮﯾﻊ راه اﻓﺘﺎدم. ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ و ﻣﻈﻠﻮم ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                                                                      ‫- ﭼﯿﺰي ﺷﺪه؟‬
                                                                             ‫ﺻﺪاي ﺿﺒﻂ را اﻧﺪﮐﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                           ‫- ﻧﻪ. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮﺳﻮﻧﻤﺖ.‬
                                                                                        ‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                        ‫- ﺷﻤﺎ ﭼﺮا زﺣﻤﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﻦ؟ ﺧﻮدم ﻣﯽ رﻓﺘﻢ.‬
                                  ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﺟﻮاب ﻧﺪادم. ﺑﻨﺪ ﮐﻮﻟﻪ اش را دور دﺳﺘﺶ ﭘﯿﭽﺎﻧﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮي ﮔﻔﺖ:‬
                                                                    ‫- ﻗﺮﺻﺎﺗﻮن رو ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻦ؟ ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺑﻬﺘﺮه؟‬
                                     ‫اي ﺧﺪا! ﭼﻘﺪر اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد. ﺣﺘﯽ اﯾﻦ ﺳﻮال ﺳﺎده را ﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﺮم ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                                             ‫- ﺧﻮﺑﻢ. ﺑﻬﺘﺮم ﻣﯿﺸﻢ.‬
                                                 ‫"ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ" ش را ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺷﻨﯿﺪم و ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم. ﻧﺰدﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                           ‫- ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭘﯿﺎده ﻣﯿﺸﻢ.‬
                                                                                   ‫ﺗﺮﻣﺰ ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪم.‬
                                                                                ‫- ﯾﻌﻨﯽ دﻋﻮﺗﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﯿﺎم داﺧﻞ؟‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺗﺎ آﺧﺮﯾﻦ درﺟﻪ ﮔﺮد ﺷﺪ و رﻧﮓ از روﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ در ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﺪي ﻗﺮارش داده ام. ﺑﺎ آراﻣﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم و‬
                                                                                                            ‫ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- زﯾﺎد ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻢ.‬
                                                                                       ‫ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                       ‫- ﻧﻪ، ﻧﻪ! ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﻦ. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﯿﻢ.‬
‫ﭘﯿﭽﯿﺪم و درﺳﺖ دم در ﺗﺮﻣﺰ ﮐﺮدم. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮔﻔﺖ و زودﺗﺮ از ﻣﻦ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺎت ﺷﺘﺎﺑﺰده اش ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم و‬
‫ﺟﻌﺒﻪ ﻫﺎ را از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﮐﺮدم و داﺧﻞ ﺣﯿﺎط ﭼﯿﺪم. ﺷﺎداب و ﻣﺎدرش ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪﻧﺪ. ﺳﻼم ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ و ﺧﻮﺷﺮوﯾﯽ‬
                                                                                                 ‫ﺟﻮاب داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                               ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮش اوﻣﺪي ﭘﺴﺮم. ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ.‬
‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ دور و ﺑﺮم ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ ﮐﻔﺸﻢ را ﮐﻨﺪم و داﺧﻞ ﺷﺪم. ﺧﺎﻧﻪ اي ﮐﻮﭼﮏ و ﺳﺎده و ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﺣﺪي ﻣﺤﻘﺮ، اﻣﺎ ﺗﻤﯿﺰ و‬
‫ﻣﺮﺗﺐ. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻧﭽﺮﺧﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا اﺣﺴﺎس ﺷﺮم ﮐﻨﻨﺪ و در اوﻟﯿﻦ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻌﺎرﻓﻢ ﮐﺮدﻧﺪ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﻪ ﭘﺸﺘﯽ ﺗﮑﯿﻪ‬
                                                                                                            ‫دادم.‬
                                                                                 ‫- ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره ﭘﺴﺮم؟ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪي؟‬
                                                                                         ‫ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮم.‬
‫اﻟﺤﻤﺪﻟﻠﻬﯽ ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ ﺣﺪس ﻣﯽ زدم آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ رﻓﺖ. ﺻﺪاﯾﯽ از ﮐﻨﺎر ﮔﻮﺷﻢ ﺳﻼم ﮐﺮد. ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻪ ﻇﺮاﻓﺖ ﺻﺪاي‬
‫ﺷﺎداب. ﺳﺮم را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و دﺧﺘﺮ ﭼﻬﺎرده ﭘﺎﻧﺰده ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻮﭼﮏ و رﯾﺰ ﻧﻘﺸﯽ را دﯾﺪم ﮐﻪ درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺧﻮاﻫﺮش ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ و ﻣﺘﯿﻦ‬
‫اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﺷﺎل ﺻﻮرﺗﯽ اش را ﻣﺤﮑﻢ دور ﮔﺮدﻧﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ دﺳﺘﻪ اي از ﻣﻮﻫﺎي ﻟﺨﺖ و ﺷﺒﺮﻧﮕﺶ ﺻﻮرﺗﺶ را‬
                                                                    ‫ﻗﺎب ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. دﻟﻢ در ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                           ‫- ﺳﻼم. ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺎدي ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺎﺷﯿﻦ ﻧﻪ؟‬
                                                                                                  ‫ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                               ‫- ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﻦ؟‬
                                                                                        ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺷﺎداب ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                           ‫- ﺑﻠﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ. ﺷﺎداب ﺧﯿﻠﯽ ازت ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ دوﺳﺘﺖ داره.‬
‫ﺑﺮﻗﯽ در ﭼﺸﻤﺎن زﯾﺒﺎﯾﺶ ﺟﻬﯿﺪ و ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه ﺑﺎز ﺷﺪ. ﺷﺎداب ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ و دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﻨﺎر ﺧﻮدش ﻧﺸﺎﻧﺪ. ﺑﯽ‬
          ‫اﺧﺘﯿﺎر ﻧﮕﺎﻫﻢ از ﻟﺒﺎس ﻋﺮوس ﻫﺎي ﮐﻨﺎر اﺗﺎق و ﭼﺮخ ﺧﯿﺎﻃﯽ ﻓﮑﺴﺘﻨﯽ و ﻓﺮﺳﻮده ﺑﻪ در ﺑﺴﺘﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- ﮐﻼس ﭼﻨﺪﻣﯽ ﺷﺎدي ﺧﺎﻧﻮم؟‬
                                                                                                      ‫- اول دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن.‬
                                                                                ‫- ﺗﻮام ﻣﺜﻞ ﺧﻮاﻫﺮت درﺳﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
                                                                                                 ‫ﺑﺎ ﺷﻮق ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                            ‫- آره، وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام دﻧﺪون ﭘﺰﺷﮏ ﺑﺸﻢ.‬
                                                                                                              ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
                                                 ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎﻟﯿﻪ. ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ از ﺣﺎﻻ واﺳﻪ اون دﻧﺪون ﻋﻘﻞ ﻧﻬﻔﺘﻢ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﮕﯿﺮم.‬
‫او ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺑﺎ ﻣﺘﺎﻧﺖ، ﺑﺎ آراﻣﺶ! ﭼﻘﺪر ﻫﻤﻪ اﻋﻀﺎي اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮاده آرام ﺑﻮدﻧﺪ. ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻼﺗﺸﺎن ﻫﺮﮐﺪام ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﺣﺲ‬
                                                                            ‫آراﻣﺶ را ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﺨﺎﻃﺒﺸﺎن اﻟﻘﺎ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ.‬
‫ﻣﺎدر ﺧﺎﻧﻮاده در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﺎدر ﻧﻤﺎز ﺳﻔﯿﺪش را ﺑﻪ دﻧﺪان ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺳﯿﻨﯽ ﭼﺎي از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ. ﺷﺎداب از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و‬
                                     ‫ﺳﯿﻨﯽ را از دﺳﺖ ﻣﺎدرش ﻗﺎﭘﯿﺪ. ﺣﯿﻦ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻓﻨﺠﺎن ﺗﻤﯿﺰ و ﺑﺮاق را ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                       ‫- ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﺑﺎ زﺣﻤﺘﺎي ﻣﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﯿﺎﯾﺶ؟‬
                                                                        ‫ﻧﺸﺴﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ زاﻧﻮاﻧﺶ را ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                 ‫- ﮐﺪوم زﺣﻤﺖ ﭘﺴﺮم؟ ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺷﺎداب ﺟﻮﯾﺎي ﺣﺎﻟﺖ ﻫﺴﺘﻢ. ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﺻﺤﯿﺢ و ﺳﻼﻣﺖ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ.‬
                        ‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﭼﻬﺮه درد ﮐﺸﯿﺪه اﯾﻦ زن را ﺑﺎ ﻣﺎدرم ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﮐﺮدم و ﺗﻔﺎوت ﭼﻨﺪاﻧﯽ ﻧﺪﯾﺪم. ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﮔﻔﺘﻢ:‬
                      ‫- ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻣﺎدر ﺟﺎن. اﯾﺸﺎا... ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ. اﻻﻧﻢ ﻏﺮض از ﻣﺰاﺣﻤﺖ اداي ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ از دﯾﻨﻤﻪ.‬
                               ‫ﭘﺎﮐﺘﯽ از ﺟﯿﺒﻢ در آوردم و ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻧﻬﺎدم. ﺣﺎوي ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن و دارو ﺑﻮد. ﺑﺪون ﮐﻢ و زﯾﺎد.‬
                      ‫- اﯾﻦ ﭘﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﺮدﯾﻦ. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﮔﻪ دﯾﺮ ﺷﺪ. ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪم.‬
                                                                                      ‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را درﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
     ‫- اﯾﻦ ﭼﯽ ﮐﺎرﯾﻪ ﭘﺴﺮم؟ درﺳﺘﻪ دﺳﺘﻢ ﺗﻨﮕﻪ وﻟﯽ ﻫﻨﻮز اون ﻗﺪر ﭘﺎﻫﺎم ﻗﻮت دارن ﮐﻪ ﭘﻮﻟﯽ رو ﮐﻪ در راه ﺧﺪا دادم ﭘﺲ ﻧﮕﯿﺮم.‬
                                ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم. از ﻣﺎدري ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻋﺰت ﻧﻔﺴﯽ، ﺑﺎﯾﺪ دﺧﺘﺮي ﻣﺜﻞ ﺷﺎداب ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬
       ‫- اﺟﺮ ﮐﺎرﺗﻮن ﻣﺤﻔﻮﻇﻪ ﻣﺎدر ﺟﻮن، اﻣﺎ ﮐﺪوم ﭘﺴﺮﯾﻪ ﮐﻪ ﻏﯿﺮﺗﺶ اﺟﺎزه ﺑﺪه ﻣﺎدر و ﺧﻮاﻫﺮاش ﺧﺮج دوا و درﻣﻮﻧﺶ رو ﺑﺪن؟‬
            ‫ﭼﺸﻤﺎن ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﺷﺎن ﭼﺮاﻏﺎﻧﯽ ﺷﺪ. ﭼﻘﺪر ﯾﮏ ﺣﺮف ﺳﺎده ﺑﻪ دﻟﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺧﺎﻧﻢ ﻧﯿﺎﯾﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬
                                                                                        ‫- زﻧﺪه ﺑﺎﺷﯽ ﭘﺴﺮم. زﻧﺪه ﺑﺎﺷﯽ.‬
    ‫- اﯾﻦ ﭘﻮل ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﯽ ﮐﻢ و ﮐﺎﺳﺘﻪ، اﻣﺎ واﺳﻪ ﻗﺪرداﻧﯽ ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺎدوي ﻧﺎﻗﺎﺑﻞ واﺳﺘﻮن ﺧﺮﯾﺪم. اﺟﺎزه ﻣﯿﺪﯾﻦ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﻣﻬﻠﺖ اﻋﺘﺮاض ﻧﺪادم. ﺑﻪ ﺣﯿﺎط رﻓﺘﻢ و ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎ را ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ داﺧﻞ آوردم. ﺟﻌﺒﻪ ﭼﺮخ ﺧﯿﺎﻃﯽ را ﺟﻠﻮي دﺳﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﻧﯿﺎﯾﺶ‬
                                                                                                      ‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                         ‫- اﯾﻦ ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ و ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎدراﻧﻪ ﺑﯽ درﯾﻐﺘﻮن.‬
                                                                                      ‫ﺟﻌﺒﻪ ﻟﺐ ﺗﺎپ را ﺑﻪ ﺷﺎداب دادم.‬
                                 ‫- اﯾﻨﻢ واﺳﻪ ﺷﺎداب ﺧﺎﻧﻮم ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﻗﻮل داده ﺑﻮدم اﮔﻪ ﻓﺘﻮﺷﺎپ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮه ﺑﻬﺶ ﺟﺎﯾﺰه ﺑﺪم.‬
                                                                                           ‫ﭼﺸﻤﮑﯽ زدم و اداﻣﻪ دادم:‬
 ‫- اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻨﻮز ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ، اﻣﺎ ﭼﻮن ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺗﻼش ﮐﺮده و از دﺳﺘﺶ راﺿﯽ ﺑﻮدم ﺟﺎﯾﺰه ش رو ﭘﯿﺶ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺪم.‬
                                 ‫ﮐﻮﻟﻪ ي ﺳﻮرﻣﻪ اي را ﻫﻢ ﮐﻪ ﭘﺮ از اﻧﻮاع و اﻗﺴﺎم ﻟﻮازم ﻧﻮﺷﺘﺎري ﺑﻮد ﺑﻪ ﺷﺎدي دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                ‫- اﯾﻨﻢ اﺑﺰار ﮐﺎر ﺧﺎﻧﻮم دﮐﺘﺮ آﯾﻨﺪه ﻣﻮن.‬
                                                                                          ‫ﻣﺎدر ﺷﺎداب ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- اﯾﻦ ﮐﺎرا ﭼﯿﻪ ﭘﺴﺮم؟ ﻣﺎ ...‬
                                                              ‫دﺳﺘﻢ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم و ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- اﮔﻪ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﻨﯿﻦ دﻟﺨﻮر ﻣﯿﺸﻢ. ﮐﺎري ﮐﻪ ﺷﻤﺎ واﺳﻪ ﻣﻦ ﮐﺮدﯾﻦ ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯽ ﻗﺎﺑﻞ اﻧﺪازه ﮔﯿﺮي و ﻗﺪرداﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﯾﻦ ﺟﻮري‬
                                                             ‫ﺣﺪاﻗﻞ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻤﯽ از زﺣﻤﺘﺎﺗﻮن رو ﺟﺒﺮان ﮐﺮدم.‬
                                             ‫- آﺧﻪ ﻣﮕﻪ ﻣﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدﯾﻢ؟ ﻫﺮ ﮐﯽ دﯾﮕﻪ ﺟﺎي ﻣﺎ ﺑﻮد ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎرو ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ﻧﻪ! اﻧﮕﺎر ﻣﺎدر ﺷﺎداب ﻫﻢ ﻣﺜﻞ دﺧﺘﺮاﻧﺶ ﺳﺎده ﺑﻮد و از دﻧﯿﺎي ﺑﯿﺮون ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ. اﻧﮕﺎر ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ دوره اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ و‬
         ‫ﻣﺮدم اﯾﻦ روزﻫﺎي ﻣﻤﻠﮑﺘﻢ ﺣﺘﯽ اﮔﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ را در ﺣﺎل ﺟﺎن دادن ﺑﺒﯿﻨﺪ از ﺗﺮس ﻋﻮاﻗﺒﺶ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻧﺪ و ﻣﯽ ﮔﺬرﻧﺪ.‬
                                                                                                 ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                ‫- ﺷﻤﺎ ﯾﺎد ﻣﺎدر و ﺧﻮاﻫﺮﻣﻮ واﺳﻢ زﻧﺪه ﮐﺮدﯾﻦ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرو ﺑﮑﻨﻪ؟‬
                                                                                     ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ رﺿﺎﯾﺘﻤﻨﺪاﻧﻪ اي زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- ﺧﺪا ﻣﺎدر و ﺧﻮاﻫﺮت رو رﺣﻤﺖ ﮐﻨﻪ ﭘﺴﺮم.‬
                                                     ‫ﭼﯿﺰي در ﮔﻠﻮﯾﻢ ﭼﻨﮓ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﻐﺾ ﺑﻮد ﺷﺎﯾﺪ و ﯾﺎ ... ﻋﺬاب وﺟﺪان!‬

                                                                                                              ‫ﺷﺎداب:‬
                                                                             ‫- ﭼﯿﻪ ﺷﺎداب؟ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻎ ﮐﺮدي؟‬
                                           ‫ﺑﻪ ﺷﺎدي ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزرﺳﯽ ﮐﯿﻒ ﺟﺪﯾﺪش ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ.‬
                                                                                              ‫ﻣﺎدر ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                          ‫- از دﺳﺖ ﺗﻮ. از ﺳﺮ ﺷﺐ ﯾﻪ ﺳﺮ داري ﻫﻤﯿﻨﻮ ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
                                                                      ‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺗﮑﯿﻪ ام را از دﯾﻮار ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻗﯿﻤﺖ ﻫﻤﻪ اﯾﻨﺎ ﭼﻘﺪره؟ ارزون ﺗﺮﯾﻨﺶ ﻫﻤﻮن ﮐﯿﻒ و وﺳﺎﯾﻞ ﺷﺎدﯾﻪ ﮐﻪ ﮐﻢِ ﮐﻢ 007- 006 ﺗﻮﻣﻦ ﭘﻮل ﺑﺎﺑﺘﺶ داده.‬
                                                        ‫اﯾﻦ ﭼﺮخ و ﻟﭗ ﺗﺎپ ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮت واﺳﻪ ﺗﺸﮑﺮ زﯾﺎد ﻧﯿﺴﺖ؟‬
             ‫ﻣﺎدر ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ زد. ﻟﺒﺎس ﭘﺴﺘﻪ اي رﻧﮓ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻣﻨﺠﻮق ﻫﺎ و ﻣﻠﯿﻠﻪ ﻫﺎ را از ﺳﻮزن رد ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﺎدر ﺟﻮن؟ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه اوﻣﺪه. ﺑﺎ اون ﺣﺎﻟﺶ ﭼﺮخ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ رو ﺑﻐﻞ زده و آورده. دﯾﺪي ﮐﻪ‬
‫ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﻧﺸﺪ. ﭼﻪ ﺟﻮري ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮﭼﯽ ﺧﺮﯾﺪي ﺑﺮدار و ﺑﺒﺮ. زﺷﺖ ﺑﻮد. ﺗﻮ ﻋﻤﻞ اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻢ. وﮔﺮﻧﻪ‬
                                 ‫ﺧﻮدت ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ. ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺻﺪﻗﻪ ﻗﺒﻮل ﮐﺮدم ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺎر دوﻣﻢ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
                                     ‫ﺑﺎ اﺧﻢ روﯾﻢ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم. ﻣﺎدر ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﺧﻢ ﺷﺪ و از ﺑﺎﻻي ﻋﯿﻨﮑﺶ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد.‬
‫- ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﭼﯿﺰي ﻧﺸﺪه. ﯾﻪ ﺟﻮري ﺟﺒﺮان ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاي واﺳﺶ ﺷﺎل ﮔﺮدن ﺑﺒﺎﻓﻢ؟ ﭘﯿﺮﻫﻦ ﻣﺮدوﻧﻪ ﻫﻢ ﺑﻠﺪم. ﻣﯽ ﺧﻮاي‬
                                                                                                      ‫واﺳﺶ ﺑﺪوزم؟‬
                                                                                               ‫ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- ﺷﺎل ﮔﺮدن و ﭘﯿﺮﻫﻦ واﺳﻪ ﺟﺒﺮان اﯾﻨﺎ؟‬
                                              ‫و ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﺮخ ﺧﯿﺎﻃﯽ و ﻟﭗ ﺗﺎپ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم اﺷﺎره ﮐﺮدم.‬
                                                   ‫ﻣﺎدر از ﺗﻨﺪي ﻣﻦ ﻟﺐ ﺑﺮﭼﯿﺪ و ﺳﺮش را ﺑﻪ زﯾﺮ اﻧﺪاﺧﺖ و آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                  ‫- ﻧﻪ، وﻟﯽ ﺧﺐ ﻣﻨﻢ و‪‬ﺳﻌﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻗﺪره ﻣﺎدر ﺟﻮن! ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﺑﻪ دﺳﺘﺎن ﻟﺮزان و ﺳﺮ ﻓﺮواﻓﮑﻨﺪه اش ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﻗﻠﺒﻢ ﮔﺮﻓﺖ. از ﺧﻮدم ﺑﺪم آﻣﺪ. روي زﻣﯿﻦ ﺧﺰﯾﺪم و ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ. دﺳﺘﻢ را‬
                                                                                       ‫روي دﺳﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ. ﻏﻠﻂ ﮐﺮدم داد زدم. ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻨﺘﺮﻟﻢ رو از دﺳﺖ دادم.‬
                                                                             ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻣﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺟﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪي زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻦ! وﻟﯽ اﻣﺸﺐ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻢ رو ﺣﺮف اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ. وﻗﺘﯽ اون‬
‫ﺟﻮري ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎم زل زد ﺣﺲ ﮐﺮدم واﻗﻌﺎ ﭘﺴﺮﻣﻪ. دﻟﻢ ﻧﯿﻮﻣﺪ ﺑﺎ اون ﻣﺮﯾﺾ اﺣﻮاﻟﯿﺶ دﺳﺖ رد ﺑﻪ ﺳﯿﻨﺶ ﺑﺰﻧﻢ. ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺣﺘﻤﺎ ﮐﻪ‬
‫ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺎﻟﯽ واﺳﺶ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﯿﻢ. ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺗﻮاﻧﺎﯾﯿﺶ. اﺻﻼ از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ذره ﺑﯿﺸﺘﺮ واﺳﺖ ﻏﺬا ﻣﯽ ذارم ﮐﻪ‬
‫ﺳﻬﻢ اوﻧﻢ ﺑﺪي. از ﺑﺲ از اﯾﻦ آت و آﺷﻐﺎﻻي رﺳﺘﻮراﻧﺎ رو ﺧﻮرده ﻣﻌﺪش ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﺎل و روز اﻓﺘﺎده. ﯾﻪ ﻣﺪت ﻏﺬاي ﺧﻮﻧﮕﯽ ﺑﺨﻮره‬
                                                                                ‫ﺣﺎﻟﺸﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯿﺸﻪ. ﺧﻮﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري؟‬
                       ‫ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﻧﻢ زﯾﺮ ﭘﻠﮑﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺗﻮي آﻏﻮﺷﺶ ﻓﺮو رﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دﻟﺨﻮﺷﯽ اش ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                ‫- آره ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ. اﯾﻦ ﺟﻮري ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ.‬
                                                                                   ‫دﺳﺘﯽ روي ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺗﺎزه ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺣﺎل و روز اﻻﻧﻤﻮن ﻧﮑﻦ. ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﺪرﮐﺖ رو ﺑﮕﯿﺮي، ﻣﻬﻨﺪس ﺑﺸﯽ، دﺳﺖ و ﺑﺎﻟﻤﻮن ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ. اون ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻮدت‬
                                                                    ‫ﻫﺮﺟﻮري ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺟﻮاب ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ رو ﺑﺪه.‬
                                                      ‫ﺳﺮم را ﺗﻮي ﺳﯿﻨﻪ اش ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮدم. ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻮﺳﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- دﯾﮕﻪ ﻏﺼﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮري؟‬
                                                                            ‫ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻧﺤﯿﻔﺶ ﭼﺴﺒﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                ‫- وﻗﺘﯽ ﺗﻮ رو دارم ﻏﺼﻪ ﭼﯿﻮ ﺑﺨﻮرم؟‬
                                                                           ‫ﺷﺎدي ﻫﻢ روي زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- ﭘﺲ ﻣﻦ ﭼﯽ؟‬
‫ﻣﺎدر دﺳﺖ ﭼﭙﺶ را دراز ﮐﺮد و او را ﻫﻢ در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻮﻫﺎﯾﻤﺎن را ﺑﻮﺳﯿﺪ. آراﻣﺶ ﺑﻪ وﺟﻮدم ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻋﻠﯽ رﻏﻢ‬
‫دﻟﺨﻮري ﻫﺎﯾﻢ ﺷﺐ ﻓﻮق اﻟﻌﺎده اي ﺑﻮد. دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ آﻣﺪ. ﺑﺎ ﺻﻤﯿﻤﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﺮ ﮐﻨﺎرﻣﺎن ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺪون‬
‫ﻫﯿﭻ ﺗﻌﺠﺐ و ﺗﺮﺣﻤﯽ از ﺳﺎدﮔﯽ زﻧﺪﮔﯿﻤﺎن ﻟﺬت ﺑﺮد. اﯾﻦ را از ﺧﻨﺪه ﻫﺎي ﺑﯽ ﻏﻞ و ﻏﺶ و ﺳﺮ زﻧﺪه اش ﻓﻬﻤﯿﺪم و ﻏﺮق ﺧﻮﺷﯽ‬
‫ﺑﻮدم از ﻫﻮش ﺑﺎﻻﯾﺶ ﺟﻬﺖ اﯾﺠﺎد اﻋﺘﻤﺎد و اﻃﻤﯿﻨﺎن در ﻣﺎدر ﺣﺴﺎس و ﻧﮕﺮان ﻣﻦ. ﻗﻄﻌﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻫﻤﺎن راﺑﻄﻪ ﺧﻮاﻫﺮ و‬
                                                                   ‫ﺑﺮادري ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺧﯿﺎل ﻣﺎدرم را راﺣﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد.‬
                                               ‫ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل اﮐﺜﺮ ﻣﺮدﻫﺎ از ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﮑﻞ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ دﯾﮕﺮ!‬

                                                                                                             ‫داﻧﯿﺎر:‬
                                                                ‫ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ و ﺧﺴﺘﻪ دﮐﻤﻪ اﺗﺼﺎل ﺗﻤﺎس را زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                             ‫- ﺑﻠﻪ؟‬
                                                              ‫ﺻﺪاي زﯾﺮ و ﮔﺎﻫﯽ اﻋﺼﺎب ﺧﺮدﮐﻦ ﻣﻬﺘﺎ در ﮔﻮﺷﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪ.‬
                                                                ‫- ﭼﻪ ﻋﺠﺐ آﻗﺎ! ﺑﺎﻻﺧﺮه اﯾﻦ ﮔﻮﺷﯿﺘﻮن رو ﺟﻮاب دادﯾﻦ.‬
                                                                                ‫ﭼﻘﺪر از اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺗﮑﺮاري ﺑﯿﺰار ﺑﻮدم.‬
                                                                           ‫- ﻣﻬﺘﺎ ﻣﻦ اﻻن وﻗﺖ ﻧﺪارم. ﮐﺎرت رو ﺑﮕﻮ.‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                               ‫- ﭘﺲ ﺗﻮ ﮐﯽ واﺳﻪ ﻣﻦ وﻗﺖ داري؟ ﺷﺒﺎ؟ ﺗﻮ رﺧﺘﺨﻮاب؟‬
                                                                                                ‫ﭘﻮﻓﯽ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻫﻤﻮﻧﻢ ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﻣﯿﺸﻢ.‬
                                                       ‫از ﺻﺪاي ﺟﯿﻐﺶ ﮔﻮﺷﻢ آزرده ﺷﺪ. ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ را ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ.‬
         ‫- ﺳﺮ ﻣﻦ ﻣﻨﺖ ﻣﯽ ذاري؟ اﺻﻼ از ﮐﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮﻧﻮاده دوﺳﺖ ﺷﺪي ﮐﻪ از ور دل اون ﺑﺮادرت ﺟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮري؟‬
‫ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﮐﺴﯽ در ﻣﻮرد ﺧﺎﻧﻮاده ام ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ ﯾﺎ ﮐﻼ ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﺳﺮدي ﺟﻮاب‬
                                                                                                            ‫دادم:‬
                                 ‫- اﯾﻨﺶ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺑﻮط ﻧﯿﺴﺖ. ﯾﻪ ﺑﺎر ﮔﻔﺘﻢ ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﯿﺎم. ﻻزﻣﻪ ﺑﺎزم ﺗﮑﺮار ﮐﻨﻢ؟‬
                                                                           ‫ﺣﺮﺻﺶ را ﺗﻮي ﮔﻮﺷﯽ ﻓﻮت ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                ‫- ﻣﻦ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﺣﺎﻟﯿﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﯾﺎ اﻣﺸﺐ ﻣﯿﺎي ﯾﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺗﻤﻮﻣﻪ.‬
                                                                                           ‫ﻫﻪ! ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺮا.‬
                                                                                          ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺗﻤﻮﻣﻪ.‬
                                                                                                      ‫ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ.‬
                                                                                                         ‫- داﻧﯿﺎر!‬
‫ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم و ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪم. ﻣﻬﺘﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﯿﭻ زﻧﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺷﺶ ﻣﺎه راﺑﻄﻪ داﺷﺖ، ﭼﻮن ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﯿﺒﯽ‬
                                                                                         ‫ﻣﺘﻮﻗﻊ و ﻃﻠﺒﮑﺎر ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ.‬
‫وارد ﺳﺎﻟﻦ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق دﯾﺎﮐﻮ ﺷﺪم. آﺧﺮ وﻗﺖ ﺑﻮد و ﺷﺮﮐﺖ ﺧﻠﻮت. ﺷﺎداب ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰش ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﺳﺮش را ﺗﻮي ﮐﺘﺎب و‬
‫دﻓﺘﺮش ﻓﺮو ﺑﺮده ﺑﻮد. از اﺧﻢ ﻫﺎي درﻫﻤﺶ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪه. ﺑﺎ دﺳﺖ ﭼﭙﺶ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش را ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﺑﺎ دﺳﺖ‬
‫راﺳﺖ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﯾﺎدداﺷﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺧﻂ ﻣﯽ زد. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻢ اﺻﻮاﺗﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ "ﻧﭻ" و "اَه" از ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺎرج‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺘﻢ و روي دﻓﺘﺮش ﺳﺮك ﮐﺸﯿﺪم. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﺻﻮرت ﻣﺴﺎﻟﻪ دردش را ﻓﻬﻤﯿﺪم. ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ را‬
                                             ‫ﺣﺲ ﮐﺮد و ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﺳﺮﯾﻊ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                           ‫- ﺳﻼم. ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﻦ.‬
                                                                                         ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                           ‫- ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺸﺶ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
                                                                                ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺻﻮرﺗﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- ﻧﻪ. ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ.‬
                         ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ، اﻣﺎ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮدم ﯾﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                        ‫- اون ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ اﻧﺘﮕﺮال ﻧﻮع دو ﺣﻞ ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                    ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﺶ ﻧﺸﺪم و در اﺗﺎق را ﮔﺸﻮدم.‬
                                                                        ‫دﯾﺎﮐﻮ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ دﯾﺪﻧﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- داري ﻣﯿﺮي؟‬
                                                                                  ‫ﮐﻤﯽ اﯾﻦ ﭘﺎ و آن ﭘﺎ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                          ‫- آره. اﯾﻦ دو ﻫﻔﺘﻪ رو ﮐﺮج ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻢ. ﺣﻮﺻﻠﻪ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻧﺪارم.‬
                                                         ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ آﻣﺪ. دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ام ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻫﺮﻃﻮر راﺣﺘﯽ. ﻓﻘﻂ ﻣﻨﻮ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﻧﺬار.‬
                                                                                            ‫ﭼﺸﻤﻢ را ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺮدم.‬
                                                                                               ‫- ﻫﺘﻞ ﮔﺮﻓﺘﻦ واﺳﺘﻮن؟‬
                                                                                    ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ را دور اﺗﺎق ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                                 ‫- آره.‬
                                                                                            ‫ﺷﺎﻧﻪ ام را ﻓﺸﺎر داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                      ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﭘﺲ ﺑﺮو. ﺧﺪا ﺑﻪ ﻫﻤﺮات.‬
‫ﻣﯽ ﺷﺪ دﺳﺖ داد. ﻣﯽ ﺷﺪ در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﯽ ﺷﺪ روﺑﻮﺳﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ ﺑﯽ ﺣﺮف ﻋﻘﺒﮕﺮد ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ، اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از‬
                   ‫ﺧﺮوج ﻣﻦ ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ در ﺧﻮرد و ﺷﺎداب داﺧﻞ آﻣﺪ. ﻟﯿﻮان ﺷﯿﺮي ﮐﻪ در دﺳﺖ داﺷﺖ ﺑﻪ دﯾﺎﮐﻮ داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                               ‫- وﻗﺖ ﻗﺮﺻﺘﻮﻧﻪ. ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺷﯿﺮ ﻧﺨﻮرﯾﻨﺶ.‬
                     ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در، اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اﺳﺘﻔﻬﺎم ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم. دﯾﺎﮐﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﮐﺪوم دﮐﺘﺮ ﺑﯿﮑﺎري ﺑﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺷﯿﺮﻋﺴﻞ ﮔﺮم ﺑﺮاي ﺗﺴﮑﯿﻦ دﺳﺘﮕﺎه ﮔﻮارﺷﻢ ﺧﻮﺑﻪ. ﺑﻪ زور ﺷﺒﯽ ﯾﻪ ﻟﯿﻮان‬
‫ﺗﻮ ﺣﻠﻘﻢ ﻣﯽ رﯾﺰه. ﺗﺎﯾﻢ داروﻫﺎم رو از ﺧﻮدﻣﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ دوﻧﻪ. ﻋﺠﯿﺒﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺠﻢ ﮐﺎر و درﺳﺶ ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﺑﺎر ﻫﻢ‬
                                                                                                          ‫ﯾﺎدش ﻧﺮﻓﺘﻪ!‬
                                                                                                   ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                        ‫- ﻻﺑﺪ ﻋﺎﺷﻘﺘﻪ.‬
                                                                                                  ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                               ‫- ﺷﺎﯾﺪ!‬
‫ﺑﺮاﯾﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ اﯾﻦ اﺷﺘﯿﺎق واﺿﺢ را در ﭼﺸﻤﺎن اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﻤﯽ دﯾﺪ. ﻧﮕﺎه ﻫﺎي زﯾﺮﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ،‬
                        ‫ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪن ﻫﺎ و دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ اش در ﻣﻘﺎﺑﻞ دﯾﺎﮐﻮ، اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻮﺟﻪ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﺮاي ﺳﻼﻣﺘﯽ اش.‬
                                                                                         ‫ﺷﺎﻧﻪ ام را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- ﻣﻦ رﻓﺘﻢ. ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.‬
                ‫و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون زدم. ﺷﺎداب ﻣﺠﺪدا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﻧﺪﯾﺪم. ﻓﻘﻂ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادم، اﻣﺎ او ﺻﺪاﯾﻢ زد:‬
                                                                                                       ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ؟‬
         ‫اﯾﺴﺘﺎدم و از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ آرام ﺗﺮﯾﻦ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ آن روز ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﺑﻪ اﻧﺘﮕﺮال ﺟﻮاب داد. ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻤﻨﻮن.‬
                                     ‫ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﺪادم، اﻣﺎ ﻃﻮري ﮐﻪ ﻧﺒﯿﻨﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم. ﺟﻨﺲ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻓﺮق داﺷﺖ.‬

                                                                                                         ‫ﺷﺎداب:‬
                                                              ‫ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﮐﻪ ﺟﺰوه ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                      ‫- دﯾﻮوﻧﻪ! ﺗﻮ ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ارﺷﺪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﯽ؟ ﻻزﻣﺖ ﻣﯿﺸﻦ.‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻣﻦ ﺑﻪ ﮔﻮر اﺳﺘﺎﺗﯿﮏ و اﺳﺘﺎدش ﺧﻨﺪﯾﺪم. ارﺷﺪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﭼﯽ ﮐﺎر؟ ﺑﻪ ﺧﺪا اﯾﻦ ﻟﯿﺴﺎﻧﺲ زﭘﺮﺗﯽ رو ﮐﻪ ﺑﮕﯿﺮم ﻋﻤﺮا دﯾﮕﻪ ﺑﺮم‬
‫ﻃﺮف ﮐﺘﺎب. اول ﯾﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﺧﻮش ﺗﯿﭗ و ﺟﻨﺘﻠﻤﻦ و ﭘﻮﻟﺪار و رﯾﻨﮓ اﺳﭙﺮت و ﺗﺮﻣﺰ اي ﺑﯽ اس ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺑﻌﺪش‬
        ‫ﻣﯿﺮم ﮐﻼس آﺷﭙﺰي و ﮔﻠﺪوزي و ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺎﻓﯽ و از اﯾﻦ ﭼﯿﺰا. ﻣﮕﻪ ﻣﻐﺰ ﺧﺮ ﺧﻮردم دوﺑﺎره ﺧﻮدﻣﻮ اﺳﯿﺮ اﯾﻦ ﻣﺰﺧﺮﻓﺎت ﮐﻨﻢ؟‬
‫روي ﻧﯿﻤﮑﺖ داﻧﺸﮕﺎه ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﺎ ﻟﺬت ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪم. ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﻫﺮ ﻣﻘﻄﻌﯽ از ﺗﺤﺼﯿﻼت ﻋﺎﺷﻖ اﯾﻦ اﻣﺘﺤﺎن آﺧﺮي ﺗﯿﺮ ﻣﺎه ﺑﻮدم‬
                                                                         ‫و اﺣﺴﺎس آزادي و راﺣﺘﯽ وﺻﻒ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮش.‬
                                                                          ‫زل زدم ﺑﻪ ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻣﺤﺒﻮب دﯾﺎﮐﻮ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                            ‫- ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎي ﭘﺮﺑﺎرت آﺑﺮوي ﻫﺮﭼﯽ ﻣﻬﻨﺪﺳﻪ ﺑﺮدي.‬
                                                                                         ‫ﺗﺒﺴﻢ ﻫﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﺮو ﺑﺎﺑﺎ. ﻣﻬﻨﺪس ﻣﻬﻨﺪس! ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي اﻻن ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺑﺸﯽ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻦ ﺑﯿﺎ ﺑﺸﻮ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻓﻼن ﮐﺎرﮔﺎه ﯾﺎ‬
‫ﻣﺴﺌﻮل ﭘﺮوژه ﻓﻼن ﻃﺮح ﻋﻈﯿﻢ؟ ﮐﺎر ﮐﻮ ﺧﻨﮓ ﺧﺪا؟ ﻫﻤﻪ ي اﯾﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ داﻧﺸﮕﺎه ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﻓﻘﻂ اوﻣﺪن اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻣﺪرك‬
‫ﻣﻬﻨﺪﺳﯽ ﺑﮕﯿﺮن و ﺗﻮ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﭘﺰش رو ﺑﺪن ﮐﻪ ﻓﺮدا ﻣﺮدم ﺑﻬﺸﻮن ﻧﮕﻦ ﻋﺮﺿﻪ درس ﺧﻮﻧﺪن ﻧﺪاﺷﺘﯿﻦ. ﻫﻤﯿﻨﻮ ﻫﻤﯿﻦ! اﻟﺒﺘﻪ ﺗﺮم اول‬
                                 ‫و دوم ﺑﺎد ﺗﻮ ﮐﻠﻪ ﺷﻮﻧﻪ و ﺣﺎﻟﯿﺸﻮن ﻧﯿﺴﺖ، اﻣﺎ ﯾﻪ ﮐﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﺬره ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻦ دﻧﯿﺎ دﺳﺖ ﮐﯿﻪ.‬
                                                                                     ‫ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺎﻣﻞ ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- وﻟﯽ ﻣﻦ ﮐﺎر ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻫﺮﺟﻮري ﮐﻪ ﺷﺪه اﺻﻼ ﻧﯿﺘﻢ واﺳﻪ درس ﺧﻮﻧﺪن ﻫﻤﯿﻨﻪ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺗﺎ اﺑﺪ ﻫﺸﺘﻢ ﮔﺮو ﻧﻬﻢ ﺑﺎﺷﻪ. ﺗﺎ‬
                               ‫اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ درﺳﻢ رو اداﻣﻪ ﻣﯿﺪم و در ﮐﻨﺎرش ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺎدي...‬
‫ﺣﯿﻦ ﺣﺮف زدن ﺳﺮم را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و دﯾﺎﮐﻮ را ﻫﻤﺮاه دوﺳﺘﺎﻧﺶ دﯾﺪم. ﺣﺮﻓﻢ ﯾﺎدم رﻓﺖ و ﺳﯿﺦ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. ﺷﻬﺎب‬
‫دﺳﺘﺶ را دور ﮔﺮدﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ اﻣﺮوز ﺑﺮاي ﺗﺤﻮﯾﻞ ﭘﺮوژه اش آﻣﺪه و دﯾﮕﺮ‬
                                ‫ﮐﺎرش در اﯾﻦ داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻤﺎم ﺷﺪه. دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ از ﺗﺼﻮر روزﻫﺎي ﺑﺪون دﯾﺎﮐﻮي اﯾﻦ داﻧﺸﮕﺎه.‬
                                                          ‫- ﭼﯿﻪ ﻋﯿﻦ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮن ﮔﺮدن ﻣﯽ ﮐﺸﯽ؟ ﭼﺮا ﻧﻄﻘﺖ ﺑﻨﺪ رﻓﺖ؟‬
                       ‫ﺳﺮش را ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ آورد و ﻣﺴﯿﺮ ﻧﮕﺎﻫﻢ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮد. ﺑﺎ دﯾﺪن ﮔﺮوه ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻟﺤﻦ ﺻﺤﺒﺘﺶ ﻋﻮض ﺷﺪ.‬
                  ‫- ا‪‬وا! ﺷﻬﺎب ﺟﻮﻧﻪ؟ ﭼﺮا زودﺗﺮ ﻧﻤﯽ ﮔﯽ؟ ﭼﺸﻢ ﮐﻮرت ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻪ ﻋﯿﻦ ﻣﺮداي ﺷﮑﻢ ﮔﻨﺪه ﺑﺎ ﻟﻨﮓ ﺑﺎز ﻧﺸﺴﺘﻢ؟‬
             ‫ﮐﻤﯽ ﺧﻮدش را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﮐﺮد و دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻘﻨﻌﻪ اش ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﺤﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎي ﮐﻤﺮﻧﮓ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻮدم.‬
‫- ﻣﯿﮕﻢ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻋﺸﻘﺖ ﺑﮕﯽ؟ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺻﺒﺢ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﺎرش دارﯾﺎ. ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﺎرت رو ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ. ﭘﺎﺷﻮ ﻋﺰﯾﺰم.‬
                                                                                                     ‫ﭘﺎﺷﻮ ﺧﻮﺷﮕﻠﻢ.‬
                                                                                          ‫ﮔﯿﺞ و ﺣﻮاس ﭘﺮت ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                            ‫- ﻣﻦ؟‬
‫- ﻧﻪ ﭘﺲ ﻣﻦ! ﭘﺎﺷﻮ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ اي ﺑﺮﯾﻢ اوﻧﺠﺎ. ﺑﻠﮑﻪ ﭼﺸﻢ اﯾﻦ ﺷﻬﺎب ﺧﺎن ﺑﻪ ﺟﻤﺎل ﻣﻦ روﺷﻦ ﺷﻪ و ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎﺗﺶ اﺳﺘﺎرت ﺑﺰﻧﻪ‬
                                                                                           ‫و ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻧﻮاﯾﯽ ﺑﺮﺳﻢ.‬
                                                                                                              ‫- ...‬
                                                                  ‫- ﺷﺎداب درد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺗﻮام. ﺑﺎز ﮐﻪ رﻓﺘﯽ ﺗﻮ ﻫﭙﺮوت.‬
                                                                                                      ‫زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- دﯾﮕﻪ ﺗﻮ داﻧﺸﮕﺎه ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻤﺶ.‬
                                                                       ‫ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرﺗﺶ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺎزوﯾﻢ را ﭼﻼﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                    ‫- ﻣﺮگ! ﺧﻮﺑﻪ از ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﺑﯿﺦ ﮔﻮﺷﺘﻪ. ﻣﻦ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺷﻬﺎب ﺟﻮن از دﺳﺘﻢ رﻓﺖ.‬
                                                                             ‫ﺑﻪ زور ﻧﮕﺎﻫﻢ را از دﯾﺎﮐﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- ﺗﻮ واﻗﻌﺎ از ﺷﻬﺎب ﺧﻮﺷﺖ ﻣﯿﺎد؟‬
                                                                                           ‫آه ﺳﻮزاﻧﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- از ﺧﻮدش ﻧﻪ، وﻟﯽ ﻣﯽ ﻣﯿﺮم واﺳﻪ او آزراي ﺳﻔﯿﺪش. ﺟﻮن ﻣﯿﺪم واﺳﻪ اون ﺳﺎﻋﺖ دﯾﺰل دﺳﺘﺶ. ﻫﻼك ﻣﯿﺸﻢ واﺳﻪ اون‬
                                                                                                   ‫ﻟﺒﺎﺳﺎي ﻣﺎرﮐﺶ.‬
                                                                                           ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                           ‫- اﺻﻼ دﻗﺖ ﮐﺮدي از ﮐﻨﺎرش ﮐﻪ رد ﻣﯿﺸﯿﻢ ﺑﻮي ﮔﺎو ﻣﯿﺪه؟‬
                                  ‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم. دوﺑﺎره آه ﮐﺸﯿﺪ و روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﭘﻬﻦ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                    ‫- از ﺑﺲ ﮐﻪ ﭼﺮم ﮐﻔﺸﺶ اﺻﻠﻪ.‬
                                                 ‫ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﻢ ﺑﺮاي ﺑﯽ ﺻﺪا ﻣﺎﻧﺪن ﺧﻨﺪه ام ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺖ:‬
‫- زﻫﺮﻣﺎر! ﺑﺎﯾﺪم ﺑﺨﻨﺪي. ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﺎﺷﺎا... دور و ﺑﺮت ﭘﺮه از ﻃﺎووس و ﻗﻨﺎري. ﻣﻦ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺗﺮم ﺳﻮﻣﻢ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ و ﻫﻨﻮز‬
                                                                                         ‫ﯾﻪ ﮐﻼغ ﻧﺮ ﻫﻢ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدم.‬
                                                   ‫ﺧﻨﺪه ام ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ. ﯾﮏ دﻓﻌﻪ اﻧﮕﺎر ﭼﯿﺰي ﯾﺎدش آﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                                                        ‫- راﺳﺘﯽ از ﮐُﺮد‪‬ك ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
                                             ‫ﻣﻨﻈﻮرش داﻧﯿﺎر ﺑﻮد. دﯾﺎﮐﻮ ﮐﺮد ﺑﺰرگ ﺑﻮد داﻧﯿﺎر ﮐﺮدك ﯾﺎ ﻫﻤﺎن ﮐﺮد ﮐﻮﭼﮏ.‬
‫دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮي دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ آﺑﺮورﯾﺰي ﮐﻨﻢ. از ﺑﺲ ﺧﻨﺪﯾﺪه ﺑﻮدم اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺎف و ﻣﺮﺗﺐ‬
                                                                                                    ‫ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
           ‫- آخ آخ دارن ﻣﯿﺎن اﯾﻦ ﻃﺮف. ﺟﻮن ﻣﺎدرت ﻋﯿﻦ آدم رﻓﺘﺎر ﮐﻦ ﮐﻪ واﺳﻪ ﯾﻪ ﺑﺎرم ﮐﻪ ﺷﺪه ﺟﻠﻮ اﯾﻦ ﺑﺸﺮ ﺳﻮﺗﯽ ﻧﺪﯾﻢ.‬
‫در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻨﺪه در دﻫﺎﻧﻢ ﻣﺎﺳﯿﺪ و ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﻢ اوج ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﻨﻮز و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺎ دﯾﺪﻧﺶ، ﺑﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪﻧﺶ، ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺷﻨﯿﺪن‬
‫ﺧﺒﺮ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪﻧﺶ ﻗﻠﺒﻢ دﯾﻮاﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﭘﻤﭙﺎژ ﺧﻮﻧﺶ را ﺻﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﻢ را ﺑﻪ آﺳﻔﺎﻟﺖ ﮐﻒ داﻧﺸﮕﺎه دوﺧﺘﻪ ﺑﻮدم، اﻣﺎ‬
‫ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﻨﺪ ﺟﻔﺖ ﮐﻔﺶ آﻫﺴﺘﻪ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ. آب دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت دادم و اﯾﺴﺘﺎدم. ﺗﺒﺴﻢ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺖ از ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎد و‬
                                                                  ‫ﺳﻼم ﮐﺮدﯾﻢ. ﺟﻮاب ﻫﺮ دوﯾﻤﺎن را داد و ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                               ‫- اﻣﺘﺤﺎن ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟‬
                                         ‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ و ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺶ ﻣﺸﮑﻞ داﺷﺘﻢ. زﺑﺎﻧﻢ ﺑﻨﺪ ﻣﯽ آﻣﺪ.‬
                                                                                                         ‫- ﺑﺪ ﻧﺒﻮد.‬
                                                                                                 ‫- ﺗﻤﻮم ﺷﺪ دﯾﮕﻪ؟‬
                                                                                                 ‫- ﺑﻠﻪ آﺧﺮﯾﺶ ﺑﻮد.‬
                                                                    ‫- ﭘﺲ از ﻓﺮدا ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺻﺒﺤﺎ رو ﻫﻢ ﺑﯿﺎي ﺷﺮﮐﺖ؟‬
                                                                                                    ‫ﻣﺘﻌﺠﺒﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- ﭘﺲ ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ؟‬
                                                                   ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮي در ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺪﻫﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                      ‫- ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ؟‬
                                                                              ‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                    ‫- ﺑﻠﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ.‬
                                                                                  ‫دﺳﺘﺶ را ﺗﻮي ﺟﯿﺒﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﺧﻮﺑﻪ. ﭘﺲ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ اوﻧﺠﺎ ﺑﺎش.‬
                     ‫ﭼﺸﻢ آﻫﺴﺘﻪ اي ﮔﻔﺘﻢ. ﺳﺮش را ﻧﺰدﯾﮏ آورد و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آرام ﻃﻮري ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺸﻨﻮﯾﻢ ﮔﻔﺖ:‬
                                                               ‫- اﯾﻨﻘﺪرم ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺨﻨﺪﯾﻦ. ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻤﻪ رو ﺟﻠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻦ.‬
                                                   ‫ﺗﻨﻢ ﯾﮑﭙﺎرﭼﻪ آﺗﺶ ﺷﺪ. وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﯿﻎ ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدم آﻣﺪم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫- اﯾﻦ ﭼﯽ ﮔﻔﺖ؟ ﻫﺎ؟ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭼﻪ اﺻﻼ؟ ﻣﮕﻪ ﻣﻔﺘﺶ ﻣﺤﻠﻪ؟ ﺑﯽ ادبِ ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮِ ﻓﻀﻮل! ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺴﻞ داﯾﻨﺎﺳﻮر ﻣﻨﻘﺮض ﺷﺪه؟‬
            ‫ﮐﺠﺎﺳﺖ ﺑﯿﺎد اﯾﻦ ﺷ‪‬ﺮِك از ﺧﻮد راﺿﯽ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ؟ ﺑﺎﺑﺎﻣﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﻪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻧﮑﻨﻢ. اون وﻗﺖ اﯾﻦ ...‬
‫ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻏﺮﻏﺮﻫﺎي ﺗﺒﺴﻢ روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﺎزوﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮدم. ﮐﺠﺎ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﺮدﻫﺎ ﻓﻘﻂ روي زن ﻣﻮرد‬
                                                                                ‫ﻋﻼﻗﻪ و ﻣﻬﻢ زﻧﺪﮔﯿﺸﺎن ﻏﯿﺮت دارﻧﺪ؟‬
                                                                                                       ‫*******‬
‫ﮐﺎﺳﺖ را داﺧﻞ ﺿﺒﻂ ﻫﻞ دادم و روي ﺗﺸﮑﻢ دراز ﮐﺸﯿﺪم. ﺻﺪاي ﺧﻮاﻧﻨﺪه در ﻓﻀﺎ ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﺑﺎز ﻣﺮا ﺑﺮد ﺑﻪ روزي ﮐﻪ در آﻏﻮش‬
‫دﯾﺎﮐﻮ ﺟﺎ ﺧﻮش ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﮑﺮار ﻣﺠﺪدش را از ﺧﺪا ﺑﺨﻮاﻫﻢ، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺴﺮﺗﺶ را در دﻟﻢ‬
‫ﻣﺪﻓﻮن ﺳﺎزم. ﭘﺲ ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﺻﺤﻨﻪ را ﺑﺎزﺳﺎزي ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﭼﻬﺮه اش را ﺣﺘﯽ از ﺻﻮرت ﺧﻮدم ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ‬
‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﺟﺰء ﺑﻪ ﺟﺰء اﯾﻦ ﭘﺎزل دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ را ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻣﯽ ﭼﯿﺪم. ﺑﺎ ﻋﺸﻖ، ﺑﺎ دﻗﺖ، ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا ﺧﺸﯽ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮش ﺑﯿﻔﺘﺪ و از‬
                                                                                              ‫ﺟﺬاﺑﯿﺖ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﮑﺎﻫﺪ.‬
                                                                              ‫آه ﮐﺸﯿﺪم و ﻏﻠﺘﯿﺪم. ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ.‬
‫ﯾﺎد روزي اﻓﺘﺎدم ﮐﻪ دﺳﺘﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ ﻣﺮا ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ دوﺳﺖ دارد. ﮔﻔﺖ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻘﯿﺮ ﺑﻮدﻧﻢ‬
‫ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﮑﺸﻢ. ﮔﻔﺖ ﻫﻮاﯾﻢ را دارد. ﮔﻔﺖ دوﺳﺘﻢ دارد. ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎن ﻫﻢ آﻣﺪ. ﺑﺪون ﮐﺒﺮ، ﺑﺪون ﻏﺮور، ﺑﺪون ﻫﯿﭻ رﻧﮓ و رﯾﺎﯾﯽ!‬
‫ﯾﺎدش ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎدر ﺧﯿﺎﻃﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮاﯾﺶ ﭼﺮخ ﺧﺮﯾﺪ. ﯾﺎدش ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ ﻧﺪارم. ﺑﺮاﯾﻢ ﻟﭗ ﺗﺎپ ﺧﺮﯾﺪ. ﯾﺎدش ﺑﻮد ﮐﻪ‬
                                                                      ‫ﺷﺎدي ﻣﺤﺼﻞ اﺳﺖ. ﺑﺮاﯾﺶ دﻓﺘﺮ و ﮐﺘﺎب ﺧﺮﯾﺪ.‬
‫ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ. ﻏﻤﮕﯿﻦ و ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ! ﺗﺼﻮر ﮐﺮدم. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺳﺎﺧﺘﻢ. ﺑﺎ ﻫﻢ ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮردﯾﻢ. ﻣﻦ ﺑﺮاﯾﺶ ﻏﺬا ﻣﯽ ﺑﺮدم. از روزي ﮐﻪ‬
‫ﻣﺎدر ﻣﺠﻮز داده ﺑﻮد، ﺧﻮدم ﺑﺮاﯾﺶ ﻏﺬا ﻣﯽ ﭘﺨﺘﻢ. او ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ. ذره ذره ﻋﺸﻘﻢ، ﻗﻠﺒﻢ را، وﺟﻮدم را‬
‫ﭼﺎﺷﻨﯽ ﻏﺬا ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺧﺪا ﻣﯽ داﻧﺪ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺧﻮردن ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﻪ اﺳﺘﺮﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﮐﻪ ﻧﮑﻨﺪ دﺳﺘﭙﺨﺖ ﻣﺮا دوﺳﺖ‬
                                                                                                       ‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.‬
                                                                       ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺑﺎ ﺳﻮز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ. ﯾﺎور ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻣﻦ ...‬
‫اﻣﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺨﻮر ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﭼﺴﺒﺪ. ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺪﯾﺪم ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ‬
                                                                     ‫ﯾﮏ ﻟﯿﻮان ﭼﺎي ﻫﻢ ﺑﺨﻮرد. ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﻦ، ﻓﻘﻂ ﻣﻦ.‬
                                                                                         ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺧﻮاﻧﺪ و ﻣﻦ ﺳﺎﺧﺘﻢ.‬
‫ﭼﻪ ﻟﺬﺗﯽ داﺷﺖ ﻫﻮاﯾﺶ را داﺷﺘﻦ ﮐﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﻟﺬﺗﯽ داﺷﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﺧﺴﺘﻪ اش ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ‬
                                                                                                             ‫ﮔﻔﺘﻦ.‬
                                                                                                         ‫آه ﮐﺸﯿﺪم.‬
‫ﺣﺘﻤﺎ اﯾﻦ ﻟﺬت اﮔﺮ در ﺧﺎﻧﻪ اش ﺑﻮدم ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ. وﻗﺘﯽ ﮐﻪ او ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺷﺪ. وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را‬
‫ﻣﺎﺳﺎژ دﻫﻢ. ﺳﺮش را روي ﭘﺎﯾﻢ ﺑﮕﺬارم و آراﻣﺶ ﮐﻨﻢ. وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺪون ﺗﺮس و دﻟﻬﺮه دﯾﺎﮐﻮ ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﻨﻢ. دﯾﺎﮐﻮ ...‬
                         ‫دﯾﺎﮐﻮ ... دﯾﺎﮐﻮ! ﭼﻪ اﺳﻢ ﺧﻮش آﻫﻨﮕﯽ داﺷﺖ. او ﻣﯽ ﺷﺪ دﯾﺎﮐﻮي ﺧﺎﻟﯽ و ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﺪم ﺧﺎﻧﻢ ﺣﺎﺗﻤﯽ.‬
                                                                                                        ‫ﻗﻠﺒﻢ ﻟﺮزﯾﺪ.‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﺣﺎﺗﻤﯽ! ﺧﺎﻧﻢ ﺣﺎﺗﻤﯽ، ﺧﺎﻧﻢ دﯾﺎﮐﻮ! ﺧﺎﻧﻢ او! ﻣﯽ ﺷﺪ ﭘﺴﺮ واﻗﻌﯽ ﻣﺎدرم. ﻣﺎدر ﭼﻘﺪر دوﺳﺘﺶ داﺷﺖ، ﺷﺎدي ﻫﻢ. در دل ﻫﻤﻪ‬
                                                    ‫ﺟﺎ ﺑﺎز ﮐﺮده ﺑﻮد. در دل ﻣﻦ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﻓﺮد دﯾﮕﺮي ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد.‬
                                                                            ‫ﺑﺎز ﻏﻠﺖ زدم. در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻣﺎدر داﺧﻞ آﻣﺪ.‬
                                                                                               ‫- ﺑﯿﺪاري ﻣﺎدر ﺟﻮن؟‬
                                                                         ‫دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺧﻮدم را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                ‫- ﭘﯿﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯽ؟‬
          ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﻟﻨﮕﺎن ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﮐﻨﺎرم دراز ﮐﺸﯿﺪ. او رو ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻣﻦ رو ﺑﻪ او. دﺳﺘﻢ را روي ﺷﮑﻤﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ! ﯾﻪ ﺳﻮال ﺑﭙﺮﺳﻢ؟‬
                                                                                   ‫ﻣﺎدر دﺳﺘﻢ را ﻧﻮازش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                              ‫- دو ﺗﺎ ﺑﭙﺮس ﻋﺰﯾﺰم.‬
                                                                               ‫ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ اش ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                  ‫- ﺷﻤﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﮕﯽ ازدواج ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
                                                                                        ‫ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﯿﺮون داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﯽ.‬
                                                                            ‫دل دل ﮐﺮدم ﺑﺮاي ﭘﺮﺳﯿﺪن ﺳﻮال ﺑﻌﺪي.‬
                                                                                            ‫- ﺑﺎﺑﺎ رو دوﺳﺖ داﺷﺘﯽ؟‬
                                                                       ‫ﻟﺒﺶ ﮐﺞ ﺷﺪ. ﭼﯿﺰي ﺷﺒﯿﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﺷﮑﺴﺘﻪ!‬
                          ‫- اون ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﻧﺒﻮد ﻋﺰﯾﺰم. اوﻣﺪ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎري، آﻗﺎم ﮔﻔﺖ ﺳﺎﻟﻤﻪ، ﮐﺎرﯾﻪ، ﻣﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﺸﻢ.‬
                                        ‫دﻟﻢ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺪون ﯾﮏ ﻋﺸﻖ ﺑﺰرگ و ﺳﻮزان ازدواج ﮐﺮد؟!‬
                                                                             ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺑﻬﺶ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﻧﺸﺪي؟‬
                                                                                                          ‫آه ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫- ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﻧﺸﺪ. ﯾﻪ زن ﺑﻌﺪ از ازدواﺟﺶ ﻫﻤﻪ زﻧﺪﮔﯿﺶ ﻣﯿﺸﻪ ﺷﻮﻫﺮش. ﺳﺎﯾﻪ ﺳﺮم ﺑﻮد. ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﻢ ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﺪ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺪاﺧﻼﻗﯽ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ دوﺳﺘﻢ داﺷﺖ. ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎل ﺑﻪ ﭘﺎي ﺑﭽﻪ دار ﻧﺸﺪﻧﻢ ﻣﻮﻧﺪ. ﻋﺎﻟﻢ و آدم ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ زن ﻧﺎﻗﺼﻪ، اﺟﺎﻗﺶ ﮐﻮره. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي‬
‫ﻃﻼﻗﺶ ﺑﺪي ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ ﺑﮕﯿﺮ ﮐﻪ ﺣﺪاﻗﻞ اﺳﻢ و رﺳﻤﺖ ﺑﺎ ﺧﻮدت ﺧﺎك ﻧﺸﻪ، اﻣﺎ ﺣﺮﻓﺶ ﯾﻪ ﮐﻠﻮم ﺑﻮد، ﻧﻪ! ﺧﺪا ﯾﮑﯽ، زن‬
‫ﯾﮑﯽ! ﺧﻮدﻣﻢ ازش ﺧﻮاﺳﺘﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﭘﺎي ﻣﻦ ﻧﺴﻮز. ﮔﻔﺘﻢ دﻧﺪون رو ﺟﯿﮕﺮ ﻣﯽ ذارم. ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺻﺪاي ﺑﭽﻪ ت رو‬
‫ﺑﺸﻨﻮي، اﻣﺎ ﻫﺮ ﺑﺎر ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ زن. واﺳﻪ ﭼﯽ ﻋﯿﻦ ﻃﻮﻃﯽ ﺣﺮﻓﺎي ﻣﺮدم رو ﺑﻠﻐﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ! ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﻣﻦ ﺳﺮﻃﺎن‬
                         ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ، ﺗﻮ وﻟﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﻣﻨﻢ ﻣﯽ زدم ﺗﻮ ﺻﻮرﺗﻤﻮ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﺧﺪا ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﻪ و اون روز رو ﻧﺒﯿﻨﻢ.‬
                                                                                             ‫ﺧﻨﺪه اش ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫- ﺗﺎ ﺗﻮ ﺳﻪ ﻣﺎﻫﺖ ﺷﺪ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﺣﺎﻣﻠﻪ م. اﺻﻼ ﺑﻌﺪ از اون ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. آﺧﺮش ﯾﻪ روز ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از زن ﻫﺎي ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ‬
                            ‫ﺧﻮﻧﻤﻮن ﺑﻮد، از ﺣﺎل ﺧﺮاب و رﻧﮓ و روي زردم ﻓﻬﻤﯿﺪ دردم ﭼﯿﻪ. اﮔﻪ ﺑﺪوﻧﯽ آﻗﺎت ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮد.‬
                                                                                ‫ﻟﺐ ﺑﻪ دﻧﺪان ﮔﺰﯾﺪ. ﺑﺎ اﺷﺘﯿﺎق ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
                                                                                   ‫- ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮد؟ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ واﺳﻢ.‬
                                                                           ‫ﺧﻨﺪه اش ﺷﺮﻣﮕﯿﻦ ﺑﻮد، ﻣﺜﻞ ﻧﻮ ﻋﺮوس ﻫﺎ.‬
‫- دﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺖ دور ﮐﻤﺮم و ﭼﺮﺧﻮﻧﺪم. ﻣﯽ ﭼﺮﺧﻮﻧﺪ و ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﮑﻦ آﻗﺎ ﻣﻬﺪي. ﺳﺮم ﮔﯿﺞ ﻣﯿﺮه. وﻟﯽ ﺧﺪا ﻣﯽ‬
                                                       ‫دوﻧﻪ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻟﺬت اون ﭼﺮخ و ﻓﻠﮏ رو ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮدم.‬
                                                                                            ‫ﻏﻢ در ﺻﺪاﯾﺶ ﺷﮑﺴﺖ.‬
‫- ﺷﺐ و روزش ﺗﻮ ﺑﻮدي. دﯾﻦ و اﯾﻤﻮﻧﺶ، ﻋﺸﻖ و اﻣﯿﺪش. اﺻﻼ دﯾﮕﻪ ﺳﺮ ﮐﺎر ﻃﺎﻗﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺑﻬﻮﻧﻪ اي ﻣﯽ اوﻣﺪ‬
                                                  ‫ﺧﻮﻧﻪ. ﺷﺪي ﭼﻠﭽﺮاغ ﺧﻮﻧﻤﻮن، روﺷﻨﯽ زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن. ﺑﻌﺪش ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺎدي.‬
                                                                                               ‫ﺑﻐﻀﺶ ﻫﻢ ﺷﮑﺴﺖ.‬
                                         ‫- ﺧﺪا ﻧﺴﺎزه واﺳﻪ اون ﻧﺎرﻓﯿﻖ ﻧﺎﻣﺮدي ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري آﺗﯿﺶ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯿﻤﻮن اﻧﺪاﺧﺖ.‬
                                                                           ‫اﺷﮑﺶ ﺳﺮ ﺧﻮرد و از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﺶ اﻓﺘﺎد.‬
                                                                          ‫ﻏﺼﻪ ام ﮔﺮﻓﺖ. ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                             ‫- ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم. ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻦ. ﻣﻨﻢ ﮔﺮﯾﻪ م ﻣﯽ ﮔﯿﺮه.‬
                                                                                        ‫ﻣﯿﺎن اﺷﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                        ‫- ﻧﻪ ﻋﻤﺮم! ﺗﻮ ﻗﻮت ﭘﺎﻫﺎﻣﯽ. ﺗﻮ ﻏﺼﻪ ﻧﺨﻮر. ﺧﺪاي ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺰرﮔﻪ.‬
                                                                              ‫ﺳﺮم را روي ﺳﯿﻨﻪ اش ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﭼﺮا اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮدي؟ ﺷﺎﯾﺪ اﮔﻪ ﺟﺪا ﻣﯽ ﺷﺪي اﻻن ﺧﯿﻠﯽ وﺿﻌﻤﻮن ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد. ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻣﻮاد اون ﻣﺎ رو ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﺎل و‬
                                                                                                        ‫روز اﻧﺪاﺧﺘﻪ.‬
                                                                                        ‫ﻫﯿﺶ ﻣﺤﮑﻢ و ﻗﺎﻃﻌﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫- زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﮐﻔﺶ و ﭘﯿﺮﻫﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﭘﺎره ﺷﺪ ﺑﻨﺪازﯾﺶ دور. ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎل اون درد ﻣﻨﻮ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮد، ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻨﻪ.‬
‫ﻫﺮﭼﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎزم ﭘﺪر ﺷﻤﺎﺳﺖ. ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﯿﻢ. اﻋﺘﯿﺎد درده، ﻣﺮﺿﻪ، ﻣﺜﻞ ﺳﺮﻃﺎن. ﮔﻔﺖ اﮔﻪ ﺳﺮﻃﺎن ﺑﮕﯿﺮم وﻟﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻪ. ﺳﺮ ﻋﻘﺪ ﺑﻠﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺎ آﺧﺮﺷﻢ ﻫﺴﺘﻢ. اﻻﻧﻢ ﻣﯿﮕﻢ ﺗﺎ روزي ﮐﻪ زﻧﺪه م ﺑﻪ ﺧﻮب ﺷﺪﻧﺶ اﻣﯿﺪوارم. ﯾﻪ دﮐﺘﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم.‬
                                ‫اﯾﻦ ﻟﺒﺎﺳﺎي ﺟﺪﯾﺪ رو ﮐﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪم ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺶ ﭘﯿﺶ اون. ﺑﺎﺑﺎت ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ. ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ.‬
                               ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺮدم. ﭼﻘﺪر ﻣﻦ و ﻣﺎدرم در ﺳﺎده دﻟﯽ و ﺧﻮش ﺑﺎوري. ﺷﺒﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﻮدﯾﻢ!‬

                                                                                                             ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﺗﻘﻮﯾﻢ را ﺟﻠﻮي دﺳﺘﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺷﺎداب را ﺻﺪا زدم. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﺮم و ﺑﯽ ﺻﺪا داﺧﻞ ﺷﺪ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻧﺪام ﻇﺮﯾﻒ و دﺧﺘﺮاﻧﻪ اش‬
                                                                                                       ‫ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                      ‫- ﻣﻦ اﻣﺸﺐ ﻣﯿﺮم ﮐﺮج. ﻓﺮدا ﺗﻮﻟﺪ داﻧﯿﺎره. ﯾﮑﯽ دو روزي ﻧﯿﺴﺘﻢ. اﮔﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ داﺷﺘﯽ ﺑﺎﻫﺎم ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮ.‬
                                              ‫ﭼﺸﻤﯽ ﮔﻔﺖ و ﺧﻮاﺳﺖ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﺑﺮود، اﻣﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﻌﻠﻞ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                                                     ‫- واﺳﺶ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻦ؟‬
                                                                      ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪم. ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ آن ﻫﻢ ﺑﺮاي ﮐﯽ؟! داﻧﯿﺎر!‬
                                                                                   ‫- ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ. از اﯾﻦ ﮐﺎرا ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿﺎد.‬
                                                                                     ‫ﺑﺎ ﺳﺎدﮔﯽ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                     ‫- از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿﺎد؟ ﻣﮕﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﻣﺘﺤﺎن ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫ﻧﻪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺗﺮس ﺑﺮﺧﻮرد ﺳﺮد و ﭘﻮزﺧﻨﺪﻫﺎي دردﻧﺎﮐﺶ ﺗﺮﺟﯿﺢ داده ﺑﻮدم ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﺒﺮﯾﮏ و ﯾﮏ ﮐﺎدوي ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﺳﺮ و ﺗﻬﺶ‬
                                                                                                        ‫را ﻫﻢ ﺑﯿﺎورم.‬
‫- اﻣﺘﺤﺎن ﻧﮑﺮدم، وﻟﯽ ﻫﻤﻮن ﮐﺎدوﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ واﺳﺶ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم ﯾﮏ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. داﻧﯿﺎر ﯾﻪ ﮐﻢ ﻋﺠﯿﺒﻪ. ﺗﻮ ﻧﻤﯽ‬
                                                                                                           ‫ﺷﻨﺎﺳﯿﺶ.‬
                                                                                                          ‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ. ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﺷﻨﯿﺪم. ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ رو ﻫﻢ ﺧﻮدم ﻓﻬﻤﯿﺪم، وﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺗﻔﺎوت ﺑﺘﻮﻧﻪ ﯾﻪ ذره ﯾﺨﺸﻮن رو‬
                                                                                                             ‫آب ﮐﻨﻪ.‬
                                              ‫ﭘﺲ ﺳﺮﻣﺎي وﺟﻮد داﻧﯿﺎر ﺑﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻫﻢ ﺳﺮاﯾﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد. ذﻫﻨﻢ درﮔﯿﺮ ﺷﺪ.‬
                                                                                          ‫- ﺑﺸﯿﻦ و ﺑﮕﻮ اﯾﺪه ت ﭼﯿﻪ.‬
                       ‫ﻧﺸﺴﺖ و دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﻫﻢ ﮔﺮه ﮐﺮد و روي ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ اﺳﺘﺎدﻣﻮن ﺑﻪ ﻫﺮ ﻧﻔﺮ ﯾﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ داد و ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺣﻠﺸﻮن ﮐﻨﻪ ﺳﻪ ﻧﻤﺮه ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﺗﺮﻣﺶ اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد و ﭘﯿﭽﯿﺪه. از ﯾﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﻢ ﮐﺎرﯾﻢ ﺗﻮ ﻃﻮل ﺗﺮم ﺑﻪ ﻧﻤﺮه ش اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ اﻣﺎ از ﭘﺲ ﺣﻞ ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﺮ‬
‫ﻧﻤﯽ اوﻣﺪم. ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﻓﺮداش ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮاب ﺳﻮال رو ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ دادﯾﻢ آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ اوﻣﺪن اﯾﻨﺠﺎ. آﺧﺮ وﻗﺖ ﻣﻦ اﯾﻨﻘﺪر درﮔﯿﺮ ﻣﺴﺌﻠﻪ‬
‫ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ اوﻣﺪﻧﺸﻮن ﻧﺸﺪم. ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺳﺮم رو ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم دﯾﺪم دارن دﻓﺘﺮم رو ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻦ و ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻦ ﮐﻪ ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﺣﻠﺶ ﮐﻨﻢ. ﺻﻮرت ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﻏﺮﯾﺐ و ﺗﺮﺳﻨﺎك ﺑﻮد، وﻟﯽ ﺑﺎ راه ﺣﻞ آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻣﺜﻞ آب ﺧﻮردن ﺣﻞ ﺷﺪ و ﻣﻦ‬
‫ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺳﻪ ﻧﻤﺮه از ﯾﻪ درس وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺑﮕﯿﺮم و اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ دو ﻧﻔﺮ دﯾﮕﻪ ﺗﻮ اون ﮐﻼس ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدن ﺟﻮاب ﺳﻮاﻻﺷﻮن‬
                 ‫رو ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻦ و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺘﺎد ﺑﻪ ﺟﺎي ﺳﻪ ﻧﻤﺮه ﭼﻬﺎر ﻧﻤﺮه ﺑﻪ ﻣﺎ داد و ﻣﻦ اﯾﻨﻮ ﻣﺪﯾﻮن ﺑﺮادرﺗﻮن ﻫﺴﺘﻢ.‬
                                              ‫اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم اﻻن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎخ درآورم. داﻧﯿﺎر ﺑﻪ ﺷﺎداب ﮐﻤﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد؟‬
‫- واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﺎد ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ازﺷﻮن ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ. از اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮادر ﺷﻤﺎ ﺧﯿﻠﯽ آدم ﻣﻨﺰوي‬
                        ‫و ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﯾﻪ ﮐﯿﮏ ﺗﻮﻟﺪ و ﯾﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺎﻏﺬ رﻧﮕﯽ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺶ ﮐﻨﯿﻢ.‬
                                                              ‫از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و روي ﻣﺒﻞ رو در روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- اﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﻨﻘﺪر دوﺳﺖ داري ﻣﺤﺒﺖ آدﻣﺎ رو ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ. ﻣﻦ واﻗﻌﺎ اﯾﻦ روﺣﯿﺖ رو‬
‫ﺗﺤﺴﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ، وﻟﯽ واﻗﻌﯿﺘﺶ از ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ داﻧﯿﺎر ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ. ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺎ اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻤﺶ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﻤﯽ ﺷﻪ‬
                                                                                   ‫ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺎل ﺟﻔﺘﻤﻮن رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮه.‬
                                                                                   ‫ﺳﺮش را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ دﻫﺪ.‬
‫- ﻧﻪ. اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﯿﺴﺖ. راﺳﺘﺶ ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﮑﺮ رو در ﻣﻮردﺷﻮن ﻣﯽ ﮐﺮدم. آﺧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰاي وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم. ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪ‬
                                                     ‫از اون ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﯿﻦ و ﺑﻌﺪش ﺷﻤﺎ ﻣﺮﯾﺾ ﺷﺪﯾﻦ ...‬
                                                             ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد. اﻧﮕﺎر ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ اداﻣﻪ دﻫﺪ.‬
‫- ﭼﻮن ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻋﺎﻣﻞ اون ﺑﯿﻤﺎري وﺣﺸﺘﻨﺎك اﯾﺸﻮن ﺑﻮده. ﯾﻪ ﺟﻮراﯾﯽ ازﺷﻮن ﺑﺪم اوﻣﺪ، اﻣﺎ وﻗﺘﯽ دﯾﺪم ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺮﯾﺾ ﺑﻮدﯾﻦ از ﮐﻨﺎرﺗﻮن ﺗﮑﻮن ﻧﺨﻮردن و ﺑﺎ وﺟﻮدي ﮐﻪ ﻧﺸﻮن ﻧﻤﯽ دادن اﻣﺎ ﻧﮕﺮاﻧﺘﻮن ﺑﻮدن ﯾﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﯿﻠﯽ‬
‫اون ﻗﺪر راﺣﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﺮدن، ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ زود ﻗﻀﺎوت ﮐﺮدم. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺷﺎﯾﻌﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ درﺳﺘﻪ، اﻣﺎ‬
                                                                         ‫ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﻪ اون ﺑﺪي ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻦ ﻧﯿﺴﺖ!‬
                                                                                             ‫ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
                                                                                     ‫- در ﻣﻮرد داﻧﯿﺎر ﭼﯽ ﺷﻨﯿﺪي؟‬
                                                                         ‫ﺳﺮش را ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﮔﺮدﻧﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                               ‫- اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ در ﻣﻮردش ﺣﺮف ﻧﺰﻧﻢ.‬
                                                                                 ‫ﮐﻤﯽ ﺧﻮدم را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                  ‫- ﺑﮕﻮ ﺷﺎداب. ﻣﻦ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ. ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﺮادر ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻦ.‬
                                 ‫آن ﻗﺪر دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را در ﻫﻢ ﻓﺸﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺧﻮﻧﯽ در ﺳﺮ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ.‬
                                              ‫- ﺑﺪﺗﺮﯾﻨﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻦ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ رو دوﺳﺖ ﻧﺪاره ﺣﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮادرش رو.‬
                                                                     ‫ﺳﺮﯾﻊ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.‬
                                                           ‫- ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪم دروﻏﻪ. اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺷﻤﺎ واﺳﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺰﯾﺰﯾﻦ.‬
                                                                                               ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم.‬
                                                                                         ‫- دﯾﮕﻪ ... ﻫﻤﺶ رو ﺑﮕﻮ.‬
                                                                                ‫ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ از ﺳﺮ و روﯾﺶ ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ.‬
                                     ‫- ﺑﻪ ﺧﺪا اﯾﻨﺎ ﺣﺮﻓﺎي ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﭽﻪ ﻫﺎي دﮐﺘﺮا ﮐﻪ ﻫﻤﮑﻼﺳﯿﺶ ﺑﻮدن اﯾﻨﺎ رو ﻣﯿﮕﻦ.‬
                                                                                              ‫ﺑﯽ ﻗﺮار و ﮐﻼﻓﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                      ‫- ﺑﺎﺷﻪ ﺷﺎداب. ﻣﯽ دوﻧﻢ. ﺑﮕﻮ دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻦ؟‬
‫- ﻏﯿﺒﺘﺸﻮن ﻣﯿﺸﻪ وﻟﯽ ﻣﯿﮕﻦ ﺳﻼح ﺳﺮد داره. ﯾﻪ ﺑﺎرم دﺳﺘﮕﯿﺮ ﺷﺪه. ﭼﻨﺪ ﺑﺎرم ﺗﺎ ﻣﺮز اﺧﺮاﺟﯽ از داﻧﺸﮕﺎه ﭘﯿﺶ رﻓﺘﻪ. ﻣﯿﮕﻦ ... ﺑﻪ‬
                                                                           ‫ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﻫﻢ .... ﭼﯿﺰ ﺷﺪه ... ﺑﻪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ...‬
                                                                                        ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                    ‫- ﺑﻪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﭼﯽ؟ ﺗﺠﺎوز ﮐﺮده؟‬
                                                                                   ‫رﻧﮕﺶ ﺳﺮخ ﺷﺪ. ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                               ‫- ﺑﻠﻪ.‬
                                                                                                          ‫ﺧﺪاي ﻣﻦ!‬
                                                                                                       ‫- ﺧﺐ دﯾﮕﻪ؟‬
                                                                                   ‫زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                            ‫- ﻫﻤﯿﻦ.‬
                                       ‫از اﺳﺘﺎﯾﻞ ﻧﺸﺴﺘﻦ و ﺻﻮرت درﻫﻤﺶ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺎ ﺗﺤﮑﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                             ‫- ﺷﺎداب! ﺑﻘﯿﻪ ش رو ﻫﻢ ﺑﮕﻮ. ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺸﯽ.‬
                                                                                                   ‫ﺑﺎ ﻣﻦ و ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:‬
                                                          ‫- ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ دروﻏﻪ. اﺻﻼ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ.‬
                                                                                                   ‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر داد زدم:‬
                                                                                                           ‫- ﺷﺎداب!‬
                                                             ‫ﮐﻞ ﻫﯿﮑﻠﺶ ﺗﮑﺎن ﺧﻮرد. ﺗﺮﺳﯿﺪ. ﺗﻨﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ:‬
                                                             ‫- ﻣﯿﮕﻦ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ دﺧﺘﺮ رو ﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮده ﺳﻘﻂ ﺟﻨﯿﻦ ﮐﻨﻦ.‬
                                  ‫ﺑﻌﺪ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺣﺮﻓﺶ ﭘﯽ ﺑﺮده ﺑﺎﺷﺪ، دﺳﺘﺶ را روي دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                    ‫- واي! ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ!‬
                                                    ‫دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﻢ ﺷﻞ ﺷﺪ. ﺗﮑﯿﻪ دادم و ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دﯾﺪم ﺧﯿﺮه ﺷﺪم.‬
        ‫- ﺑﻪ ﺧﺪا، آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﺑﯿﺨﻮده. اوﻟﺶ ﺑﺎور ﮐﺮدم، وﻟﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻤﺶ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﻫﻤﺶ دروﻏﻪ.‬
                                                                                                   ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                      ‫- ﺗﻮ ﻣﮕﻪ ﭼﻘﺪر ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﺶ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﯽ دروﻏﻪ؟‬
                                                                         ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                 ‫- اﯾﺸﻮن رو زﯾﺎد ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ، اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺑﺮادر ﺷﻤﺎ، ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺰرﮔﺶ ﮐﺮدﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﺪ ﺑﺎﺷﻪ.‬
                                                          ‫ﺑﯽ اراده ﻗﻬﻘﻬﻪ زدم. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ از ﺣﺮف ﺷﺎداب ﺑﻮد ﯾﺎ از ﺷﺪت درد!‬
                                                                                                       ‫**********‬
‫ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﺎداب و رو ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎدم. ﭼﻘﺪر دﻟﻢ از اﯾﻦ ﺗﻬﺮاﻧﯽ ﻫﺎي ﺑﯽ ﻣﺮام ﮔﺮﻓﺖ. آن ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﺟﻨﮓ ﻓﻘﻂ اﺳﻤﺶ را‬
‫ﺷﻨﯿﺪه و از ﺧﻮن و آﺗﺶ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎﯾﺶ را دﯾﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﺗﻤﺎم اﯾﺮان ﺷﻬﯿﺪ داد. ﺗﻤﺎم اﯾﺮان در ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻨﮓ ﺳﻮﺧﺖ، اﻣﺎ ﻏﺮب ﻧﺸﯿﻨﺎن ﺑﻪ‬
‫ﻣﻌﻨﺎي واﻗﻌﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺷﺪﻧﺪ و ﻓﻘﻂ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﻣﺘﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﻣﻈﻠﻮم آﻣﺪ. ﻓﻘﻂ آن ﻫﺎ ﻣﯽ‬
                                                                       ‫داﻧﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ روح و روان ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﮐﺮدﺳﺘﺎن آﻣﺪ.‬
‫- ﺟﻨﮓ اﯾﺮان و ﻋﺮاق ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﻣﺮدم ﮐﺸﻮر ﺟﻨﮓ اﯾﺮان و ﻋﺮاق ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻣﺮدم ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻋﺮاﻗﯽ ﻫﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدن ﺑﺎ‬
‫ﮔﺮوﻫﮏ ﻫﺎي اﺳﺘﻘﻼل ﻃﻠﺐ و ﺗﺮورﯾﺴﺖ ﻫﻢ ﺑﺠﻨﮕﻦ. ﺑﻘﯿﻪ ﻓﻘﻂ درد ﻋﺮاق رو داﺷﺘﻦ، اﻣﺎ ﺟﻨﮓ ﮐﺮدﺳﺘﺎن از دو ﺳﺎل ﻗﺒﻠﺶ‬
‫ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﮔﺮوﻫﮏ ﻫﺎ ﺷﺒﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺳﺮ رو ﺑﺎﻟﺶ ﺑﺬارﯾﻢ. ﻫﺮ روز ﺻﺒﺢ ﮐﻠﯽ از اﻗﻮام و آﺷﻨﺎﻫﺎﻣﻮن ﺑﺎ ﺳﺮ‬
‫ﺑﺮﯾﺪه ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﺷﺪن. ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺗﻮي ﺷﻬﺮ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﻣﺮزي ﻣﺎ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ اوج ﻣﯿﻦ ﮔﺬاري و آﺗﯿﺶ ﺳﻮزي و رﻋﺐ و وﺣﺸﺖ ﺑﻮد.‬
‫ﻣﺮزﻫﺎ رو ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدن. راه ﻫﺎ اﻣﻨﯿﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻦ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﻓﺮار ﮐﻨﯿﻢ. ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺑﻮد. ﻣﺮدا رو ﻣﯽ ﮐﺸﺘﻦ و زن ﻫﺎ رو ﺑﺎ ﻣﻮ‬
‫روي زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪن و ﻣﯽ ﺑﺮدن. اﯾﻦ ﺗﺎزه اول ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺑﻮد. ﺟﻨﮓ ﮐﻪ ﺷﺮوع ﺷﺪ ﺣﺰب ﮐﻮﻣﻠﻪ و دﻣﻮﮐﺮات ﻫﺮ ﭼﯽ ﺳﻼح و‬
                                      ‫ﺗﺠﻬﯿﺰات داﺷﺘﻦ،ﮐﻪ ﮐﻤﻢ ﻧﺒﻮد، ﻋﻠﯿﻪ ﻣﺮدم اﯾﺮان و ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﮐﺮدﺳﺘﺎن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدن.‬
‫آن روزﻫﺎ ﺑﺮاﯾﻢ زﻧﺪه ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ، ﻣﻮ ﺑﻪ ﻣﻮ و ذره ﺑﻪ ذره. ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﻄﻊ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ و آﺗﺸﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺎﻣﻮﺷﯿﺸﺎن را‬
                                                                                                                  ‫ﻧﺪﯾﺪم.‬
‫- ده ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد. ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ از ﮐﻞ ﺧﺎﻧﻮاده ﻓﻘﻂ ﻣﺎ و داﯾﯿﻢ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﻘﯿﻪ رو ﯾﺎ ﻋﺮاﻗﯿﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻮدن ﯾﺎ دﻣﻮﮐﺮات ﻫﺎ. ﺑﺎﺑﺎم ﻣﯽ‬
‫ﮔﻔﺖ ﺷﻨﯿﺪه از ﯾﮑﯽ از راه ﻫﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﺷﺒﻮﻧﻪ ﮔﺬﺷﺖ. ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﮔﻔﺖ ﭼﻨﺪ ﺗﯿﮑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﺿﺮوري ﺑﺮداره ﮐﻪ ﺷﺐ راه ﺑﯿﺎﻓﺘﯿﻢ. ﯾﻪ ﮐﻤﺪ‬
‫داﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻃﻼﻫﺎ و اﺳﻨﺎد رو اوﻧﺠﺎ ﻧﮕﻬﺪاري ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﻦ داﺷﺘﻢ اوﻧﻮ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. داﻧﯿﺎر ﻫﻢ ﮐﻨﺎرم ﺑﺎزي ﻣﯽ ﮐﺮد. اون‬
‫ﻣﻮﻗﻊ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﺶ ﺑﻮد. داﯾﺎن ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺮﯾﺾ و ﻧﺎﺧﻮش اﺣﻮال ﺑﻮد ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد. اون ﺳﺎل ﺣﺼﺒﻪ ﺷﺎﯾﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
                            ‫ﺧﯿﻠﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﺮدن. ﻣﺎﻣﺎن زار ﻣﯽ زد و ﻣﯽ ﮔﻔﺖ داﯾﺎن ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ، اﻣﺎ ﻋﻼﯾﻢ ﺣﺼﺒﻪ رو ﻧﺪاﺷﺖ.‬
                                                                                   ‫ﻣﻌﺪه ام ﺳﻮﺧﺖ. ﺑﺎ دﺳﺖ ﻣﺸﺘﺶ ﮐﺮدم.‬
‫- ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﯿﺎط ﺑﻮدن. ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ آﻟﻮﻧﮏ ﮔﻮﺷﻪ ﺣﯿﺎط، ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﺟﻤﻊ ﮐﺮدن ﻟﺒﺎﺳﺎ از رو ﺑﻨﺪ رﺧﺖ. ﯾﻪ دﻓﻌﻪ ﺻﺪاي‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻦ در ﺣﯿﺎط رو ﺷﻨﯿﺪم و ﭼﻨﺪ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻫﻮاﯾﯽ. دوﯾﺪم ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه. داﻧﯿﺎر ﻫﻢ دﻧﺒﺎﻟﻢ اوﻣﺪ. ﻋﺮاﻗﯽ ﺑﻮدن. از ﻟﺒﺎﺳﺎي ﺑﻌﺜﯽ ﺗﻨﺸﻮن‬
‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻤﺸﻮن. دﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺟﯿﻎ زد. اﺳﻠﺤﻪ رو ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﮔﺮﻓﺘﻦ، اﻣﺎ ﯾﮑﯿﺸﻮن ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺸﻮن ﺑﻮد ﻧﺬاﺷﺖ ﺷﻠﯿﮏ ﮐﻨﻦ.‬
‫ﺑﺎﺑﺎ از آﻟﻮﻧﮏ ﭘﺮﯾﺪ ﺑﯿﺮون و ﺟﻠﻮي ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ اﯾﺴﺘﺎد ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ. ﻧﮕﺮان ﻧﺎﻣﻮﺳﺶ ﺑﻮد. ﺧﻢ ﺷﺪ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺑﯿﻠﯽ ﮐﻠﻨﮕﯽ ﺑﺮداره، اﻣﺎ‬
‫ﻣﻬﻠﺘﺶ ﻧﺪادن. ﻧﻪ ﯾﻪ ﺗﯿﺮ، ﻧﻪ دو ﺗﯿﺮ، ﻧﻪ ﺳﻪ ﺗﯿﺮ! ﮔﺮﻓﺘﻨﺶ ﺑﻪ رﮔﺒﺎر. ﺗﯿﺮ ﻣﯽ زدن و ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮدن. ﻣﺎدر ﺟﯿﻎ ﻣﯽ زد و ﺑﺎ وﺣﺸﺖ‬
‫ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﺎ رو ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدن. ﺣﺮف ﻣﺎدر رو ﺧﻮﻧﺪم. ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺎن داﻧﯿﺎر رو اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺗﻮ ﮐﻤﺪ. داﯾﺎن رو زﯾﺮ ﺑﻐﻞ زدم و‬
‫رﻓﺘﻢ داﺧﻞ. داﻧﯿﺎر اﻟﺘﻤﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ داداش ﺑﺮو ﮐﻤﮑﺸﻮن. ﺑﺮو ﺑﮑﺸﺸﻮن. ﺧﺐ ﺑﭽﻪ ﺑﻮد. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺮادرش ﺳﻮﭘﺮﻣﻨﻪ،‬
‫ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻪ! ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ از ﭘﺲ ﭘﻨﺞ ﺷﺶ ﺗﺎ ﻣﺴﻠﺢ وﺣﺸﯽ ﺑﺮﺑﯿﺎد، اﻣﺎ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﯿﻢ ﺑﻮد. ﺧﻮدم ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮدم. ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮدم، اﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ‬
‫ﺑﭽﮕﯿﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﻢ از اوﻧﺠﺎ ﺑﺮاﺑﺮه ﺑﺎ ﺳﻼﺧﯽ ﺷﺪن داﻧﯿﺎر و داﯾﺎن. ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎي ﻣﺎدرم ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ، ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ. آورده ﺑﻮدﻧﺶ ﺗﻮ اﺗﺎق. ﯾﻪ دﺳﺘﻤﻮ ﮔﺬاﺷﺘﻢ رو دﻫﻦ داﻧﯿﺎر. ﯾﻪ دﺳﺘﻤﻮ رو دﻫﻦ داﯾﺎن. از ﺗﺮس اﯾﻦ ﮐﻪ ﺻﺪاﺷﻮن در ﻧﯿﺎد.‬
‫ﺗﻮي اون ﮐﻤﺪ ﺗﻨﮓ، دﻗﯿﻘﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﻧﯿﺎر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﯾﻪ ﺳﻮراﺧﯽ ﺑﻪ ﻗﻄﺮ ﭼﻬﺎر ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻧﺖ وﺟﻮد داﺷﺖ. داﻧﯿﺎر ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و از‬
‫اون ﺳﻮراخ ﺑﻪ ﺑﯿﺮون زل زده ﺑﻮد. ﯾﻪ دﻓﻌﻪ دﯾﺪم دﯾﮕﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺿﺠﻪ ﻫﺎي ﻣﺎدرم ﻫﻖ ﻫﻖ اوﻧﻢ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ. ﻧﻤﯽ‬
‫دوﻧﺴﺘﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ، اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﻫﺮﭼﯽ ﻫﺴﺖ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻣﺎدرﻣﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺗﻨﺶ ﺑﻪ رﻋﺸﻪ اﻓﺘﺎده. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﯾﻪ‬
                                                             ‫دﺳﺖ دﯾﮕﻪ داﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎش رو ﺑﮕﯿﺮم، اﻣﺎ ...‬
                                                                                  ‫ﻫﺠﻮم اﺳﯿﺪ را در ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺣﺲ ﮐﺮدم.‬


     ‫اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ي ﻣﺠﺎزي ﻧﻮدﻫﺸﺘﯿﺎ )‪ (wWw.98iA.Com‬ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‬


‫- داﻧﯿﺎر ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺮگ ﭘﺪرم، ﺗﺠﺎوز وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﭘﻨﺞ ﻣﺮد رو ﺑﻪ ﻣﺎدرم دﯾﺪ. ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺟﺰﯾﯿﺎت، ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ! ﯾﻪ‬
‫آن دﯾﺪم ﺗﮑﻮن ﺧﻮرد. ﺗﻮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﮐﻤﺪ ﭼﺸﻤﺎﺷﻮ ﻣﯽ دﯾﺪم ﮐﻪ داﺷﺖ از ﺣﺪﻗﻪ در ﻣﯽ اوﻣﺪ.ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﻧﮕﺎم ﮐﺮد. ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ اﻟﺘﻤﺎﺳﻢ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﮑﻨﻢ؟ دوﺑﺎره ﭼﺸﻤﺶ رو ﺑﻪ اون ﺳﻮراخ دوﺧﺖ. ﺣﺘﯽ ﺟﺎﯾﯽ واﺳﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﻪ ﮐﻢ ﻋﻘﺒﺶ‬
‫ﺑﮑﺸﻢ و ﻧﺬارم ﭼﯿﺰي ﺑﺒﯿﻨﻪ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ. ﺻﺪاي ﻣﺎدرم از ﺟﯿﻎ و ﻧﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﺧﺮﺧﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ. داﻧﯿﺎر ﭼﻬﺎرﺳﺎﻟﻪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺎدرﻣﻮ ﺳﺮ‬
                                                             ‫ﺑﺮﯾﺪن. ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺶ ﻣﺎدرم رو ﻋﯿﻦ ﯾﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪن.‬
                                                   ‫ﭼﺸﻤﻢ را ﺑﺴﺘﻢ و ﺳﺮم را ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺗﮑﯿﻪ دادم. ﺳﯿﻨﻪ ام آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫ﮐﻞ ﺧﻮﻧﻪ رو ﮔﺸﺘﻦ. داﻧﯿﺎر ﺧﻮدش را ﺑﻪ دﯾﻮاره ﮐﻤﺪ ﭼﺴﺒﻮﻧﺪ. از ﺻﺪاي ﻗﺪم ﻫﺎﺷﻮن ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﻤﺪ ﺷﺪن. ﻫﺮ دو رو ﺑﻐﻞ‬
‫ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﺧﻮدم ﭼﺴﺒﻮﻧﺪم. ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻏﻨﯿﻤﺖ ﮐﻞ ﺧﻮﻧﻪ رو زﯾﺮ رو ﻣﯽ ﮐﻨﻦ. ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﮐﺎرﻣﻮن‬
‫ﺗﻤﻮﻣﻪ. در ﮐﻤﺪ رو ﺑﺎز ﮐﺮدن. ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻣﻮن رو ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪن. واي ﻣﺎدرم! ﺗﻮي ﺧﻮﻧﺶ ﻏﻠﺘﯿﺪه ﺑﻮد. ﺳﺮش رو ﺳﯿﻨﺶ ﺑﻮد. واي!‬
                                                                                        ‫ﻟﺒﺎس ﺗﻨﺶ ﻧﺒﻮد. واي ... واي!‬
                       ‫ﺣﻀﻮر ﺷﺎداب را در ﮐﻨﺎرم ﺣﺲ ﮐﺮدم و دﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ در ﻫﻮا ﻣﺎﻧﺪ و ﺳﭙﺲ روي ﺑﺎزوﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫داﻧﯿﺎر زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﺎ ﺑﻮد. ﺳﻨﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ، اﻣﺎ ﮐﺜﯿﻔﯽ ﻧﮕﺎه ﺳﺮﺑﺎزا رو دﯾﺪم. ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﻣﯽ ﺧﻮان ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻦ، اﻣﺎ ﺣﺲ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﯿﺘﺸﻮن ﺣﺘﯽ از ﮐﺸﺘﻦ ﻣﺎ ﭘﻠﯿﺪﺗﺮه. داﯾﺎن ﺑﻐﻠﻢ ﺑﻮد. داﻧﯿﺎر رو ﻓﺮﺳﺘﺎدم ﭘﺸﺘﻢ و ﺧﻮدم ﺳﻨﮕﺮش ﺷﺪم، اﻣﺎ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺣﺮﮐﺖ‬
                                                                     ‫ﮐﻨﺎرم زدن. ﯾﮑﯿﺸﻮن ﺑﻪ زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ اﻓﺘﻀﺎح ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                              ‫- ﺧﻮب ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﺑﭽﻪ.‬
‫دﺳﺖ داﻧﯿﺎر رو ﮐﺸﯿﺪن و ﺑﺮدﻧﺶ وﺳﻂ اﺗﺎق. اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﺎزه ﻣﺎدرم ﺑﻮد. دﺳﺖ ﯾﮑﯿﺸﻮن رﻓﺖ ﺳﻤﺖ ﺷﻠﻮارش. داﻧﯿﺎر ﻋﯿﻦ ﯾﻪ‬
‫ﻣﺠﺴﻤﻪ واﯾﺴﺎده ﺑﻮد. ﺣﺘﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. داﯾﺎن رو ﮔﺬاﺷﺘﻢ رو زﻣﯿﻦ و ﻫﺠﻮم ﺑﺮدم ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﻮن. ﺑﺎ ﻗﻨﺪاق ﺗﻔﻨﮕﺶ زد ﺗﻮ ﺷﮑﻤﻢ،‬
‫وﻟﯽ ﻣﮕﻪ ﻣﻦ درد ﺣﺎﻟﯿﻢ ﺑﻮد! دوﺑﺎره ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. دوﺑﺎره زدن. دوﺑﺎره ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. دوﺑﺎره زدن. آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر اﺳﻠﺤﻪ رو ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻮ‬
‫ﭼﺸﻤﺎش دﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺰﻧﻪ. ﺑﻪ داﻧﯿﺎر ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﻧﮕﺎم ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. داﯾﺎن رو دﯾﺪم. ﺻﻮرﺗﺶ ﻗﺮﻣﺰ و ﺗﺒﺪار ﺑﻮد. ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﮐﻪ‬
                                                                                      ‫ﻣﻦ ﺑﻤﯿﺮم اﯾﻨﺎ رو ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ؟‬
                                                                                                                    ‫آخ!‬
‫- ﺻﺪاي ﺗﯿﺮ اوﻣﺪ. ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﯾﺨﺘﻦ. درﮔﯿﺮي ﺷﺪ. دﺳﺖ داﻧﯿﺎر رو ﮔﺮﻓﺘﻢ و رو ﻫﺮدوﺷﻮن ﺧﯿﻤﻪ زدم. ﺟﺮات ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم‬
‫ﺳﺮﻣﻮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻢ. اون ﻗﺪر ﺗﻮ اون ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻮﻧﺪم ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺻﺪاي داﯾﯿﻤﻮ ﺷﻨﯿﺪم. اون وﻗﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو رﻫﺎ ﮐﻨﻢ. ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﺷﺪم. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ راﺳﺖ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ. داﯾﯿﻤﻮ دﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ ﺟﻨﺎزه ﻣﺎدرم ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت! ﺑﻪ زور ﺻﺪاش زدم، اﻣﺎ‬
‫ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪ اﻧﮕﺎر. زاﻧﻮ زد و ﻧﺎﻟﯿﺪ. ﺑﯽ ﻧﺎﻣﻮﺳﺎ! ﺑﯽ ﺷﺮﻓﺎ، ﺑﯽ وﺟﺪاﻧﺎ! ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮدي ﮐﻪ ﻫﻤﺮاش ﺑﻮدن ﺑﺎ دﯾﺪن وﺿﻊ ﻣﺎدرم داﺧﻞ‬
‫ﻧﯿﻮﻣﺪن. اوﻧﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺮون ﻋﺰا ﮔﺮﻓﺘﻦ. ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم ﻣﺮدي ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻪ. اﺻﻮﻻ ﻣﺮد ﮐﺮد ﻣﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ اﺷﮏ ﺑﺮﯾﺰه، اﻣﺎ اون روز ﻫﻤﻪ‬
‫ﻣﺮداﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ اون ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻮدن اﺷﮏ رﯾﺨﺘﻦ. ﭼﻨﺪ ﺗﺎ زن اوﻣﺪن و ﺷﯿﻮن ﮐﻨﺎن ﯾﻪ ﭼﺎدري ﮐﺸﯿﺪن رو ﺟﻨﺎزه ﻣﺎدرم. ﻣﻦ داﻧﯿﺎر‬
‫وداﯾﺎن رو ﺑﻐﻞ ﮐﺮده ﺑﻮدم و ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎﻫﺸﻮن ﻣﯽ ﮐﺮدم. اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻢ و ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم. داﻧﯿﺎر، اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺑﺪون‬
                                                                                                                 ‫اﺷﮏ.‬
‫درد ﻣﻌﺪه ام ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻞ ﺑﻮد. دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ دراز ﺷﺪ. ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺗﺎر ﻗﺮص را دﯾﺪم. ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﺻﺪاي‬
                          ‫ﻧﮕﺮاﻧﺶ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺧﻮﺑﻢ، ﭼﻮن ﺧﻮب ﻧﺒﻮدم. ﺳﺎل ﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﻮب ﻧﺒﻮدم.‬
                                                                                                                ‫ﺷﺎداب:‬
‫ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺗﺮ از آن ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﻢ را درك ﮐﻨﻢ. ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﯿﺲ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﻌﺪه ام‬
‫ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ﻣﻌﺪه دﯾﺎﮐﻮ ﺗﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ و ﻣﯽ ﺳﻮزد. ﻫﻨﻮز درك درﺳﺘﯽ از ﺷﺮاﯾﻂ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻫﻨﻮز ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ را ﻫﻀﻢ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم.‬
‫ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ وﺣﺸﯽ ﮔﺮي، اﯾﻦ ﻫﻤﻪ رذاﻟﺖ، اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﭘﺴﺘﯽ! در ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ. اﯾﻦ ﻫﻤﻪ زﺟﺮ، اﯾﻦ ﻫﻤﻪ درد، اﯾﻦ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻋﺬاب! ﭼﻄﻮر ﺗﺤﻤﻞ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ؟ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺗﺼﻮر ﮐﺮدم. ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﺟﺎي داﻧﯿﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﺗﺠﺎوز‬
                            ‫ﮐﻨﻨﺪ. واي! ﺳﺮش را ﺑﺒﺮﻧﺪ. واي! ﭼﻄﻮر ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﺳﻨﮑﻮپ ﻧﮑﺮده. ﭼﻄﻮر ﻧﻤﺮده! ﭼﻄﻮر دوام آورده؟!‬
‫ﺻﺪاي دﯾﺎﮐﻮ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ، اﻣﺎ اﺻﺮار داﺷﺖ اداﻣﻪ دﻫﺪ. ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮش ﻧﺒﻮد. رواﻧﺶ ﺧﺮاب ﺑﻮد ﺟﺴﻤﺶ ﺧﺮاب ﺗﺮ!‬
                                                                              ‫اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﺪ، اﻣﺎ اداﻣﻪ داد:‬
‫- ﻫﻤﻮن ﺷﺐ داﯾﯿﻢ ﻓﺮارﯾﻤﻮن داد. ﮔﻔﺖ اﯾﻨﺠﺎ دﯾﮕﻪ ﺟﺎي ﻣﻮﻧﺪن ﻧﯿﺴﺖ. ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﺑﺰرگ ﺷﺪي و ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادرت‬
               ‫ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﻤﺮاﻫﺘﻮن ﺑﯿﺎم. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻤﻮﻧﻢ و ﻣﺮدﻣﯽ رو ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻓﺮار ﻧﮑﺮدن ﻧﺠﺎت ﺑﺪم. ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮي ﺑﺎﺷﯽ.‬
                                                                                                                   ‫ﻫﯽ!‬
‫- ﺑﺮدﻣﻮن ﺳﺮ راه، ﯾﻪ راه ﺳﻨﮕﻼخ. ﯾﻪ ﮐﻮه رو ﻧﺸﻮﻧﻢ داد و ﮔﻔﺖ اﮔﻪ اﯾﻦ ﮐﻮه رو رد ﮐﻨﯿﻦ دﯾﮕﻪ ﺟﺎﺗﻮن اﻣﻨﻪ. ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﺳﺮ و‬
‫ﺻﺪا ﻧﮑﻨﯿﻦ. ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﯿﺎﯾﻦ. دﯾﺪه ﺑﺸﯿﻦ ﻣﻬﻠﺘﺘﻮن ﻧﻤﯽ دن. ﯾﻪ ﮐﻢ آب و ﻏﺬا ﺑﻬﻤﻮن داد و راﻫﯿﻤﻮن ﮐﺮد. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ‬
‫ﭼﻄﻮري و ﺑﺎ ﭼﻪ ﻫﺮاﺳﯽ اون راه رو ﻃﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. اﺳﻬﺎل داﯾﺎن از ﻇﻬﺮ ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺑﺮﮔﺎ ﺗﻤﯿﺰش ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ، اﻣﺎ ﻓﺎﯾﺪه‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ وﺑﺎ ﺑﻮد، ﺣﺼﺒﻪ ﺑﻮد، ﭼﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﭽﻪ رو در ﻋﺮض ﭘﻨﺞ ﺷﯿﺶ ﺳﺎﻋﺖ از ﭘﺎ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎور ﮐﻨﻢ ﮐﻪ‬
‫داﯾﺎﻧﻢ دﯾﮕﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﻪ! اﻣﺎ واﻗﻌﺎ ﻣﺮده ﺑﻮد. ﺧﺎﮐﺶ ﮐﺮدﯾﻢ، ﻣﻨﻮ داﻧﯿﺎر ﺑﺎ ﻫﻢ. ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم، اﻣﺎ داﻧﯿﺎر ﻧﻪ. ﻓﻘﻂ ﺑﺎ دﺳﺘﺎي‬
                                   ‫ﮐﻮﭼﯿﮑﺶ ﺧﺎك ﻣﯽ رﯾﺨﺖ رو داﯾﺎن و ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ و ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻔﺖ ﺗﺎ ﺳﻪ ﻣﺎه ﺑﻌﺪش.‬
                                                                                 ‫ﺳﺮش را از ﻟﺒﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺟﺪا ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                       ‫- ﻣﯽ دوﻧﯽ اوﻟﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ ﻣﺎه ﺑﻪ زﺑﻮن آورد ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬
                                                                                            ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺗﻠﺦ ﺗﺮ از ﻫﺮﭼﻪ ﮔﺮﯾﻪ.‬
                                                         ‫- ﺗﻮ ﮐﺸﺘﯽ. ﺗﻮ ﺑﺎﺑﺎ رو ﮐﺸﺘﯽ. ﺗﻮ ﻣﺎﻣﺎﻧﻮ ﮐﺸﺘﯽ. ﺗﻮ داﯾﺎن رو ﮐﺸﺘﯽ.‬
                                                                                                   ‫ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﭼﻨﮓ زد.‬
‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم واﺳﺶ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم ﮐﻪ اون ﺑﺮادري ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﻠﻮي ﻣﺰاﺣﻤﺎي ﺧﯿﺎﺑﻮﻧﯽ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﺎده و ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﻣﯽ ﮐﺮده و‬
‫ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺶ ﺑﻮده ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ، ﺑﺎ ﻣﺴﻠﺴﻞ و ﺗﯿﺮ و ﺗﻔﻨﮓ ﺑﺠﻨﮕﻪ و ﺧﻮﻧﻮادش رو ﻧﺠﺎت ﺑﺪه. اﻣﺎ ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪاﺷﺖ. ﻧﻤﯽ‬
‫ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﯾﮑﯽ دو ﺳﺎل ﺑﻌﺪش ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﺗﺮﺳﻮ. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ اﮔﻪ ﻣﯽ ﻣﺮدﯾﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺗﯿﮑﻪ ﭘﺎره ﺷﺪن ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻣﻮن رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ.‬
‫ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﻣﺮدﯾﻢ. ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ذاﺷﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ رو ﻫﻢ ﺑﮑﺸﻦ. ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ اون ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻧﺠﺎت دادن‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ واﺳﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻧﻪ ﺧﻮدم. واﺳﻪ ﺟﻮن اوﻧﺎ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم، ﻧﻪ ﺧﻮدم! داﻧﯿﺎر ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﻨﻮ‬
‫درك ﻧﮑﺮد. ﻫﯿﭻ وﻗﺖ! ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ دﯾﮕﻪ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺶ ﺷﮑﺴﺘﻢ. ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ دﯾﮕﻪ ﺑﻬﻢ اﻋﺘﻘﺎد ﻧﺪاره، اﻣﺎ دﯾﻦ و اﯾﻤﻮن ﻣﻦ اﯾﻦ‬
                        ‫ﺑﭽﻪ ﺑﻮد. ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ دﻧﯿﺎ داﺷﺘﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ واﺳﻢ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎري ﺗﻦ دادم ﺗﺎ ...‬
                                        ‫ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. آن ﻗﺪر ﺳﺮﯾﻊ ﮐﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ واژﮔﻮن ﺷﺪ.‬
‫- ﻣﻦ از ﺟﻮﻧﻢ ﮔﺬﺷﺘﻢ ﺗﺎ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ رو ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻦ رﺳﻮﻧﺪم. ﺷﻤﺎﻫﺎ ﭼﻬﺎرﺳﺎﻟﯿﮕﺘﻮن رو ﯾﺎدﺗﻮن ﻣﯿﺎد؟ ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﭘﺪر و ﻣﺎدرﺗﻮن ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ‬
‫ﮔﺮم و ﻧﺮم. اﺻﻼ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺸﻪ واﺳﻪ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ ﺗﺼﻮر ﮐﺮد ﭼﯿﻪ؟ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﭘﺮورﺷﮕﺎﻫﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﯾﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدر‬
‫ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﯾﺎ ﺑﺬارﻧﺶ ﺳﺮ ﭼﻬﺎر راه ﮔﺪاﯾﯽ ﮐﻨﻪ، اﻣﺎ داﻧﯿﺎر ﻣﻦ، ﺗﻮ ﺳﻦ ﭼﻬﺎرﺳﺎﻟﮕﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻣﺮد!‬
‫ﻣﯿﮕﻦ اﺗﺎق ﺧﻮاب ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رو از ﭘﺪر و ﻣﺎدرﺷﻮن ﺟﺪا ﮐﻨﯿﻦ ﭼﻮن رواﺑﻂ زﻧﺎﺷﻮﯾﯽ روﺣﺸﻮن رو اذﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، ﺗﻮ ذﻫﻨﺸﻮن ﺣﮏ‬
‫ﻣﯿﺸﻪ و ﮐﻠﯽ ﻣﺸﮑﻞ روﺣﯽ اﯾﺠﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. اون وﻗﺖ ﭘﻨﺞ ﻣﺮد ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ داﻧﯿﺎر، ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ ﺑﭽﻪ اي ﮐﻪ ﻫﯿﭻ درﮐﯽ از اﯾﻦ‬
‫رواﺑﻂ ﻧﺪاﺷﺖ، ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ و دﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﺑﻪ ﻣﺎدرم ﺗﺠﺎوز ﮐﺮدن. داﻧﯿﺎر ﻣﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻪ. ﻫﯿﭻ رواﻧﮑﺎوي‬
‫ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻪ. ﻫﯿﭻ داروﯾﯽ ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻪ آروﻣﺶ ﮐﻨﻪ. اون وﻗﺖ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻗﺮﺗﯽ ﻫﺎي ﺗﻬﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺷﻠﻮارﺷﻮن رو ﺑﺎﻻ‬
‫ﺑﮑﺸﻦ و اﻓﺘﺨﺎرﺷﻮن ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﺎرك ﻟﺒﺎس زﯾﺮﺷﻮﻧﻪ، ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻦ؟ ﻣﻦ ﺑﺰرﮔﺶ ﮐﺮدم. ﺗﻮي ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ‬
‫زﻧﺪﮔﯿﺶ ﺑﻮدم. ﺑﻬﺘﺮ از ﺧﻮد ﺧﺪا ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻤﺶ. اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺗﻨﻬﺎ آﺳﯿﺒﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﺑﺰﻧﻪ از ﻃﺮﯾﻖ دود ﺳﯿﮕﺎرﺷﻪ. اﺻﻼ ﺑﺎ‬
‫ﻣﺤﯿﻂ ﺑﯿﺮون ﻗﻬﺮه. اﮔﻪ ﯾﻪ ﺳﺎل ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯽ ﻻم ﺗﺎ ﮐﺎم ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. اون ﻗﺪر ﺳﺮده، اون ﻗﺪر اﺣﺴﺎﺳﺶ داﻏﻮﻧﻪ ﮐﻪ‬
                                                                                  ‫ﺣﻮﺻﻠﻪ آﺳﯿﺐ زدن ﺑﻪ دﯾﮕﺮان رو ﻧﺪاره.‬
                                                                                                    ‫ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﺎﻻﺗﺮ رﻓﺖ.‬
‫- ﺗﺠﺎوز؟ داﻧﯿﺎر اراده ﮐﻨﻪ ﺻﺪ ﺗﺎ دﺧﺘﺮ از ﺳﺮ و ﮐﻮﻟﺶ ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺮن. ﻧﺸﻨﯿﺪي؟ ﻗﺪ و ﺑﺎﻻش رو ﻧﺪﯾﺪي؟ آﺧﻪ ﭼﻪ اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ داره ﺗﺠﺎوز‬
‫ﮐﻨﻪ؟ ﭼﻮن ﺳﺮده، ﭼﻮن ﮔﻮﺷﻪ ﮔﯿﺮه، ﭼﻮن ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺤﻞ ﻧﻤﯽ ده و ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺟﻮﺷﻪ، ﻣﯿﺸﻪ ﻣﻨﺒﻊ ﺧﺒﺮ ﻣﺮدم. ﻣﯿﺸﻪ ﻓﺮد ﻣﺮﻣﻮز‬
                            ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ و از اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ اﻓﺮاد ﻣﺮﻣﻮز ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻼﻓﮑﺎرن، ﻫﺮﭼﯽ اﻧﮕﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﻮﻧﻦ.‬
                                                                                    ‫ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ اﻻن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﮑﺘﻪ ﮐﻨﺪ.‬
‫- دﺳﺘﮕﯿﺮي ﺑﻪ ﺟﺮم ﺣﻤﻞ ﺳﻼح ﺳﺮد؟ داﻧﯿﺎر ﺗﻮ ﺧﻮﻧﺶ ﺣﺘﯽ ﺣﺸﺮه ﮐﺸﻢ ﻧﮕﻪ ﻧﻤﯽ داره. ﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ دﻟﺮﺣﻢ ﺑﺎﺷﻪ، واﺳﺶ‬
‫ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﯿﭽﯽ، ﺣﺘﯽ ﺧﻮدش. ﺣﺘﯽ ﺟﻮﻧﺶ! داﻧﯿﺎر ﻣﻦ ﯾﻪ ﻣﺮده ﻣﺘﺤﺮﮐﻪ ﺷﺎداب، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟ ﯾﻪ ﻣﺮده ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﻪ‬
                                                                        ‫و ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻔﺲ ﮐﺎﺑﻮس ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ و ﻋﺬاب ﻣﯽ ﮐﺸﻪ.‬
                                                   ‫ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻏﻠﻂ ﮐﺮدم، ﻧﮕﻮ، ﻧﮑﻦ اﻣﺎ ﺑﺎز داد زد:‬
‫- ﭼﻄﻮر ﺑﻪ ﺧﻮدﺗﻮن اﺟﺎزه ﻣﯿﺪﯾﻦ اﯾﻨﻘﺪر راﺣﺖ در ﻣﻮرد ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﯽ از زﻧﺪﮔﯿﺶ ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻦ ﻗﻀﺎوت ﮐﻨﯿﻦ؟ ﭼﺮا اﯾﻨﻘﺪر راﺣﺖ‬
‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪوم ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯿﺸﻮن ﮐﻠﯽ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ و ﻣﺸﮑﻞ دارن ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻦ؟ ﭼﻄﻮر اﯾﻨﻘﺪر راﺣﺖ ﺷﺨﺼﯿﺖ آدﻣﺎ رو‬
‫زﯾﺮ ﺳﻮال ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻦ؟ ﮐﺪوم اﺧﺮاج؟ ﮐﺪوم ﺗﺨﻠﻒ؟ داﻧﯿﺎر ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﻌﺪل ﻧﻮزده و ﺧﺮده اي ارﺷﺪش رو ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻮ ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‬
                                                      ‫رﺷﺘﻪ ﻫﺎ، از ﯾﮑﯽ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ! ﻫﻮش و ﻧﺒﻮﻏﺶ رو ﻧﺪﯾﺪﯾﻦ؟‬
                                                                           ‫دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ. روي ﻣﺒﻞ اﻓﺘﺎدم.‬
‫- آره ﻗﺒﻮل دارم. ﺑﺎ دﺧﺘﺮاي زﯾﺎدي ارﺗﺒﺎط داﺷﺘﻪ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدم دﯾﺪم ﮐﻪ اوﻧﺎ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮدن. اوﻧﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻦ. ﮔﻔﺘﻢ داﻧﯿﺎر‬
‫ﻧﮑﻦ. ﮔﻔﺖ ﻣﻦ از روز اول ﺑﻬﺸﻮن ﮔﻔﺘﻢ. ازدواج ﻧﻪ! راﺑﻄﻪ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣﺪت ﻧﻪ، آوﯾﺰون زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺷﺪن ﻧﻪ. اﯾﻦ ﮐﻪ دﺧﺘﺮا اﺣﻤﻘﻦ و‬
‫ﻫﻤﺸﻮن ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ از آدﻣﯽ ﻣﺜﻞ داﻧﯿﺎر ﯾﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺠﻨﻮن و ﻣﺮد زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺴﺎزن رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺑﺮادر ﻣﻦ ﻧﺪاره. ﻧﻤﯽ ﮔﻢ‬
‫ﮐﺎرش درﺳﺘﻪ، اﻣﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺻﺪاﻗﺖ داره. ﮐﺴﯽ رو ﮔﻮل ﻧﻤﯽ زﻧﻪ. دﺧﺘﺮي رو اﻏﻔﺎل ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. اﮔﻪ دﺧﺘﺮا ﺧﺮاب ﺷﺪن و اﯾﻨﻘﺪر‬
‫راﺣﺖ ﺑﻬﺶ ﭘﺎ ﻣﯿﺪن، ﺗﻘﺼﯿﺮ داﻧﯿﺎر ﻧﯿﺴﺖ. ﭘﺲ ﺑﯿﺠﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﮐﻪ از ﺣﺮص دﻟﺸﻮن ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺪﮔﻮﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ. ﻏﻠﻂ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ‬
                                                                                     ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻦ!‬
‫ﻫﻖ ﻫﻖ ﮐﻨﺎن ﺻﻮرﺗﻢ را ﺑﯿﻦ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدم. ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻧﺴﻨﺠﯿﺪه ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم؟ ﭼﻪ آﺗﺸﯽ در دل اﯾﻦ ﻣﺮد‬
                                         ‫روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﭼﻪ زﺧﻤﯽ را ﻧﻤﮏ ﭘﺎﺷﯿﺪه ﺑﻮدم. از ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺪﮔﻮﯾﯽ ﮐﺮده ﺑﻮدم.‬
                                                                                                               ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﯾﺎ ﭼﻘﺪر داد زدم. ﻓﻘﻂ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدم آﻣﺪم دﯾﺪم ﮐﻪ ﺷﺎداب، ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺟﻮﺟﻪ ﺳﺮﻣﺎزده و ﺗﺮﺳﯿﺪه، در ﺧﻮدش‬
‫ﺟﻤﻊ ﺷﺪه و ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﻤﺎم ﺧﺸﻤﻢ ﻓﺮو ﻧﺸﺴﺖ. اﯾﻦ دﺧﺘﺮﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻣﻮﻗﻊ ﺟﻨﮓ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﮐﺮده‬
                                                                                                                 ‫ﺑﻮد؟‬
‫ﺧﺴﺘﻪ و ﺑﯿﺤﺎل روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ. درد ﻣﻌﺪه اي ﮐﻪ ﯾﺎدﮔﺎر ﻫﻤﺎن دوران ﺑﻮد ﻋﺬاﺑﻢ ﻣﯽ داد. ﺑﻪ زور ﭼﻨﺪ ﻗﻠﭗ آب ﺧﻮردم و دﺳﺘﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻠﺘﻬﺒﻢ ﮐﺸﯿﺪم. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. آن ﻗﺪر ﮔﺮﯾﻪ اش ﺷﺪﯾﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮاي دﻟﺪاري اش ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم. ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
                                                                         ‫ﻣﺎﻧﺪم ﺗﺎ ﮐﻤﯽ ﻫﻖ ﻫﻘﺶ آرام ﮔﯿﺮد و ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                        ‫- ﺷﺎداب؟‬
‫دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را از روي ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻓﺘﺎد دوﺑﺎره ﮔﺮﯾﻪ اش ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ. دﻟﻢ ﺳﻮﺧﺖ. روح‬
‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺗﺤﻤﻞ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ را ﻧﺪاﺷﺖ. ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻃﻮر آزرده اش ﻣﯽ ﮐﺮدم، اﻣﺎ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﻄﻮر اﯾﻦ زﺧﻢ ﭼﻨﺪ‬
                          ‫ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺪت ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﺳﺮﺑﺎز ﮐﺮد و ﺗﺮﮐﺶ ﻫﺎﯾﺶ داﻣﺎن ﺷﺎداب را ﮔﺮﻓﺖ. آرام ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﺷﺎداب ﺧﺎﻧﻮم ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ.‬
‫اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﻣﻦ ﺑﻐﺾ ﻫﺎي ﺟﺪﯾﺪش ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ و اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﺳﺮﯾﻊ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﻧﺰدﯾﮑﺶ‬
                                                                          ‫رﻓﺘﻢ. ﮐﻨﺎر ﭘﺎﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﺶ زاﻧﻮ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                ‫- ﺷﺎداب ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻦ.‬
     ‫از ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﺸﻢ ﻫﺎ و دﻣﺎغ ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪه اش ﻋﺬاب وﺟﺪاﻧﻢ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮد. دﺳﺘﻢ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ اش ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                           ‫- آﺧﻪ واﺳﻪ ﭼﯽ اﯾﻦ ﺟﻮري ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ از ﻣﻦ ﺗﺮﺳﯿﺪي؟‬
                                                                                        ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد، ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻪ.‬
                                                                                                      ‫- ﭘﺲ ﭼﯽ؟‬
                                                                          ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﺎﻧﻪ اش ﻫﻨﻮز ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                   ‫- ﻣﻦ ﺣﺮف ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪي زدم. ﻣﻦ ... ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ...‬
                                                                                          ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم.‬
‫- ﻧﻪ. ﻣﻘﺼﺮ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ. ﻫﻤﺴﻦ و ﺳﺎﻻي ﺗﻮ ﺣﻖ دارن ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا رو درك ﻧﮑﻨﻦ، ﭼﻮن ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺟﺎي ﻣﻦ ﯾﺎ داﻧﯿﺎر ﻧﺒﻮدن. ﻣﻦ‬
‫واﺳﻪ ﺧﻮدم ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﻢ، اﻣﺎ ﺣﺮف ﻧﺎﺣﻖ در ﻣﻮرد داﻧﯿﺎر آﺗﯿﺸﻢ ﻣﯽ زﻧﻪ، ﭼﻮن ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و ﺧﺪا ﻣﯽ دوﻧﯿﻢ ﭼﻪ زﺟﺮي ﻣﯽ ﮐﺸﻪ.‬
‫ﮔﺎﻫﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﻖ ﺑﺎ اوﻧﻪ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻣﺮدﯾﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﻣﯽ ذاﺷﺘﻢ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﺸﻪ ﺗﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري‬
‫روزي ﻫﺰار ﺑﺎر ﺑﻤﯿﺮه. ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل دﯾﮕﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ داﻧﯿﺎر اﺻﻼ ﺑﺮاش ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﯽ در ﻣﻮردش ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻪ، اﻣﺎ ﻣﻦ‬
                                    ‫ﻫﻨﻮزم ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ دﺳﺖ از ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﺑﺮدارم. ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻢ رو ﻫﻢ ﺑﺬار ﺑﻪ ﭘﺎي ﻋﺸﻖ ﺑﺮادري.‬
                          ‫ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﻨﻮز ﮔﺎﻫﯽ ﻗﻄﺮه اﺷﮑﯽ از ﭼﺸﻤﺶ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺧﻮرد و روي ﮔﻮﻧﻪ اش ﻣﯽ ﻏﻠﺘﯿﺪ.‬
                                         ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﻫﯿﭻ راﻫﯽ واﺳﻪ ﮐﻤﮏ ﮐﺮدن ﻧﯿﺴﺖ؟ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ دردش رو ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻨﻪ؟‬
                                                                        ‫ﭼﺸﻤﺎن ﯾﺦ زده داﻧﯿﺎر را ﻣﺠﺴﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ. ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﯽ ﺑﻪ ذﻫﻨﻢ رﺳﯿﺪه اﻧﺠﺎم دادم. ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاي ﺑﻬﺶ ﺗﻠﻨﮕﺮ ﺑﺰﻧﯽ. اون ﺣﺴﻪ ﺗﻮ‬
                                                                                                ‫داﻧﯿﺎر ﻧﯿﺴﺖ دﯾﮕﻪ.‬
                                                                           ‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﺒﺎﺷﻪ. اون ﺷﻤﺎ رو دوﺳﺖ داره. ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. اﯾﻨﺎ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﻫﺴﺖ. ﯾﻪ‬
                                                         ‫ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺳﺮﮐﻮب ﺷﺪه. ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺧﻮاﺑﯿﺪه و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻪ.‬
                                                                      ‫ﭼﻪ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﺪ ﺑﻮد اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ!‬
                                           ‫- واﻗﻌﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺘﻮﻧﯽ اﯾﻦ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺧﻔﺘﻪ رو ﺑﯿﺪار ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                           ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﻣﺎﻏﺶ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                      ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ! اﻣﺎ اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﺳﻌﯿﻤﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
                         ‫دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ "ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺳﺖ" ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ دﻟﺶ را ﺑﺸﮑﻨﻢ. ﭘﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﻣﻦ واﺳﻪ آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ داﻧﯿﺎر رو ﻣﯽ ﮐﺸﻮﻧﻢ ﺗﻬﺮان. ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺎراش ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻪ. ﭼﯿﺰي ﻫﻢ ﻻزم داﺷﺘﯽ‬
                                                                                                              ‫ﺑﮕﻮ.‬
                                                                                              ‫ﺑﺎ ذوق ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                    ‫- واي ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ!‬
                                                           ‫ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم. ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ داﺷﺘﻢ. ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰم ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                 ‫- ﻣﻦ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ. اﻻﻧﻢ دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮي ﺧﻮﻧﻪ. دﯾﺮ ﻣﯿﺸﻪ.‬
‫ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﻣﺤﺴﻮس از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ، اﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره داﺧﻞ ﺷﺪ. دوﺑﺎره در ﻗﺎﻟﺐ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ اش ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻧﮕﺎه‬
                                                                    ‫ﺧﯿﺮه ﺑﺮ زﻣﯿﻦ و دﺳﺖ ﻫﺎي آوﯾﺰان ﻗﻔﻞ ﺷﺪه درﻫﻢ.‬
                                                                                               ‫- ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬
                                                                                         ‫ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                 ‫- ﺷﻤﺎ از دﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﯿﻦ؟‬
           ‫آخ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦ و دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او در دﻟﻢ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- ﻧﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب. دﻟﺨﻮر ﭼﺮا؟‬
                                                                                           ‫- ﻣﻌﺪﺗﻮن درد ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
                                                                                           ‫- ﻧﻪ. ﺧﻮﺑﻢ. ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش.‬
                                         ‫ﮐﻤﯽ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎزي ﮐﺮد و ﮐﺎﻏﺬي ﮐﻪ در ﻣﺸﺘﺶ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﻮد روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
                                                             ‫- اﯾﻦ ﺗﻠﻔﻦ ﺧﻮﻧﻤﻮﻧﻪ. اﮔﻪ ﺣﺎﻟﺘﻮن ﺧﻮب ﻧﺒﻮد ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ.‬
                                                                       ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻟﭙﺶ را ﺑﮕﯿﺮم و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﮑﺸﻢ.‬
                                                                                                    ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﺮﺳﯽ.‬
                             ‫ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ. ﺳﺮﺳﺮي ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و از در ﺑﯿﺮون رﻓﺖ.‬
                                               ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﺳﺮ ﺗﮑﺎن دادم. ﭼﻘﺪر اﯾﻦ ﺳﺎدﮔﯽ و ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺘﺶ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ.‬

                                                                                                           ‫ﺷﺎداب:‬
                                                       ‫ﻣﺎدر در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ روي ﭘﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ و اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﻟﻬﯽ ﻣﻦ ﺑﻤﯿﺮم. اﻟﻬﯽ ﺑﻤﯿﺮم واﺳﻪ اﯾﻦ دو ﺗﺎ ﺟﻮون. ﺧﯿﺮ ﻧﺒﯿﻨﻪ ﺑﺎﻋﺚ و ﺑﺎﻧﯽ اﯾﻦ ﺟﻨﮓ. ﺧﺪا ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﻪ اون ﺻﺪام ﺟﺎﻧﯽ و ﭘﺴﺖ‬
                                            ‫ﻓﻄﺮت رو. ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﺮدﻣﻤﻮن آورد. ﭼﻪ ﮐﺮد ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺸﻮر. ﺑﻤﯿﺮم اﻟﻬﯽ!‬
                                                                                                      ‫ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺑﺎﯾﺪ داﻧﯿﺎر رو ﺑﺒﯿﻨﯽ. ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ ﺗﻮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻧﯿﺴﺖ. اﻧﮕﺎر داري ﺑﺎ ﯾﻪ رﺑﺎط ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ. دﯾﺎﮐﻮ رو ﻧﺪﯾﺪي. ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ اﻻﻧﻪ ﮐﻪ‬
                                          ‫روح از ﺗﻨﺶ ﺑﺮه. ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﺟﻮري ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ.‬
                                                                                          ‫ﻣﺎدر ﻟﺒﺶ را ﮔﺰﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻢ دردﯾﻪ؟ ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻤﺖ ﭘﺪرت رو ﺗﯿﺮ ﺑﺎرون ﮐﻨﻦ. ﻣﺎدرت رو ﺳﺮ ﺑﺒﺮن. از ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ اون ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎي ﺗﺠﺎوزه ﮐﻪ‬
‫ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻤﯽ ذاره ﮐﻤﺮﺷﻮن راﺳﺖ ﺷﻪ. ﺑﯿﭽﺎره اون ﭘﺴﺮ! ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ واﺳﺶ ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻪ. ﺑﯿﭽﺎره ﺗﺮ از اون دﯾﺎﮐﻮ‬
‫ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﺧﻮاﻫﺮش رو داﺷﺘﻪ ﻫﻢ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺑﺮادرش رو. واﻗﻌﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ آﻓﺮﯾﻦ ﮔﻔﺖ. ﮐﻮ ﻫﻤﭽﯿﻦ‬
‫ﻣﺮدي؟ ﻣﮕﻪ دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﺟﻮر آدﻣﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯿﺸﻪ؟ ﺗﻮ اﯾﻦ زﻣﻮﻧﻪ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺮادر ﺑﻪ ﺑﺮادر رﺣﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ، ﭘﺪر ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻮﺳﺶ رﺣﻢ ﻧﻤﯽ‬
                  ‫ﮐﻨﻪ، وﺟﻮد ﻫﻤﭽﯿﻦ آدﻣﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ روﯾﺎﺳﺖ. اﺣﺴﻨﺖ ﺑﻪ ﻏﯿﺮﺗﺶ! آﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﺶ! ﻣﺮﺣﺒﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ دل ﺑﺰرﮔﺶ!‬
                                      ‫دﻟﻢ از ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻫﺎي ﻣﺎدر ﻏﻨﺞ ﻣﯽ رﻓﺖ. دﯾﺎﮐﻮي ﻣﻦ، در ﭼﺸﻢ ﻫﻤﻪ ﯾﮏ اﺳﻄﻮره ﺑﻮد.‬
             ‫- ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ؟ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﮐﻪ ﺑﺮي ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﻣﺮد ﺟﻮون رو ﺗﺰﯾﯿﻦ ﮐﻨﯽ ﯾﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﺶ ﮐﯿﮏ ﺑﭙﺰي.‬
                                                  ‫ﺑﺎدم ﺧﻮاﺑﯿﺪ. ﻣﺎدر در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭘﺴﺮ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ ﻫﻢ از ﻣﻮاﺿﻌﺶ ﮐﻮﺗﺎه ﻧﻤﯽ آﻣﺪ.‬
                                    ‫- ﺷﺎدي رو ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺑﺮم. ﺗﺒﺴﻤﻢ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎزه دﯾﺎﮐﻮ ﮐﻪ ﮐﻞ روز رو ﺧﻮﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                                              ‫ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                    ‫- ﻧﻪ، ﻧﻤﯽ ﺷﻪ. ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ دﻟﻢ ﻫﺰار راه ﻣﯿﺮه.‬
                        ‫ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ از ﺷﺎﻧﺲ دﯾﺪن ﺧﺎﻧﻪ دﯾﺎﮐﻮ و از آن ﻣﻬﻢ ﺗﺮ، ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﺮدﻧﺶ ﺑﮕﺬرم. ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﻟﻄﻔﺶ رو ﺟﺒﺮان ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﺮدن داﻧﯿﺎر ﺷﺎدش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. ﺗﺎزه ﻣﮕﻪ دﯾﺎﮐﻮ رو‬
                                   ‫ﻧﺪﯾﺪي؟ ﻣﮕﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﻤﯽ ﮔﯽ آدم ﺷﻨﺎﺳﯿﺖ ﺣﺮف ﻧﺪاره. آﺧﻪ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﺎد آدم ﺑﺪي ﺑﺎﺷﻪ؟‬
                                                                                               ‫ﻣﺎدر آه ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                   ‫- ﻧﻪ. ﺑﻬﺶ ﻧﻤﯿﺎد، وﻟﯽ اﻧﻘﺪر زﻣﻮﻧﺶ ﺑﺪ ﺷﺪه ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدﻣﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﻢ.‬
                                            ‫ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﻣﺎدر اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻣﻬﻤﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                             ‫- ﺧﺐ ﭼﺮا ﺗﻮ ﺷﺮﮐﺖ ﺟﺸﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮﯾﻦ؟‬
                                                                                                    ‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                      ‫- آﺧﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﺟﺎي اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎﺳﺖ؟ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ اون ﻫﻤﻪ ﺟﺒﺮوﺗﺶ آﻫﻨﮓ ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرك ﺑﺨﻮﻧﻪ ﺗﻮ ﺷﺮﮐﺖ؟‬
                                                                                                  ‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- اﺻﻼ ﺧﻮدﺗﻢ ﺑﯿﺎ. ﻫﺎ؟‬
                                                                                                          ‫اﺧﻢ ﮐﺮد.‬
                             ‫- ﭼﻪ ﺣﺮﻓﺎﯾﯽ ﻣﯽ زﻧﯽ دﺧﺘﺮ. ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﺑﯿﺎم! ﺳﻦ و ﺳﺎل ﻣﻦ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻮر ﻣﻬﻤﻮﻧﯿﺎ ﻣﯽ ﺧﻮره آﺧﻪ؟‬
                                                                                                  ‫ﻫﯿﺠﺎن زده ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                          ‫- ﺗﻮ روز ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺧﻮدﻣﻮﻧﯿﻢ. ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻬﻤﻮﻧﺎ ﺑﺮﺳﻦ ﺑﺮﮔﺮد. ﺧﻮﺑﻪ؟‬
                                                                                ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                      ‫- ﻣﻦ ﮐﻠﯽ ﮐﺎر دارم. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ.‬
                                                                                              ‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                ‫- ﻣﺎﻣﺎن! ﺗﻮ رو ﺧﺪا!‬
                                                                                       ‫ﺷﺎدي ﻫﻢ از داﻣﺎﻧﺶ آوﯾﺨﺖ:‬
                                                ‫- ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ؟ اﺟﺎزه ﺑﺪه دﯾﮕﻪ. ﭘﻮﺳﯿﺪﯾﻢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ. ﺑﻪ ﺧﺪا ﺧﻮش ﻣﯽ ﮔﺬره.‬
                             ‫ﻣﺎدر ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻫﺎي ﻏﺮق ﺧﻮاﻫﺸﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره اش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- آدرس دﻗﯿﻖ و ﺷﻤﺎره ﺗﻠﻔﻦ ﺧﻮﻧﺶ، ﺷﻤﺎره ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ و ﺷﻤﺎره ﺗﺒﺴﻢ رو ﺑﻬﻢ ﺑﺪه. ﺗﺎ ﻗﺒﻞ از ﺳﺎﻋﺖ ده ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ.‬
                                                                    ‫وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎر آﺧﺮﺗﻮن ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﺪون ﻣﻦ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯿﺮﯾﻦ.‬
                                               ‫ﺷﺎدي ﻫﻠﻬﻠﻪ ﮐﻨﺎن ﺧﻮدش را در آﻏﻮﺷﻢ اﻧﺪاﺧﺖ، اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن اﯾﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                              ‫- وﻟﯽ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﻧﺪارﯾﻢ. ﭼﯽ ﺑﭙﻮﺷﯿﻢ؟‬
                                                                                 ‫ﻣﺎدر ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻦ ﺷﺎﮐﯽ اش ﮔﻔﺖ:‬
‫- واﺳﻪ ﺗﻮ ﯾﻪ ﺗﻮﻧﯿﮏ ﻣﯽ دوزم. ﺑﺎ اون ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺷﺎداب واﺳﺖ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﭙﻮش. ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﯿﺎ اﻧﺪازه ت رو ﺑﮕﯿﺮم. ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ‬
                                                              ‫ﭘﺎرﭼﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ دارم ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺳﺮﻫﻢ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ.‬
‫ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﻨﺞ - ﺷﺶ ﻣﺘﺮ ﭘﺎرﭼﻪ ﻫﻢ ﻫﺰﯾﻨﻪ زﯾﺎدي ﺑﺮ ﻣﺎدرم ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، اﻣﺎ او ﺑﺎ ﺑﺰرﮔﻮاري و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
                                                                     ‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﻦ و ﺷﺎدي، ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﺮد.‬

                                                                                                ‫***********‬
                ‫- دﻟﻘﮏ ﺧﻮدﺗﯽ و اون ﺷﺮك و ﮐﺮدك! ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﻤﻮن ﺳﯿﺮﮐﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺎم اون ﮐﺮدك ﯾﺦ و ﻣﺎﺳﺖ رو ﺑﺨﻨﺪوﻧﻢ؟‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﭼﺎﭘﻠﻮﺳﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻨﻢ ﻧﻤﯿﺎي؟‬
                                                                                   ‫ﭼﯿﻨﯽ ﺑﺮ ﺑﯿﻨﯽ اش اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                             ‫- ﻣﺜﻼ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻣﻬﻤﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
                                                                       ‫ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و و ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                       ‫- ﺗﺒﺴﻢ؟‬
                                                                                        ‫روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
       ‫- اﯾﺶ. ﻗﯿﺎﻓﺖ رو ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺷﺒﯿﻪ ﺳﮓ آﻗﺎي ﭘﺘﯽ ﺑﻞ ﻣﯿﺸﯽ. ﯾﻪ وﻗﺖ اﯾﻦ ﺟﻮري واﺳﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﻋﺸﻮه ﻧﯿﺎي.‬
                                                                           ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻨﺎﻓﻌﻢ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﺘﻢ را ﺣﻔﻆ ﮐﺮدم.‬
                                                                                                 ‫- ﺗﺒﺴﻢ ﺟﻮﻧﻢ؟!‬
                                                                                                 ‫ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﮔﻔﺖ:‬
‫- زﻫﺮﻣﺎر. ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﻣﻦ ﺧﺮم؟ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاي از ﻧﻤﮏ وﺟﻮد ﻣﻦ واﺳﻪ روﺷﻦ ﮐﺮدن ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎت دﯾﺎﮐﻮ، اوﻧﻢ ﺑﻪ‬
‫ﻧﻔﻊ ﺧﻮدت ﺳﻮء اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ؟ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺻﺪ ﺳﺎل ﺳﯿﺎه اﯾﻦ ﮐﺮدك ﻧﺨﻨﺪه. دﯾﺎﮐﻮ ﻫﻢ ﻣﺤﻞ ﺳﮓ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪه. ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ؟ ﺣﺎﻻ ﺑﺎز‬
                                                                                    ‫اﮔﻪ ﺷﻬﺎب ﺟﻮن ﺑﻮد ﯾﻪ ﭼﯿﺰي.‬
                                                                                                 ‫ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                   ‫- ﺧﺐ ﺣﺘﻤﺎ دﻋﻮﺗﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، دوﺳﺘﺸﻪ ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل.‬
                                                                                ‫ﻟﺐ و ﻟﻮﭼﻪ اش را ﮐﺞ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﻪ. ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺷﻬﺎب رو ﻧﻤﯽ ﺧﻮام. ﻫﺮﭼﯽ ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎت دﯾﺎﮐﻮ ﺧﺮاﺑﻪ ﻣﺎل اﯾﻦ اﮐﺘﯿﻮه. ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ روز ﺑﺎ‬
‫ﯾﮑﯿﻪ. اﻓﺸﯿﻦ ﺟﻮن ﺑﻬﺘﺮه، ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮه، آﻗﺎﺳﺖ. اﻟﺒﺘﻪ ﻋﯿﻦ ﺧﻮدﻣﻮن ﺷﭙﺶ ﺗﻮ ﺟﯿﺒﺶ ﺑﻨﺪري ﻣﯽ رﻗﺼﻪ ﻫﺎ، وﻟﯽ ﺑﻬﺘﺮ از اون ﺷﻬﺎب‬
                                                                                          ‫ﭘﻮﻟﺪارِ ﺧﻮﺷﺘﯿﭗِ ﭼﻨﺪﺷﻪ.‬
                                                        ‫اﮔﺮ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪم ﺗﺎ ﺧﻮد ﺻﺒﺢ ﺣﺮف ﻣﯽ زد. ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                     ‫- ﺧﺐ اوﻧﻢ از دوﺳﺘﺎي ﺻﻤﯿﻤﯿﺸﻪ. ﻣﯿﺎدش ﺣﺘﻤﺎ.‬
                                                                               ‫ﯾﮏ ﻟﻨﮕﻪ اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
 ‫- ا‪ ‬اﯾﻦ ﺟﻮرﯾﻪ؟ ﻗﺒﻼ ﺗﺎ از اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﯽ زدم ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﯽ ادﺑﯽ ﻣﻨﺤﺮﻓﯽ. ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﮐﺎرت ﮔﯿﺮه ﻫﺮﭼﯽ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻫﻤﻮﻧﻪ، آره؟‬
                                                                            ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم و دﺳﺘﻢ را دور ﮔﺮدﻧﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ.‬
‫- ﺑﻪ ﺧﺪا ﺟﺒﺮان ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. آﺧﻪ ﻣﻨﻮ ﺷﺎدي رو ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ. ﭘﺸﻪ ﺗﻮ دﻫﻨﻤﻮن ﻣﯽ ﻣﺎﺳﻪ، وﻟﯽ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﺎا... ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ، ﺑﺎ ﻧﻤﮑﯽ،‬
                                                                    ‫ﻣﺠﻠﺲ ﮔﺮم ﮐﻨﯽ، ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﯾﺦ داﻧﯿﺎر رو ﺑﺎز ﮐﻨﯽ.‬
                                                                                    ‫ﺧﻮدش را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﮑﺶ ﮐﻨﺎر ﺳﺒﮑﺴﺮِ ﻧﺎدان. دﻗﯿﻖ ﺑﻨﺎل ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي. ﻧﮑﻨﻪ ﺗﻮﻗﻊ داري ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎﺗﺶ رو روﺷﻦ ﮐﻨﻢ! آﺧﻪ ﺑﺪﺑﺨﺖ، اون‬
                                                                   ‫ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮرﯾﺸﻢ ﺗﻮ ﮐﺎر ﺗﺠﺎوزه. ﯾﺦ ﮐﺠﺎﺷﻮ ﺑﺎز ﮐﻨﻢ؟‬
                                                                                                  ‫ﺣﺮﺻﻢ ﮔﺮﻓﺖ.‬
                       ‫- واي ﺗﺒﺴﻢ! ﺻﺪ ﺑﺎر ﮔﻔﺘﻢ اون ﺣﺮﻓﺎ ﺷﺎﯾﻌﻪ ﺑﻮده. واﺳﺶ ﺣﺮف درآوردن. ﺣﺎﻻ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﮔﺖ ﻣﯿﺎي ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
                                                                                            ‫ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                             ‫- ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ رﺳﻪ؟‬
                                                                                                 ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                           ‫- ﺗﻮ ﺑﯿﺎ. ﻗﻮل ﻣﯿﺪم دﺳﺖ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﯿﺮون ﻧﺮي.‬
                                                                                ‫ﺑﺎ ﻧﺎز ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ. ﺣﺎﻻ ﮐﻔﺸﻮ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺎ اون ﮐﺖ و داﻣﻦ زرﺷﮑﯽ ﮐﺘﻮﻧﯽ ﺳﺒﺰاﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزه‬
                                                                                                    ‫ﺧﺮﯾﺪي ﺑﭙﻮﺷﯽ.‬
                                                                                     ‫ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎن زد زﯾﺮ ﺧﻨﺪه و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                          ‫- واي ﻓﮑﺮ ﮐﻦ. ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﺣﺎل ﻣﯿﺸﯽ ﺷﺎداب.‬
                                                                                    ‫ﻣﺸﺘﯽ ﺑﺮ ﺑﺎزوﯾﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺧﻮدت رو ﻣﺴﺨﺮه ﮐﻦ ﺑﯽ ﺗﺮﺑﯿﺖ. ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎم ﯾﻪ ﺻﻨﺪل ﻫﻤﻮن رﻧﮕﯽ ﺑﺎ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻫﺎي ﮐﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺨﻮدي داره. اﺻﻼ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
                                                                              ‫اون رﻧﮓ ﭘﺎرﭼﻤﻮ زرﺷﮑﯽ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدم.‬
                                                                                                ‫ﺟﯿﻐﺶ ﺑﻪ ﻫﻮا رﻓﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﺗﻮ ﻏﻠﻂ ﮐﺮدي. ﺧﻮدم اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮﻗﻢ؟‬
                                                                                               ‫ﭼﺸﻤﮏ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                              ‫- ﻧﮑﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺎ اون ﭘﯿﺮﻫﻦ آﺑﯿﻪ ﺻﻨﺪل ﻗﺮﻣﺰ ﺑﭙﻮﺷﯽ؟‬
                                                                                    ‫ﺑﺎ ﺣﺮص ﺑﺮ ﺑﺎزوﯾﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                    ‫- ﺗﻒ ﺑﻪ اون ذات ﺧﺮاﺑﺖ ﺷﺎداب.‬
                                ‫راس ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺻﺒﺢ دم در آﭘﺎرﺗﻤﺎن دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﯾﻦ ﺗﺎﯾﻢ ﺗﯿﺒﻠﺖ )‪ (time table‬ﻣﻨﻮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺎداب ﺧﺎﻧﻮم. از ﭘﻨﺞ ﺻﺒﺢ ول ﺷﺪﯾﻢ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا دﯾﺮ ﺑﺮﺳﯿﻢ. آﺧﻪ ﮔﺎﮔﻮل،‬
                                                 ‫ﺑﺮ اﺳﺎس ﮐﺪوم ﺟﯽ ﭘﯽ اس از ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻋﺖ راه ﺑﻮد؟ ﻫﺎ؟‬
‫ﺳﺮم را ﺧﺎراﻧﺪم. ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻮد. دﯾﺎﮐﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ. از ﺗﺮس دﯾﺮ رﺳﯿﺪن ﺷﺶ ﺻﺒﺢ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻢ. ﺗﺎزه ﺑﺎ ﮐﻠﯽ‬
                                                           ‫ﻣﻌﻄﻠﯽ اﺗﻮﺑﻮس و ﻣﺘﺮو ﺑﺎز ﻫﻢ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ زود رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ.‬
                                                                            ‫- اﻻن دﻗﯿﻘﺎ ﭼﻪ ﺧﺎﮐﯽ ﺗﻮ ﺳﺮﻣﻮن ﺑﺮﯾﺰﯾﻢ؟‬
                                                                                                   ‫ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                            ‫- اَه ﺗﺒﺴﻢ! ﭼﻘﺪر ﻏﺮ ﻣﯽ زﻧﯽ. ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ زﺑﻮن ﺑﻪ دﻫﻦ ﺑﮕﯿﺮ.‬
                                                 ‫ﻧﮕﻬﺒﺎن ﻣﺠﺘﻤﻊ ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد. آﻧﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻧﻤﺎن درﺳﺖ ﻧﺒﻮد.‬
                                        ‫- ﭼﺎره اي ﻧﯿﺴﺖ دﯾﮕﻪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر و ﺑﻨﺪﯾﻞ دﺳﺘﻤﻮن زﺷﺘﻪ اﯾﻨﺠﺎ واﯾﺴﯿﻢ. ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻻ.‬
                                                                              ‫ﺗﺒﺴﻢ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
        ‫- ﻋﻮاﻗﺒﺶ ﭘﺎي ﺧﻮدت. اﮔﻪ ﺑﺎ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎي ﻣﺜﺒﺖ ﻫﺠﺪه ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪي ﻧﺰﻧﯽ ﺧﻮدت رو ﺑﮑﺸﯽ. ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﻌﺶ ﮐﺸﯽ ﻧﺪارم.‬
                                               ‫در ﻣﻮرد دﯾﺎﮐﻮ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻫﻢ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ را ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻢ. ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- ﺧﻔﻪ. دﯾﺎﮐﻮ اﻫﻞ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                              ‫ﺧﻮدش را ﺗﻮي آﺳﺎﻧﺴﻮر ﺟﺎ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                    ‫- آره ﺟﻮن ﺧﻮدت. ﯾﻪ ﻣﺮد ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﻮن ﺑﺪه ﮐﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺧﻂ ﻫﺎ ﻧﺒﺎﺷﻪ.‬
                                                         ‫ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺤﺚ ﮐﺮدن ﻧﺪاﺷﺘﻢ. آن ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﭙﺶ ﮐﺮ ﮐﻨﻨﺪه ﻗﻠﺒﻢ.‬
‫ﭘﻼﺳﺘﯿﮏ ﻫﺎي دﺳﺘﻢ را روي زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و دﺳﺖ ﻫﺎي ﻋﺮق ﮐﺮده ام را ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﻢ ﻣﺎﻟﯿﺪم و زﻧﮓ را ﺑﻪ ﺻﺪا در آوردم. ﺑﺎ ﺗﺎﺧﯿﺮ‬
‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ اي در ﺑﺎز ﺷﺪ و دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ رﮐﺎﺑﯽ ﺳﻔﯿﺪ و ﮔﺮﻣﮑﻦ ﻣﺸﮑﯽ، ﻣﻮﻫﺎي آﺷﻔﺘﻪ و ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮاب آﻟﻮد در ﭼﺎرﭼﻮب ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                             ‫ﻫﺮﺳﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﻼم ﮐﺮدﯾﻢ. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                        ‫- ﺷﻤﺎﯾﯿﻦ؟‬
                                ‫ﻫﺮ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻣﺎن ﺳﺮﻣﺎن را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ. ﻋﺎدت ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ از آرﻧﺠﺶ را ﻟﺨﺖ ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬
                                                                                                 ‫ﻣﻦ ﻣﻦ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                  ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ. اﻧﮕﺎر ﺧﯿﻠﯽ زود رﺳﯿﺪﯾﻢ.‬
                                                                                        ‫از ﻣﻘﺎﺑﻞ در ﮐﻨﺎر رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                       ‫- ﻧﻪ. ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﻦ. ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﻦ.‬
                                         ‫ﮐﻒ ﺧﺎﻧﻪ اش ﻣﻔﺮوش ﺑﻮد. ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﻤﺎن را در آوردﯾﻢ. ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻠﺒﻞ زﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫- اﻧﮕﺎر از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪارﺗﻮن ﮐﺮدﯾﻢ. ﺷﺮﻣﻨﺪه ﻫﺎ، وﻟﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻧﮑﻨﻪ ﺗﺮاﻓﯿﮏ ﺑﺎﺷﻪ و دﯾﺮ ﺑﺮﺳﯿﻢ. اﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻋﺖ از ﻫﺸﺘﻢ رد ﺷﺪه. اﻻن‬
                                                                                         ‫ﮐﻪ دﯾﮕﻪ وﻗﺖ ﺧﻮاب ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                   ‫ﺿﺮﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﻪ ﭘﺎي ﺗﺒﺴﻢ زدم. دﯾﺎﮐﻮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
       ‫- آره ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ. دﯾﺸﺐ ﺗﺎ دﯾﺮوﻗﺖ ﺑﯿﺪار ﺑﻮدم. ﺧﻮاب ﻣﻮﻧﺪم. آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ اوﻧﺠﺎﺳﺖ. ﺷﻤﺎ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﻣﻨﻢ اﻻن ﻣﯿﺎم.‬
                                                                           ‫ﺧﺮﯾﺪﻫﺎ را روي ﮐﺎﻧﺘﺮ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ. ﺗﺒﺴﻢ ﮔﻔﺖ:‬
‫- دﯾﺪي ﮔﻔﺘﻢ؟ ﺗﺎ دﯾﺮ وﻗﺖ واﺳﻪ ﭼﯽ ﺑﯿﺪار ﺑﻮده؟ اﺻﻼ ﻃﺒﻖ ﯾﻪ اﺻﻞ ﮐﻠﯽ ﻣﺮدا ﺑﻪ ﺳﻪ دﻟﯿﻞ ﺷﺒﺎ دﯾﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﻦ. اﻧﺠﺎم ﻋﻤﻞ‬
‫ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮي، ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻋﻤﻞ ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮي، ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ در ﻣﻮرد ﻋﻤﻞ ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮي. از اوﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻨﺎب ﺷﺮك ﻫﻤﺴﻦ‬
‫ﭘﺪرﺑﺰرگ ﻣﺮﺣﻮم ﻣﻨﻪ دﯾﮕﻪ ﮐﺎر از ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و ﻣﺸﺎﻫﺪه ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺸﻐﻮل اﻧﺠﺎم ﻓﻌﻞ ﮐﺜﯿﻒ ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮي ﺑﻮده. ﻣﯿﮕﯽ ﻧﻪ، ﺣﺎﻻ‬
          ‫ﺑﺬار وﻗﺘﯽ رﻓﺖ ﻣﯿﺮﯾﻢ ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺶ رو ﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ. اﮔﻪ ﯾﻪ ﺑﺎﻟﻨﯽ، ﺑﺎدﮐﻨﮑﯽ، ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدﯾﻢ، ﻫﺮ ﭼﯽ دﻟﺖ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﻮ.‬
                                                                        ‫ﺻﺪاي دﯾﺎﮐﻮ را از ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎن ﺷﻨﯿﺪم و ﻣﺮدم.‬
                                             ‫- ﭼﯽ ﺷﺪه؟ ﺑﺎدﮐﻨﮏ ﻧﺨﺮﯾﺪﯾﻦ؟ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﻮﭘﺮي ﺳﺮ ﮐﻮﭼﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ.‬
                                                                                            ‫ﺗﺒﺴﻢ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                   ‫- واي ﻗﻠﺒﻢ! ﺑﺎﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري داﺧﻞ ﻣﺎ ﻣﯿﺸﯿﻦ؟ ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﻗﺒﻠﺶ ﯾﻪ ﺧﺒﺮي ﺑﺪﯾﻦ.‬
                                                                                            ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                        ‫- ﻣﻦ داﺧﻞ ﮐﺴﯽ ﻧﺸﺪم ﺧﺎﻧﻮمِ ﺗﺒﺴﻢ ﺧﺎﻧﻮم. ﺷﻤﺎ ﺣﻮاﺳﺘﻮن ﻧﺒﻮد.‬
                                                                      ‫ﺑﻤﯿﺮي ﺗﺒﺴﻢ. ﺑﻤﯿﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف زدﻧﺖ. ﺑﻤﯿﺮي.‬
               ‫ﻣﻦ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم اﺻﻼ ﻧﭽﺮﺧﻢ و ﻧﺒﯿﻨﻤﺶ. ﺗﺒﺴﻢ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺷﮏ از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ آن ﺳﻮﺗﯽ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﺶ.‬
                                            ‫ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺣﺎل ﺧﺮاب ﻣﺎ را ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ اداﻣﻪ ﻧﺪاد، اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﻟﺒﺶ ﺑﻮد.‬
                                                                                                ‫- ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ﺧﻮردﯾﻦ؟‬
                                                                        ‫ﺷﺎدي ﮐﻪ ﺳﮑﻮت ﺿﺎﯾﻊ ﻣﺎ دو ﻧﻔﺮ را دﯾﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                            ‫- ﺑﻠﻪ. دﺳﺘﺘﻮن درد ﻧﮑﻨﻪ.‬
‫وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ. درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدم را ﻣﺸﻐﻮل ﮐﯿﺴﻪ ﻫﺎي ﺧﺮﯾﺪ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دادم زﯾﺮﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. رﮐﺎﺑﯽ اش را ﺑﺎ ﯾﮏ‬
                                                                                     ‫ﺗﯽ ﺷﺮت ﺳﺎده ﻋﻮض ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
                                               ‫- ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻦ ﯾﻪ ﮐﻤﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺨﻮرﯾﻦ. ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ از ﮔﻠﻮم ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﻤﯽ ره.‬
                                                  ‫ﺗﺒﺴﻢ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪم. ﺑﺮاي اﻣﺮوز ﺑﺲ ﺑﻮد.‬
‫ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر ﺑﯽ وﻗﻔﻪ ﮐﺎر ﮐﺮدﯾﻢ. ﮐﯿﮏ را ﮐﻪ ﺳﻔﺎرش داده ﺑﻮدﯾﻢ، اﻣﺎ ﺧﻮدﻣﺎن ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﭘﺨﺘﯿﻢ. ﺳﺎﻻد اﻟﻮﯾﻪ درﺳﺖ‬
‫ﮐﺮدﯾﻢ. ﻣﯿﻮه ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد، ﺷﺴﺘﯿﻢ و ﭼﯿﺪﯾﻢ. ﺳﺎﻟﻦ را ﺗﺰﯾﯿﻦ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺷﺎدي ﻫﻢ وﻇﯿﻔﻪ ﻧﻈﺎﻓﺖ را ﺑﺮ ﻋﻬﺪه داﺷﺖ.‬
‫اﻟﺒﺘﻪ در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﻣﺮﺗﺐ ﺗﺒﺴﻢ را از اﺗﺎق ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﻢ، ﭼﻮن از ﺑﺲ از دﺳﺖ دﯾﺎﮐﻮ ﺣﺮﺻﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‬
                                 ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺑﺎﻟﻦ و ﺑﺎدﮐﻨﮏ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎر ﺑﻮدﻧﺶ را ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ.‬
‫ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯿﻢ را ﮐﺮدم ﮐﻪ اﻣﺎﻧﺘﺪار ﺑﺎﺷﻢ و ﺟﻠﻮي ﮐﻨﺠﮑﺎوي ام را ﺑﮕﯿﺮم، اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ي وﺟﻮدم ﺗﻤﻨﺎ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﺑﺎزرﺳﯽ ﮐﻞ زﻧﺪﮔﯽ اش.‬
‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ اﺗﺎق ﻫﺎ را ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺑﮕﺮدم. ﮐﻤﺪﻫﺎ را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ. ﻋﻄﺮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺒﻮﯾﻢ. ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﻇﺮف ﻫﺎﯾﺶ،‬
                                                       ‫وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ اش، ﻫﻤﻪ و ﻫﻤﻪ! اﻣﺎ وﺟﺪان و ﺗﺮﺑﯿﺘﻢ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ داد.‬
                                                                                    ‫ﺗﺒﺴﻢ از ﺳﺮوﯾﺲ ﺑﻬﺪاﺷﺘﯽ داد زد:‬
                                                                               ‫- ﺷﺎداب اﯾﻨﺠﺎ دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ اﯾﺮاﻧﯽ ﻧﺪاره.‬
                                                                                                    ‫ﻣﻦ ﻫﻢ داد زدم:‬
                                                                                                         ‫- ﮐﻪ ﭼﯽ؟‬
                                                                       ‫- ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟ رو اﯾﻨﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺧﺐ.‬
                                                                                                 ‫ﻏﺶ ﻏﺶ ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
                                                                            ‫- ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ؟ ﺑﺸﯿﻦ روش دﯾﮕﻪ.‬
                                                         ‫- ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ. اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ رو ﻣﺒﻠﻢ. روم ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻢ.‬
                                                                ‫ﺷﺎدي ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را روي دﻟﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﻦ از او ﺑﺪﺗﺮ.‬
‫- ﺧﻔﻪ ﺷﯽ ﺷﺎداب. ﺑﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻨﺪي؟ ﻣﮕﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾ‪‬ﺒﺴﻢ؟ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺧﺎﮐﯽ ﺗﻮ ﺳﺮم ﺑﺮﯾﺰم؟ رو‬
                                                                                                ‫اﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ زور ﺑﺰﻧﻢ.‬
                                                                                                       ‫ﻣﯿﺎن ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                          ‫- اﻧﻘﺪر ادا در ﻧﯿﺎر ﺗﺒﺴﻢ، دﯾﺮه.‬
                                                                                              ‫ﮐﻤﯽ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                   ‫- اﯾﻨﺠﺎ ﯾﻪ راه آب داره. ﻣﯿﺸﻪ رو اﯾﻦ؟‬
                                                                            ‫ﺑﺮق از ﭼﺸﻤﻢ ﭘﺮﯾﺪ. ﭘﺸﺖ در اﯾﺴﺘﺎدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                              ‫- ﺑﯿﺎ ﺑﯿﺮون ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاي زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮدم رو ﺑﻪ ﮔﻨﺪ ﺑﮑﺸﯽ؟‬
                                                                                                    ‫ﻫﻤﭽﻨﺎن داد ﻣﯽ زد:‬
                                                       ‫- ﭼﻄﻮر ﺑﯿﺎم ﺑﯿﺮون؟ ﺳﺮ ﺑﭽﻪ اوﻣﺪه. اﻻﻧﻪ ﮐﻪ ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎﺷﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻪ.‬
                                ‫از ﺗﺼﻮر ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻋﻘﻢ ﮔﺮﻓﺖ. دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮي دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ و از ﺳﺮوﯾﺲ دور ﺷﺪم.‬
                                                 ‫- ﺑﺘﺮﮐﯽ ﺗﺒﺴﻢ. ﺑﺒﯿﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﺎر دارم ﺳﺮ ﭼﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺮ و ﮐﻠﻪ ﻣﯽ زﻧﻢ.‬
                                                                        ‫ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺧﻮش و ﺧﺮم ﺑﯿﺮون آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- آﺧﯿﺶ. ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺑﻮدا. ﻣﯿﮕﻢ ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﯿﺪم ﭼﺮا اﯾﻦ دو ﺗﺎ ﺑﺮادر ﻫﯿﭽﯿﺸﻮن ﺑﻪ آدم ﻧﺒﺮده. آﺧﻪ ﺑﮕﻮ آدم ﻋﺎﻗﻞ رو ﺑﻪ روي ﺗﻮاﻟﺖ آﯾﻨﻪ‬
‫ﻗﺪي ﻧﺼﺐ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟ ﺣﺎﻻ ﻫﯽ ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻮ ﻣﯽ دﯾﺪم، ﻫﯽ ﺧﻨﺪم ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﯿﺰ ﻣﯽ دﯾﺪم واﺳﻪ ﺧﻮدم ﮐﯿﻒ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺧﺐ‬
                                                                                  ‫ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﯾﻪ ﻣﺪت آدم ﺧﻞ ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                               ‫ﺳﺮي ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                            ‫- ﺗﻮ آدم ﺑﺸﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ. اﮔﻪ اﻣﺸﺐ آﺑﺮوي ﻣﻨﻮ ﻧﺒﺮدي. ﺣﺎﻻ ﺑﺒﯿﻦ.‬
                                                                                        ‫ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- دﻟﺘﻢ ﺑﺨﻮاد. از ﺳﺮﺗﻮﻧﻢ زﯾﺎدم. زود ﺑﺎﺷﯿﻦ ﺑﺮﯾﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﯿﻢ. اﻻﻧﻪ ﮐﻪ ﮐﺮدك از راه ﺑﺮﺳﻪ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ﻟﻮﻟﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ رم‬
                                                                                                     ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و در ﻣﯿﺮه.‬
‫ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮاب دﯾﺎﮐﻮ رﻓﺘﯿﻢ. ﺑﺎ وﻟﻊ ﮔﻮﺷﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ اش را ﺑﻠﻌﯿﺪم. اﺗﺎﻗﺶ ﺳﺎده ﺑﻮد اﻣﺎ ﺷﯿﮏ. ﯾﮏ ﺗﺨﺖ ﭼﻮﺑﯽ دو ﻧﻔﺮه، ﺑﺎ رو‬
‫ﺗﺨﺘﯽ ﮐﺮم ﻗﻬﻮه اي و ﻣﯿﺰ ﺗﻮاﻟﺖ و ﭘﺎ ﺗﺨﺘﯽ ﻫﺎي ﻫﻤﺮﻧﮕﺶ. ﻋﮑﺲ ﺑﺰرﮔﯽ از داﻧﯿﺎر را ﺑﻪ دﯾﻮار زده ﺑﻮد، درﺳﺖ ﺗﻮي دﯾﺪ ﺧﻮدش.‬
‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ او ﺣﺴﺎدت ﮐﺮدم. ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﻋﻤﯿﻖ و ﺑﯽ ﺣﺪي ﮐﻪ از دﯾﺎﮐﻮ ﻧﺼﯿﺒﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺗﺒﺴﻢ ﺳﻘﻠﻤﻪ اي ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮم زد و‬
                                                                                                                   ‫ﮔﻔﺖ:‬
     ‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺣﮑﻤﺘﺶ ﭼﯿﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ اﺗﺎﻗﺎ ﺗﺨﺖ دو ﻧﻔﺮه دارن. ﻧﮑﻨﻪ اﯾﻨﺠﺎ از اﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺪا ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺷﺒﺎ اﺟﺎره ﺷﻮن ﻣﯿﺪه، ﻫﺎ؟‬
                                                                                   ‫ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- ﺗﻮ اﮔﻪ ﺣﺮف ﻧﺰﻧﯽ ﻣﯽ ﻣﯿﺮي؟‬
                                                                                            ‫ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:‬
                                             ‫- ﻣﯿﮕﻤﺎ ﺷﺎداب، اﯾﻨﺠﺎ ﻗﺮاره اﺗﺎق ﺧﻮاﺑﺘﻮن ﺑﺎﺷﻪ؟ اﯾﻨﺠﺎ ﻗﺮاره ﻋﺮوس ﺑﺸﯽ؟‬
                                  ‫اﯾﻦ دﻗﯿﻘﺎ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻟﺤﻈﻪ ورود ﺑﻪ آن ﻣﯽ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم، اﻣﺎ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ادﺑﯽ ﺗﺒﺴﻢ. ﺳﺎﮐﺖ ﺷﻮ و ﺑﻪ ﮐﺎرت ﺑﺮس.‬
‫ﺷﺎدي ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺷﺴﺘﻦ دﺳﺖ و روﯾﺶ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد، ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ. ﻣﻨﻬﻢ ﻟﺒﺎﺳﻢ را ﭘﻮﺷﯿﺪم و ﺑﺎ ﻟﺬت ﺑﻪ ﺧﻮدم‬
   ‫ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﮐﺎر ﻣﺎدرم ﺣﺮف ﻧﺪاﺷﺖ. ﯾﮏ ﮐﺖ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﺎ داﻣﻦ ﻣﺎﮐﺴﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻪ از ﭘﺸﺖ ﭼﺎك ﻣﯽ ﺧﻮرد. ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻗﺮﺑﻮن ﺧﺪا ﺑﺮم. ﻣﺤﺾ رﺿﺎي دﯾﺎﮐﻮ ﯾﻪ ﺧﺎﻟﻢ از ﺑﺪﻧﺖ ﭘﯿﺪا ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻦ ﻣﻮﻧﺪم ﮐﻪ دﻗﯿﻘﺎ ﺑﺎ ﮐﺠﺎت ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻣﻮﺗﻮرش رو روﺷﻦ‬
                                                                                                           ‫ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                                                        ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
‫- وﻟﯽ اﯾﻦ رﻧﮓ زرﺷﮑﯽ ﺗﯿﺮه، ﺑﺎ اون ﺗﺎپ ﻣﺸﮑﯽ دﻟﺒﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎدا. ﻇﺮﯾﻒ ﻣﺮﯾﻔﻢ ﻫﺴﺘﯽ. ﯾﻪ ﺟﯿﮕﺮي ﺷﺪي واﺳﻪ ﺧﻮدت‬
                                                            ‫ﻧﺎﻗﻼ. ﺑﺎب دﻧﺪون ﮐﺮدا. ﯾﻪ رژﮔﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﯽ درﺳﺖ ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                            ‫ﺟﻮراب ﻧﺎزك ﻣﺸﮑﯽ را ﭘﻮﺷﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                          ‫- ﻧﻪ. آراﯾﺶ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام.‬
                                                                            ‫دﯾﺎﮐﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر دوﺳﺘﻢ دارد.‬
                                                  ‫- ﺑﻪ ﺟﺎن ﺧﻮدت راه ﻧﺪاره. ﯾﻪ ﺟﻮري ﻣﯽ زﻧﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدﺗﻢ ﻧﻔﻬﻤﯽ. ﺑﯿﺎ.‬
                                                  ‫ﺧﻔﯿﻒ اﻣﺎ ﻣﺎﻫﺮاﻧﻪ رﻧﮓ و روﯾﯽ ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺘﻢ داد و ﺧﻮدش ﺳﻮت ﮐﺸﯿﺪ.‬
                                                                                        ‫- ﺑﺒﯿﻦ ﭼﯽ ﺷﺪي. ﻣﺤﺸﺮ!‬
‫ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺧﻮدم ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﺑﺮاز اﺣﺴﺎﺳﺎت ﮐﻨﻢ زﻧﮓ در ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺗﺒﺴﻢ ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﺶ‬
                                                                                                          ‫ﮐﻮﺑﯿﺪ.‬
                                                                             ‫- واي! اوﻣﺪن. ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪم.‬
                                                                      ‫ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب ﺷﺎﻟﻢ را روي ﺳﺮم اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- ﺑﺪو. زود ﺑﺎش.‬
                                                                                              ‫و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ.‬
                                                                                                          ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﮐﻠﯿﺪ را از ﺟﯿﺒﻢ درآوردم ﮐﻪ در را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ. اﻣﯿﺪي ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮدن آن ﺳﻪ دﺧﺘﺮ ﺷﺮ و ﺷﯿﻄﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻢ، اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﻠﯿﺪ را‬
‫ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ در ﺑﺎز ﺷﺪ. ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ...ﺟﺎ ﺧﻮردم. اول ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﺷﺘﺒﺎه آﻣﺪه ام، اﻣﺎ آن دﺳﺖ ﻫﺎي ﻗﻔﻞ ﺷﺪه و ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ‬
                                    ‫اﻓﺘﺎده ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺧﻮش ﭘﻮش و ﻣﻠﯿﺢ، ﺧﻮد ﺷﺎداب اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                           ‫- ﺷﺎداب؟‬
                                                                                               ‫آرام ﺳﻼم ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                     ‫- ﺧﻮش اوﻣﺪﯾﻦ.‬
                                                                                   ‫ﮐﻠﯿﺪ ﻣﯿﺎن اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
                                                                                                           ‫- ﺧﻮدﺗﯽ؟‬
                                                                                         ‫ﺑﺎ ﺷﺮم ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﺟﻮاب ﻧﺪاد.‬
                                                          ‫داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪم. ﺑﺎ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﺮاﻧﺪاز ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                 ‫- ﭼﻘﺪر ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد! ﺧﯿﻠﯽ ﻋﻮض ﺷﺪي.‬
                                                                                                         ‫آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                      ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻤﻨﻮن.‬
‫ﺻﺪاي ﺳﺮﻓﻪ ﻫﺎي ﻣﺼﻠﺤﺘﯽ ﺗﺒﺴﻢ وادارم ﮐﺮد ﭼﺸﻢ از او ﺑﮕﯿﺮم. ﺑﺎ ﺷﺎدي ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺗﺒﺴﻢ ﻫﻢ در آن ﭘﯿﺮاﻫﻦ آﺑﯽ‬
                                                            ‫آﺳﻤﺎﻧﯽ ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺒﺎﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺰرگ ﺗﺮ.‬
‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺮدم. ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﺑﺎدﮐﻨﮏ و ﮐﺎﻏﺬ رﻧﮕﯽ. ﯾﮏ "ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرك" ﺑﺰرگ ﻫﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ.‬
                                                       ‫ﺑﻮي ﺧﻮﺷﯽ ﻫﻢ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﺎم ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﺷﺎداب ﺗﻮﺿﯿﺢ داد:‬
‫- ﻣﯿﻮه ﻫﺎ رو ﺗﻮي ﺑﺸﻘﺎب ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮐﺮدن راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﺸﻪ. ﮐﯿﮏ رو ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﺗﻮ ﯾﺨﭽﺎﻟﻪ. اﮔﻪ دوﺳﺖ دارﯾﻦ ﯾﻪ ﻧﮕﺎه‬
‫ﺑﻬﺶ ﺑﻨﺪازﯾﻦ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻋﺼﺮاﻧﻪ ﻫﻢ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﭘﻔﮑﯽ و ﺳﺎﻻد اﻟﻮﯾﻪ درﺳﺖ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺳﺎﻻدا رو ﺗﻮي ﺑﺎﮔﺖ رﯾﺨﺘﯿﻢ آﻣﺎده ﺳﺖ. ﺷﺮﺑﺖ‬
                      ‫ﭘﺮﺗﻘﺎل و آﻟﺒﺎﻟﻮ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. اﯾﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﺰﯾﯿﻨﺎﺗﻪ. اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻢ و ﮐﺴﺮه ﮐﻪ ﺳﺮﯾﻊ آﻣﺎده ﮐﻨﯿﻢ.‬
‫در واﻗﻊ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﺘﺮ از ﺗﺼﻮرات ﻣﻦ در ﻣﻮرد ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻫﺎي اﯾﻦ ﺳﻪ دﺧﺘﺮ ﺑﻮد. از دور ﻧﮕﺎﻫﯽ اﺟﻤﺎﻟﯽ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮﺗﺐ و‬
                                                                                                 ‫ﺗﻤﯿﺰ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                       ‫- ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرا رو ﺷﻤﺎ ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
                                                                                              ‫ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﯿﺪي ﮔﻔﺖ:‬
                         ‫- ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ. ﭘﺪرﺑﺰرگ ﻣﺮﺣﻮم ﻣﻦ ﮐﻪ اوﻣﺪه ﺑﻮد ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻤﻢ، ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻮ ﭘﯿﺸﺒﺮد ﮐﺎرا ﮐﻤﮑﻤﻮن ﮐﺮد.‬
                                                                                             ‫ﺷﺎداب ﺳﺮزﻧﺸﮕﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                             ‫- ﺗﺒﺴﻢ!‬
                                                                                               ‫ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                ‫- ﺣﻖ دارﯾﻦ. ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﯾﻦ. اﯾﺸﺎا... ﺗﻮﻟﺪ ﺷﻤﺎ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                  ‫رو ﺑﻪ ﺷﺎداب ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                               ‫- ﻣﻦ ﺳﺮﯾﻊ ﯾﻪ دوش ﻣﯽ ﮔﯿﺮم و ﻣﯿﺎم. اﻻﻧﻪ ﮐﻪ ﺳﺮ و ﮐﻠﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭘﯿﺪا ﺷﻪ.‬
                                              ‫ﺷﺎداب ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد، اﻣﺎ ﺗﺒﺴﻢ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ روي ﻣﺒﻞ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                        ‫- ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ. ﭼﯿﺰي ﻻزم داﺷﺘﯿﻦ ﺧﺒﺮﻣﻮن ﮐﻨﯿﻦ.‬
                                             ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺟﻤﻠﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﺳﺮخ و ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪن ﺷﺎداب ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                      ‫- ﭼﺸﻢ. ﺣﺘﻤﺎ.‬
                                                                                        ‫از ﮐﻨﺎر ﺷﺎدي ﮔﺬﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                   ‫- ﭼﻪ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺷﺪي دﮐﺘﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ.‬
                                                     ‫او ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﻮاﻫﺮش ﻗﺮﻣﺰ و ﺷﺪ و ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ اﻧﺪاﺧﺖ و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                          ‫- ﻣﻤﻨﻮن.‬
‫ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﻇﺎﻫﺮ آراﻣﻢ، دروﻧﻢ ﻏﻮﻏﺎ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺷﺪت از ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ داﻧﯿﺎر وﺣﺸﺖ داﺷﺘﻢ. ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدم، ﻣﻦ آﻣﺎدﮔﯽ ﻫﺮ ﭼﯿﺰي‬
‫را از ﻃﺮف داﻧﯿﺎر داﺷﺘﻢ، اﻣﺎ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻧﮕﺮان ﺑﻮدم. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻮق و ذوﻗﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻨﺪ و زﺣﻤﺖ ﺑﯽ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﮐﺸﯿﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻣﺜﻞ داﻧﯿﺎر اﺳﺘﺎد ﺧﺮاب ﮐﺮدن ﺣﺎل ﺧﻮش آدم ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﺳﺮﯾﻊ دوش‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪم، ﯾﮏ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻣﺮداﻧﻪ ﺳﺮﺑﯽ ﺑﺎ ﺷﻠﻮاري ﺑﻪ ﻫﻤﺎن رﻧﮓ ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺗﯿﺮه ﺗﺮ. ﻣﻘﺎﺑﻞ آﯾﻨﻪ اﯾﺴﺘﺎدم و ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ را ﻣﺮﺗﺐ‬
‫ﮐﺮدم. ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻋﻄﺮ ﺑﺰﻧﻢ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﮐﯿﻒ ﻟﻮازم آراﯾﺶ ﺻﻮرﺗﯽ رﻧﮕﯽ اﻓﺘﺎد. زﯾﭙﺶ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد. ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﺮاي دﯾﺪن ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺗﺶ‬
                                                                   ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ، اﻣﺎ وﺟﻮدش روي ﻣﯿﺰ ﻣﻦ ﺣﺲ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺖ.‬
‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺷﻤﺎره داﻧﯿﺎر را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻓﻘﻂ ﺧﺪا ﻣﯽ داﻧﺪ ﭼﻘﺪر ﺑﺮاي آﻣﺪﻧﺶ اﻧﺮژي ﺧﺮج ﮐﺮده ﺑﻮدم، اﻣﺎ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم‬
                                           ‫ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﻮد و ﻧﯿﺎﯾﺪ. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺑﻮق ﻣﺘﻮاﻟﯽ ﺻﺪاي ﺧﺴﺘﻪ اش در ﮔﻮﺷﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ.‬
                                                                                                             ‫- ﺑﻠﻪ؟‬
                                                                                                   ‫- ﻧﺮﺳﯿﺪي ﻫﻨﻮز؟‬
                                                                                    ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ و ﮐﺸﺪارش را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                                                         ‫- ﻧﺰدﯾﮑﻢ.‬
                                                                                                   ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ.‬
                                                                                    ‫- ﻫﻨﻮز ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
                           ‫ﻧﮕﺮان ﺑﻮدم. ﻧﮕﺮان ﺗﺮ ﺷﺪم. ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش داﻧﯿﺎر را ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ آﻣﺪن ﺑﮑﻨﻢ.‬
                                                       ‫- ﺧﺒﺮي ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﯽ ﺧﻮام ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ، ﺟﻤﻌﻪ رو ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ، ﻫﻤﯿﻦ.‬
                                                                                         ‫ﭘﻮف ﮐﻼﻓﻪ اي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                             ‫- ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ اوﻧﺠﺎم.‬
‫از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺷﺎداب و ﺗﺒﺴﻢ در ﺣﺎل ﺳﺮ و ﮐﻠﻪ زدن ﺑﻮدﻧﺪ. ﺷﺎداب ﺣﺮص ﻣﯽ ﺧﻮرد و ﺷﺎدي ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺑﺎ‬
‫دﯾﺪن ﻣﻦ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدﻧﺪ. ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوم و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﮐﯿﮏ ﺑﯿﺎﻧﺪازم ﮐﻪ زﻧﮓ ﺑﻪ ﺻﺪا آﻣﺪ. ﺷﻬﺎب و اﻓﺸﯿﻦ‬
                                                ‫ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ ﺳﺮ و ﺻﺪا داﺧﻞ آﻣﺪﻧﺪ. ﺷﻬﺎب ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﺮاغ ﺿﺒﻂ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- از اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺳﯽ دي ﺑﻪ درد ﺑﺨﻮر دور و ﺑﺮ ﺗﻮ و داﻧﯿﺎر ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻮپ آوردم. اﻟﺒﺘﻪ ﭼﯿﺰاي‬
                                            ‫ﺗﻮپ ﺗﺮي ﻫﻢ داﺷﺘﻤﺎ، وﻟﯽ از اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ اﻫﻞ ﺣﺎل ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﺷﺪم.‬
                                  ‫ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي رﻓﺘﻢ و ﺑﺎ اﺑﺮو ﺑﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎ اﺷﺎره ﮐﺮدم و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺘﻢ. دﻧﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ دﺧﺘﺮ ﻧﯿﺎوردي ﻧﯿﺎوردي، اﻻﻧﻢ ﮐﻪ آوردي ﭼﺸﻢ ﺑﺎزار رو ﮐﻮر ﮐﺮدي. ﺑﺎﺑﺎ ﭼﯿﺰي ﺗﻮ دﺳﺖ و ﺑﺎﻟﺖ ﻧﺒﻮد ﺧﻮدﻣﻮ ﺧﺒﺮ ﻣﯽ‬
                                                                                ‫ﮐﺮدي. آﺧﻪ ﻣﺎ رو ﭼﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﻘﭽﻪ ﭘﯿﭽﺎ؟‬
                                                                                      ‫ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                              ‫- ﯾﺎ ﮔﻞ ﺑﮕﯿﺮ در اون دﻫﻨﺖ رو و ﺑﺮو ﺑﯿﺮون ﯾﺎ ﺧﻔﻪ ﺷﻮ و ﺑﯿﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﯿﮏ رو در ﺑﯿﺎرﯾﻢ.‬
       ‫ﺧﻢ ﺷﺪم و ﮐﯿﮏ را ﺑﻪ زﺣﻤﺖ از ﯾﺨﭽﺎل درآوردم و ﺑﻪ ﻋﮑﺲ داﻧﯿﺎر ﮐﻪ روي آن ﺣﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                     ‫- ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ اﮔﻪ اﯾﻦ ﯾﻪ روز رو ﺧﻮش اﺧﻼق ﺑﺎﺷﯽ؟‬
‫ﺻﺪاي ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﺳﮑﻮت ﺧﺎﻧﻪ را ﮔﺮﻓﺖ. راﺳﺖ اﯾﺴﺘﺎدم و از ﻓﻀﺎي ﮐﺎﻧﺘﺮ ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. داﻧﯿﺎر ﺑﺎ ﺻﻮرت‬
                                                                           ‫ﺗﮑﯿﺪه و اﺻﻼح ﻧﺸﺪه ﻣﯿﺎن ﺳﺎﻟﻦ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد.‬
‫ﺷﻬﺎب و اﻓﺸﯿﻦ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻨﺪ. دﺳﺖ دادﻧﺪ و ﺗﺒﺮﯾﮏ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﭼﺸﻤﺎن ﻫﻮﺷﯿﺎرش را دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ. ﮐﯿﮏ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و از‬
‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. ﻣﺜﻞ ﮔﺮﺑﻪ ﮐﻤﯿﻦ ﮐﺮده زﯾﺮ ﻧﻈﺮم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. دﺳﺘﻢ را دراز ﮐﺮدم. ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪم. ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و در‬
                                                                     ‫آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪﻣﺶ. ﻋﻀﻼﺗﺶ ﻣﻨﻘﺒﺾ ﺑﻮد. آرام ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                     ‫- اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه؟‬
                                                                               ‫ﺿﺮﺑﻪ دوﺳﺘﺎﻧﻪ اي ﺑﻪ ﭘﺸﺘﺶ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                    ‫- ﺑﭽﻪ ﻫﺎ واﺳﺖ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.‬
                               ‫و ﺑﻪ ﺷﺎداب و ﺗﺒﺴﻢ و ﺷﺎدي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻏﯿﺮﻋﺎدي ﺑﻮدن ﺟﻮ ﻋﻘﺐ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ اﺷﺎره ﮐﺮدم.‬
                                                                                           ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                              ‫- ﺗﻮﻟﺪ؟‬
                                                                                 ‫ﺑﺎ ﺳﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﮐﺮدم. ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                       ‫- ﻣﺒﺎرك ﺑﺎﺷﻪ.‬
       ‫از ﺳﺮدي ﺻﺪاﯾﺶ ﻧﺎ اﻣﯿﺪي در وﺟﻮدم رﯾﺨﺖ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﺰﯾﯿﻨﺎت و ﺗﻮﻟﺪت ﻣﺒﺎرك ﮐﺮد و ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ اﺗﺎق رﻓﺖ.‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. آن ﺳﻪ دﺧﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ رﻧﺠﺶ واﺿﺢ ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺮ رﻓﺘﻦ داﻧﯿﺎر ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ، ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد. رو ﺑﻪ‬
                                                                                                       ‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                ‫- ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام. از ﺧﻮدﺗﻮن ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮐﻨﯿﻦ اﻻن ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدم.‬
‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ در ﺑﺰﻧﻢ وارد اﺗﺎﻗﺶ ﺷﺪم. روي ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و داﺷﺖ ﺳﯿﮕﺎرش را روﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ‬
                                                                                 ‫ﺻﺪاﯾﻢ را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮدم ﮔﻔﺘﻢ:‬
                               ‫- اﯾﻦ ﭼﻪ ﺑﺮﺧﻮردي ﺑﻮد داﻧﯿﺎر؟ اﯾﻦ دﺧﺘﺮا ﮐﻠﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪن. ﺑﻪ ﺟﺎي ﺗﺸﮑﺮﺗﻪ؟‬
                                                                                ‫ﭘﮑﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﮕﺎر زد و ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                ‫- ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﻧﺒﻮده، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﺑﻮده.‬
                                                                                                        ‫ﻋﺼﺒﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                         ‫- ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻨﻪ؟‬
                                                                                            ‫روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                     ‫- ﻧﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺤﺚ دارم، ﻧﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺴﺘﺮي ﺷﺪن ﺗﻮ رو. ﺑﺮو وﻟﻢ ﮐﻦ.‬
                                                                                                    ‫ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                    ‫- ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ داﻧﯿﺎر. آﺑﺮوم رو ﻧﺒﺮ. ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﺗﻼﺷﯽ ﮐﺮدن ﺗﺎ ﺗﻮ رو ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﻨﻦ.‬
                                                                                   ‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺻﺪاداري زد و ﮔﻔﺖ:‬
                ‫- ﻧﺘﺮس. ﺑﺎ ﻧﺒﻮدن ﻣﻦ آﺑﺮوت ﻧﻤﯽ ره. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﻮي ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﯽ واﺳﻪ اوﻧﺎ ﮐﺎﻓﯿﻪ و زﺣﻤﺘﺸﻮن ﺟﺒﺮان ﻣﯿﺸﻪ.‬
  ‫ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ دادم. ﺑﺤﺚ ﮐﺮدن ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد. داﻧﯿﺎر رام ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺧﺒﻂ را ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻣﻘﺼﺮ ﻣﻦ ﺑﻮدم، ﻣﻦ!‬
                                                                                                              ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﭘﮏ آﺧﺮ را ﺑﻪ ﺳﯿﮕﺎر زدم و ﺧﺴﺘﻪ و ﻋﺼﺒﯽ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. ﭘﯿﺮاﻫﻨﻢ را از ﺗﻦ ﮐﻨﺪم و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ روي ﺗﺨﺖ ﮐﻮﺑﯿﺪم. ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‬
‫دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﯾﮏ ﺟﺸﻦ ﻣﺴﺨﺮه و در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻘﺪر از راﻧﻨﺪﮔﯽ و رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻣﺘﻨﻔﺮم، ﻣﺮا ﺗﺎ ﺗﻬﺮان ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. آن‬
                                                        ‫ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺠﻢ ﮐﺎرم، ﺑﺎ اﯾﻦ ﺷﻠﻮﻏﯽ ﺗﻬﺮان، ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﮕﯽ.‬
‫ﺷﯿﺮ آب دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺳﺮم را زﯾﺮش ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺳﺮدي آب ﺗﺎ ﻣﻐﺰم ﻧﻔﻮذ ﮐﺮد. ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪم و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺧﯿﺲ ﺧﻮدم در آﯾﻨﻪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. آب از ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ و ﺷﻘﯿﻘﻪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮم راه ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﺮدن و ﺳﯿﻨﻪ ام را ﺧﯿﺲ ﮐﺮد. دﺳﺘﺎﻧﻢ‬
‫را دو ﻃﺮف ﻟﺒﻪ روﺷﻮﯾﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و دﻗﯿﻖ ﺗﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﺑﻪ دو ﮔﻮدال ژرف و ﺳﯿﺎه ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﮐﻪ ﻣﺮدم ﻋﺎدي "ﭼﺸﻢ"‬
‫ﻣﯽ ﻧﺎﻣﯿﺪﻧﺶ. دﺳﺖ راﺳﺘﻢ را ﺑﺎﻻ آوردم و ﺑﻪ ﺗﻪ رﯾﺶ اﺻﻼح ﻧﺸﺪه ام ﮐﺸﯿﺪم و ﮐﻤﯽ از ﺧﯿﺴﯽ آب را ﮔﺮﻓﺘﻢ. از ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﺑﯽ‬
‫ﺟﺎﻧﻢ ﺑﺨﺎر ﮐﻤﺮﻧﮕﯽ روي آﯾﻨﻪ ﻧﺸﺴﺖ و ﺗﺼﻮﯾﺮم را ﻣﺤﻮ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﻧﻮك اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﺧﻄﻮط ﻧﺎﻣﻨﻈﻤﯽ روي ﺑﺨﺎر ﺗﺮﺳﯿﻢ ﮐﺮدم. ﺑﻬﺘﺮ‬
                 ‫دﯾﺪم دوش ﺑﮕﯿﺮم، اﻣﺎ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎي آراﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ در ﻣﯽ ﺧﻮرد وادارم ﮐﺮد از ﺳﺮوﯾﺲ ﮐﻮﭼﮏ اﺗﺎﻗﻢ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﻢ.‬
‫ﺑﯿﺮون ﻫﻤﻬﻤﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ وﺟﻮد ﺑﻌﺪ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺻﺪاي دﯾﺎﮐﻮ را از ﺳﺎﻟﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺟﺸﻦ را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدي ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ.‬
‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ در را ﺑﺎز ﻧﮑﻨﻢ. ﺣﻮﻟﻪ اي ﺑﺮاداﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﻢ ﮐﺸﯿﺪم. ﺻﺪاي ﺿﺮﺑﻪ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ رﺳﯿﺪ. ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ دﺳﺖ از‬
                                                                          ‫ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ داﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ داد زدم:‬
                                                                                                             ‫- ﺑﻠﻪ؟‬
‫در آﻫﺴﺘﻪ روي ﭘﺎﺷﻨﻪ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﺷﺎداب داﺧﻞ ﺷﺪ. ﺳﯿﻨﯽ ﺑﺰرﮔﯽ و ﮐﯿﺴﻪ ﮐﺎﻏﺬي ﺑﺰرگ ﺗﺮي در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد. در را ﺑﺎ ﭘﺎﯾﺶ ﺑﺴﺖ‬
                                                                              ‫و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زور ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                           ‫- ﺳﻼم.‬
                    ‫از اﯾﻦ روش ﻣﺴﺨﺮه اي ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ دﯾﺎﮐﻮ در ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﯿﺰار ﺑﻮدم. ﺗﻨﺪ و ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                  ‫- ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬
‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺮﺟﺎش ﺧﺸﮏ ﺷﺪ، اﻣﺎ دوﺑﺎره ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ و ﻧﺰدﯾﮑﻢ آﻣﺪ. آﺑﺎژور روي ﭘﺎﺗﺨﺘﯽ را ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﮐﻨﺎر زد و ﺳﯿﻨﯽ را‬
                                                                                             ‫ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﺶ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                            ‫- اﯾﻦ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻫﺎ رو ﺧﻮدم ﭘﺨﺘﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ.‬
                                                                ‫ﺣﻮﻟﻪ را ﮐﻨﺎري اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﻪ ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت ﺳﯿﻨﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم.‬
                                                                     ‫ﯾﮏ ﻇﺮف ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻟﯿﻮان ﺷﯿﺮ و ﮐﻤﯽ ﻣﯿﻮه.‬
‫ﺑﺪم ﻧﻤﯽ آﻣﺪ دق دﻟﯽ ام را ﺳﺮ او ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﻢ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻣﺤﺴﻮس ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺑﺮﻫﻨﮕﯽ ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ دزدﯾﺪ اداﻣﻪ‬
                                                                                                               ‫داد:‬
                                                ‫- ﮐﯿﮏ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻦ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺒﺮﯾﻨﺶ.‬
                                                          ‫از ﺷﺪت ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ، اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
       ‫ﺑﻨﺪ ﮐﯿﺴﻪ را از دور ﻣﭽﺶ آزاد ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ از ﻣﻦ روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ. دو ﺗﺎ ﺟﻌﺒﻪ ﮐﺎدوﭘﯿﭻ ﺷﺪه را ﺑﯿﺮون آورد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                     ‫- اﯾﻦ رو ﺗﺒﺴﻢ واﺳﺘﻮن ﺧﺮﯾﺪه، اﯾﻦ رو ﻫﻢ ﺷﺎدي.‬
                                  ‫ﺑﻪ دﺳﺖ دراز ﺷﺪه اش ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﮐﻤﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎ را روي ﺗﺨﺖ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
                                                                                                 ‫- اﯾﻨﻢ ﮐﺎدوي ﻣﻨﻪ.‬
‫اﯾﻦ ﯾﮑﯽ را روي ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ دﻗﺖ ﭼﺴﺐ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻣﺮداﻧﻪ ﺳﻮرﻣﻪ اي ﺑﺎ ﭼﻬﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﺗﯿﺮه و روﺷﻦ را‬
                                                                  ‫از ﻣﯿﺎن ﮐﺎدوي ﺳﻔﯿﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ:‬
                                                                         ‫- ﺧﻮدم واﺳﺘﻮن دوﺧﺘﻢ. اﻣﯿﺪوارم اﻧﺪازه ﺑﺎﺷﻪ.‬
                                                                                                 ‫ﺧﻮدش دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد؟‬
                ‫اﯾﻦ ﺑﺎر آن ﻗﺪر دﺳﺘﺶ را دراز ﻧﮕﻪ داﺷﺖ ﺗﺎ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪم و ﭘﯿﺮاﻫﻦ را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ. آرام و ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                    ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻢ و ﻧﺎﻗﺎﺑﻠﻪ!‬
                                                                                       ‫ﺟﻮاب ﻧﺪادم. آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                           ‫- ﻣﺎ دﯾﮕﻪ دارﯾﻢ ﻣﯿﺮﯾﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﻧﺎراﺣﺘﺘﻮن ﮐﻨﯿﻢ، اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎﻋﺜﺶ ﺷﺪﯾﻢ. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ.‬
                           ‫و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ. ﭘﯿﺮاﻫﻦ را ﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﮐﺎدوﻫﺎي دﯾﮕﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                           ‫- ﺻﺒﺮ ﮐﻦ.‬
‫ﭼﺮﺧﯿﺪ. دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪم و روي ﺗﺨﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎه ﺗﻨﻢ ﮐﺮدم. ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺶ را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪم. ﺑﺎ ﻣﺎﻧﺘﻮ و ﺷﻠﻮار‬
                    ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺑﭽﻪ ﺳﺎل ﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻗﺖ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺣﺎﻻﺗﺶ را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                    ‫- دوره اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺘﺎي ﻏﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺨﻮاي ﺗﻮﺟﻪ ﯾﻪ ﻣﺮد رو ﺟﻠﺐ ﮐﻨﯽ.‬
                ‫ﺷﮏ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻗﻠﺒﺶ اﯾﺴﺘﺎده و ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻨﺪ رﻓﺘﻪ. اﯾﻦ را از ﺳﻔﯿﺪي ﯾﮏ ﺑﺎره ﺻﻮرت و ﻧﮕﺎه ﻣﺒﻬﻮﺗﺶ ﻓﻬﻤﯿﺪم.‬
‫- دﯾﺎﮐﻮ اﺻﻼ ﺗﻮ ﺑﺎغ اﺣﺴﺎس ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ. در واﻗﻊ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﯾﻪ دﺧﺘﺮﺑﭽﻪ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ و ﻣﻬﺮﺑﻮن ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ! ﻫﻤﻪ اﯾﻦ‬
‫ﮐﺎرا رو ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯿﺖ ﻣﯽ ذاره ﻧﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ. ﻧﻬﺎﯾﺘﺶ واﺳﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﻋﯿﻦ ﺧﻮاﻫﺮ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺑﺪﺗﺮ از اون ﻣﺜﻞ دﺧﺘﺮﺷﯽ. ﻣﯽ‬
‫ﻓﻬﻤﯽ؟ اون ﻗﺪر واﺳﺶ ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺣﺲ ﭘﺪراﻧﻪ داره. ﮔﺬﺷﺘﻪ از اون اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد اﯾﻦ ﺟﻮري ﺗﻮ دام ﺑﯿﻔﺘﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫ﺑﭽﻪ داﺷﺖ. ﺗﻮ ﻧﻪ اوﻟﯿﻦ ﻧﻔﺮي ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮده ﺗﻮ دﻟﺶ ﺟﺎ ﺑﺎز ﮐﻨﻪ و ﻧﻪ آﺧﺮﯾﺶ. ﭘﺲ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد اﯾﻦ روش‬
                             ‫ﺟﻮاب ﺑﺪه ﺗﺎ اﻻن ﺟﻮاب داده ﺑﻮد. در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ راﻫﺖ رو ﻋﻮض ﮐﻦ ﯾﺎ آدﻣﺖ رو.‬
‫ﻣﯽ دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ اي ﮐﻪ از دﻫﺎن ﻣﻦ ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﻮد ﻋﻼﯾﻢ ﺣﯿﺎﺗﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺗﻦ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ رﺧﺖ ﻣﯽ ﺑﻨﺪد. ﻟﺒﺶ را ﻣﺤﮑﻢ‬
                                                        ‫ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﻫﻢ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد. ﺗﯿﺮ ﺧﻼص را زدم.‬
‫- ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل اﮔﻪ اون ﻗﺪر ﺧﻮﺷﺒﯿﻨﯽ و ﭘﺸﺘﮑﺎر داري ﮐﻪ ﺑﺎزم ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺗﻼش ﮐﻨﯽ، ﻟﻄﻔﺎ از ﻣﻦ ﻣﺎﯾﻪ ﻧﺬار. ﻋﺎﻟﻢ و آدم ﻣﯽ دوﻧﻦ‬
                           ‫ﮐﻪ از اﯾﻦ ﻣﺴﺨﺮه ﺑﺎزﯾﺎ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد. ﭘﺲ ﺑﻬﺖ ﻫﺸﺪار ﻣﯿﺪم دﯾﮕﻪ ﭘﺎي ﻣﻨﻮ وﺳﻂ ﻧﮑﺶ. ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬
                                                              ‫ﺷﮏ داﺷﺘﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﺎﺷﺪ. اﺻﻼ ﺷﮏ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ زﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ.‬
‫ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ. ﭼﺎﻧﻪ اش، دﺳﺘﺎﻧﺶ و ﺣﺘﯽ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪﻧﺪ. رﻧﮓ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد. ﺣﺘﯽ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﺑﻐﺾ‬
‫ﮐﺮده اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ﻣﺮدﻣﮑﺶ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ و ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮد. ﺑﺪون ذره اي ﻟﺮزش، ﺻﺪاﯾﺶ ﻫﻢ ﺑﺎ وﺟﻮد ارﺗﻌﺎش‬
                                                                                          ‫ﻣﺤﺴﻮس ﻗﺎﻃﻊ و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻮد.‬
‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﻦ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺮادرﺗﻮن اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدم. اﻟﺒﺘﻪ درﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﺸﻮن ... ﺑﻪ اﯾﺸﻮن ...‬
                                                                                                     ‫ﻋﻼﻗﻪ دارم، اﻣﺎ ...‬
                                  ‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ آﻣﺪ. ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺷﺒﻨﻢ اﺷﮏ را در ﭘﺸﺖ ﭘﻠﮑﺶ ﺑﺒﯿﻨﻢ، اﻣﺎ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫- اﻣﺎ اﯾﻦ ﺟﺸﻦ ﺑﻪ اون دﻟﯿﻠﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﺑﺮﮔﺰار ﻧﺸﺪه. ﻣﻦ واﻗﻌﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺘﻮن ﮐﻨﻢ. ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ‬
‫ﮐﻪ ﺑﺮادرﺗﻮن ﮐﯿﻪ ﯾﺎ ﭼﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﻬﺶ دارم. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﺘﻮن ﮐﻨﻢ، ﭼﻮن ﺑﺎ ﺣﻞ اون ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﺮدﯾﻦ. ﺗﻮ ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﺪ‬
‫ﺗﺤﺼﯿﻠﯿﻢ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﺮدﯾﻦ. ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ. واﺳﻢ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﮐﯿﻪ. ﻫﯿﭻ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰي و ﻧﻘﺸﻪ و ﺣﯿﻠﻪ‬
                                                     ‫اي ﻫﻢ در ﮐﺎر ﻧﺒﻮد. اﺻﻼ ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎرا رو ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ. اﮔﻪ ﺑﻠﺪ ﺑﻮدم ...‬
                                                          ‫ﺑﻐﺾ در ﺻﺪاﯾﺶ ﺷﮑﺴﺖ، اﻣﺎ ﺑﺎز اﺟﺎزه ﻧﺪاد اﺷﮑﺶ ﻓﺮو ﺑﺮﯾﺰد.‬
‫- ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎورﺗﻮن ﺑﺸﻪ ﯾﺎ ﻧﺸﻪ. ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ در ﻣﻮرد ﻣﻦ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﻮن ﻣﺎدرم ﺗﻤﻮم ﺗﻼﺷﻢ واﺳﻪ ﺷﺎد‬
‫ﮐﺮدن ﺷﻤﺎ ﺑﻮد. آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻣﺨﺎﻟﻒ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻮدن، اﻣﺎ ﻣﻦ ﭘﺎﻓﺸﺎري ﮐﺮدم، ﭼﻮن ... ﭼﻮن... ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﺮ ﻃﻮر ﺷﺪه ﯾﻪ ﺟﻮري‬
                                                                                                     ‫از ﺷﻤﺎ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                        ‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف در دراز ﮐﺮد.‬
‫- ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺒﺴﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻦ ﮐﻠﯽ اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ، ﺗﺎ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﮔﺮه از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮔﺮه ﺑﯿﻦ اﺑﺮوﺗﻮن رو ﺑﺎز ﮐﻨﻪ.‬
                         ‫آﺧﻪ ﻣﻦ آدم ﺷﻮﺧﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ، وﻟﯽ اون ﺧﯿﻠﯽ ﺷﯿﻄﻮﻧﻪ. ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﮐﻢ روﺣﯿﺘﻮن رو ﻋﻮض ﮐﻨﻪ.‬
                                                                         ‫دوﺑﺎره ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﺤﮑﻢ! زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                               ‫- ﭼﺮا ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﻣﻦ اون ﻣﺴﺎﻟﻪ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﻤﮏ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺗﻮ ﺣﻞ ﮐﺮدم؟‬
                                                                                    ‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺷﺪت ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﯿﺘﺘﻮن ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد. ﻣﻬﻢ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﺮدﯾﻦ. اﻻﻧﻢ واﺳﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﯿﺮﺣﻤﺎﻧﻪ در ﻣﻮردم ﻗﻀﺎوت ﻣﯽ‬
                         ‫ﮐﻨﯿﻦ. ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻧﯿﺖ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﺮدن ﺷﻤﺎ ﺑﻮد. ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﭘﺸﺖ ﭘﺮده اي، ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﻏﺮﺿﯽ.‬
                                                                ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﻧﺎ اﻣﯿﺪي، ﺑﺎ درد، ﺑﺎ رﻧﺞ، ﺑﺎ ﻏﻢ.‬
‫- وﻟﯽ ﻗﻮل ﻣﯿﺪم دﯾﮕﻪ ﺗﮑﺮار ﻧﺸﻪ. واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﺎﻋﺚ دﻟﺨﻮرﯾﺘﻮن ﺷﺪم. ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯿﻦ دﯾﮕﻪ اﺗﻔﺎق ﻧﻤﯽ اﻓﺘﻪ.‬
                                      ‫ﻓﻘﻂ ... ﯾﻪ ﺧﻮاﻫﺶ ازﺗﻮن دارم. اﮔﻪ ﺗﺎ اﻻن ﺑﻪ ﺑﺮادرﺗﻮن ﭼﯿﺰي از ﺣﺲ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﯿﻦ ...‬
                                                           ‫ﺳﺮش را رو ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد:‬
                                                          ‫- از اﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪم ﻧﮕﯿﻦ. اﺟﺎزه ﻧﺪﯾﻦ ﻏﺮورم ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺑﺸﮑﻨﻪ.‬
‫درد ﺷﺪﯾﺪي ﮐﻪ در ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻮد، ﻣﺜﻞ ﺧﻨﺠﺮ ﺗﯿﺰي در ﭼﺸﻤﻢ ﻓﺮو رﻓﺖ. ﻣﻦ ﺳﮑﻮت ﮐﺮدم و او ﻋﻘﺒﮕﺮد ﮐﺮد و ﻣﺜﻞ ﯾﮏ روح آرام‬
                                                                ‫و ﺑﯿﺼﺪا از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ. ﻃﻮري ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﻮده.‬
                                                                                                               ‫ﺷﺎداب:‬
‫در را ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻢ. اﺟﺎزه دادم اﺷﮑﻢ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﻮد. ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ از ﺳﺎﻟﻦ دور ﺑﻮدم و ﮐﺴﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻤﺖ دﯾﺪ ﻧﺪاﺷﺖ. ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮف‬
‫ﺗﺮ روي زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ دادم. داﻧﯿﺎر رﺳﻤﺎ ﻣﺮا ﻧﺎﺑﻮد ﮐﺮده ﺑﻮد. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺑﯽ‬
‫رﺣﻤﯽ و ﯾﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ ﺑﮕﺬارم، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﻧﮕﺎه ﺳﺮد و ﺗﻠﺨﺶ ﺑﺎ آن ﺻﺪاي ﺳﺮدﺗﺮ و ﺑﯽ اﺣﺴﺎﺳﺶ واﻗﻌﯽ واﻗﻌﯽ ﺑﻮد. آن ﻗﺪر‬
                     ‫ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم ﺗﺎ آن روز ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ اﻧﺪازه داﻧﯿﺎر اﯾﻦ ﻃﻮر ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ و ﺻﺮﯾﺢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد.‬
‫از ﺧﻮدم ﺑﺪم ﻣﯽ آﻣﺪ. از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺿﻌﻔﯽ ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ دﯾﺎﮐﻮ داﺷﺘﻢ و ﻫﻤﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ اﻻ ﺧﻮدش و ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ و‬
‫ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪن ﻣﯽ زد. ﺣﻖ ﻫﻢ داﺷﺖ. ﻣﻦ ﮐﺠﺎ و او ﮐﺠﺎ؟ در ﺑﺮاﺑﺮ دﺧﺘﺮان ﺧﻮش ﭘﻮش و زﯾﺒﺎ و ﺧﻮش ﺳﺮ و زﺑﺎن دور و‬
‫ﺑﺮش ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎده و ﻫﻤﯿﺸﻪ دﺳﺖ ﭘﺎﭼﻪ اﺻﻼ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪم. اﺻﻼ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﺮ ﺷﺎﻧﺶ ﻫﻢ ﺑﻮدم وﻗﺘﯽ ﮐﻨﺎرش ﻣﯽ‬
                                                                                          ‫ﻧﺸﺴﺘﻢ ﯾﺎ راه ﻣﯽ رﻓﺘﻢ. ﺷﺎﯾﺪ!‬
‫اﺷﮑﻢ را ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺘﻢ ﭘﺎك ﮐﺮدم. دﺳﺖ ﺑﻪ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ. ﻋﺬاﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﻗﺎﺑﻞ وﺻﻒ ﻧﺒﻮد. ﻗﻠﺒﻢ از ﺗﺼﻮر ﺣﺲ‬
‫ﺳﺎده و ﺷﺎﯾﺪ از ﺳﺮ ﺗﺮﺣﻢ دﯾﺎﮐﻮ درد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﮐﺘﻔﻢ ﻫﻢ درد ﻣﯽ ﮐﺮد از ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ اﯾﻦ ﻏﺼﻪ وﺣﺸﺘﻨﺎك. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از آن‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوم و ﺑﻪ آﻏﻮش ﻣﺎدرم ﭘﻨﺎه ﺑﺒﺮم. ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﺲ ﺑﺪ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺧﯿﺴﯽ زﯾﺮﭼﺸﻤﻢ را ﭘﺎك‬
‫ﮐﺮدم و ﺑﺎ وﺟﻮدي ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻐﺾ داﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﮕﺎه ﻧﮕﺮان دﯾﺎﮐﻮ روي ﻣﻦ ﻣﯿﺦ ﺷﺪ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻧﮕﺮان ﻧﺒﻮد.‬
                ‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﺗﺼﻮرات اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ! ﻧﺰدﯾﮑﻢ آﻣﺪ. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﮐﺎﻣﻼ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اي ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ رﻓﺖ و ﺿﺮﺑﺎﻧﻢ اوج ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                                  ‫- ﺷﺎداب ﺧﻮﺑﯽ؟‬
‫ﻫﺮ راﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﺪ ﺑﻮدم ﺑﺮاي دوﺑﺎره ﺳﺮازﯾﺮ ﻧﺸﺪن اﺷﮑﻢ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺘﻢ. از ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ دور دﺳﺖ ﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ‬
                                                                                  ‫ﮐﺸﯿﺪن و ﻧﯿﺸﮕﻮن ﮔﺮﻓﺘﻦ از راﻧﻢ.‬
                                                                                     ‫- ﺑﻠﻪ. اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﻣﺎ ﺑﺮﯾﻢ.‬
                                                       ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺒﺴﻢ و ﺷﺎدي ﺑﺮوم اﻣﺎ ﺑﺎ دﺳﺖ راﻫﻢ را ﺑﺴﺖ.‬
                                                ‫- واﯾﺴﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﭼﺮا ﭼﺸﻤﺎت اﻧﻘﺪر ﻗﺮﻣﺰه؟ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدي؟ داﻧﯿﺎر ﺣﺮﻓﯽ زده؟‬
‫اﺧﻤﯽ ﮐﻪ در ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﮐﺮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دردﺳﺮي ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدم دﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺖ دﯾﺪن دﻋﻮاﯾﺶ ﺑﺎ‬
                                                                                       ‫داﻧﯿﺎر را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                          ‫- ﻧﻪ. ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﺮدم. ﻓﻘﻂ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻓﺸﺎرم اﻓﺘﺎده. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮔﺮﻣﺎﺳﺖ.‬
                                                                                            ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮد.‬
                                                                           ‫- ﮔﺮﻣﺎ؟ ﺳﻪ ﺗﺎ اﺳﭙﯿﻠﺖ روﺷﻨﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب!‬
                                                                                ‫ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ از دﺳﺘﺶ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‬
                                                    ‫- آره، وﻟﯽ ﻣﻦ ﮔﺮﻣﻤﻪ. ﺧﺐ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻟﺒﺎس ﺗﻨﻤﻪ ﮔﺮﻣﻢ ﻣﯿﺸﻪ دﯾﮕﻪ.‬
                                                                                                ‫ﺳﺮزﻧﺸﮕﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                         ‫- ﺷﺎداب!‬
                           ‫اﯾﻦ ﺷﺎداب ﮔﻔﺘﻨﺶ را ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎص ﺗﻠﻔﻈﺶ ﺗﺎب ﻧﯿﺎوردم. ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                        ‫- ﻣﯿﺸﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﺑﺮم؟ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻧﮕﺮان ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                                   ‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                        ‫- ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻨﻮز ﻫﻔﺖ ﻧﺸﺪه.‬
                                                                                                        ‫واي! واي!‬
‫ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ و ﺷﺎدي ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﺗﺒﺴﻢ ﮐﻪ ﻣﻮدب و ﻣﺘﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ اﻓﺸﯿﻦ ﺣﺮف ﻣﯽ زد. ﺷﺎدي ﻫﻢ ﺳﺮش را ﺑﺎ ﻣﯿﻮه‬
                                                                                             ‫ﺧﻮردن ﮔﺮم ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
‫- ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮ ﭼﯽ ﺷﺪه وﮔﺮﻧﻪ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن، وﺳﻂ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻤﻊ ﻣﯿﺮم ﺳﺮاغ داﻧﯿﺎر. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﻖ ﻧﺪاره ﺑﻪ ﻣﻬﻤﻮن ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﻫﯿﻦ‬
                                                                                                   ‫ﮐﻨﻪ ﯾﺎ ﺑﺮﻧﺠﻮﻧﺪش.‬
                                                                                                      ‫ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﻪ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﺮده، ﻧﻪ رﻧﺠﻮﻧﺪه. ﻫﺪف ﻣﻦ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ واﺳﻪ اﯾﺸﻮن ﺑﻮد. ﺧﺐ وﻗﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮان ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻦ دﯾﮕﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬
                                                                                                    ‫ﻣﻮﻧﺪﻧﻢ ﺑﯽ ﻣﻌﻨﯿﻪ.‬
                    ‫دﺳﺘﺶ را اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻼﻣﺖ اﻓﺴﻮس ﺗﮑﺎن داد. دوﺑﺎره ﻧﮕﺎﻫﻢ را ﺑﻪ دور دﺳﺖ دوﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ و ﻣﯿﻮه و ﺳﺎﻻد آﻣﺎده ﺳﺖ. ﻓﻘﻂ زﺣﻤﺖ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯿﺶ ﻣﯿﻔﺘﻪ ﮔﺮدن ﺧﻮدﺗﻮن. ﺷﺎﯾﺪم اﮔﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﯾﻢ و ﻣﺠﻠﺴﺘﻮن ﻣﺮدوﻧﻪ ﺑﺸﻪ‬
                                                                                     ‫آﻗﺎ داﻧﯿﺎر ﻫﻢ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎن.‬
                                                                                                  ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام ﺷﺎداب. ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم اﯾﻦ ﮐﺎرا ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ ده. ﻣﻦ داﻧﯿﺎر رو ﺑﻬﺘﺮ از ﺗﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ، اﻣﺎ واﻗﻌﺎ‬
                                                                                                    ‫ﺷﺮﻣﻨﺪه ت ﺷﺪم.‬
                                                                                         ‫ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                             ‫- دﺷﻤﻨﺘﻮن. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﻢ رو ﮐﺮدم. ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ از دﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﻧﯿﻮﻣﺪ.‬
                                                             ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاﺑﺶ ﻧﺸﺪم. ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺒﺴﻢ و ﺷﺎدي رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                      ‫- ﺑﺮﯾﻢ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ.‬
                                                                                              ‫اﻓﺸﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                              ‫- ﻫﻨﻮز ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ زوده.‬
                                                         ‫ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻤﺮﻧﮕﯽ اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮدم. ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و زﯾﺮ ﮔﻮﺷﻢ ﮔﻔﺖ:‬
                                         ‫- اﯾﺸﺎا... داﻏﺖ ﺑﻪ دل دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺷﺎداب. ﺗﺎزه ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎﺗﺶ رو روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮدم.‬
‫ﺑﯽ ﺣﺎل ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم و ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻔﺘﻢ. ﮐﯿﻔﻢ را از دﺳﺖ ﺷﺎدي ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ. ﺷﺎدي و ﺗﺒﺴﻢ ﻫﻢ‬
                        ‫ﭘﺸﺖ ﺳﺮم آﻣﺪﻧﺪ. دﯾﺎﮐﻮ ﻣﻐﻤﻮم و ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﮕﺎﻫﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد. در را ﮐﻪ ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺻﺪاي داﻧﯿﺎر را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                          ‫- ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي ﺧﻮﺷﺤﺎل؟ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺷﻤﻌﺎي ﺗﻮﻟﺪﻣﻮ ﻓﻮت ﻧﮑﺮدم.‬
        ‫ﻣﺘﺤﯿﺮ و ﮔﯿﺞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و داﻧﯿﺎر را دﯾﺪم. ﺑﺎ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺳﻮرﻣﻪ اي ﭼﻬﺎرﺧﺎﻧﻪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺮﻣﻮزي ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﺶ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
‫ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﭼﻬﺎر اﻧﮕﺸﺖ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻮي ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻦ ﻣﺸﮑﯽ اش ﻓﺮو ﺑﺮده ﺑﻮد و ﺑﺪون ﭘﻠﮏ‬
‫زدن ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭘﯿﺮاﻫﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﺎﻣﻼ اﻧﺪازه اش ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺑﺮازﻧﺪه اي در ﺗﻨﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ‬
                                ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻤﺎﻧﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ. ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺎز ﺻﺪاﯾﺶ در ﺳﺎﻟﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪ.‬
                                                                ‫- ﻣﮕﻪ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﯿﮑﻤﻮ ﺧﻮدم ﺑِﺒ‪‬ﺮم؟ ﺑﺮو ﺑﯿﺎرش دﯾﮕﻪ.‬
‫ﯾﮏ ﭘﺎﯾﻢ آﻣﺎده رﻓﺘﻦ ﺑﻮد و ﯾﮑﯽ ﻣﺼﺮ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪن. ﺗﻤﺎم ﻫﻔﺘﻪ را ﺑﺮاي دﯾﺪن اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ دوﯾﺪه ﺑﻮدم، اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ... ﻫﻨﻮز ﻫﻢ دوﺳﺖ‬
                                                     ‫داﺷﺘﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺎدي اش ﺷﻮم وﻟﯽ ﺑﺎ ﺣﺎل ﺧﺮاب ﺧﻮدم ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‬
‫ﻣﻐﺰم ﺗﻨﺪ و ﺗﻨﺪ وﻗﺎﯾﻊ را آﻧﺎﻟﯿﺰ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭘﯿﺮاﻫﻦ اﻫﺪاﯾﯽ ﻣﺮا ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد. از اﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﺟﺸﻦ ﺷﺮﮐﺖ‬
‫ﮐﻨﺪ و ﮐﯿﮏ ﺑﺒﺮد. ﮐﺎري ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ در ﺗﺎرﯾﺦ زﻧﺪﮔﯽ اش ﺑﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻮد. ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺘﻢ و دم ﻧﻤﯽ زدم. ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎﻧﺪن ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺧﻨﺪه ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺮ ﻟﺐ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺮدي. ﺑﺎﯾﺪ از ﺧﻮدم و اﺣﺴﺎﺳﻢ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻢ. دوﺑﺎره ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺷﺎدي‬
                                                                                                       ‫دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                        ‫- اون ﻣﺒﻞ ﺳﻪ ﻧﻔﺮه ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺷﻤﺎﺳﺖ. ﺑﺸﯿﻨﯿﻦ ﻣﻨﻢ ﮐﯿﮏ رو ﻣﯿﺎرم.‬
‫ﺷﺎدي و ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ. آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺘﻢ و در ﻫﻤﺎن ﺣﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﺸﮑﻮك و ﭘﺮﺳﺸﮕﺮ دﯾﺎﮐﻮ‬
‫را در ﺣﺎل ﮔﺮدش ﺑﯿﻦ ﺧﻮدم و داﻧﯿﺎر دﯾﺪم. ﺷﻤﻊ ﻫﺎي رﯾﺰ را روي ﮐﯿﮏ ﭼﯿﺪم و ﺑﻪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺑﺮدم. ﺻﺪاي ﻣﻮزﯾﮏ اوج ﮔﺮﻓﺘﻪ و‬
‫ﺷﻬﺎب ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻫﺎﯾﺶ ﺧﺎﻧﻪ را روي ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﺗﺒﺴﻢ و اﻓﺸﯿﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺟﯿﮏ ﺗﻮ ﺟﯿﮏ ﺑﻮدﻧﺪ. دﯾﺎﮐﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﻬﺎب و‬
‫داﻧﯿﺎر و ﮔﺎﻫﯽ ﺷﺎدي ﺣﺮف ﻣﯽ زد و داﻧﯿﺎر دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را روي دﺳﺘﻪ ﻫﺎي ﻣﺒﻞ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و در ﺟﻮاب ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﺻﺪاي ﺳﻮت و ﮐﻒ ﻫﻤﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﻢ. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺎد‬
                                                       ‫ﺑﺎﺷﻢ، اﻣﺎ ﻗﻠﺒﯽ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﻄﻖ و ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺳﺮش ﻧﻤﯽ ﺷﻮد.‬
                                                           ‫ﮐﯿﮏ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. داﻧﯿﺎر ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺧﻢ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                     ‫- ﻫﻮم. ﭼﻪ ﮐﺮدي؟ ﻋﮑﺲ ﻣﻨﻮ از ﮐﺠﺎ ﮐﺶ رﻓﺘﯽ؟‬
                                                                                                    ‫آرام ﺟﻮاب دادم:‬
                                                                                            ‫- از آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ.‬
          ‫ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ زل زد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ آن ﮐﺠﯽ ﮐﻨﺎر ﻟﺒﺶ ﺧﻨﺪه ﺑﻮد ﯾﺎ ﻧﯿﺸﺨﻨﺪ. زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
                                                                                                     ‫- آﻓﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ.‬
                                                         ‫ﻓﻨﺪك زدم و ﺷﻤﻊ ﻫﺎ را روﺷﻦ ﮐﺮدم. دﯾﺎﮐﻮ دورﺑﯿﻦ آورد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- دﺧﺘﺮا زود ﺑﺮﯾﻦ ﻟﺒﺎﺳﺎﺗﻮن رو ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻦ.‬
                                           ‫ﺗﺒﺴﻢ و ﺷﺎدي ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق رﻓﺘﻨﺪ. دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                        ‫- ﺑﺮو دﯾﮕﻪ.‬
                                                                                                       ‫آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                       ‫- ﻣﻦ راﺣﺘﻢ.‬
                                                     ‫اﺧﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﻏﻠﯿﻆ ﺗﺮ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻣﻦ رﺳﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
            ‫- ﻣﻦ ﮐﻪ آﺧﺮش ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﺗﻮ ﭼﺖ ﺷﺪه، وﻟﯽ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻓﻌﻼ وادارم ﻧﮑﻦ ﺗﻪ و ﺗﻮي اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا رو در ﺑﯿﺎرم‬
‫اﺻﻼ ﻧﯿﺎزي ﻧﺒﻮد داﻧﯿﺎر را ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺑﺮﻧﺪﮔﯽ ﻧﮕﺎه و ﺗﻠﺨﯽ زﻫﺮﺧﻨﺪش ﺗﺎ ﻣﻐﺰ اﺳﺘﺨﻮاﻧﻢ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻠﯽ ﺑﻪ‬
‫اﺗﺎق رﻓﺘﻢ. ﺣﺘﯽ آن اﺗﺎق ﻫﻢ ﺑﺮاﯾﻢ ﻋﺬاب آور ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﺧﺎﻧﻪ اش را ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎورم. ﺳﺮﯾﻊ ﻟﺒﺎس‬
‫ﭘﻮﺷﯿﺪم و ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. دﯾﺎﮐﻮ ﮐﻨﺎر داﻧﯿﺎر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺗﺒﺴﻢ ﮐﻼه ﺑﻮﻗﯽ ﻗﺮﻣﺰي را از ﭘﺸﺖ ﻣﺒﻞ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ روي ﺳﺮ‬
                                                                                               ‫داﻧﯿﺎر ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                           ‫- ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪون اﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ.‬
‫ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ داﻧﯿﺎر ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. اﯾﻦ ﯾﮑﯽ را ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﺷﮏ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮐﻼه را ﺑﺮداﺷﺖ و روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
                                                                                     ‫ﺗﺒﺴﻢ ﺑﺎ ﻟﺐ و ﻟﻮﭼﻪ آوﯾﺰان ﮔﻔﺖ:‬
                                                    ‫- واه. ﯾﻪ ذره ذوﻗﻢ ﺧﻮب ﭼﯿﺰﯾﻪ. ﺣﺎﻻ ذوﻗﻢ ﮐﻪ ﻧﺪارﯾﻦ. ﺗﺮﺑﯿﺖ رو ...‬
‫از ﺗﺮس ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ داﻧﯿﺎر ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻫﺎي ﺑﯽ ﭘﺮده ﺗﺒﺴﻢ، ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم. ﺗﺒﺴﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻣﺮد ﭼﻘﺪر‬
                                                                                     ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺮﺳﻨﺎك و ﺑﯿﺮﺣﻢ ﺑﺎﺷﺪ.‬
                                                                       ‫- ﻣﯽ ﺧﻮام ﻋﮑﺲ ﺑﮕﯿﺮم. ﺷﻤﻌﺎ رو ﻓﻮت ﮐﻨﯿﻦ.‬
‫دورﺑﯿﻦ را از دﺳﺖ دﯾﺎﮐﻮ ﻗﺎﭘﯿﺪم. داﻧﯿﺎر در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ از ﺳﺮ و روﯾﺶ ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ ﺷﻤﻊ ﻫﺎ را ﻓﻮت ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻋﮑﺲ‬
                                                                                 ‫ﮔﺮﻓﺖ. در آﺧﺮﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﮔﻔﺖ:‬
                                                            ‫- ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺠﺮي ﺟﺸﻨﻪ. ﺑﺮو ﺑﺸﯿﻦ ازﺗﻮن ﻋﮑﺲ ﺑﮕﯿﺮم.‬
                                                                           ‫ﮐﺎش زودﺗﺮ اﯾﻦ ﺟﺸﻦ ﺗﻤﺎم ﻣﯽ ﺷﺪ! ﮐﺎش!‬
       ‫ﻣﻌﺬب ﮐﻨﺎر داﻧﯿﺎر ﻧﺸﺴﺘﻢ. دﯾﺎﮐﻮ دورﺑﯿﻦ را روي ﺻﻮرﺗﻤﺎن ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﺮد و ﻣﻦ ﻧﺠﻮاي آﻫﺴﺘﻪ داﻧﯿﺎر را ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                            ‫- ﺧﯿﺎﻃﯽ رو اداﻣﻪ ﺑﺪه. ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻋﻤﺮان ﺑﻪ دردت ﻣﯽ ﺧﻮره.‬
                                                 ‫ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺳﺮم را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- واﻻ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺷﻤﺎ دﺧﺘﺮا ﺑﺎ ﭼﻪ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺴﯽ ﻋﻤﺮان رو اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻫﺎش رو‬
                ‫ﺣﻞ ﮐﻨﯿﻦ، ﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﯾﻪ ﻧﻘﺸﻪ درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﮑﺸﯿﻦ، ﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﺑﺎ ﮐﺎرﮔﺮ و ﻋﻤﻠﻪ ﺑﻨﺎ ﺳﺮ و ﮐﻠﻪ ﺑﺰﻧﯿﻦ.‬
‫ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﺪادم. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺟﻮاب ﺑﺪﻫﻢ. ﻧﻪ ﺟﻮاب او ﻧﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ دﯾﮕﺮ. ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮوم ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ. دﻟﻢ ﻣﺎدرم را‬
                                                                                                        ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ.‬
                                           ‫ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﮐﯽ ﻋﮑﺲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ اﻣﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﺗﺒﺴﻢ ﻣﺜﻞ ﭘﺘﮏ ﺑﺮ ﺳﺮم ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪ.‬
                                                         ‫- ﺣﺎﻻ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﺸﯿﻨﯿﻦ ﯾﻪ ﻋﮑﺲ ﺳﻪ ﺗﺎﯾﯽ ازﺗﻮن ﺑﮕﯿﺮم.‬
                                                       ‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮدم آﻣﺪم ﺑﯿﻦ دو ﺑﺮادر ﺑﻮدم و ﺑﻌﺪ از آن ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و دﯾﺎﮐﻮ.‬

                                                                                                              ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﭘﺎﯾﻢ را روي ﭘﺪال ﮔﺎز ﻓﺸﺎر دادم و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺮاﻓﯿﮏ ﻧﺨﻮرم از ﮐﻮﭼﻪ و ﭘﺲ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻧﻪ راﻧﺪم. ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪم داﻧﯿﺎر ﭼﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﺎداب آورده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻃﻮل ﺟﺸﻦ ﻣﺜﻞ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ دﯾﺎزﭘﺎم ﺑﺎ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺧﻮرده ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﯿﺞ‬
‫و ﭘﺮت ﺑﻮد. وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻤﺸﺎن ﺷﺎدي را ﺟﻠﻮ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺧﻮدش ﺑﺎ ﺗﺒﺴﻢ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺖ. ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪاﺷﺖ. ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ‬
‫ﺷﺎدي و ﺗﺒﺴﻢ ﺗﺸﺮ زد ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻨﺪ و ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮد. وﻗﺘﯽ ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺮﻣﺰ ﮐﺮده ﺑﻮدم ﻋﯿﻦ ﭘﺮﻧﺪه‬
‫اي ﮐﻪ در ﻗﻔﺲ را ﺑﻪ روﯾﺶ ﮔﺸﻮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎل زد و ﺣﺘﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺸﮑﺮم را ﺑﺸﻨﻮد و ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ي اﯾﻦ ﻫﺎ را، اﯾﻦ دﻟﻤﺮدﮔﯽ و‬
             ‫رﻧﺠﺶ ﺑﯽ اﻧﺘﻬﺎي ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ را از ﭼﺸﻢ داﻧﯿﺎر ﻣﯽ دﯾﺪم و ﺑﺪون ﺗﺮدﯾﺪ اﻣﺸﺐ ﺣﺴﺎﺑﻢ را ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺸﺮ ﺗﺴﻮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
‫روي ﺗﺨﺘﺶ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﯿﮕﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﺤﺒﻮﺑﺶ ﮔﻮش ﻣﯽ داد. ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ از ﺳﻘﻒ‬
                                                                                                       ‫ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                     ‫- زود اوﻣﺪي.‬
                                                                 ‫ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﺮا، اﻣﺎ در اﺗﺎﻗﺶ را ﺑﺴﺘﻢ و ﺑﺎ ﺗﺤﮑﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ.‬
                           ‫اﺧﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﺪت در ﻫﻢ ﻓﺮو رﻓﺖ. ﺳﯿﮕﺎر ﻧﺼﻔﻪ اش را ﺗﻮي ﺟﺎ ﺳﯿﮕﺎري ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                    ‫- اوف! از ﮔﺎردت ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي دﻋﻮا ﮐﻨﯽ.‬
                                                                                    ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و رو ﺑﻪ روي ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎد.‬
          ‫- اﻣﺎ ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻢ. ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪارم. ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﮐﻪ دارم ﯾﻪ ﻣﻬﻤﻮﻧﯽ ﻣﺰﺧﺮف رو ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺨﻮاﺑﻢ. ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫و ﺧﻮاﺳﺖ از ﮐﻨﺎرم ﺑﮕﺬرد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺮص ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮ دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﭘﯿﺮاﻫﻨﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﻓﺸﺎر‬
                                                                                                        ‫ﻣﯽ آوردﻧﺪ.‬
‫- ﻣﻨﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪارم، ﻣﻨﻢ ﺧﺴﺘﻢ، ﻣﻨﻢ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد، اﻣﺎ ﺗﺎ ﻧﺪوﻧﻢ ﭼﯽ ﺑﻪ ﺷﺎداب ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ اون ﺟﻮري ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد دﺳﺖ از‬
                                                                                                 ‫ﺳﺮت ﺑﺮ ﻧﻤﯽ دارم.‬
                                                                     ‫ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎن دﺳﺘﺶ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺷﺎﻧﻪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                              ‫- ﭼﺮا؟ ﺑﻪ ﭼﻪ دﻟﯿﻞ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ اﻧﻘﺪر واﺳﺖ ﻣﻬﻤﻪ؟ ﺣﺲ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻬﺶ داري؟‬
‫از ﻧﻈﺮ داﻧﯿﺎر ﺣﺲ ﺧﺎص ﺑﻪ ﺟﻨﺲ ﻣﺨﺎﻟﻒ در ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﻦ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﺷﺎداب ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﭼﯿﻨﯽ روي ﺑﯿﻨﯽ‬
                                                                                                 ‫ام اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻣﮕﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﺣﺲ ﺧﺎﺻﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ از ﻧﺎراﺣﺘﯿﺶ دﻟﺨﻮر ﺷﻢ؟ ﮐﻠﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ و ﺗﻮ زﺣﻤﺖ ﮐﺸﯿﺪ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ‬
                                           ‫ﻧﯿﺴﺖ واﺳﻪ ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻦ ﺣﺮﻣﺘﺶ؟ واﺳﻪ ﻧﺸﮑﺴﺘﻦ دﻟﺶ؟ واﺳﻪ دﻟﺨﻮر ﻧﮑﺮدﻧﺶ؟‬
                                                                                                    ‫ﺑﺎ آراﻣﺶ ﮔﻔﺖ:‬
‫- آﻫﺎ. دﻗﯿﻘﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻻﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﻬﺶ اﺣﺴﺎس دﯾﻦ ﮐﺮدم و ﯾﻪ ﺳﺮي ﺣﻘﺎﯾﻖ رو ﻧﺸﻮﻧﺶ دادم. ﻧﺘﺮس ﺣﺮﻓﺎم ﻣﺜﻞ‬
                                                                      ‫ﭼﻮب ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻮد. درد داﺷﺖ، اﻣﺎ واﺳﺶ ﻻزم ﺑﻮد.‬
                                                       ‫ﺷﺎﺧﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﺗﮑﺎن ﺧﻮردﻧﺪ. ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ؟ ﭼﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺷﺎداب؟‬
                                                                                 ‫- درﺳﺖ ﺣﺮف ﺑﺰن ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟‬
                                              ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد. ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ اش ﺷﮑﻨﺠﻪ ام ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                          ‫- ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ، وﻟﯽ اﯾﻦ ﯾﻪ رازه ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ﺷﺎداب.‬
                                                    ‫اﻓﮑﺎر ﺑﺪ ﻣﺜﻞ ﻗﻮم ﻣﻮرﭼﻪ ﻫﺎي آدﻣﺨﻮار ﺑﻪ ﻣﻐﺰم ﻫﺠﻮم آوردﻧﺪ. ﻏﺮﯾﺪم:‬
                                                                                      ‫- داﻧﯿﺎر! ﺑﮕﻮ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﮐﺮدي؟‬
                                                                                                    ‫ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- از ﺷﺎداب ﺑﭙﺮس.‬
‫ﻣﻮرﭼﻪ ﻫﺎ ﻣﻐﺰم را ﻣﯽ ﺟﻮﯾﺪﻧﺪ. ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد؟ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﺎداب ﻫﻢ، ﯾﻌﻨﯽ او ﻫﻢ اﺳﯿﺮ داﻧﯿﺎر ﺷﺪه؟ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﻪ داﻧﯿﺎر زده؟ دﺳﺖ رد‬
‫ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﺧﻮرده؟ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﺪﺗﺮ! ﻧﮑﻨﺪ ... ﻧﮑﻨﺪ ... ﻫﻤﺎن ﺣﺮف ﻫﺎي ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ داﻧﯿﺎر! راﺑﻄﻪ و دوﺳﺘﯽ ﺑﯽ ازدواج، ﺑﯽ ﺗﻌﻬﺪ!‬
                                                                                                           ‫واي ﺧﺪا!‬
                                                   ‫- داﻧﯿﺎر ﺑﻬﺖ ﻫﺸﺪار داده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺷﺎداب از اوﻧﺎش ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدم؟‬
                                     ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﺑﻌﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ. از روي ﻣﯿﺰش ﺳﯿﮕﺎر ﺟﺪﯾﺪي ﺑﺮداﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                     ‫- از ﮐﺪوﻣﺎش؟‬
                                                                                    ‫از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم و ﯾﻘﻪ اش را ﭼﺴﺒﯿﺪم:‬
                      ‫- اون ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ﺳﺖ اﺣﻤﻖ. ﺣﻖ ﻧﺪاري ﺑﺎ اﺣﺴﺎﺳﺶ، ﺑﺎ ﺟﺴﻤﺶ، ﺑﺎ ﺷﺮاﻓﺘﺶ ﺑﺎزي ﮐﻨﯽ. ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟‬
                                                                   ‫دﺳﺘﺎﻧﻢ را ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮﻓﺖ و از ﺧﻮدش دور ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                            ‫- ﺑﭽﻪ؟ وﻟﯽ اﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﻦ اﻣﺮوز دﯾﺪم ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﺎز و ﺗﻮ دل ﺑﺮو ﺑﻮد.‬
                                                                   ‫آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ، آﺗﺶ! دﺳﺘﻢ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم.‬
              ‫- ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪي ﺧﺪا اﮔﻪ ﺑﻔﻬﻤﻢ اﻧﮕﺸﺘﺖ ﺑﻬﺶ ﺧﻮرده ﺧﻮﻧﺖ رو ﻣﯽ رﯾﺰم داﻧﯿﺎر. ﺑﻪ روح ﻣﺎﻣﺎن ﺧﻮﻧﺖ رو ﻣﯽ رﯾﺰم.‬
                                                                                                       ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫- ﺗﻮ ﮐﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﻬﺶ ﻧﺪاري. ﭘﺲ دردت ﭼﯿﻪ؟ اﯾﻨﻢ ﯾﮑﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﯿﻪ! ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮرش ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ. اﮔﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﻪ ﺑﺎ رﺿﺎﯾﺖ ﻗﻠﺒﯽ‬
                                                                                                            ‫ﺧﻮدﺷﻪ.‬
‫ﺧﯿﺰش رگ ﮔﺮدﻧﻢ را ﺣﺲ ﮐﺮدم. دﺳﺘﻢ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﻮﺑﯿﺪم. اﯾﻦ ﻫﻤﻪ وﻗﺎﺣﺖ را ﺑﺎور ﻧﺪاﺷﺘﻢ.‬
                                                                                            ‫داﻧﯿﺎر ﺑﻪ ﮐﺠﺎ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد؟‬
‫ﺳﺮش از ﺿﺮب ﺳﯿﻠﯽ ﻣﻦ ﮐﺞ ﺷﺪ و ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪش رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﻏﻠﯿﻆ ﺗﺮ ﺷﺪ. دﺳﺘﺶ را روي دﻣﺎﻏﺶ‬
                                                                                                      ‫ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                       ‫- ﭘﺲ دوﺳﺶ داري. ﻓﻘﻂ ﭼﻮن ﺧﯿﻠﯽ از ﺗﻮ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺗﺮه ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ.‬
                                                                                                           ‫داد زدم:‬
‫- ﺧﻔﻪ! آﺑﺮوي ﻫﺮﭼﯽ ﻣﺮده ﺑﺮدي. ﻣﺎدر اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮده و دﺧﺘﺮش رو ﺳﭙﺮده دﺳﺖ ﻣﻦ. ﺗﻮ اﻋﺘﻤﺎد ﺣﺎﻟﯿﺘﻪ؟ ﻣﺮدوﻧﮕﯽ‬
                                                      ‫ﺣﺎﻟﯿﺘﻪ؟ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ، ﺗﻮ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻦ اﻣﺎﻧﺘﻪ. اﻣﺎﻧﺖ ﺣﺎﻟﯿﺘﻪ؟‬
                                                                       ‫ﮐﻤﯽ ﮔﺮدﻧﺶ را ﻣﺎﺳﺎژ داد و ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﮔﻔﺖ:‬
                                           ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﺑﺎﺑﺎ. ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻧﻪ اون دﺧﺘﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻨﻪ، ﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﻧﻈﺮ دارم.‬
                                                                                   ‫ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯿﻨﻤﺎن را ﮐﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                           ‫- ﭘﺲ ﭼﯽ ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﻻزم ﺑﻮد ﺑﺪوﻧﻪ؟‬
       ‫"اَه" ﮐﻼﻓﻪ اي ﮔﻔﺖ. ﻧﻔﺴﺶ را ﭘﺮ ﺻﺪا ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻓﻮت ﮐﺮد. ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﺟﻮاﺑﻢ را ﺷﻤﺮده و ﺑﺎ ﻃﻤﺎﻧﯿﻨﻪ داد:‬
                                                                                        ‫- ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داري ﺑﺪوﻧﯽ؟‬
‫در ژرﻓﺎي ﻋﻤﯿﻖ و ﺳﯿﺎه ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﻢ ﺷﺪم. ﺻﺪاﯾﺶ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮدﺗﺮ و ﺗﻠﺦ ﺗﺮ ﺑﻮد. ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮدم. در ﻧﮕﺎﻫﺶ‬
                                ‫ﻫﯿﭽﯽ ﻧﺒﻮد. ﺣﺘﯽ اﻓﺴﻮس! اﻫﺮم ﻓﻨﺪك را ﻓﺸﺎر داد و ﺑﺎ آﺗﺸﺶ ﺳﯿﮕﺎر را روﺷﻦ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                              ‫- ﻻزم ﺑﻮد ﺑﺪوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ دوﺳﺘﺶ ﻧﺪاري.‬

                                                                                                            ‫ﺷﺎداب:‬
                      ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ دﯾﺪن ﻣﺎدر در آﻏﻮﺷﺶ ﺧﺰﯾﺪم و دﺳﺘﺎﻧﻢ را ﻣﺤﮑﻢ دور ﮔﺮدﻧﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                                      ‫- ﭼﯽ ﺷﺪه ﻧﻔﺲ ﻣﺎﻣﺎن؟ ﭼﯽ ﺷﺪي ﻗﻠﺐ ﻣﺎﻣﺎن؟‬
‫اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺑﻐﻠﺶ ﮐﺮدم و زور زدم ﮐﻪ از ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪن اﺷﮑﻢ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ او ﻣﺎدر ﺑﻮد. ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ دﻟﻢ درد دارد.‬
                                                                    ‫دﺳﺘﺶ را روي ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ. ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم. ﻧﺒﯿﻨﻢ ﻏﺼﻪ ﺑﺨﻮري. ﻧﺒﯿﻨﻢ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﺎﺷﯽ. ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻫﻨﻮز زﻧﺪه ﺳﺖ. ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻫﻨﻮز ﻫﻮاﺗﻮ داره.‬
                                                                                            ‫ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻋﯿﻦ ﮐﻮه ﭘﺸﺘﺘﻪ.‬
                                   ‫ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ در ﻋﯿﻦ آراﻣﺶ ﻣﺜﻞ ﺳﺪ ﺷﮑﻦ ﺑﻐﻀﻢ را ﺷﮑﺴﺖ. ﻗﻄﺮه ﻗﻄﺮه اﺷﮏ رﯾﺨﺘﻢ.‬
                                                       ‫- ﮐﺴﯽ اذﯾﺘﺖ ﮐﺮده؟ ﮐﺴﯽ دﻟﺖ رو ﺷﮑﻮﻧﺪه؟ ﭼﯿﺰي ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻦ؟‬
                                                                     ‫ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﻓﺸﺮدم و ﺑﯿﻦ ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                              ‫- ﻧﻪ!‬
                                                                  ‫- ﭘﺲ ﭼﯽ ﺷﺪه آﺧﻪ؟ ﺗﻮ ﮐﻪ وﻗﺖ رﻓﺘﻦ ﺧﻮب ﺑﻮدي.‬
                                                                                             ‫- ﻫﯿﭽﯽ. ﻓﻘﻂ ﺗﺮﺳﯿﺪم.‬
                                                                                                      ‫ﺑﺎ ﻫﻮل ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- از ﭼﯽ؟ از ﮐﯽ؟‬
                                                                                    ‫راﺳﺘﺶ را ﻧﮕﻔﺘﻢ، اﻣﺎ دروغ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد.‬
                                                          ‫- از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ ﯾﻪ روز ﺗﻮ رو از دﺳﺖ ﺑﺪم، ﻣﺜﻞ اﯾﻦ دو ﺗﺎ ﺑﺮادر.‬
                                             ‫ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎور ﮐﺮد، ﭼﻮن از ﻋﻤﻖ واﺑﺴﺘﮕﯽ ام ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺧﺒﺮ داﺷﺖ.‬
                                                ‫- ﻣﺮگ و زﻧﺪﮔﯽ دﺳﺖ ﺧﺪاﺳﺖ ﮔﻞ ﻣﻦ. اﯾﻦ ﭼﻪ ﻓﮑﺮﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ آﺧﻪ؟‬
                                                                                             ‫ﺗﻨﺶ را ﺑﻮ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                          ‫- ﺑﺬار اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﻮﻧﻢ. ﺗﻮ رو ﺧﺪا!‬
                                                                             ‫ﺑﻮﺳﻪ ﮔﺮﻣﺶ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ دردﻧﺎﮐﻢ ﻧﺸﺴﺖ.‬
                                                                                      ‫- ﺣﺪاﻗﻞ ﭘﺎﺷﻮ ﻟﺒﺎﺳﺎﺗﻮ ﻋﻮض ﮐﻦ.‬
‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺻﻮرﺗﻢ را از ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺎدرم ﺟﺪا ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم از ﻗﯿﺎﻓﻪ ام دردم را ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻓﻘﻂ روﺳﺮي را از دور ﮔﺮدﻧﻢ ﺑﺎز ﮐﺮدم و‬
                                                                                                                  ‫ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                  ‫- ﻧﻪ. ﺧﻮﺑﻪ! ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮام اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻢ.‬
‫ﺑﺎ ﻫﻢ دراز ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ. ﺷﺎدي ﺑﺮق را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد و ﭘﯿﺶ ﻣﺎ آﻣﺪ. ﯾﮏ دﺳﺖ ﻣﺎدر زﯾﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد و ﯾﮏ دﺳﺘﺶ زﯾﺮ ﺳﺮ ﺷﺎدي. ﻣﯽ‬
                         ‫ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻨﺪ. ﺷﺎدي ﺑﺮاﯾﺶ از ﺟﺸﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ و ﻣﺎدر در ﺳﮑﻮت ﮔﻮش ﻣﯽ داد و ﻣﻦ ...!‬
‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﺮاب ﺗﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در ﮐﻞ ﻋﻤﺮم ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدم، ﺑﯽ ﺻﺪا اﺷﮏ ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻢ و ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎﯾﻢ را ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻧﻪ از اﯾﻦ‬
‫ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ دوﺳﺘﻢ ﻧﺪاﺷﺖ، اﯾﻦ ﻫﻢ درد داﺷﺖ اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪم ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ دﯾﻮاﻧﻪ وار دوﺳﺘﺶ دارم. درد اﯾﻦ‬
‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻮد. ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺎ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﻫﻤﻪ از ﺳﺮ دﻟﺴﻮزي اﻧﺪ، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﻢ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺤﺒﺖ و ﻋﺸﻖ واﻗﻌﯽ ام ﺑﻪ او ﺑﺎﯾﺪ در ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺪﻓﻮن ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﻪ ﻗﻠﺒﻢ رﺟﻮع ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﺑﯿﺮون ﮐﺮدن ﻋﺸﻖ دﯾﺎﮐﻮ را‬
‫ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﺑﺎ ﺗﮏ ﺗﮏ رگ و ﭘﯽ ﻫﺎﯾﺶ دور وﺟﻮد دﯾﺎﮐﻮ ﺣﺼﺎر ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ داد ﻗﺪﻣﯽ از آﻧﺠﺎ دور ﺷﻮد. اﺻﻼ‬
‫دﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. ﻣﮕﺮ وﻗﺘﯽ ﻣﻬﺮش ﺑﻪ دﻟﻢ ﻧﺸﺴﺖ اﺧﺘﯿﺎري داﺷﺘﻢ ﮐﻪ اﻻن ﺑﺮاي ﺑﯿﺮون ﮐﺮدﻧﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﻣﮕﺮ دﺳﺖ ﺧﻮدم‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻪ وﺟﻮدم ﺟﺎن ﻣﯽ داد؟ ﻣﮕﺮ دﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﺶ ﻗﻠﺐ ﻋﺎﺷﻘﻢ را ﻣﺠﻨﻮن ﻣﯽ ﮐﺮد؟ ﻣﮕﺮ دﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﺣﻀﻮرش اﻧﺪاﻣﻢ را ﺑﻪ ﻟﺮزه ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ؟ ﻣﻦ ﭼﻪ اﺧﺘﯿﺎري داﺷﺘﻢ؟ ﭼﻪ ﮐﻨﺘﺮﻟﯽ داﺷﺘﻢ؟ از ﻫﻤﺎن روز اول ﻗﻠﺒﻢ ﺧﻮاﺳﺘﺶ، ﺑﯽ ﭼﮏ‬
‫و ﭼﺎﻧﻪ، ﺑﯽ ﭘﺮﺳﺶ و ﭘﺎﺳﺦ! ﻣﮕﺮ آن روز ﮐﻪ در آﻏﻮﺷﺶ ﺑﻮدم اﯾﻦ ﻗﻠﺐ در ﺑﻪ در ﺑﺮاي ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪن از ﻣﻦ اﺟﺎزه ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ‬
                                                                                                 ‫ﺑﻪ ﻣﯿﻞ ﻣﻦ ﻓﺎرغ ﺷﻮد؟‬
                                                                                  ‫ﻧﻪ! دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻦ دﯾﺎﮐﻮ ﮐﺎر ﻣﻦ ﻧﺒﻮد.‬
                                                                                                 ‫ﺑﻐﺾ ﺟﺪﯾﺪي ﭘﺎره ﺷﺪ.‬
‫اﻣﺎ او دوﺳﺘﻢ ﻧﺪاﺷﺖ. اﯾﻦ زﻫﺮ ﮐﺸﻨﺪه را ﭼﮕﻮﻧﻪ در ﺧﻮﻧﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺮ روز ﻣﯽ دﯾﺪﻣﺶ و اﯾﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺶ‬
‫را ﺑﻪ ﺧﻮدم دﯾﮑﺘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟ دﯾﺎﮐﻮ ﻣﺮا دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﺮا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. ﺑﺮاﯾﺶ‬
‫ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮدم. ﮐﻢ ﺑﻮدم. ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. ﺑﺮﺗﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ و ﺑﺎ ﻧﺎﻣﯿﺪي ﻣﻌﺘﺮف ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺣﻖ ﻫﻢ داﺷﺖ. او‬
‫ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻫﻤﺎن اﺳﻄﻮره دﺳﺖ ﻧﯿﺎﻓﺘﻨﯽ ﺑﻮد. ﯾﮏ اﻟﻬﻪ ﯾﻮﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ از دور ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺑﺎ اﺣﺘﺮام، ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط، ﺑﺪون ﻟﻤﺲ ﯾﺎ‬
                     ‫ﺣﺘﯽ ﺑﺪون دﯾﺪن و اﯾﻦ ﺑﺮاي ﻗﻠﺐ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺎزه ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺷﺪه ﻣﻦ، ﺑﺰرگ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺼﯿﺒﺖ‪ ‬آن روزﻫﺎ ﺑﻮد.‬
                                                                                                             ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﭼﻨﺪ ﻣﺸﺖ آب ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﭘﺎﺷﯿﺪم ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤﯽ از ﺧﺸﻢ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﻢ ﻓﺮوﮐﺶ ﮐﻨﺪ، اﻣﺎ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﺳﯿﮕﺎر‬
‫روﺷﻨﯽ ﮐﻪ در زﯾﺮ ﺳﯿﮕﺎري ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎدم. ﺗﺼﻮﯾﺮ دﯾﺎﮐﻮ در ﺷﯿﺸﻪ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد. روي ﺗﺨﺖ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﺑﻪ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻟﻌﻨﺘﯽ! اﮔﺮ آن اﻓﮑﺎر ﻣﺰﺧﺮف و وﺣﺸﺘﻨﺎك را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺷﺎداب ﻧﺪاﺷﺖ ﻣﺤﺎل ﺑﻮد‬
‫ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﺑﺮوي ﺗﻨﻬﺎ دﺧﺘﺮ ﺑﯽ ﺷﯿﻠﻪ ﭘﯿﻠﻪ و ﺻﺎدﻗﯽ ﮐﻪ در ﮐﻞ زﻧﺪﮔﯽ ام دﯾﺪه ﺑﻮدم، ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم رازش را ﻓﺎش‬
‫ﮐﻨﻢ. ﺣﺮﺻﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. از ﻃﺮز ﺗﻔﮑﺮ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ داﺷﺖ. از ﻫﯿﻮﻻﯾﯽ ﮐﻪ از ﻣﻦ در ذﻫﻨﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺮادر ﮐﻪ اﯾﻦ‬
               ‫ﺑﺎﺷﺪ واي ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ! ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺳﯿﮕﺎرم را از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺘﻢ. "دﻧﯿﺎي اﯾﻦ آدم ﻫﺎ زﯾﺮ ﺳﯿﮕﺎري ﻣﻦ ﺑﻮد!"‬
                                                                                                ‫- ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ داﻧﯿﺎر؟‬
                                                                                  ‫ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﻇﺎﻫﺮي ام را ﺣﻔﻆ ﮐﺮدم.‬
                                                                                                          ‫- از ﭼﯽ؟‬
                                                                                               ‫- از اﺣﺴﺎس ﺷﺎداب؟‬
                                      ‫ﻫﻪ! روزي ﻫﻔﺖ ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻋﺖ در ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد آن وﻗﺖ اﺣﺴﺎﺳﺶ را از ﻣﻦ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ.‬
                                                                                                             ‫- آره!‬
                                                                                                    ‫- ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ؟‬
                                                                                                        ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم.‬
                                                           ‫- ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﮕﻪ. ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻪ! ﻋﺠﯿﺒﻪ واﺳﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدت ﻧﻔﻬﻤﯿﺪي.‬
                               ‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ و ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﺑﺎ ﻫﺮ دو دﺳﺖ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﭼﻨﮓ زد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﺎﻻﺗﺶ رو ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﺑﻮدﻧﺶ ﻣﯽ ذاﺷﺘﻢ، ﭼﻮن از روز اوﻟﯽ ﮐﻪ دﯾﺪﻣﺶ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﺑﺎ ﻣﻦ رﻓﺘﺎر ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
‫ﺑﺎ ﺻﻮرت ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻧﮕﺎه ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﺮاري. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺷﮏ ﻧﮑﺮدم. اﺻﻼ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻣﺨﯿﻠﻪ م ﺧﻄﻮر ﻧﮑﺮده‬
‫ﺑﻮد. آﺧﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ اﺧﺘﻼف ﺳﻨﯽ ﭼﻄﻮر ﻣﻤﮑﻨﻪ؟ ﺟﺴﺘﻪ ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدم ﯾﮑﯽ رو دوﺳﺖ داره اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﻧﻤﯽ دادم‬
‫ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﻢ. ﻧﻬﺎﯾﺘﺶ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﯿﺴﺖ و دو، ﺳﻪ ﺳﺎﻟﻪ رو ﺗﺼﻮر ﮐﺮده ﺑﻮدم. آﺧﻪ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮده؟ ﭼﻄﻮر ﻫﻤﭽﯿﻦ اﺗﻔﺎﻗﯽ‬
                                                                                                             ‫اﻓﺘﺎده؟‬
                                                                  ‫رﯾﻪ ﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎ ﯾﮏ ﭘﮏ ﻋﻤﯿﻖ ﭘﺮ از دود ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺣﺎﻻ ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه؟ اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺧﻮﺑﻪ. ﺑﺎ اﺧﻼﻗﺎي ﺧﺎص و ﺗﻌﺼﺒﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ داري ﺷﺎداب واﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮔﺰﯾﻨﻪ‬
          ‫ﺳﺖ. ﻫﻢ ﻧﺠﯿﺐ و ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﻪ، ﻫﻢ ﺳﺨﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪه و ﺑﺴﺎز. ﻗﯿﺎﻓﺸﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻪ. اﯾﻦ ﻗﺪرم ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺘﻪ. دﯾﮕﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬
                                                                                                    ‫ﺣﯿﺮت زده ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ داﻧﯿﺎر؟ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟ اون ﺑﭽﻪ ﺳﺖ و ﮐﻠﻪ ش داﻏﻪ. ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﭼﺮا ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﻣﯽ زﻧﯽ؟ درﺳﺘﻪ ﮐﻪ‬
‫ﻣﻦ ﺑﭽﻪ دوﺳﺖ دارم، اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻫﻤﺴﺮم. ﺳﻦ و ﺳﺎل ﻣﻦ از ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻫﺎ و ﺑﭽﮕﯽ ﻫﺎي ﺧﺎص ﺷﺎداب ﮔﺬﺷﺘﻪ. وﻗﺘﯽ ﻣﻦ‬
‫ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺸﻪ اون ﺗﺎزه ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ، ﺷﯿﺶ ﺳﺎﻟﺸﻪ. ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﻧﯿﻤﻪ اول ﻋﻤﺮم ﺗﻤﻮم ﺷﺪه و اون ﻫﻨﻮز ﺗﻮ اوج ﺟﻮوﻧﯿﺸﻪ. ﭼﻄﻮر‬
‫ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺟﻨﺎﯾﺘﯽ ﺑﮑﻨﻢ؟ اون اﻻنِ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ، اﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﻪ. ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﯿﻢ. اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﻪ ازدواج ﮐﻨﻢ‬
‫ﯾﮑﯽ رو ﺗﻮ رده ﺳﻨﯽ ﺧﻮدم ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم. ﻧﻬﺎﯾﺘﺶ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺳﺎل اﺧﺘﻼف ﺳﻦ. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭘﺨﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ. ﺳﺮد و ﮔﺮم ﭼﺸﯿﺪه ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﻋﻘﻠﺶ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻪ، ﻧﻪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ! ﺑﻌﺪﺷﻢ، اﮔﻪ ﯾﻪ روز ازدواج ﮐﻨﻢ، ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ ﺳﺎﻟﮕﺮد ازدواﺟﻢ ﭘﺪر ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻢ.‬
                                                  ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮت از ﺷﺎداب ﻣﯿﺸﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺗﻮﻗﻌﯽ داﺷﺖ؟ از ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﻧﻮزده ﺳﺎﻟﻪ؟‬
                                      ‫ﻧﻪ. اﻧﮕﺎر واﻗﻌﺎ ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﺷﺎداب ﻧﺪاﺷﺖ. ﺳﯿﮕﺎر را از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                       ‫- ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ؟‬
                                                               ‫دوﺑﺎره روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﺳﺮش را ﺑﯿﻦ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫- ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ. از ﯾﻪ ﻃﺮف دﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ واﺳﻪ ﺧﻮدش روﯾﺎ ﭘﺮدازي ﮐﻨﻪ، از ﯾﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺑﺮﺧﻮرد ﺗﻨﺪ و ﺑﺪ‬
                                                                                          ‫دﻟﺶ رو، ﻏﺮورش رو ﺑﺸﮑﻨﻢ.‬
                                                                                                      ‫ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ.‬
‫- اﺗﻔﺎﻗﺎً از ﻣﻨﻢ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻬﺖ ﻧﮕﻢ. ﺧﻮدم زﺣﻤﺖ ﺧﺮاب ﮐﺮدن ﮐﺎخ آرزوﻫﺎش رو ﮐﺸﯿﺪم. ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﻻزم ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻮ‬
                                      ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ اذﯾﺘﺶ ﮐﻨﯽ. اﺻﻼ اﮔﻪ اون ﺟﻮري در ﻣﻮردم ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدي ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺘﻢ.‬
                                                                                                   ‫ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد.‬
‫- ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ؟ ﯾﻪ ﻃﻮري ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ دﯾﻮوﻧﻪ ﺷﺪم. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﻋﯿﻦ آدم ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ و اون ﺟﻮري ﺧﻮن ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺟﻮش‬
                                                                                                              ‫ﻧﯿﺎري؟‬
                                                                          ‫در دل اﻓﺴﻮس ﺧﻮردم، اﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
  ‫- ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از اﺣﺴﺎس ﺗﻮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﮔﻪ ﭼﯿﺰي ﻫﺴﺖ ﺑﯿﺪارش ﮐﻨﻢ. وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻨﻮ ﭼﻪ ﺑﻪ دﺧﺘﺮاﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺷﺎداب؟‬
                                                                             ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﻣﺎن از اﯾﻦ دﺧﺘﺮا. ﺑﺎ دو ﮐﻠﻤﻪ ﺣﺮف و دو ﺗﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭼﻪ ﻓﮑﺮاﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﺧﻮدﺷﻮن ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻦ. ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﻗﺮار‬
                                                                                                                ‫داده.‬
                                                                                 ‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ از در ﺑﯿﺮون ﺑﺮود ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                               ‫- ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻪ روش ﻧﯿﺎر دﯾﺎﮐﻮ. ﻧﺬار ﺑﻔﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ. ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﻗﻮل دادم.‬
                                             ‫ﺑﯽ ﺣﻮاس ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد، اﻣﺎ ﻫﻨﻮز دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﻧﭽﺮﺧﺎﻧﺪه ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
  ‫- واﯾﺴﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺗﻮ رو ﭼﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ داﻧﯿﺎر؟ ﭼﺮا ﻧﮕﺮاﻧﺸﯽ؟ اﺻﻼ ﭼﻄﻮر ﺑﺎ ﺷﺎداب ﺣﺮف زدي؟ ﭼﻄﻮر راﺿﯿﺖ ﮐﺮد ﺑﯿﺎي ﺑﯿﺮون؟‬
                                                                                       ‫روي ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                          ‫- ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ ﻣﻌﺠﺰه اﻟﻬﯿﻪ.‬
                                           ‫و ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺧﺘﻢ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ و ﺟﻮاب ﺳﻮال دﯾﺎﮐﻮ را ﺑﻪ ﺧﻮدم دادم.‬
‫"اﻣﺮوز اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ در اوج ﻏﻢ و ﻏﺼﻪ ﻫﺎي ﺧﻮدش، ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺖ و ﺻﺪاﻗﺖ ﻋﺠﯿﺐ و ﺑﺎور ﻧﮑﺮدﻧﯽ، ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﺎري را‬
‫ﻓﻘﻂ و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻣﻦ اﻧﺠﺎم داده و ﺑﺎ ﻣﺎﻧﺪن و ﻧﺮﻓﺘﻨﺶ ﻣﻬﺮ ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺑﺮ آن زد و اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺪون ذره اي‬
                                                                              ‫ﺗﺮدﯾﺪ ﺣﺮف ﯾﮏ ﻧﻔﺮ را ﺑﺎور ﮐﺮده ﺑﻮدم."‬
                                                                                                             ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﺻﺒﺢ ﺷﻨﺒﻪ ﮐﻪ داﻧﯿﺎر را راﻫﯽ ﮐﺮدم ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪم و از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون زدم. ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻧﻪ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯽ آﻣﺪ، ﻧﻪ‬
‫ﮐﺎري ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم دادن داﺷﺘﻢ. ﻣﺎﺷﯿﻦ را در ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ ﺷﺮﮐﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن رﻓﺘﻢ. ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﮐﻤﯽ ﭘﯿﺎده روي ﮐﻨﻢ. ﺑﻪ‬
                      ‫ﻓﺮﻋﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺮﮐﺖ ﭘﯿﭽﯿﺪم و ﻫﻮاي ﭘﺎك را اﺳﺘﻨﺸﺎق ﮐﺮدم. ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ زﻧﮓ ﺧﻮرد. ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري ﺑﻮد.‬
                                              ‫- ﺑﻪ ﺑﻪ! ﺟﻨﺎب ﻣﻬﻨﺪس! ﭼﻪ ﺳﻌﺎدﺗﯿﻪ ﮐﻪ اول ﺻﺒﺢ ﺻﺪاي ﺷﻤﺎ رو ﻣﯽ ﺷﻨﻮم.‬
                                                                                          ‫ﻣﻬﻨﺪس ﭘﯿﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                    ‫- واﺳﻪ ﻣﻨﻢ ﺳﻌﺎدﺗﻪ ﭘﺴﺮم. ﺧﻮﺑﯽ؟‬
‫ﮐﻤﯽ ﺣﺎل و اﺣﻮال ﮐﺮدﯾﻢ و ﺧﺒﺮ داد ﮔﺮاﻓﯿﺴﺖ ﻣﺎﻫﺮي ﮐﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﻮدم را ﭘﯿﺪا ﮐﺮده و ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺪ و اﺻﺮار ﮐﺮد ﮐﻪ‬
‫ﺣﺘﻤﺎ در اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻪ دﯾﺪارش ﺑﺮوم، ﭼﻮن ﭼﯿﺰﻫﺎي ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺑﺮاي رو ﮐﺮدن دارد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻢ. ﻫﺸﺖ و ﻧﯿﻢ ﺑﻮد.‬
‫ﺑﺎ ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدم و از ﻓﺮﻋﯽ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و درﺳﺖ در ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺷﺎداب را دﯾﺪم ﮐﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻐﻞ‬
‫ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺳﺮ ﻓﺮواﻓﺘﺎده، آرام و ﺑﯽ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽ رﻓﺖ. ﺑﯽ اراده اﺧﻢ ﮐﺮدم. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﭼﻄﻮر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ‬
‫رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻧﻪ واﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮد و ﻧﻪ آﺳﯿﺐ ﺑﺒﯿﻨﺪ. از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﯿﺮه اش ﺷﺪم. ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ او ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﯾﮏ زن‬
‫ﻧﮕﺎه ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮاﯾﻢ ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ و ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮد، اﻣﺎ اﻻن ﺑﺎرﯾﮑﯽ اﻧﺪام و ﻗﺪ ﻣﺘﻮﺳﻄﺶ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ‬
‫ﻣﯽ آﻣﺪ. در ﮐﻞ ﻇﺮﯾﻒ ﺑﻮد، ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰش. از اﺟﺰاي ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ دﺳﺖ و ﭘﺎ و ﺣﺘﯽ ﺻﺪاﯾﺶ! ﺧﺼﻠﺖ ﻫﺎي ﻣﺜﺒﺖ ﻓﺮاواﻧﯽ‬
    ‫داﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﺮ ﻣﺮدي را ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﻨﺪ، اﻣﺎ ﻣﻦ آن ﻗﺪر ﺑﯽ اﻧﺼﺎف ﻧﺒﻮدم ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﺮدن را از او ﺑﮕﯿﺮم.‬
                                                                                            ‫آه ﮐﺸﯿﺪم و در دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                       ‫- ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ دﺧﺘﺮ؟‬
‫ﮐﻤﯽ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﻢ را ﺗﻨﺪ ﮐﺮدم. ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﺷﺪم وﻟﯽ ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﺰﻧﻢ ﭘﺎﯾﺶ روي ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻮزي ﻟﻐﺰﯾﺪ و ﻣﯿﺎن زﻣﯿﻦ و آﺳﻤﺎن‬
‫ﻣﻌﻠﻖ ﺷﺪ. ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﻄﻮر دﺳﺖ ﺑﺮدم و ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭼﻄﻮري در آﻏﻮﺷﻢ ﺟﺎ ﺧﻮش ﮐﺮد، اﻣﺎ اﻧﺪام دﺧﺘﺮاﻧﻪ و ﻟﺮزاﻧﺶ ﺧﺎﻃﺮه‬
‫اي ﻣﺤﻮ و آﺷﻨﺎ را در ذﻫﻨﻢ زﻧﺪه ﮐﺮد. اﻧﮕﺎر ﮐﻪ اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ را ﺟﺎي دﯾﮕﺮ ﻫﻢ دﯾﺪه و ﻟﻤﺲ ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ در ﭼﺸﻤﺎن‬
‫ﺗﺮﺳﯿﺪه اش ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﯾﺎدآوري ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﻢ، دﺳﺘﻢ را از روي ﺳﯿﻨﻪ اش ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺮداﺷﺘﻢ.‬
‫رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه اش در ﮐﺴﺮي از ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪ. ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﻪ ﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺳﻼم ﮐﺮد. ﺣﺎل ﻣﻦ ﻫﻢ‬
‫دﺳﺖ ﮐﻤﯽ از او ﻧﺪاﺷﺖ. از ﻟﻤﺲ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺑﺪن دﺧﺘﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻋﻼﻗﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺷﺪت ﮐﻼﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم. ﺑﺎ ﺑﺪﺧﻠﻘﯽ‬
                                                                                                               ‫ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺣﻮاﺳﺖ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺧﻮﺑﻪ اﯾﻨﻘﺪرم ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮي و ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻮز ﺑﻪ اون ﮔﻨﺪﮔﯽ رو ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ! اﮔﻪ ﺳﺮت ﻣﯽ ﺧﻮرد ﻟﺒﻪ اﯾﻦ ﺟﺪول‬
                                                                                        ‫ﻣﻐﺰت ﻣﺘﻼﺷﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺧﺎﻧﻮم.‬
‫ﻟﺮزش واﺿﺢ دﺳﺘﺶ را ﻣﯽ دﯾﺪم. آن ﻗﺪر ﺳﺮش را در ﮔﺮدﻧﺶ ﻓﺮو ﺑﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮرﺗﺶ را درﺳﺖ ﺗﺸﺨﯿﺺ‬
                                                                                                               ‫دﻫﻢ.‬
                                                                                                          ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ.‬
                                                                  ‫ﺑﺎﺑﺖ زﻣﯿﻦ ﺧﻮردﻧﺶ از ﻣﻦ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. اوف!‬
                                                                ‫ﮐﻒ دﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ را ﻣﺸﺖ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                     ‫- ﭼﯿﺰﯾﺖ ﻧﺸﺪ؟‬
‫دﺳﺖ او ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻘﻨﻌﻪ اش رﻓﺖ و آن را روي ﺳﯿﻨﻪ اش ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮕﺎﻫﻢ را روي ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﯽ اش ﺧﯿﺮه ﮐﺮد. از‬
                                                             ‫ﺷﺪت ﻏﻀﺐ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ را روي ﻫﻢ ﻣﺎﻟﯿﺪم و در دل ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ داﻧﯿﺎر!‬
                                                                               ‫ﺻﺪاي آراﻣﺶ ﺣﺮص دﻟﻢ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺮد.‬
                                                                                                         ‫- ﻧﻪ. ﺧﻮﺑﻢ.‬
                                                                                       ‫ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻏﻀﺐ و ﺣﺮص ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                              ‫- ﭼﻘﺪرم ﮐﻪ دﯾﺮ ﺳﺮ ﮐﺎر ﻣﯿﺎي. ﻣﮕﻪ ﻗﺮارﻣﻮن ﻫﺸﺖ ﻧﺒﻮد؟‬
                                           ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد. ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺑﺮﺧﻮردي از ﻣﻦ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد.‬
                                                                                ‫- اﺗﻮﺑﻮس دﯾﺮ اوﻣﺪ. ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام.‬
‫ﺑﺮاي ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﺘﺶ دﻟﻢ ﺳﻮﺧﺖ. ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ و ﺑﯽ ﻗﺮاري از ﭼﻪ ﻧﺎﺷﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد. ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ‬
                    ‫رﻫﺎﯾﺶ ﮐﺮدم و ﺟﻠﻮﺗﺮ از او داﺧﻞ ﺷﺮﮐﺖ رﻓﺘﻢ. ﺣﺘﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ رﺳﯿﺪﻧﺶ ﻧﺸﺪم و دﮐﻤﻪ آﺳﺎﻧﺴﻮر را ﻓﺸﺎر دادم.‬
                                        ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ ﺗﺎ از اﻟﺘﻬﺎﺑﻢ ﺑﮑﺎﻫﻢ. داﻧﯿﺎر راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. اﯾﻦ دﺧﺘﺮ "ﺑﭽﻪ" ﻧﺒﻮد.‬
                                                                                                             ‫ﺷﺎداب:‬
‫ﺣﺴﺮت زده و درﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﻣﺴﯿﺮ رﻓﺘﻨﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم. از ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺧﺪا ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. او ﮐﻪ از ﺣﺎﻟﻢ ﺧﺒﺮ داﺷﺖ، او ﮐﻪ‬
‫ﻣﯽ دﯾﺪ در اﯾﻦ دو روز ﭼﻪ ﮐﺸﯿﺪم ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﺮ ﺧﻮدم ﻣﺴﻠﻂ ﺷﻮم، ﭘﺲ ﭼﺮا دوﺑﺎره ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮدن در آﻏﻮﺷﯽ را ﮐﻪ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ‬
‫ﺑﯿﭽﺎره ام ﮐﺮده ﺑﻮد در داﻣﺎﻧﻢ ﮔﺬاﺷﺖ؟ ﭼﺮا اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ داد اﯾﻦ دﻧﺪان ﻟﻖ را ﺑﮑﻨﻢ و دور ﺑﯿﻨﺪازم؟ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻢ‬
‫ﮐﻪ داغ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﺮ دﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ؟ ﭼﺮا ﻣﺮا در آﺗﺶ اﺷﺘﯿﺎق ﯾﮏ ﻃﺮﻓﻪ ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪ و ﻫﺮ دم ﺷﻌﻠﻪ اش را ﻓﺮوزان ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد؟‬
‫ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮش ﺑﺎوري و ﺧﯿﺎل ﭘﺮدازي ﺧﻮدم ﻣﻌﺘﺮف ﺑﻮدم، ﭘﺲ ﭼﺮا دوﺑﺎره ﺳﻮداي اﯾﻦ آﻏﻮش ﮔﺮم و ﻣﺮداﻧﻪ را در ﺳﺮم ﻣﯽ‬
                                                                                                             ‫اﻧﺪاﺧﺖ؟‬
‫او ﭼﺮا اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد؟ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯽ ﯾﺎ ﺗﺎﺧﯿﺮم؟ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺑﺪاﺧﻼق و ﺗﻠﺦ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدﻣﺶ. ﺣﺘﯽ ﺻﺒﺮ ﻧﮑﺮد‬
‫ﮐﻪ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﺑﺮوم. اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎرش ﺑﺎ ﻫﻢ دﯾﺪه ﺷﻮﯾﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻮن ﻣﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮدم، ﭼﻪ از ﻟﺤﺎظ ﺳﻨﯽ و‬
                                                                                                       ‫ﭼﻪ از ﻟﺤﺎظ ...!‬
‫ﮐﯿﻔﻢ را ﺗﻮي ﮐﻤﺪ ﻣﯿﺰم ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ را روﺷﻦ ﮐﺮدم. آن ﻗﺪر ﺑﺪﻧﻢ ﮐﻮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر واﻗﻌﺎ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﻫﺎي ﮐﻒ ﺧﯿﺎﺑﺎن‬
‫ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮده ﺑﻮدم و آن ﻗﺪر ﺳﺮم درد ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﺟﺎي ﺳﯿﻨﻪ ﻣﺤﮑﻢ و ﺗﭙﻨﺪه دﯾﺎﮐﻮ، ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﺮﯾﻠﯽ ﻫﺠﺪه ﭼﺮخ ﺗﺼﺎدف‬
                                                                                                           ‫ﮐﺮده ﺑﻮدم.‬
‫ارﺑﺎب رﺟﻮع ﻫﺎﯾﺶ آﻣﺪﻧﺪ و رﻓﺘﻨﺪ. ﮐﺎرﻣﻨﺪﻫﺎﯾﺶ آﻣﺪﻧﺪ و رﻓﺘﻨﺪ. آﺑﺪارﭼﯽ ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و آﻣﺪ. ﺗﻠﻔﻦ ﺑﺎرﻫﺎ زﻧﮓ ﺧﻮرد و ﻣﻦ‬
‫وﺻﻞ ﮐﺮدم. ﺳﺎﻋﺖ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﭼﺮﺧﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ دوازده رﺳﯿﺪ. ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﺮ وﻗﺖ ﻧﺎﻫﺎرش ﺑﻮد و او ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺒﻞ از ﻏﺬا ﺑﺎﯾﺪ‬
‫ﻗﺮﺻﺶ را ﻣﯽ ﺧﻮرد. ﺳﻪ ﺑﺎر ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺑﺎز ﻧﺸﺴﺘﻢ. دو ﺑﺎر ﺗﺎ آﺑﺪارﺧﺎﻧﻪ رﻓﺘﻢ و ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﺻﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ "ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ" و ﺑﺎز‬
‫ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و در آﺧﺮ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪم ﮐﻪ "او ﻣﺮا دوﺳﺖ ﻧﺪارد، ﻣﻦ ﮐﻪ دوﺳﺘﺶ دارم." ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﮏ ﻟﯿﻮان‬
                                                                                     ‫آب ﺧﻨﮏ ﺑﺮدم و وارد اﺗﺎﻗﺶ ﺷﺪم.‬
‫آرﻧﺠﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش را ﺑﻪ ﮐﻒ دﺳﺘﺶ ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد و آﻟﺒﻮﻣﯽ را ورق ﻣﯽ زد. ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ‬
                                                                                                          ‫ﮐﻨﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                                                                  ‫- ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬
                                                                                     ‫ﻟﯿﻮان را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                          ‫- ﻗﺮﺻﺘﻮن.‬
                                                                                                      ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻤﻨﻮن.‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪم ﺗﺎ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮدم ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻗﺮص را ﺧﻮرده و آﺑﺶ را ﺗﺎ ﺗﻪ ﻧﻮﺷﯿﺪه. آﻟﺒﻮم را ﺗﺎ آﺧﺮ ورق زد و ﺑﻌﺪ ﻗﺮص را از‬
                                                                                         ‫ﮐﺸﻮي ﻣﯿﺰش درآورد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﯾﻪ ﮔﺮاﻓﯿﺴﺖ ﺟﺪﯾﺪ ﻗﺮاره ﺑﯿﺎد اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﻃﺮﺣﺎش رو ﺑﺒﯿﻨﻢ. از ﻃﺮف ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪرﯾﻪ. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻦ ﮐﻪ رﺳﯿﺪ ﻣﻌﻄﻠﺶ ﻧﮑﻦ.‬
                                                                                                ‫ﮐﺎرﻣﻮن ﺑﺪﺟﻮري ﻟﻨﮕﻪ.‬
                                                                                                         ‫زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                             ‫- ﭼﺸﻢ.‬
‫ﻟﯿﻮان را ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﮐﻪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﺑﺮوم. ﺻﺪاﯾﻢ زد. ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﮐﺸﺶ اﻟﻒ دوم اﺳﻤﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻄﻮر اﻧﻘﺪر ﺧﺎص ﺗﻠﻔﻈﺶ ﻣﯽ‬
                                                                                                                 ‫ﮐﺮد.‬
                                                                                                            ‫- ﺷﺎداب!‬
                                                        ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ. ﻧﻪ ﺑﻪ زﻧﮓ ﺻﺪاﯾﺶ، ﻧﻪ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻧﮕﺎﻫﺶ.‬
                                                              ‫- ﺑﺎﺑﺖ ﺗﻮﻟﺪ داﻧﯿﺎر ازت ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ واﻗﻌﺎ ﺳﻨﮓ ﺗﻤﻮم ﮔﺬاﺷﺘﯽ.‬
                                                                    ‫او ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻣﻦ و اﺣﺴﺎﺳﻢ ﺳﻨﮓ ﺗﻤﺎم ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد.‬
                                           ‫- و اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ اي ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ رﺳﯿﺪي. داﻧﯿﺎر رو ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﺮدي.‬
                                                               ‫ﻋﻀﻼت اﻃﺮاف دﻫﺎﻧﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ زدن را از ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ.‬
                                                             ‫- و اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻮ. اﻣﯿﺪوارم ﺑﺘﻮﻧﻢ ﯾﻪ روز ﻟﻄﻔﺖ رو ﺟﺒﺮان ﮐﻨﻢ.‬
                                                                       ‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر دﺳﺘﻢ را روي اﺑﺮوﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                ‫- ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻤﻠﻪ اي ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻣﯿﺎن ﺗﺎرﻫﺎي ﺻﻮﺗﯽ ﻣﺘﻮرﻣﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﺎرج ﺷﻮد. ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ و ﻣﺮد ﮐﻮﺗﺎه ﻗﺪي را ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
                                                                                ‫دﯾﺪم. ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                ‫- ﻣﻦ از ﻃﺮف ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري اوﻣﺪم. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ آﻗﺎي ﻣﻬﻨﺪس رو ﺑﺒﯿﻨﻢ؟‬
                                                                                                ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                        ‫- ﺑﻠﻪ. ﻣﻨﻈﺮﺗﻮﻧﻦ. اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﺑﻬﺸﻮن ﺧﺒﺮ ﺑﺪم.‬
                            ‫و ﮔﻮﺷﯽ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺧﺒﺮ رﺳﯿﺪن ﮔﺮاﻓﯿﺴﺖ ﺟﺪﯾﺪ را ﺑﻪ اﺳﻄﻮره ﺑﺪاﺧﻼق و ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ام دادم.‬
                                                                                                              ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻃﺮح ﻫﺎي ﭘﯿﺶ روﯾﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم. از ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري در ﻋﺠﺐ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل و اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‬
‫ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ از ﻣﻦ و ﺳﻠﯿﻘﻪ ام داﺷﺖ ﯾﮏ ﻃﺮاح ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ و ﺳﺎده را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮔﺮاﻓﯿﺴﺖ ﻣﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺘﻢ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺗﻤﺎم‬
‫رزوﻣﻪ اش را ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﯾﮏ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﺜﺒﺖ و ﺑﺎرز زﯾﺮ و رو ﮐﺮدم، اﻣﺎ درﯾﻎ! ﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ، اﻣﺎ آﻧﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ‬
                                                                 ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ. ﭘﺮوﻧﺪه را ﺑﺴﺘﻢ و ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                  ‫- ﻣﻤﻨﻮن. ﺷﻤﺎرﺗﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻨﺸﯽ ﺑﺪﯾﻦ. در ﺻﻮرت ﻟﺰوم ﺗﻤﺎس ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﻢ.‬
                                                  ‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ از ﻃﺮز ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺟﻮاﺑﻢ را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد، ﭼﻮن ﺑﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪي ﮔﻔﺖ:‬
                                                                   ‫- ﯾﻪ آﻟﺒﻮم دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ اوﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻦ؟‬
                                                                                            ‫ﺳﺮي ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                    ‫- ﻧﯿﺎزي ﻧﯿﺴﺖ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد.‬
       ‫ﺑﻌﺪ از ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻦ ﻣﺮد ﺷﻤﺎره ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻢ ﺻﺪاي ﺷﻮخ و ﺳﺮﺣﺎﻟﺶ را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                                                   ‫- ﻧﭙﺴﻨﺪﯾﺪي، ﻧﻪ؟‬
                                                                                                            ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم.‬
                                                                                    ‫- ﮔﺬاﺷﺘﯿﻤﻮن ﺳﺮ ﮐﺎر ﻣﻬﻨﺪس؟‬
 ‫- دﻗﯿﻘﺎ. ﻣﯽ ﺧﻮام اﯾﻨﻘﺪر ﮐﺎرت ﮔﯿﺮ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﯽ ﺑﯿﺎي اﯾﻨﺠﺎ. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي از اﯾﻦ ﭘﺪر ﭘﯿﺮت دوري ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                                                      ‫ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                    ‫- ﭼﻮب ﮐﺎرﯾﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟ ﺧﻮدم ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﯽ ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﻫﺴﺘﻢ، وﻟﯽ ﺑﻪ ﺧﺪا ﮔﺮﻓﺘﺎرم.‬
‫- ﮔﺮﻓﺘﺎر؟ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﻫﺎي ﺳﻔﯿﺪم ﺳﺮم ﺷﯿﺮه ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯽ؟ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﯾﻪ روز، ﮔﺮﻓﺘﺎر دو روز، ﮔﺮﻓﺘﺎر ﯾﻪ ﻣﺎه، ﮔﺮﻓﺘﺎر دو ﻣﺎه! اﻻن ﭼﻬﺎر‬
                                                                 ‫ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﺮ ﻧﺰدي ﭘﺴﺮ ﺟﺎن! ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎرﯾﻪ؟‬
                                                                                            ‫ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ام را ﺧﺎراﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                               ‫- ﺣﻖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ. ﮔﺮدن ﻣﻨﻢ از ﻣﻮ ﺑﺎرﯾﮑﺘﺮه. ﻫﺮ ﺗﻨﺒﯿﻬﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺻﻼح ﺑﺪوﻧﯿﻦ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
                                                                                                 ‫ﺻﺪاﯾﺶ دوﺑﺎره ﺷﺎد ﺷﺪ.‬
                 ‫- آﻫﺎ. اﯾﻦ ﺷﺪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي! اﻣﺸﺐ دﺳﺖ داﻧﯿﺎر رو ﺑﮕﯿﺮ و ﺑﯿﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﺎ. ﺑﺎﺑﺎ ﻣﺮدم از دﻟﺘﻨﮕﯽ واﺳﻪ ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺑﺮادر.‬
                                                               ‫ﺣﺘﯽ اﮔﺮ داﻧﯿﺎر ﺑﻮد، دﯾﮕﺮ اﻧﺮژي ﺑﺤﺚ ﮐﺮدن ﺑﺎ او را ﻧﺪاﺷﺘﻢ.‬
                                                 ‫- داﻧﯿﺎر اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﺳﺮ ﯾﮑﯽ از ﭘﺮوژه ﻫﺎﺷﻪ، وﻟﯽ ﺧﻮدم ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽ رﺳﻢ.‬
                    ‫- ﭘﺲ ﻣﻦ و ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻮم واﺳﻪ ﺷﺎم ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﯿﻢ. دﯾﺮ ﻧﮑﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺎدر ﺟﻮﻧﺖ ﻫﻤﯿﻦ اﻻﻧﺸﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﺖ ﺗﺸﻨﻪ س!‬
                                                  ‫از ﻟﻔﻆ ﻣﺎدر دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ و اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻤﺘﺮ از ﻣﺎدر ﻧﺒﻮده ﺑﺮاي ﻣﻦ!‬
                                                        ‫- ﻣﻦ ﻣﺨﻠﺺ ﻣﺎدر ﺟﻮﻧﻢ ﻫﺴﺘﻢ. ﻗﻮل ﻣﯿﺪم ﻗﺒﻞ از ﺷﻤﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻢ.‬
‫ﺧﺐ اﻧﮕﺎر ﭼﺎره دﯾﮕﺮي ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﭘﯿﺮﻣﺮد و ﭘﯿﺮزن را ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﻢ ﺣﻖ داﺷﺘﻨﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫ﺑﮕﺬارم و اﻟﺒﺘﻪ ﺷﺮﻣﻨﺪه ﺑﻮدم ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﻢ ﮐﺎري و ﮐﻢ ﻟﻄﻔﯽ ﺧﻮدم. ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر وﺳﺎﯾﻠﻢ را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﮐﺮدم و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون‬
‫رﻓﺘﻢ. ﺷﺎداب ﺑﺎ ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮش ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﻇﺮف اﯾﻦ دو روز رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه و ﻻﻏﺮﺗﺮ ﺷﺪه و ﭼﻘﺪر از اﯾﻦ ﮐﻪ‬
                                         ‫ﻣﺴﺒﺐ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﻦ و داﻧﯿﺎر ﺑﻮدﯾﻢ ﻣﺘﺎﺳﻒ ﺑﻮدم. ﻣﺮا ﮐﻪ دﯾﺪ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                    ‫- ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻦ؟‬
‫در اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ و وﺟﻮدش ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻨﺒﻊ آراﻣﺶ ﺑﻮد، ﺷﮑﯽ ﻧﺒﻮد. در اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺑﺖ و ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮي و‬
‫ﭘﻮﺷﺸﺶ ﻫﻤﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺷﮑﯽ ﻧﺒﻮد. در اﯾﻦ ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ زن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﺮدش را ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺷﮑﯽ‬
‫ﻧﺒﻮد! اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﺮاي ﻣﻦ، ﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ. ﺣﯿﻒ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﻮد ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ. دﻟﻢ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﺮدن را از او‬
‫ﺑﮕﯿﺮم و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ اﺣﺴﺎس دﺧﺘﺮي در ﺳﻦ او اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﻢ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ رﯾﺴﮏ ﮐﻨﻢ و آﯾﻨﺪه ﻫﺮدوﯾﻤﺎن را ﺑﻪ ﺑﺎزي ﺑﮕﯿﺮم.‬
‫ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ. اﺻﻼ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﺷﺎداب ﺣﺲ ﮔﻨﺎه را در ﻣﻦ زﻧﺪه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺣﺲ ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده ﮔﺮ ﺑﻮدن، ﺣﺲ ﺟﺎﻧﯽ‬
‫ﺑﻮدن، ﺣﺲ ﻋﺮاﻗﯽ ﺑﻮدن! ﻋﺮاﻗﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎي ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ و ده ﺳﺎﻟﻪ اﯾﺮاﻧﯽ را ﺑﻪ ﻏﺎرت ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧﻪ! ﻧﻪ او زﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ‬
                         ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ و ﻧﻪ ﻣﻦ ﻣﺮدي ﮐﻪ ﺣﻖ او ﺑﺎﺷﺪ، اﻣﺎ اﯾﻦ را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻔﻬﻤﯿﻤﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ آﺳﯿﺐ ﻧﺒﯿﻨﺪ؟‬
                                             ‫- آره. ﺟﺎﯾﯽ ﻣﻬﻤﻮﻧﻢ. زودﺗﺮ ﻣﯿﺮم. ﮐﺎر ﺧﺎﺻﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪ ﺑﺎ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮ.‬
       ‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪن ﺗﮑﺎن داد. آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪم و ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدم. ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﭼﻪ رﻧﺠﯽ در اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدم.‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﯾﺎﻗﻮﺗﯽ رﻧﮓ ﺣﺎج رﺿﺎ ﺣﯿﺪري ﻫﻤﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻫﺎي ﮔﺮه ﮐﺮده و ﻗﻠﺐ درﻫﻢ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺗﺮﮐﺶ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮدم. ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮﮔﺮدم و ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ، ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﻗﯿﻤﺖ دﻟﺨﻮري اﯾﻦ زن و ﻣﺮد ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﺳﺎﻟﺨﻮرده!‬
‫ﺗﻮي ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺎﻧﺪم و از ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. زﻣﺎﻧﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺎل و آرزوﻫﺎﯾﻢ ﺑﻮد، ﺗﻨﻬﺎ دﻟﺨﻮﺷﯽ آن روزﻫﺎﯾﻢ. درﺧﺖ‬
‫ﻫﺎﯾﺶ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺗﺎ ﺗﻮي ﮐﻮﭼﻪ ﺷﺎخ و ﺑﺮگ داده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﻤﺎن ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ ﻧﮕﺮان ﺷﮑﺴﺖ ﮐﻤﺮﺷﺎن و از دﺳﺖ‬
‫رﻓﺘﻦ ﺑﺎرﺷﺎن ﺑﻮد و ﺣﺎج رﺿﺎ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻪ اﯾﻦ ﭘﺮﭘﺸﺘﯽ و ﺧﻤﯿﺪﮔﯽ درﺧﺖ ﻫﺎ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ. از ﻗﺮار ﻫﻨﻮز ﮐﻤﺮ اﯾﻦ درﺧﺖ ﻫﺎ‬
                                                        ‫ﻧﺸﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻤﭽﻨﺎن زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﺎﻧﻪ و ﮐﻮﭼﻪ را ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ.‬
‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﮔﺮدم. ﺑﺮوم و ﭘﺸﺖ ﺳﺮم را ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﻢ، درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﭼﻬﺎرﺳﺎل ﭘﯿﺶ. ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ رﻓﺘﻢ و رﻓﺘﻢ. دﻟﻢ اﯾﻨﺠﺎ‬
‫را ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻗﯿﺪ اﯾﻦ دﯾﻮارﻫﺎي ﯾﺎﻗﻮﺗﯽ رﻫﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﯾﺎدآوري ﮐﻨﻢ. ﻧﻪ وﻗﺘﺶ را‬
                        ‫داﺷﺘﻢ و ﻧﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ و ﻧﻪ ﺗﻮاﻧﺶ را، اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﮔﺮدﻧﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮي ﮐﺎدوﭘﯿﭻ ﺷﺪه را از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻋﻘﺐ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﭘﯿﺎده ﺷﺪم. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﯾﻦ ﮐﻪ اﻧﮕﺸﺘﻢ را روي زﻧﮓ ﻓﺸﺮدم در ﺑﺎز ﺷﺪ. ﻟﻌﻨﺘﯽ!‬
                                                                   ‫ﺣﺘﯽ ﺑﻮي ﮔﻞ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﺎن ﺑﻮي ﭼﻬﺎرﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻮد.‬
‫ﻣﻬﻨﺪس و ﻫﻤﺴﺮش ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪﻧﺪ. ﻫﺮ دو در آﻏﻮﺷﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻣﺜﻞ آن روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻮدم. دﻗﯿﻘﺎ آن روزﻫﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر‬
‫ﭘﺪراﻧﻪ و ﻣﺎدراﻧﻪ، ﻣﯿﺎن ﺑﺎزواﻧﺸﺎن ﻣﯽ ﻓﺸﺮدﻧﻢ. ﺧﻢ ﺷﺪم ﮐﻪ دﺳﺘﺸﺎن را ﺑﺒﻮﺳﻢ. ﻫﺮ دو ﭘﺲ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﻣﻬﻨﺪس ﺳﺮم را در ﺳﯿﻨﻪ‬
                                                                                                    ‫اش ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                              ‫- ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ﻣﻌﺮﻓﺘﯽ ﭘﺴﺮ!‬
                                                                                             ‫ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ؟ ﺣﻖ داﺷﺖ.‬
‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ وﺳﺎﯾﻞ ﺧﺎﻧﻪ را ﻋﻮض ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، ﻫﻢ ﻣﺒﻞ ﻫﺎ و ﻫﻢ ﭘﺮده ﻫﺎ. ﻓﻘﻂ ﻋﺘﯿﻘﻪ ﻫﺎ در ﺟﺎﯾﺸﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﯿﺎﻧﻮي ﺳﻔﯿﺪ و‬
                                                                                                ‫ﻃﻼﯾﯽ ﮔﻮﺷﻪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ.‬
                            ‫ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎ ﻧﻮك اﻧﮕﺸﺘﺶ اﺷﮏ رﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪه از ﭼﺸﻤﺎن درﺷﺖ آﺑﯽ رﻧﮕﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﯾﻨﻪ رﺳﻤﺶ؟ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ ﻣﻦ ﭘﺴﺮ ﻧﺪارم. ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﯽ ﻣﻦ اﻣﯿﺪم ﺑﻪ ﺗﻮ و داﻧﯿﺎره. ﭼﻄﻮر از ﻣﻦ ﺑﺮﯾﺪي؟ ﭼﻄﻮر‬
                                                                                                       ‫ﺗﻨﻬﺎم ﮔﺬاﺷﺘﯽ؟‬
                                                  ‫زﺑﺎﻧﻢ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد. ﺗﺎﺑﻠﻮ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎر ﺟﻮان و ﺟﺪﯾﺪ دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                 ‫- اون ﯾﻪ ﺳﺎل اول رو ﮐﻪ ﺷﻤﺎ اﯾﺮان ﻧﺒﻮدﯾﻦ و ﺑﻌﺪﺷﻢ ...‬
                                              ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﯿﻦ زن و ﺷﻮﻫﺮ رد و ﺑﺪل ﺷﺪ. ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري ﺣﺮف را ﻋﻮض ﮐﺮد.‬
                                                                                      ‫- از داﻧﯿﺎر ﺑﮕﻮ. ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
                                                                             ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ را از در و دﯾﻮار ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                     ‫- ارﺷﺪش رو ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﯾﻪ ﻣﻬﻨﺪس ﻣﻌﺮوف و ﮐﺎرﺑﻠﺪ ﺷﺪه واﺳﻪ ﺧﻮدش.‬
                                                                                             ‫ﻣﻬﻨﺪس ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
                                                                                         ‫- ﺑﺎ ﻫﻤﻮن اﺧﻼﻗﺎي ﺧﺎص؟‬
                                                    ‫ﺗﺠﺴﻢ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﯽ اﺣﺴﺎس داﻧﯿﺎر ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺧﻨﺪه ﺑﺮ ﻟﺒﻢ ﻧﺸﺎﻧﺪ.‬
                                                                                            ‫- اوه! ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪﺗﺮ از ﻗﺒﻞ.‬
                                                                              ‫دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ام ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                           ‫- ﺧﯿﻠﯽ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺒﯿﻨﻤﺶ، ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد.‬
                                                                                       ‫رو ﺑﻪ ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺣﺎﻻ ﻣﺎ ﭘﺴﺮاي ﺑﺪ و ﺑﯽ ﻣﻌﺮﻓﺘﯽ ﺑﻮدﯾﻢ، ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻣﺎ ﺳﺮ ﻧﺰدﯾﻦ؟ ﺷﻤﺎ ﭼﺮا ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺗﻮن ﻗﻬﺮ ﮐﺮدﯾﻦ؟ ﺑﺎز ﻣﻬﻨﺪس ﯾﻪ زﻧﮕﯽ‬
                                                    ‫ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ زد، ﺷﺮﮐﺘﻤﻮن ﻣﯽ اوﻣﺪ، ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﻮﻧﻢ از ﻣﺎ درﯾﻎ ﮐﺮدﯾﻦ.‬
                                                                      ‫ﻧﮕﺎه آﺑﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺶ را ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                         ‫- روي زﻧﮓ زدن ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﻋﺰﯾﺰم. رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ.‬
                                                                                           ‫ﻟﺒﻢ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
          ‫- ﻧﮕﯿﻦ اﯾﻦ ﺣﺮف رو ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻮم. ﻣﺎ ﺗﺎ اﺑﺪ ﻣﺪﯾﻮن ﻣﺤﺒﺘﺎي ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ. ﺷﻤﺎ ﺣﻖ ﻣﺎدري ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻣﻦ و داﻧﯿﺎر دارﯾﻦ.‬
                                                                                    ‫ﺑﺎ دﺳﺖ روي زاﻧﻮﯾﺶ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                      ‫- آره. ﻣﺎدرﺗﻮن ﺑﻮدم، اﻣﺎ ﻣﺎدري ﻧﮑﺮدم. ﺣﻖ ﻣﺎدري ﺑﻪ ﺟﺎ ﻧﯿﺎوردم.‬
                                                                       ‫اي ﮐﺎش ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮدم! اي ﮐﺎش ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﻮدم!‬
                                                                          ‫ﻣﻬﻨﺪس ﺑﺎز ﻫﻢ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺟﻮ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ.‬
                                                ‫- از ﮐﺎر و ﺑﺎر ﺷﺮﮐﺖ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟ ﺷﻨﯿﺪم ﯾﻮاش ﯾﻮاش داري ﯾﮑﻪ ﺗﺎز ﻣﯿﺸﯽ.‬
                                                                                       ‫ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                         ‫- ﻧﻪ ﺣﺎﺟﯽ. ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﻣﺤﻀﺮﺗﻮن درس ﭘﺲ ﻣﯿﺪﯾﻢ. ﮐﻮ ﺗﺎ ﺑﻪ ﭘﺎي ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺳﯿﻢ؟‬
                                                                              ‫ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ ﮐﻤﺮم زد و ﮔﻔﺖ:‬
     ‫- ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻧﻔﺴﯽ ﻧﮑﻦ ﭘﺴﺮ ﺟﺎن. آﻣﺎرت رو دارم و ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻘﺪر اﻓﺘﺨﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ وﻗﺘﯽ ﺧﺒﺮ ﻣﻮﻓﻘﯿﺘﺎت ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﻣﯽ رﺳﻪ.‬
                        ‫در ﺟﻮاب ﻣﺤﺒﺘﺶ ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم و ﺷﺮﺑﺖ را از ﺳﯿﻨﯽ اي ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎر ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺘﻢ.‬
                                                                                     ‫- داﻧﯿﺎر ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺰﻧﻪ؟‬
                                                                         ‫ﻗﺎﺷﻖ را ﺗﻮي ﻟﯿﻮان ﺷﺮﺑﺘﻢ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                      ‫- ﻧﻪ. ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﻨﺶ ﮐﻪ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﺟﺎ ﺑﻤﻮﻧﻪ. از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻨﻢ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﯿﺎد.‬
                                                                                            ‫- ﻫﻨﻮز ﺳﯿﮕﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﻪ؟‬
                                                                                         ‫- اﻓﺘﻀﺎح! ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ!‬
                                                                                    ‫- ﻫﻨﻮزم دﻟﺶ ﺟﺎﯾﯽ ﮔﯿﺮ ﻧﮑﺮده؟‬
                                                                   ‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﯾﺎدآوري داﻧﯿﺎر ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻠﺦ ﺑﻮد.‬
                                                                                  ‫- ﻣﮕﻪ دل داره ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮔﯿﺮ ﮐﻨﻪ؟‬
                                                                                              ‫ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
                                                                                     ‫- ﺑﻤﯿﺮم واﺳﺶ. ﺑﻤﯿﺮم واﺳﺘﻮن.‬
                                                                                     ‫ﮐﻤﯽ از ﺷﺮﺑﺖ ﻧﻮﺷﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                        ‫- از ﮐﺘﯽ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟ از ﺷﻮﻫﺮش؟ ﺑﭽﻪ ش دﯾﮕﻪ اﻻن ﺑﺎﯾﺪ دﺑﯿﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﻪ، درﺳﺘﻪ؟‬
                                                                                    ‫ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻬﻨﺪس ﺑﺮق زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                             ‫- ﺑﭽﻪ ﻧﻪ، ﺑﭽﻪ ﻫﺎ. ﭘﺎرﺳﺎل ﯾﻪ دو ﻗﻠﻮي ﻧﺎز ﻧﺼﯿﺒﺸﻮن ﺷﺪ.‬
                                                                                                 ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                            ‫- ﺟﺪي ﻣﯿﮕﯿﻦ؟ ﭼﻘﺪر ﻋﺎﻟﯽ! واﻗﻌﺎ دﻟﻢ واﺳﺸﻮن ﺗﻨﮓ ﺷﺪه.‬
                                                                                                 ‫- واﺳﻪ ﻣﻦ ﭼﻄﻮر؟‬
‫ﺧﺪاﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻟﯿﻮان ﺷﺮﺑﺖ از دﺳﺘﻢ ﻧﯿﻔﺘﺎد. ﭼﻨﺎن ﺳﺮم را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم ﮐﻪ ﻣﻬﺮه ﻫﺎي ﮔﺮدﻧﻢ ﺻﺪا دادﻧﺪ. ﻟﺐ ﻫﺎﯾﻢ ﺑﯽ اﺟﺎزه از ﻣﻦ‬
                                                                                                   ‫ﻧﺎﻣﺶ را ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ.‬
                                                                                                           ‫- ﮐﯿﻤﯿﺎ؟‬
                                                                                                   ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺟﻠﻮ آﻣﺪ.‬
                                                                                                      ‫- آره ﺧﻮدﻣﻢ.‬
                                                                                       ‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ دراز ﮐﺮد.‬
                                                                                                           ‫- ﺳﻼم!‬
                                                                            ‫ﻟﯿﻮان ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم.‬
                                                                     ‫ﻗﺪ ﺑﻠﻨﺪ، ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﯿﺪ، ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻮر و ﭼﺸﻤﺎن آﺑﯽ!‬
                                                                                                  ‫ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد.‬
                   ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺳﻔﯿﺪ و ﮐﺸﯿﺪه دﺳﺘﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم و ﺑﻌﺪ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﻟﯿﻮان را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                   ‫- ﺧﻮش اوﻣﺪي.‬
                ‫در ﻫﻢ رﻓﺘﻦ ﭼﻬﺮه اش ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﮑﺸﯿﺪ. ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﺸﺎده اش رو ﺑﻪ روﯾﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                          ‫- ﺧﻮﺑﯽ؟‬
‫ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮش ﭘﻮش، ﺧﻮش رو، ﺧﻮش ﺻﺤﺒﺖ! ﺑﻠﻮز زرد ﭼﺴﺒﺎن و آﺳﺘﯿﻦ ﮐﻮﺗﺎه دﻟﻔﺮﯾﺒﯽ ﺑﺎﻻ ﺗﻨﻪ اش را ﺑﻪ‬
                                    ‫رخ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و داﻣﻦ ﺳﻔﯿﺪ ﺗﺎ روي زاﻧﻮﯾﺶ ﺧﻮش ﺗﺮاﺷﯽ اﻋﺼﺎب ﺧﺮد ﮐﻦ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را.‬
                                                                                               ‫- ﻣﺮﺳﯽ. ﺗﻮ ﺧﻮﺑﯽ؟‬
                                                                                     ‫- اوﻫﻮم. اﺻﻼ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﺮدﯾﺎ.‬
                                           ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﻪ رﮔﻪ ﻫﺎي ﺳﺮخ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﺳﻔﯿﺪ ﮐﻒ ﺳﺎﻟﻦ دوﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- ﺗﻮام ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر.‬
                                                                                          ‫ﻣﻬﻨﺪس ﺑﺎ ﺷﻮق ﮔﻔﺖ:‬
                                          ‫- اﯾﻨﻢ ﮔﺮاﻓﯿﺴﺖ ﻣﺎﻫﺮي ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ. ﻣﺪرك ﮔﺮﻓﺘﻪ از اﯾﺘﺎﻟﯿﺎ، ﻣﻬﺪ ﻃﺮاﺣﯽ!‬
                                                                                                    ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم.‬
                    ‫ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺞ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻦ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم، در اداﻣﻪ ﺣﺮف ﺷﻮﻫﺮش ﮔﻔﺖ:‬
                                                               ‫- ﺑﺎور ﮐﻦ از وﻗﺘﯽ اوﻣﺪه ﻣﺮﺗﺐ ﺳﺮاﻏﺖ رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮه.‬
                                                                                     ‫ﻣﻬﻨﺪس ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد.‬
                                                                     ‫- اوﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﺶ ﺣﺎﻟﺖ رو ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ.‬
                                                                                       ‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ.‬
                                                                               ‫- ﺗﻤﺎﺳﺎم رو ﮐﻪ ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ دادي.‬
‫در ﭼﻪ ﻣﺨﻤﺼﻪ اي ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪه ﺑﻮدم. اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ داﻧﯿﺎر و رك و راﺳﺘﯽ و ﺑﯽ ﻣﻼﺣﻈﮕﯽ و ﺧﻮﻧﺴﺮدي اش را ﻣﯽ ﻃﻠﺒﺪ، ﻧﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ‬
                                                                 ‫ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺑﻪ اﺣﺘﺮام ﻣﻬﻨﺪس و زﻧﺶ ﺳﮑﻮت ﮐﻨﻢ.‬
                                                                             ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮم ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                      ‫- ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ﺑﺮﮔﺮدي.‬
                                                                                                ‫ﺳﺮﯾﻊ ﺟﻮاب داد:‬
                                                                            ‫- وﻟﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮدم.‬
                               ‫ﺑﺎزدم ﻋﺼﺒﯽ و ﺣﺮص زده ام را ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﭘﺮت ﮐﺮدم و ﺟﻮاب ﻧﺪادم. ﻣﻬﻨﺪس دﻟﺠﻮﯾﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                              ‫- دﻟﺶ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ.‬
‫اوف! ﮐﺎش ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در ﻫﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ، اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻋﺬاب آور را ﺗﺮك ﮐﻨﻢ. ﻣﺴﺘﺨﺪم اﻋﻼم ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺎم ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ. ﻫﯿﭻ وﻗﺖ‬
                                                                           ‫اﯾﻦ ﺧﺒﺮ ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد.‬
         ‫ﮐﻨﺎرم ﻧﺸﺴﺖ. ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﻣﻮﻫﺎي ﻣﻮاﺟﺶ را ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﺶ زد و ﻇﺮف ﺳﺎﻻد را ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                        ‫- ﻫﻨﻮزم ﻫﻤﻮن ﻗﺪر اﺧﻤﻮﯾﯽ. ﯾﻪ ﮐﻢ ﺑﺨﻨﺪ. دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﺧﺪا!‬
                                                   ‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﺴﻠﻂ ﺑﻪ اﻋﺼﺎب و رﻓﺘﺎر از ﻧﻈﺮ ﺧﻮدم ﺟﺎي ﺗﺤﺴﯿﻦ داﺷﺖ.‬
                                                                                                  ‫ﻣﻬﻨﺪس ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ از ﺗﻮ دارم ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﺎر ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﻪ دﻟﺖ ﻣﯽ ﺷﯿﻨﻪ. اﻟﺒﺘﻪ ﻗﺒﻞ از رﻓﺘﻨﺶ ﻫﻢ ﻗﺒﻮﻟﺶ داﺷﺘﯽ. ﺣﺎﻻ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﻓﻮق‬
                                                                                                     ‫اﻟﻌﺎده ﺷﺪه.‬
                                                                                                     ‫ﺑﻪ ﺳﺮدي ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                       ‫- ﭼﺮا ﺧﻮدﺗﻮن از وﺟﻮدش اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟‬
                    ‫از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ دﯾﺪم ﮐﻪ دﺳﺖ ﮐﯿﻤﯿﺎ در ﻫﻮا ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﻬﻨﺪس ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
  ‫- ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ ﺟﻮوﻧﯿﻦ. ﮐﻠﯽ اﯾﺪه ﻫﺎي ﺟﺪﯾﺪ دارﯾﻦ. ﻣﻦ ﭘﯿﺮﻣﺮدم و ﻣﻘﯿﺪ ﺑﻪ اﺻﻮل ﻗﺪﯾﻤﯽ. ﺑﺎ اﻣﺜﺎل ﺷﻤﺎ آﺑﻢ ﺗﻮ ﯾﻪ ﺟﻮب ﻧﻤﯽ ره.‬
                                                                                                ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                               ‫- در ﻋﺎﻟﯽ ﺑﻮدن ﮐﺎر ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ، وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﯿﺮوﯾﯽ رو ﮐﻪ ﻻزم داﺷﺘﻢ اﺳﺘﺨﺪام ﮐﺮدم.‬
                                                                                           ‫ﻣﻬﻨﺪس اﺧﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                             ‫- ﮐﯽ؟ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﺎ اﻣﺮوز ﻇﻬﺮ درﮔﯿﺮ ﺑﻮدي.‬
                                                                          ‫ﺗﮑﻪ اي ﻣﺮغ ﺑﻪ دﻫﺎﻧﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺟﻮاب دادم:‬
                                                                 ‫- ﯾﻪ ﻧﻔﺮ رو ﺑﻬﻢ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدن ﮐﻪ از ﻣﻌﺮﻓﺶ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ.‬
                                                                               ‫ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺮﻧﺞ ﺗﻮي ﺑﺸﻘﺎﺑﻢ رﯾﺨﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                            ‫- ﻣﻦ ﮐﻪ ﺣﻘﻮق ﻧﻤﯽ ﺧﻮام. ﻓﻘﻂ دﻧﺒﺎل ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎي ﺟﺪﯾﺪم.‬
                                                          ‫ﻫﻪ! ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎي ﺟﺪﯾﺪ ﻗﯿﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را زده ﺑﻮد.‬
                                                                                        ‫ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﮐﺮدن ﺑﺤﺚ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                       ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﺣﺎﻻ ﺑﻌﺪا ﯾﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آﻟﺒﻮﻣﺖ ﻣﯿﻨﺪازم.‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                ‫- ﭘﺲ ﻣﻦ ﻓﺮدا ﻣﯿﺎم ﺷﺮﮐﺖ. ﭼﻄﻮره؟‬
                                                        ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم. ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ از اﺗﻤﺎم ﺷﺎم ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﺑﺎ اﺟﺎزﺗﻮن ﻣﻦ ﺑﺮم دﯾﮕﻪ.‬
                                                                                           ‫ﺣﺎج ﺧﻮﻧﻢ ﻣﻌﺘﺮﺿﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                               ‫- ﮐﺠﺎ؟ ﺗﺎزه ﺳﺮ ﺷﺒﻪ.‬
                                                                  ‫در آﺑﯽ آﺷﻨﺎي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﺑﻪ آراﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                        ‫- ﯾﻪ ﮐﻢ ﮐﺎر دارم و ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻢ. اﯾﺸﺎا... ﺗﻮ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﯾﮕﻪ درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﻣﯿﺸﻢ.‬
                                                                     ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮدم. ﮐﯿﻤﯿﺎ رو ﺑﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﻣﻦ ﺗﺎ دم در ﻫﻤﺮاﻫﯿﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺮدم و از ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ. ﭘﺸﺖ ﺳﺮم دوﯾﺪ و ﺻﺪاﯾﻢ زد. ﻧﺎﯾﺴﺘﺎدم. ﺑﺎزوﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺎ ﺧﺸﻢ دﺳﺘﻢ را ﺑﯿﺮون‬
                                                                                                     ‫ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                  ‫- ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬
            ‫در ﺗﺎرﯾﮑﯽ وﻫﻢ اﻧﮕﯿﺰ ﺣﯿﺎط ﺑﺰرگ و ﭘﺮ درﺧﺖ ﻧﺰدﯾﮑﻢ ﺷﺪ و ﭼﺸﻤﺎن آﺳﻤﺎﻧﯽ زﯾﺒﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                           ‫- دﻟﻢ واﺳﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه.‬
              ‫ﮔﺮﻣﺎي ﺗﻨﺶ ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺳﻠﻮل ﻫﺎﯾﻢ ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﻓﺖ. ﻋﻀﻼﺗﻢ را ﻣﻨﻘﺒﺾ ﮐﺮدم و ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                          ‫- واﺳﻪ دﻟﺘﻨﮕﯽ دﯾﺮ ﺷﺪه.‬
                                                                               ‫دﺳﺘﺶ را روي ﺑﺎزوﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- دﯾﺎﮐﻮ! ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ.‬
                                                                                                  ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                        ‫- ﺟﺪي؟‬
                                                                             ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را روي ﭘﻮﺳﺘﻢ ﻟﻐﺰاﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                ‫- ﺑﻪ ﭼﯽ ﻗﺴﻢ ﺑﺨﻮرم ﮐﻪ ﺑﺎور ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                               ‫ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ دﺳﺘﺶ را ﭘﺲ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                          ‫- اﮔﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ واﺳﺖ ﻣﻬﻢ ﺑﻮد ﻧﻤﯽ رﻓﺘﯽ.‬
                                                                        ‫ﮐﻒ دﺳﺘﺎﻧﺶ را روي ﺳﯿﻨﻪ ام ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- اﮔﻪ ﻧﻤﯽ رﻓﺘﻢ، اﮔﻪ اون ﻣﻮﻗﻊ ازدواج ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ، اﻻن ﯾﻪ زن اﻓﺴﺮده ﺑﻮدم ﺑﺎ ﮐﻠﯽ اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺑﺪ و ﻣﺨﺮب، اﺣﺴﺎس ﻋﻘﺐ‬
‫ﻣﺎﻧﺪﮔﯽ، درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ! اﻣﺎ اﻻن ﮐﻪ اوﻣﺪم ﯾﻪ زن ﮐﺎﻣﻠﻢ ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ، ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﺣﺮف! ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺑﻬﺶ اﻓﺘﺨﺎر ﮐﻨﯽ. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪت ﮐﻨﻪ. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ راﺿﯿﺖ ﮐﻨﻪ. ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﺣﻮﺻﻠﺖ رو ﺑﺎ ﺣﺮﻓﺎي اﻟﮑﯽ و ﮐﺴﻞ ﮐﻨﻨﺪه ﺳﺮ ﻧﺒﺮه. زﻧﯽ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮ‬
‫ﻣﯽ ﮔﺮدي ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ آﺷﭙﺰي و ﺧﻮﻧﻪ داري ﮐﻠﯽ ﻣﺎﺟﺮا واﺳﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ. ﺷﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﻮﻧﺖ ﮐﺎر ﮐﻨﻪ و ﺑﺎﻋﺚ‬
‫ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺖ ﺑﺸﻪ، اﻣﺎ اون ﻣﻮﻗﻊ ﭼﯽ ﺑﻮدم؟ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﺑﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ و ﺳﺎده ﮐﻪ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻫﻨﺮش ﭘﯿﺎده ﮐﺮدن ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ﺧﻂ ﮐﺞ و ﻣﻌﻮج روي‬
‫ﺑﻮم ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺑﻮد. ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺗﻮ اون ﻣﻘﻄﻊ در ﺟﺎ ﺑﺰﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﺮ دو ﻣﻮن. آﺧﻪ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺸﻮره و ﺑﭙﺰه و ﺑﭽﻪ داري ﮐﻨﻪ‬
                                             ‫ﭼﻪ ﺟﺬاﺑﯿﺘﯽ داره؟ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﻌﺪ از ﯾﻪ ﻣﺪت ازم ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪي! زده ﻣﯽ ﺷﺪي.‬
                                                                                  ‫ﻣﭻ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺷﺎﯾﺪ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺸﻮره و ﺑﺴﺎﺑﻪ واﺳﻢ ﺟﺬاﺑﯿﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ، اﻣﺎ ﺗﺮﺟﯿﺤﺶ ﻣﯿﺪم ﺑﻪ زﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ از ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﻧﻤﯽ‬
                                                                  ‫دوﻧﻢ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﺸﻮر اروﭘﺎﯾﯽ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﮐﺮده.‬
                                                                                              ‫ﺳﺪ راﻫﻢ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﻪ ﺧﺪا دﺳﺖ از ﭘﺎ ﺧﻄﺎ ﻧﮑﺮدم. اﺻﻼ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺗﻮ ﻣﮕﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﮑﻨﻢ؟ ﮔﺬﺷﺘﻪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﺗﻌﺼﺒﺎﺗﯽ‬
                                                      ‫داري، ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺗﻮ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪ. ﻣﻦ دوﺳﺖ دارم دﯾﺎﮐﻮ!‬
                                                                                ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                  ‫- ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ ﺗﻌﺼﺒﺎﺗﯽ دارم و اﯾﻦ ﻃﻮري ﻣﯽ ﮔﺮدي؟! ﺗﻮ اﯾﺮان اﯾﻦ ﺟﻮري ﻫﺴﺘﯽ، اوﻧﺠﺎ ﭼﻄﻮري ﺑﻮدي؟‬
                                                                                                   ‫ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                  ‫- ﻋﮑﺴﺎم ﻫﺴﺖ. ﻧﺸﻮﻧﺖ ﻣﯿﺪم. ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺪ ﻧﻤﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪم. اﻻﻧﻢ ﭼﻮن ﺗﻮﯾﯽ، ﭼﻮن از ﻫﻤﻪ واﺳﻢ ﻣﺤﺮم ﺗﺮي ...‬
                                                                           ‫ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدم و ﺻﺪاﯾﻢ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم.‬
                         ‫- ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎ. ﺗﻮ اﻧﺘﺨﺎﺑﺖ رو ﮐﺮدي. ﻣﻨﻢ ﻋﻮاﻗﺒﺶ رو ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ. اﻻن دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﮐﺸﮑﻪ.‬
                                                               ‫ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﮐﻪ ﺗﻮي ﺻﻮرﺗﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻨﺎر زد و ﮔﻔﺖ:‬
                    ‫- وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ. ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﯽ ﺧﻮام واﺳﻪ اﺛﺒﺎت ﺧﻮدم. ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ اون ﻓﺮﺻﺖ رو ﺑﻬﻢ ﺑﺪي.‬
‫ﺑﺎ اﻓﺴﻮس ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪم. آن ﻗﺪر ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﭘﺎﯾﻢ را روي ﭘﺪال ﮔﺎز ﻓﺸﺮدم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﺮج‬
                                                                                                             ‫رﻓﺘﻢ.‬
                                                                         ‫ﺑﻪ داﻧﯿﺎر و "ﺑﯽ اﺣﺴﺎﺳﯽ اش" اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺘﻢ.‬

                                                                                                             ‫داﻧﯿﺎر‬
‫از ﺷﺪت ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽ ﺑﺮد. دﻋﻮا و ﺗﺸﻨﺞ ﺑﯿﻦ ﮐﺎرﮔﺮﻫﺎ ﯾﮏ ﻃﺮف، ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﺳﺪ و ﺿﺮﺑﻪ رواﻧﯽ وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﺶ از‬
‫ﯾﮏ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ. ﺗﻮي ﺗﺨﺖ ﻏﻠﺘﯿﺪم و ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را روي ﻫﻢ ﻓﺸﺎر دادم ﺗﺎ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺒﺮد. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺟﯿﻎ زﻧﯽ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪم.‬
‫ﮔﻮش ﻫﺎﯾﻢ را ﺗﯿﺰ ﮐﺮدم، اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﮑﻮت ﻣﺤﺾ ﺑﻮد. دوﺑﺎره ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻢ. ﺻﺪاي ﮔﺮﯾﻪ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﺑﭽﻪ اي ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ‬
                    ‫رﺳﯿﺪ. دﯾﮕﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﻧﮑﺮدم. ﻫﻢ زن را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ و ﻫﻢ ﺑﭽﻪ و ﻫﻢ اﯾﻦ ﺻﺪاﻫﺎي ﺗﮑﺮار ﺷﻮﻧﺪه ي ﻟﻌﻨﺘﯽ!‬
‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ را ﮐﻪ ﺑﺮﻋﮑﺲ روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﺮداﺷﺘﻢ و اﺳﮑﺮﯾﻨﺶ را روﺷﻦ ﮐﺮدم. ﺳﻪ ﺗﻤﺎس ﺑﯽ ﭘﺎﺳﺦ از دﯾﺎﮐﻮ داﺷﺘﻢ، درﺳﺖ‬
                 ‫ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﻗﺒﻞ. ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم. اﯾﻦ وﻗﺖ ﺷﺐ؟ ﺷﻤﺎره اش را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺑﺎ اوﻟﯿﻦ ﺑﻮق ﺟﻮاب داد و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- ﮐﺠﺎﯾﯽ داﻧﯿﺎر؟‬
                                                                                              ‫ﻧﯿﻢ ﺧﯿﺰ ﺷﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                            ‫- ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﮐﺮج.‬
                                                                                        ‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺑﺎﺑﺎ. ﮐﺪوم ﻫﺘﻞ؟‬
                                                                                                     ‫ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ.‬
                                                                                                        ‫- ﮐﺮﺟﯽ؟‬
                                                                                      ‫- آره آدرس رو ﺑﮕﻮ دارم ﻣﯿﺎم.‬
‫ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و آدرس دادم و درﺳﺖ ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ دﯾﺎﮐﻮ در اﺗﺎﻗﻢ ﺑﻮد، ﺑﺎ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﻗﺮﻣﺰ و ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰﺗﺮ. ﻓﻬﻤﯿﺪه‬
‫ﺑﻮدم اوﺿﺎع آن ﻗﺪر ﺧﺮاب ﻫﺴﺖ ﮐﻪ او را ﻧﺼﻔﻪ ﺷﺒﯽ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺸﺎﻧﺪه. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﺮﺟﯿﺢ دادم ﺳﮑﻮت ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺣﺮف‬
‫ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﻟﯿﻮاﻧﯽ آب ﺑﻪ دﺳﺘﺶ دادم. ﺑﯽ ﺣﺮف ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﻮرد. رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻧﺸﺴﺘﻢ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﭘﺎﻫﺎي ﺧﺴﺘﻪ و دردﻧﺎﮐﻢ را روي‬
‫ﻣﯿﺰ ﺑﮕﺬارم، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ دﯾﺎﮐﻮ را ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﮐﺮد. ﺑﻪ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ اش زل زدم و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪم. دﺳﺘﺶ را روي ﻟﺒﻪ‬
                                                                                              ‫ﻟﯿﻮان ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                               ‫- اﻣﺸﺐ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري ﺑﻮدم.‬
                                                    ‫آخ! ﻓﻬﻤﯿﺪم. ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﺷﺴﺖ و اﺷﺎره ﻻﻟﻪ ﮔﻮﺷﻢ را ﺧﺎراﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                 ‫- ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ؟‬
‫ﻓﻘﻂ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮد. ﭘﺎﮐﺖ ﺳﯿﮕﺎر را از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺿﺮﺑﻪ اي ﺑﻪ زرورﻗﺶ زدم و ﺳﺮ ﯾﮑﯽ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﯿﺮون‬
                                                                                    ‫ﮐﺸﯿﺪم و ﺑﯿﻦ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
                                                                                                          ‫- ﺧﺐ؟‬
                                                                                      ‫- ﻣﯿﮕﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ.‬
                                                                                              ‫ﻫﻪ ﻫﻪ! دﺧﺘﺮ زرﻧﮓ!‬
                                                                                             ‫- ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎور ﮐﺮدي؟‬
                                                                                                            ‫- ﻧﻪ!‬
                                                                                            ‫- دوﺑﺎره ﻫﻮاﯾﯽ ﺷﺪي؟‬
                                                                                                            ‫- ﻧﻪ!‬
                                              ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﭘﻮزﺧﻨﺪم را ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﻢ. ﺳﯿﮕﺎر را ﻣﯿﺎن اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                              ‫- ﭘﺲ ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟‬
                                                                                      ‫ﺟﺎ ﺧﻮرد. ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ رﯾﺨﺖ.‬
                                                                            ‫ﮐﻤﯽ از ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺳﯿﮕﺎر را ﺗﮑﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                        ‫- ﭼﻮن اﻋﺼﺎﺑﺖ ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺖ ﻧﺼﻔﻪ ﺷﺒﯽ ﭘﺎ ﺷﺪي اوﻣﺪي اﯾﻨﺠﺎ؟‬
                                                                        ‫ﺑﺎ ﮐﻒ دﺳﺖ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش را ﻣﺎﺳﺎژ داد و ﻧﺎﻟﯿﺪ:‬
                                                                                                         ‫- داﻧﯿﺎر!‬
                                                                                                   ‫ﺑﻪ ﺗﻨﺪي ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                          ‫- ﺗﻮ ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻮ در ﻣﻮرد اون دﺧﺘﺮ ﻣﯽ دوﻧﯽ.‬
                                                                                                    ‫زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                ‫- ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺗﻤﻮﻣﻪ وﻟﯽ ﺑﻪ درد ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮره. درﺳﺘﻪ؟‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                     ‫- دﻗﯿﻘﺎ. اﯾﻨﻮ از روز اول ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ. ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮدي. ﭼﻮﺑﺶ رو ﻫﻢ ﺧﻮردي. ﻋﺠﯿﺒﻪ ﮐﻪ ﺑﺎزم درﮔﯿﺮت ﮐﺮده.‬
                                                                                                    ‫ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                     ‫- درﮔﯿﺮم ﻧﮑﺮده.‬
                                                                          ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪم را واﺿﺢ و آﺷﮑﺎر ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﭘﺎﺷﯿﺪم.‬
                                                                          ‫- ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺧﻮدت رو ﮔﻮل ﺑﺰﻧﯽ، اﻣﺎ ﻣﻨﻮ ﻧﻪ.‬
                                                          ‫ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﻧﺸﺴﺘﻪ، دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻮي ﺟﯿﺒﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
              ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻗﺒﻮل! ﻫﻨﻮز دوﺳﺘﺶ دارم. ﻫﻨﻮز واﺳﻢ ﻣﻬﻤﻪ، اﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﻨﻢ. اوﻧﻢ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل!‬
‫اﯾﻦ را راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. ﭘﺬﯾﺮش دوﺑﺎره اﯾﻦ دﺧﺘﺮ، ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﻗﺒﻞ از ﻋﻘﺪﺷﺎن زﯾﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ زد و رﻓﺖ از دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻌﯿﺪ ﺑﻮد!‬
                                                                     ‫اﻣﺎ آن ﻣﺎر ﺧﻮش ﺧﻂ و ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ...‬
                                         ‫- اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ وﻟﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ. ﺗﻮي اﯾﺮان ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮔﺰﯾﻨﻪ واﺳﻪ ازدواﺟﺶ ﺗﻮﯾﯽ.‬
                                                                         ‫رگ روي ﭼﺎﻧﻪ اش ﻣﺘﻮرم ﺷﺪ. ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻏﺮﯾﺪ:‬
                                                                                           ‫- ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ ﺗﻮي اﯾﺮان؟‬
                                                                      ‫ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ واﮐﻨﺸﺶ را ﺣﺪس زﻧﻢ اﻣﺎ ﺟﻮاب دادم:‬
‫- ﺗﻮ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ دﺧﺘﺮي ﺑﺎ اون ﻫﻤﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ و ﻟﻮﻧﺪي، ﺑﺎ اون ﻫﻤﻪ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ آزادي و ﺗﻤﺪن، ﺑﺎ اون ﻫﻤﻪ ﺷﯿﻄﻨﺖ و ﺷﻠﻮﻏﯽ،‬
                                                          ‫ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﺸﻮري ﻣﺜﻞ اﯾﺘﺎﻟﯿﺎ آﺳﻪ اوﻣﺪه و آﺳﻪ رﻓﺘﻪ. ﻫﺎ؟‬
                                                         ‫اﻧﮕﺎر در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ آﺗﺶ روﺷﻦ ﮐﺮدﻧﺪ. دﺳﺘﻢ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﮔﯿﺮم ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮرم ﺑﻮده. اﺻﻼ اﯾﻦ ﻃﻮري ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻪ ﻋﻘﺪ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﻣﺤﺪود‬
‫ﺑﺸﻪ ول ﻣﯽ ﮐﻨﻪ و ﻣﯿﺮه. ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ ﭘﺸﺖ ﭘﺎ زده وﻓﺎدار ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ و ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﺳﺎﺣﻞ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ و ﺑﯿﮑﯿﻨﯽ ﻫﻢ ﺗﻮ‬
                                  ‫ﮐﺎرش ﻧﺒﻮده، اﻣﺎ ﺑﺎزم، ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﻧﺎرو زده اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                                                    ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮاري ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                      ‫- ﻧﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ.‬
                                                                     ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺧﻢ ﺷﺪم. زﻣﺰﻣﻪ وار اﻣﺎ ﺗﯿﺰ و ﺑﺮﻧﺪه ﮔﻔﺘﻢ:‬
                           ‫- ﭘﺲ دورش رو ﯾﻪ ﺧﻂ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﮑﺶ دﯾﺎﮐﻮ. ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺬاﺑﯿﺘﺎش اوﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي.‬
                                                                                                                ‫دﯾﺎﮐﻮ‬
‫ﺑﺎرﻫﺎ در زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ اوج اﺳﺘﯿﺼﺎل رﺳﯿﺪه ﺑﻮدم. ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ! رﻓﺘﻦ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﯾﮑﯽ از ﻫﻤﺎن دﻓﻌﺎت ﺑﻮد. وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ دﻧﺒﺎل‬
‫ﺑﺎغ و ﺗﺎﻻر ﺑﻮدم، وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺐ ﻗﺒﻠﺶ ﺗﻮي ﻣﺰون ﻣﻌﺮوﻓﯽ در ﺷﻤﺎل ﺗﻬﺮان ﻟﺒﺎس ﻋﺮوﺳﯽ را ﺑﺮ ﺗﻨﺶ دﯾﺪم و ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎﯾﻢ را ﺗﻮي‬
‫ﭘﻮﺷﺖ و ﮔﻮﺷﺖ دﺳﺘﻢ ﻓﺮو ﺑﺮدم ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا در اﺛﺮ آن ﻫﻤﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﺒﻄﯽ از ﻣﻦ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ، وﻗﺘﯽ ﺧﺎﻧﻪ را در ﻋﺮض ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎر‬
‫ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺨﻠﯿﻪ ﮐﺮدم و دوﺑﺎره ﻃﺒﻖ ﺳﻠﯿﻘﻪ او ﭼﯿﺪﻣﺶ، وﻗﺘﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺶ ﺣﻠﻘﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺣﻠﻘﻪ اش را ﭘﻮﺷﯿﺪم، وﻗﺘﯽ ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ اﻫﺪاﯾﯽ‬
‫ام را ﺗﻮي ﮔﺮدﻧﺶ دﯾﺪم، وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺻﯿﻐﻪ ﻣﺤﺮﻣﯿﺖ اوﻟﯿﻦ ﺑﻮﺳﻪ را از ﻟﺒﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و در آﻏﻮش ﻓﺸﺮدﻣﺶ، وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ‬
             ‫ﮐﺮدم دوران ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ و ﺧﺴﺘﮕﯽ و در ﺑﻪ دري ﺑﻪ ﺳﺮ آﻣﺪه و ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ آراﻣﺶ رﺳﯿﺪﻧﻢ ﺷﺪه، ﮐﯿﻤﯿﺎ رﻫﺎﯾﻢ ﮐﺮد و رﻓﺖ!‬
‫ﺑﻪ ﻫﺮ زﺑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﺪ ﺑﻮدم، ﺑﻪ ﻫﺮ روﺷﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ، ﺑﻪ ﻫﺮ وﺳﯿﻠﻪ اي ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ، ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺟﻠﻮﯾﺶ را ﺑﮕﯿﺮم. ﺑﺎ ﻧﺎز و‬
‫ﻧﻮازش، ﺑﺎ اﺧﻢ و دﻋﻮا، ﺑﺎ ﺣﺮف و ﻣﻨﻄﻖ، ﺑﺎ ﻋﺸﻖ و اﺣﺴﺎس، ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ داﺷﺘﻢ! اﻣﺎ ﺟﻮاب ﻧﺪاد. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮود و دﻧﯿﺎﻫﺎي‬
‫ﺟﺪﯾﺪ را ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ. ﺟﺪﯾﺪﺗﺮ از ﻣﻦ، ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻦ، ﭘﺮ ﻫﯿﺠﺎن ﺗﺮ از ﻣﻦ! دﻟﺶ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ، ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ داري، ﻧﻪ ﺷﻮﻫﺮ داري!‬
‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﺳﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮕﯽ اﻧﺪاﻣﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ زاﯾﻤﺎن ﺧﺮاب ﺷﻮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﭘﯿﺮي‬
‫زودرس ﺷﻮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻤﺎم دﻏﺪﻏﻪ اش ﺧﻮب ﺑﺮﮔﺰار ﮐﺮدن ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﯽ ﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ دوﺳﺘﻢ دارد اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬
 ‫ﺧﻮدش. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ از ﺟﻮاﻧﯽ اش ﺗﺎ ﺟﻮان اﺳﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ و ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺼﺒﺎت ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﻢ ﻣﺎﻧﻊ رﺷﺪش ﻣﯽ ﺷﻮم.‬
        ‫ﻣﻦ ﻫﺮ ﭼﻪ در ﭼﻨﺘﻪ داﺷﺘﻢ ﺧﺮج ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻨﺶ ﮐﺮدم، اﻣﺎ ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﻫﻢ داﻧﯿﺎر ﺑﺎ ﯾﮏ اس ام اس اﯾﻦ ﻗﺎﺋﻠﻪ را ﺧﺘﻢ ﮐﺮد.‬
                                          ‫"ﺷﺮط دل دادن دل ﮔﺮﻓﺘﻦ اﺳﺖ وﮔﺮﻧﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﯽ دل ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ و دﯾﮕﺮي دو دل!"‬
‫اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ واﮐﻨﺶ داﻧﯿﺎر در ﮐﻞ ﻣﺪت ﻧﺎﻣﺰدي و ﺟﺪاﯾﯽ ﻣﻦ ﺑﻮد. ﻗﺒﻞ از ﻧﺎﻣﺰدي ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﺮاي ﺗﻮ زن ﻧﻤﯽ ﺷﻮد و‬
                                               ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺪﺑﯿﻨﯽ اش ﺧﻨﺪﯾﺪه ﺑﻮدم، ﻫﻤﯿﻦ! ﺗﻤﺎم ﻧﻘﺶ داﻧﯿﺎر در ازدواج ﺑﺮادرش!‬
‫دﻟﻢ را ﭘﺲ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﺪل ﺷﻮم و ﻧﻪ او دو دل. آن ﻗﺪر ﻣﺼﯿﺒﺖ ﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن از ﺳﺮ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه اﯾﻦ را ﻫﻢ رد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ اﻧﮕﺎر رﻧﮓ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﻓﺮق داﺷﺖ. ﺧﻼء ﺣﻀﻮر ﮐﺴﯽ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ام را ﻃﺮاوت ﺑﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮد‬
‫اذﯾﺘﻢ ﮐﺮد، ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد. ﻣﻦ ﺳﺎل ﻫﺎ ﻋﺎدت ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ و ﻧﮕﺮان داﻧﯿﺎر و ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻫﺎﯾﻢ. ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺪت‬
‫ﮐﻪ از ﻣﺮگ ﺧﺎﻧﻮاده ام ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﺴﯽ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد. زﯾﺒﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻌﺪ از ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل‬
‫ﮐﺴﯽ را ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﯾﺎدم آورده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ آدﻣﻢ و ﻧﯿﺎزﻫﺎﯾﯽ دارم و ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﺑﻪ ﻇﺮﯾﻒ ﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ‬
‫ﻣﻤﮑﻦ ﺟﻮاب داده ﺑﻮد. ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدم اﯾﻦ ﻃﭙﺶ ﻫﺎي ﻗﻠﺐ ﻧﺎﺷﯽ از ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﭼﯿﺴﺖ و ﻟﺬﺗﺶ را ﭼﺸﯿﺪه ﺑﻮدم و ﺣﺎﻻ‬
‫ﺑﺎ رﻓﺘﻨﺶ دوﺑﺎره ﺧﻼء ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ رژﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ اﮔﺮ رﻫﺎﯾﺶ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﺣﺠﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮي از ﭼﺮﺑﯽ زاﺋﺪ رو ﺑﻪ رو‬
‫ﻣﯽ ﺷﻮي. ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ رﻫﺎ ﮐﺮدن ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺎ ﺳﯿﻠﯽ از دردﻫﺎي ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪﻧﯽ رو ﺑﻪ رو ﺷﺪم. دردﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ، اﻣﺎ ﺑﻪ‬
‫ﺣﻀﻮرﺷﺎن، ﺑﻪ وﺟﻮدﺷﺎن ﻋﺎدت داﺷﺘﻢ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم زﻧﺪﮔﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﯿﺎه ﻫﺎ و ﺳﻔﯿﺪﻫﺎ اﺳﺖ. ﻏﻢ و ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ و ﺑﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ.‬
‫اﺻﻼ اﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﯾﮏ ﭼﯿﺰي ﮐﻢ اﺳﺖ، اﻣﺎ ﮐﯿﻤﯿﺎ آن روي زﻧﺪﮔﯽ، آن روي ﻗﺸﻨﮓ و ﺷﺎد و رﻧﮕﯽ اش را ﻧﺸﺎن داد و ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺮا ﻟﺐ‬
                                                                                                     ‫ﭼﺸﻤﻪ رﻫﺎ ﮐﺮد.‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﺑﺮﻫﻪ ﮐﻮﺗﺎه ﻋﻤﺮم را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻢ و ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮﮔﺮدم. ﻣﻦ وﻗﺖ ﻏﺼﻪ ﺧﻮردن ﻧﺪاﺷﺘﻢ. وﻗﺖ زاﻧﻮي ﻏﻢ ﺑﻐﻞ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺷﺮﮐﺖ ﻧﻮﭘﺎ ﺑﻮد و داﻧﯿﺎر ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﺗﺎرﻫﺎي ﻋﻨﮑﺒﻮﺗﯽ ﺧﻮدش اﺳﯿﺮ. اﮔﺮ ﻣﻦ، ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮕﯿﻪ ﮔﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺘﻢ و‬
‫ﻓﺮو ﻣﯽ رﯾﺨﺘﻢ، ﺗﮑﻠﯿﻒ او ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ؟ ﺷﺐ رﻓﺘﻦ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺗﻮي اﺗﺎق ﻗﺪم زدم. از روش داﻧﯿﺎر ﺑﺮاي ﺗﺴﮑﯿﻦ ﺧﻮدم اﺳﺘﻔﺎده‬
‫ﮐﺮدم و ﭘﺎﮐﺖ ﻫﺎي ﻣﺘﻮاﻟﯽ ﺳﯿﮕﺎر را ﺗﻮي ﺣﻠﻖ و رﯾﻪ ام رﯾﺨﺘﻢ و ﺑﻌﺪ، ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪش دوش ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﺳﺮ‬
                                                                                                    ‫ﮐﺎرم ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪم.‬
‫ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدم؟ ﻧﮑﺮدم. ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﻢ در ﻓﺮاﻏﺶ ﻣﺎه ﻫﺎ اﺷﮏ رﯾﺨﺘﻢ و ﺧﻨﺪه از ﻟﺒﻢ ﻓﺮاري ﺷﺪ و ﺷﻤﻊ روﺷﻦ ﮐﺮدم و ﺷﻌﺮ ﮔﻔﺘﻢ،‬
‫ﻧﻪ! زﻧﺪﮔﯽ از ﻣﻦ ﻓﻮﻻدي ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮﻓﺎن ﻫﺎ و زﻟﺰﻟﻪ ﻫﺎ و ﺣﺘﯽ ﺑﺪﺗﺮش ﻫﻢ ﺧﻤﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﮐﯿﻤﯿﺎ را ﺑﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ‬
‫ﻫﺎﯾﻢ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﻧﺒﻮدﻧﺶ ﮐﻨﺎر آﻣﺪم، اﻣﺎ ﮔﻮﺷﻪ اي از ﻗﻠﺒﻢ ﺳﯿﺎه ﺷﺪ. ﻣﺜﻞ ﺑﺎﻓﺖ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪه اي ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ. آن‬
‫ﺗﮑﻪ ﻫﻢ دﯾﮕﺮ ﻧﺰد و ﮐﺎر ﻧﮑﺮد. ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ اش ﺑﻨﺪ ﻧﺨﻮرد. ﺟﻮش ﻧﺨﻮرد، ﺧﻮب ﻧﺸﺪ. ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ در ﭼﻨﯿﻦ روزي ﺑﻮي ﺗﻌﻔﻨﺶ اﯾﻦ‬
                                                         ‫ﭼﻨﯿﻦ در وﺟﻮدم ﭘﺨﺶ ﺷﻮد و ﻋﺬاﺑﻢ ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻋﺬاﺑﻢ ﺑﺪﻫﺪ.‬
‫ﭼﺸﻤﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم. داﻧﯿﺎر ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﯿﮕﺎر ﺑﻪ ﻟﺐ، ﻫﻮﺷﻤﻨﺪاﻧﻪ و ﻣﺘﻔﮑﺮ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم.‬
‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ داﻧﯿﺎر را ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﯽ و دﻟﻮاﭘﺴﯽ از ﺟﺎﻧﺐ او ﭼﻪ ﻟﺬﺗﯽ دارد و ﻣﻦ ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﻮدم ﮐﻪ در ﻋﻮض‬
‫ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮم، داﻧﯿﺎر را داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺗﻠﺨﯽ و ﺳﺮدي اش ﺑﺮادرم ﺑﻮد. ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺣﺘﯽ در ﺳﮑﻮت و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺣﻤﺎﯾﺘﻢ‬
                                                                                                            ‫ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                             ‫ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺧﻢ ﺷﺪم و ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺑﺎرﯾﮏ و ﺗﺎرﯾﮑﺶ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                ‫- ﻣﯽ دوﻧﯽ دﻟﻢ واﺳﻪ ﭼﯽ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه؟‬
                                                                                           ‫ﺟﻮاب ﻧﺪاد. ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد.‬
        ‫- واﺳﻪ اون وﻗﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﺪت ﺗﺎ ﮐﻤﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد و دﺳﺘﺎت رو ﺑﻪ زور دور ﺷﮑﻤﻢ ﻣﯽ رﺳﻮﻧﺪي و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻐﻠﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدي.‬
                ‫اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﻪ درﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺧﻂ روي ﻟﺒﺶ ﻧﻘﺶ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻔﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                           ‫ﺳﯿﮕﺎر را ﺗﻮي ﺟﺎﺳﯿﮕﺎري ﻓﺸﺎر داد و ﮔﻔﺖ:‬
                  ‫- ﻣﻦ آدم ﺑﺪ ﻧﺎﻣﯽ ام داداش. ﺑﺘﺮس از اﯾﻦ ﮐﻪ زﯾﺎدي ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﯽ و اﻧﮓ ﻫﻤﺠﻨﺲ ﺑﺎزي ﺑﻬﺖ ﺑﺰﻧﻦ.‬
                            ‫ﺑﺮاي ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن زﺟﺮي ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم ﺧﻨﺪﯾﺪم. ﭘﺲ از ﻫﻤﻪ ﺷﺎﯾﻌﺎت ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺧﺒﺮ داﺷﺖ.‬
                                                                                                             ‫ﺷﺎداب:‬
                                                                            ‫ﮔﻮﺷﯽ را در دﺳﺘﻢ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                               ‫- ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻧﺪارم ﺗﺒﺴﻢ. ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮم ﻧﺬار.‬
           ‫- اي ﺑﺎﺑﺎ! ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﭼﺮا؟ ﺣﺎﻻ ﻣﻦ و ﺑﮕﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي. ﯾﻪ زن ﻣﺘﺎﻫﻞ و ﻫﺰار ﺳﻮدا. ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﻣﺠﺮداي ﻋﻼف ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ.‬
                                                ‫ﭼﻘﺪر اﻣﺮوز دﯾﺎﮐﻮ دﯾﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻧﺸﯿﺪي ﻣﯿﮕﻦ آدﻣﻮ ﺳﮓ ﺑﮕﯿﺮه وﻟﯽ ﺟﻮ ﻧﮕﯿﺮه؟ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺗﻮﺋﻪ. ﭘﺴﺮه ﺳﺮ ﺟﻤﻊ دو ﺗﺎ اس ام اس ﺑﻬﺖ داده و واﻟﺴﻼم. اون وﻗﺖ‬
                                                                          ‫ﺗﻮ داري واﺳﻪ ﺑﭽﻪ ت ﺳﯿﺴﻤﻮﻧﯽ ﻣﯽ ﺧﺮي؟!‬
                                                                                                   ‫ﻗﻬﻘﻬﻪ زد و ﮔﻔﺖ:‬
           ‫- ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﺧﻔﻪ. ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ دو ﺳﻪ ﺗﺎ اس ام اس رد و ﺑﺪل ﺷﺪه. ﺗﻮ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز اﻧﺪر ﺧﻢ ﯾﮏ ﮐﻮﭼﻪ اي؟‬
                     ‫دﻟﻢ ﻓﺸﺮده ﺷﺪ. ﺗﺒﺴﻢ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ از ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻪ زﺧﻤﻢ ﻧﯿﺸﺘﺮ زده ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻦ روي ﻣﯿﺰ ﺧﻂ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                            ‫- دﯾﮕﻪ ﻧﻪ ﮐﻮﭼﻪ اي وﺟﻮد داره و ﻧﻪ ﺧﻤﯽ.‬
                                                                                            ‫- ﭼﺮا؟ ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
                                                                                 ‫ﻧﺎﺧﻨﻢ را ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ روي ﻣﯿﺰ ﻓﺸﺮدم.‬
                                                                                            ‫- ﻫﯿﭽﯽ. ﭼﯿﺰي ﻧﺸﺪه.‬
‫- ﺧﺎك ﺗﻮ ﺳﺮت ﮐﻪ ﻋﺮﺿﻪ روﺷﻦ ﮐﺮدن ﯾﻪ ﺗﺮﻣﻮﺳﺘﺎت ﺳﺎده رو ﻧﺪاري. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﮐﻪ اﻓﺘﺨﺎر دوﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﻨﻮ داري‬
                                     ‫ﭼﻄﻮر ﯾﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﯽ. ﺣﺎﻻ ﻏﺼﻪ ﻧﺨﻮر. ﺧﻮدم ﯾﻪ دوره ﻓﺸﺮده واﺳﺖ ﻣﯿﺬارم ردﯾﻒ ﻣﯿﺸﯽ.‬
                                                   ‫ﺣﺘﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﻫﺎي ﺗﺒﺴﻢ را ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﮐﺴﻞ و ﺑﯽ ﺣﺎل ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                         ‫- ﻻزم ﻧﮑﺮده. ﺗﻮ ﯾﻪ ﻓﮑﺮي ﺑﻪ ﺣﺎل ﺧﻮدت ﺑﮑﻦ. ﮐﺎري ﻧﺪاري؟‬
                                                                                     ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                   ‫- ﻧﻪ اﻧﮕﺎر واﻗﻌﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯾﺖ ﻣﯿﺸﻪ. ﻋﺼﺮ ﻣﯿﺎم ﭘﯿﺸﺖ.‬
                                                                           ‫ﺑﺮاي ﻗﻄﻊ ﮐﺮدن ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺗﻤﺎس ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                       ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻤﮑﻨﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺨﻮاد ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮه. ﻓﻌﻼ.‬
‫از ﺗﻮي ﻧﺎﯾﻠﻮﻧﯽ ﮐﻪ روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم ﭼﯿﭙﺲ ﺳﺮﮐﻪ ﻧﻤﮑﯽ و ﻗﻮﻃﯽ ﮐﻮﭼﮏ ﻣﺎﺳﺖ ﻣﻮﺳﯿﺮ را در آوردم و ﺑﺮاي ﻣﻨﺤﺮف ﮐﺮدن‬
‫ذﻫﻦ درﮔﯿﺮم ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪم و ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﮐﺠﺎﺳﺖ. اﻣﺎ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ از راه رﺳﯿﺪ. ﺳﺮﯾﻊ ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت دﻫﺎﻧﻢ را ﻗﻮرت‬
                                                                     ‫دادم و اﯾﺴﺘﺎدم. ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﻢ را آرام داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                        ‫- ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟‬
                                                                           ‫ﻟﯿﺴﺖ ﺗﻤﺎس و ﭘﯿﻐﺎم ﻫﺎ را ﺑﻪ دﺳﺘﺶ دادم.‬
‫ﭼﻘﺪر ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺮخ ﺑﻮد. ﭼﻘﺪر ﺻﻮرﺗﺶ درﻫﻢ و ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﭼﻘﺪر ﺧﻂ اﺧﻤﺶ ﮔﻮدﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﭼﻘﺪر در اﯾﻦ دو روز دﯾﺎﮐﻮ‬
                                                                                                   ‫ﻋﻮض ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
                                                                               ‫- ﺗﻮام ﭼﯿﭙﺲ و ﻣﺎﺳﺖ دوﺳﺖ داري؟‬
                                                                                       ‫ﺑﻪ ﺧﻮدم آﻣﺪم و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                              ‫- ﺑﻠﻪ.‬
                                                                                         ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                 ‫- ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر.‬
                                         ‫ﺧﻢ ﺷﺪم و آن ﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮاي ﺷﺎدي ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدم ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ:‬
                                                                                            ‫- ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﻦ. اﯾﻨﺎ اﺿﺎﻓﯿﻪ.‬
                                                         ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺮ اﻧﺮژي، اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                               ‫- ﯾﻌﻨﯽ اﻧﻘﺪر دوﺳﺖ داري ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﯽ ﺧﺮي؟‬
                               ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اش ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ. ﺑﻪ زور ﻧﮕﺎﻫﻢ را از ﺻﻮرﺗﺶ ﺟﺪا ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                        ‫- ﻣﺎل ﺧﻮدم ﻧﯿﺴﺖ. واﺳﻪ ﺷﺎدي ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدم.‬
                                                                                         ‫- ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﯿﺪﯾﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ؟‬
                                               ‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم. ﻟﺒﺨﻨﺪش ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﻬﺮﺑﺎن.‬
                                                                           ‫- وﻗﺘﯽ ﺑﺮم ﺧﻮﻧﻪ ﺳﺮ راه واﺳﺶ ﻣﯽ ﺧﺮم.‬
                                                                             ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻧﺎﯾﻠﻮن را از دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                   ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﭘﺲ اﯾﻨﺎ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻦ ﺑﻮده.‬
                                                                                                      ‫زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮدم:‬
                                                                             ‫- ﻓﻘﻂ واﺳﻪ ﻣﻌﺪﺗﻮن ﺑﺪه. ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﯿﻦ.‬
                                                                                    ‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دور ﻣﯽ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
           ‫- ﺧﻮب ﺷﺪ ﮔﻔﺘﯽ. ﻗﺮﺻﻢ رو ﻧﺨﻮردم. ﺷﺎﻧﺲ آوردم ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ وﮔﺮﻧﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺻﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ ﻣﻌﺪم ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
                                   ‫و ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ. از ﺷﺪت ﻏﻢ ﻟﺒﻢ ﻟﺮزﯾﺪ. ﭼﻪ ﻓﺎﯾﺪه از اﯾﻦ ﺑﻮدﻧﯽ ﮐﻪ او دوﺳﺘﺶ ﻧﺪاﺷﺖ؟‬
‫ﻫﻨﻮز ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ دوﺑﺎره در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺎز ﺷﺪ و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺷﺎﻫﮑﺎري از ﺧﻠﻘﺖ ﺧﺪا ﺑﺎ ﻧﺎز و ﻣﻨﺖ داﺧﻞ آﻣﺪ. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورودش ﺑﻮي ﻓﻮق‬
       ‫اﻟﻌﺎده اي ﻓﻀﺎ را ﭘﺮ ﮐﺮد. ﺑﻮي ﮐﻪ در ﮐﻨﺎر آن ﻫﻤﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﻮش از ﺳﺮ ﻫﺮ آدﻣﯽ ﻣﯽ ﺑﺮد. ﺣﺘﯽ ﻣﻨﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺠﻨﺴﺶ ﺑﻮدم.‬
‫ﺣﯿﻦ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺳﺎﻟﻦ را ﻣﯽ ﮐﺎوﯾﺪ ﻣﺒﻬﻮت و ﻣﺘﺤﯿﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﺑﺎ ﮐﻔﺶ ﻫﺎي ﭘﺎﺷﻨﻪ دار ﻣﺸﮑﯽ، ﺑﻠﻨﺪي ﻗﺪش را‬
‫ﭼﺸﻤﮕﯿﺮﺗﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺷﻠﻮار ﭘﺎرﭼﻪ اﯾﺶ ﻓﯿﺖ ﭘﺎﻫﺎي ﭘ‪‬ﺮ و ﮐﺸﯿﺪه اش ﺑﻮد و ﻣﺎﻧﺘﻮي اﻧﺪاﻣﯽ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﻫﯿﮑﻞ ﺟﺬاﺑﺶ را ﻣﺜﻞ ﯾﮏ‬
‫ﺗﺎﺑﻠﻮي ﻧﻘﺎﺷﯽ در ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺷﺎل آﺑﯽ آﺳﻤﺎﻧﯽ ﺧﻮﺷﺮﻧﮕﯽ ﮐﻪ روي ﻣﻮﻫﺎي روﺷﻦ و ﺣﺎﻟﺖ دارش اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد، ﻫﺎرﻣﻮﻧﯽ‬
                ‫ﻣﺤﺸﺮي ﺑﺎ رﻧﮓ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ داﺷﺖ و ﺻﻮرﺗﯽ ﻣﻼﯾﻢ ﻟﺒﺎﻧﺶ، ﻗﺮﻣﺰي ﻃﺒﯿﻌﯽ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                              ‫ﺑﯽ ﺷﮏ اﯾﻦ زن ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻧﺸﺎن دادن اوج ﻗﺪرت ﺧﺪاوﻧﺪ در آﻓﺮﯾﻨﺶ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪه ﺑﻮد!‬
                                                                ‫- ﻋﺰﯾﺰم ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢ. ﻣﻬﻨﺪس ﺣﺎﺗﻤﯽ ﺗﺸﺮﯾﻒ دارن؟‬
‫ﻗﻠﺒﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮن از ﺷﻮق دﯾﺪن دﯾﺎﮐﻮ دﯾﻮاﻧﻪ وار ﺧﻮدش را ﺑﻪ در و دﯾﻮار ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ، ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺗﻤﺎم ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ.‬
                                        ‫زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد و در ﮔﻮﺷﻪ اي ﻧﺸﺴﺖ. اﯾﻦ زن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ دﯾﺎﮐﻮ را ﺑﺒﯿﻨﺪ؟‬
                                                                                           ‫- ﺑﻠﻪ. وﻗﺖ ﻗﺒﻠﯽ دارﯾﻦ؟‬
                                             ‫ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺳﻔﯿﺪي و ﯾﮏ دﺳﺘﯽ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ ﺗﯿﺮ آﺧﺮ را ﺑﻪ ﻗﻠﺐ ﺗﺮﺳﯿﺪه ام زد.‬
                                                                                      ‫- ﻓﻘﻂ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻮ ﮐﯿﻤﯿﺎ اوﻣﺪه.‬
                                 ‫ﮐﯿﻤﯿﺎ؟ ﯾﻌﻨﯽ دﯾﺎﮐﻮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ؟ ﯾﺎ ﻧﻪ، ﺣﺘﯽ ﺗﺮﺳﻨﺎك ﺗﺮ از اﯾﻦ. دﯾﺎﮐﻮ او را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ؟‬
‫ﺗﺎﻧﺪون ﻫﺎي ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﻫﺎي اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ را ﻣﻨﻘﺒﺾ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﻗﺪرت دﺳﺘﺎﻧﻢ ﺣﻔﻆ ﺷﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺷﯽ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﺎ ﻧﯿﺮوي اﻧﺪﮐﯽ ﮐﻪ‬
                                                                ‫از ﯾﮏ اﻣﯿﺪ ﺿﻌﯿﻒ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ دﮐﻤﻪ ﺻﻔﺮ را ﻓﺸﺎر دادم.‬
                                                                                                            ‫- ﺑﻠﻪ؟‬
                           ‫ﮐﯿﻤﯿﺎ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ. ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﯽ داﺷﺖ ﺑﻮي ﻋﻄﺮش ﺳﺎﻟﻦ را ﺧﻨﮏ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                             ‫- ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺑﻪ اﺳﻢ ﮐﯿﻤﯿﺎ اوﻣﺪن و ﻣﯽ ﺧﻮان ﺷﻤﺎ رو ﺑﺒﯿﻨﻦ.‬
                                          ‫ﺑﺎ ﺳﮑﻮﺗﺶ اﻣﯿﺪم ﮐﻤﯽ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ، اﻣﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻌﺪي اش دﻧﯿﺎ را ﺑﺮ ﺳﺮم آوار ﮐﺮد.‬
                                    ‫- ﺑﻔﺮﺳﺘﺶ داﺧﻞ و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﻧﻪ ﮐﺴﯽ رو راه ﺑﺪه و ﻧﻪ ﺗﻠﻔﻨﯽ رو وﺻﻞ ﮐﻦ.‬
                                                                 ‫ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ را ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﺸﻨﯿﺪم ﭼﻪ رﺳﯿﺪه ﺑﻪ او.‬
                                                                                            ‫- ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﻦ داﺧﻞ ﺧﺎﻧﻮم.‬
                                                           ‫ﭼﻬﺮه ﺷﯿﺮﯾﻦ و ﮔﺸﺎده اش را ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ آراﺳﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- ﻣﺮﺳﯽ ﻋﺰﯾﺰم.‬
‫از ﭘﺸﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻣﺎﻧﻊ ورودش ﺷﻮم. اﮔﺮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺘﯽ اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ از اﯾﻨﺠﺎ‬
                                    ‫ﺑﺮود و ﭘﺸﺖ ﺳﺮش را ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻨﺪ، اﻣﺎ رﻓﺖ و در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ و ﻣﺮا ﺷﮑﺴﺖ.‬
                                                          ‫ﭼﻪ درد وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ زن اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﻣﯽ آﻣﺪ.‬

                                                                                                            ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﻗﯿﺎﻓﻪ اش ﺟﺎ اﻓﺘﺎده ﺗﺮ و زﯾﺒﺎﯾﯽ اش ﭘﺨﺘﻪ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. آن ﻣﻮﻗﻊ ﻓﻘﻂ زﯾﺒﺎ ﺑﻮد اﻣﺎ اﻻن ﺟﺬاﺑﯿﺖ ﻫﺎ و‬
                                    ‫ﻇﺮاﻓﺖ ﻫﺎي زﻧﺎﻧﻪ را ﻫﻢ ﭼﺎﺷﻨﯽ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻫﻤﯿﻦ دﻟﻔﺮﯾﺐ ﺗﺮش ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                             ‫- ﭼﻘﺪر ﺷﺮﮐﺘﺖ ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ! ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﺎرت ﮔﻞ ﮐﺮده.‬
                                                      ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ از ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ دﯾﺸﺐ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. ﮐﻤﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪﻣﺸﺎن و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                               ‫- آﻟﺒﻮﻣﺖ رو آوردي؟‬
                                                                                ‫ﭼﯿﻨﯽ در ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                 ‫- ﺳﺮت درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟ ﻣﯽ ﺧﻮاي واﺳﺖ ﻣﺴﮑﻦ ﺑﯿﺎرم؟‬
                                                                                    ‫دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                      ‫- آﻟﺒﻮﻣﺖ رو ﺑﺪه ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺑﺮو.‬
‫ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰم اﯾﺴﺘﺎد. ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ دادم و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﺳﺮخ ﺑﻮدﻧﺪ. آن روزﻫﺎ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﻪ اذﯾﺘﺶ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ‬
                                                                                                     ‫اﺧﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                      ‫- ﺑﺎز ﺑﺎ ﺳﺮﺧﺎب ﺳﻔﯿﺪاب ﺧﻮدت رو رﻧﮓ ﮐﺮدي؟‬
        ‫و او ﺑﺎ اﻋﺘﺮاض دﺳﺘﻢ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻌﺪ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ را ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- ﮐﻮ؟ ﺳﺮﺧﺎب ﮐﺠﺎ ﺑﻮده؟‬
                                                              ‫و ﻣﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﺧﻮﺷﯽ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪم و در آﻏﻮش ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ.‬
  ‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﮐﺸﯿﺪم ﮐﻪ ﺑﻪ اﻋﺼﺎﺑﻢ ﻣﺴﻠﻂ ﺷﻮم، اﻣﺎ ﺑﻮي ﻋﻄﺮش ﺑﺎ ﻗﺪرت ﻫﺮ ﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﺮ در ﺑﯿﻨﯽ ام ﻧﺸﺴﺖ و ﮐﻼﻓﻪ ﺗﺮم ﮐﺮد.‬
                                                                                                 ‫- ﮐﯿﻤﯿﺎ ... آﻟﺒﻮم!‬
    ‫ﻣﺮدﻣﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ آرام ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﺑﺖ اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪاوم ﺗﯿﻠﻪ ﻫﺎي آﺑﯿﺶ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ.‬
                                                     ‫- وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ اﻧﻘﺪر ﭼﺸﻤﺎت رو ﻧﭽﺮﺧﻮن.‬
                                             ‫ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺑﭽﻪ ﮔﺮﺑﻪ ﻣﻠﻮس ﺧﻮدش را ﺑﯿﻦ ﺑﺎزواﻧﻢ ﺟﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                  ‫- ﻣﮕﻪ دﺳﺖ ﻣﻨﻪ؟ ﻣﺪﻟﺶ ﻫﻤﯿﻨﻪ.‬
                                                                                                 ‫و ﺑﻌﺪ ﻏﺮ ﻣﯽ زد.‬
‫- ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﻣﻦ اﯾﺮاد ﻣﯽ ﮔﯿﺮي. ﺑﺪاﺧﻼق! ﺷﻮﻫﺮاي ﻣﺮدم ﻣﺮﺗﺐ ﻗﺮﺑﻮن ﺻﺪﻗﻪ زﻧﺸﻮن ﻣﯿﺮن، ﺷﻮﻫﺮ ﻣﻦ رو ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺪﻧﻢ ﯾﻪ‬
                                                                                                   ‫ﻋﯿﺒﯽ ﻣﯽ ذاره.‬
                                 ‫ﺣﻖ داﺷﺖ ﻏﺮ ﺑﺰﻧﺪ. او ﮐﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ دﯾﻮاﻧﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺪﻧﺶ ﻫﺴﺘﻢ.‬
                                                   ‫ﻫﻨﻮز ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺳﺎﮐﺖ و آرام. دﺳﺘﺎﻧﻢ را ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                              ‫- ﻣﻦ ﮐﻠﯽ ﮐﺎر دارﻣﺎ. اﮔﻪ آﻟﺒﻮﻣﺖ رو آوردي ﺑﺪه، اﮔﺮم ﻧﻪ ﮐﻪ ﺧﺪا ﻧﮕﻬﺪار.‬
                                                                                   ‫ﻓﺎﺻﻠﻪ اش را ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                               ‫- اﯾﻦ رﺳﻢ ﻣﻬﻤﻮن ﻧﻮازي ﮐﺮداﺳﺖ؟‬
                                                                                               ‫ﻋﺠﺐ روﯾﯽ داﺷﺖ!‬
                            ‫- اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺤﻞ ﮐﺎرﻣﻪ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺧﻮﻧﻪ م. ﺗﻮي اﯾﻦ ﻣﺤﯿﻂ ﻣﻦ از ﭘﺬﯾﺮش ﻣﻬﻤﻮن ﻣﻌﺬورم.‬
                                                                                        ‫ﺗﯿﻠﻪ ﻫﺎي آﺑﯿﺶ ﺑﺮق زدﻧﺪ.‬
                                           ‫- ﯾﻌﻨﯽ اﮔﻪ ﺑﯿﺎم ﺧﻮﻧﻪ ت ﺧﻮش اﺧﻼق ﺗﺮي؟ اوﻧﺠﺎ ﻣﻬﻤﻮن ﻧﻮازي ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                                              ‫ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﯿﺎي ﺧﻮﻧﻪ م؟‬
                                                                                                 ‫ﺳﺮﯾﻊ ﺟﻮاب داد:‬
                                                                                               ‫- اﮔﻪ رام ﺑﺪي آره.‬
                                                                                               ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم.‬
                                                        ‫- ﭼﻘﺪر رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﻣﺮد ﻣﺠﺮد و ﺗﻨﻬﺎ واﺳﺖ راﺣﺖ ﺷﺪه.‬
                                                                             ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭼﻬﺮه ﺧﻨﺪاﻧﺶ ﺑﻪ اﺧﻢ ﻧﺸﺴﺖ.‬
                                          ‫- ﺗﻮ واﺳﻪ ﻣﻦ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ. ﻫﯿﭻ وﻗﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﯽ. اﻧﻘﺪر ﺑﺪﺟﻨﺲ ﻧﺒﺎش دﯾﮕﻪ.‬
                                       ‫ﺳﯿﻨﻪ ام از ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﺪ. ﺗﮑﯿﻪ ام را از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺑﺒﯿﻦ دﺧﺘﺮ ﺟﺎن، اﮔﻪ اﻻن اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ ﺑﻪ اﺣﺘﺮام ﭘﺪر و ﻣﺎدرﺗﻪ و دﯾﻦ ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻣﻦ و داﻧﯿﺎر دارن. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺎي‬
                    ‫ﻣﻨﻮ ﯾﺎدت ﻣﻮﻧﺪه ﯾﺎ ﻧﻪ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﻬﺖ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ اون آﻟﺒﻮم ﻟﻌﻨﺘﯿﺖ رو ﺑﺬاري رو اﯾﻦ ﻣﯿﺰ و ﺑﺮي.‬
                                                          ‫آﺳﻤﺎن ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را اﺑﺮﻫﺎي ﺳﯿﺎه ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻧﺪ. آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                    ‫- ﻫﻨﻮزم ﻏﺪ و ﻟﺠﺒﺎز و ﯾﻪ دﻧﺪه! اﺻﻼ ﻋﻮض ﻧﺸﺪي.‬
                                                                  ‫دﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺮص و ﺧﺸﻤﻢ را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﻢ. داد زدم:‬
‫- ﺑﻠﻪ. ﻋﻮض ﻧﺸﺪم. ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ؟ ﻫﻤﻮﻧﻢ ﮐﻪ از دﺳﺘﺶ ﻓﺮار ﮐﺮدي. ﻫﻤﻮن ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﮐﻨﯽ. ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪي ﻣﻦ‬
                                                 ‫ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﺮدم، ﭘﺲ ﺑﺮو ﻫﻤﻮن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻮدي و دﺳﺖ از ﺳﺮ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﺮدار.‬
                                                                                                     ‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻔﺖ:‬
        ‫- ﻣﻦ ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﺤﻤﻠﺖ ﮐﻨﻢ؟ ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ از دﺳﺖ ﺗﻮ ﻓﺮار ﮐﺮدم؟ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺣﺘﯽ ﯾﻪ روزﻣﻢ ﺑﺪون ﻓﮑﺮ ﺗﻮ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ.‬
                      ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ آن ﭼﺸﻤﺎن دروﻏﮕﻮي زﯾﺒﺎﯾﺶ را از ﮐﺎﺳﻪ در ﺑﯿﺎورم. ﻣﺸﺘﻢ را روي ﻣﯿﺰ ﮐﻮﺑﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- اَه! ﺑﺲ ﮐﻦ دﯾﮕﻪ. ﮔﻮﺷﺎم درازه ﯾﺎ دم دارم؟ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻃﺮﻓﯽ؟ ﯾﺎ ﯾﻪ اﺣﻤﻖ؟ ﮐﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ دﻟﺖ ﺧﻮاﺳﺖ وﻟﺶ ﮐﻨﯽ و ﻫﺮ‬
                                                                                      ‫وﻗﺖ ﻣﯿﻠﺖ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﺮي ﺳﺮاﻏﺶ؟‬
                                                                                 ‫ﻣﺸﺘﻢ را ﻣﯿﺎن دﺳﺘﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺑﻪ ﺧﺪا ﭘﺸﯿﻤﻮن ﺷﺪم. ﻫﻤﻮن ﻣﺎه ﻫﺎي اول دﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. واﺳﻪ ﺗﻮ، ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم، ﮐﺘﯽ! داﺷﺘﻢ دﯾﻮوﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﺪم، اﻣﺎ روم‬
‫ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﺮﮔﺮدم. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم اوﻧﺠﺎ ﮐﻠﯽ اﺗﻔﺎﻗﺎت ﺟﺎﻟﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﻪ، اﻣﺎ وﻗﺘﯽ رﻓﺘﻢ ﺗﺎزه ﻓﻬﻤﯿﺪم ﭼﻪ اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﯾﻪ‬
                                                                                           ‫ﺳﺮاب دﻧﯿﺎﻣﻮ از دﺳﺖ دادم.‬
                    ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﺸﺘﻢ را ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﻢ، ﻧﺬاﺷﺖ. ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﺸﻤﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻢ دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻫﻠﺶ دادم.‬
                             ‫ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﻪ ﺷﺪ. دادش را ﺷﻨﯿﺪم و ﺑﻪ ﺧﻮدم ﮐﻪ آﻣﺪم ﮐﯿﻤﯿﺎ را ﺑﺎ ﻓﺮق ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ روي زﻣﯿﻦ دﯾﺪم.‬
                                                                                 ‫ﺷﺎداب ﺑﺎ ﻫﺮاس در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                         ‫- ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ اول ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﮑﺎن ﺑﺨﻮرم. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺷﻮك ﺳﺮﯾﻊ و ﺗﮑﺎن دﻫﻨﺪه ﺑﻮد، اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﻮﻧﯽ ﮐﻪ آﺑﯽ روﺳﺮي‬
‫اش را ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ دوﯾﺪم. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎز ﺑﻮد و اﺷﮏ روي ﮔﻮﻧﻪ اش ﺳﺮ ﻣﯽ ﺧﻮرد. ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم و روي‬
                            ‫زاﻧﻮﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﻧﺎﻟﻪ ﺿﻌﯿﻔﯽ از ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺎرج ﺷﺪ. دﺳﺘﻢ را روي ﻣﺤﻞ ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                     ‫- ﮐﯿﻤﯿﺎ؟ ﺧﻮﺑﯽ؟‬
                                    ‫ﭘﻠﮏ زد و ﺑﺎز اﺷﮏ رﯾﺨﺖ. دﺳﺘﻢ را زﯾﺮ ﭘﺎﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و از زﻣﯿﻦ ﺟﺪاﯾﺶ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                              ‫- ﻧﺘﺮس. اﻻن ﻣﯽ ﺑﺮﻣﺖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن. ﻫﯿﭽﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﺘﺮس!‬
  ‫روﺳﺮي از ﺳﺮش اﻓﺘﺎد و ﻣﻮﻫﺎي ﻃﻼﯾﯽ و ﺧﯿﺲ از ﺧﻮﻧﺶ روي ﺑﺎزوﯾﻢ رﯾﺨﺖ. ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ام ﻓﺸﺮدم و ﺑﻪ ﺷﺎداب ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                ‫- ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮدم.‬
                            ‫ﭼﻨﺎن ﺑﻪ دﯾﻮار ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از ﻣﯿﺎﻧﺶ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﺪ. از ﮐﻨﺎرش ﮔﺬﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                ‫- ﻓﻘﻂ ﺳﺮش ﺷﮑﺴﺘﻪ. ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ.‬
                                                                           ‫و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. دﻧﺒﺎﻟﻢ دوﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                        ‫- اﺟﺎزه ﺑﺪﯾﻦ ﻫﻤﺮاﺗﻮن ﺑﯿﺎم.‬
                                                                         ‫ﮐﯿﻤﯿﺎ را روي دﺳﺘﻢ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                              ‫- ﻧﻪ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد. ﺑﯿﺎ اﯾﻦ در رو ﺑﺎز ﮐﻦ.‬
‫ﺧﺪا ﺧﺪا ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﺴﯽ ﺗﻮي آﺳﺎﻧﺴﻮر ﻧﺒﺎﺷﺪ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﭼﻮن ﺳﺮ ﻇﻬﺮ ﺑﻮد ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﺮﺧﻮرد ﻧﮑﺮدم. ﮐﯿﻤﯿﺎ را روي ﺻﻨﺪﻟﯽ‬
                                     ‫ﻋﻘﺐ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪم و ﺑﺎ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن راﻧﺪم.‬
                                   ‫ﺑﻌﺪ از ﭘﺎﻧﺴﻤﺎن از ﺳﺮش ﻋﮑﺲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. دﮐﺘﺮ ﻣﺮا ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺧﻮاﺳﺖ. ﺑﺎ اﺳﺘﺮس ﭘﺮﺳﯿﺪم:‬
                                                                                   ‫- ﭼﯽ ﺷﺪ دﮐﺘﺮ؟ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻫﺴﺖ؟‬
                                                                          ‫دﮐﺘﺮ از ﺑﺎﻻي ﻋﯿﻨﮑﺶ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                              ‫- ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮم دارﯾﻦ؟‬
                                                                                                 ‫ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﯽ داﺷﺘﻢ؟‬
                                                                               ‫- دﺧﺘﺮ ﻫﻤﮑﺎرﻣﻪ و اﻟﺒﺘﻪ ﻧﺎﻣﺰد ﺳﺎﺑﻘﻢ.‬
                                                                                           ‫- ﭼﻄﻮر اﯾﻦ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد؟‬
                                                           ‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﺨﺖ ﺳﯿﺎه ﮐﻪ دﺳﺖ از ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ داﺷﺖ.‬
          ‫- ﻣﻦ ﻫﻮﻟﺶ دادم. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﮐﻔﺸﺶ ﮔﯿﺮ ﮐﺮد ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﮐﻪ اون ﺟﻮري اﻓﺘﺎد. ﺳﺮش ﺧﻮرد ﺑﻪ ﭘﺎﯾﻪ ﻓﻠﺰي ﻣﺒﻞ.‬
                                                                                               ‫دﮐﺘﺮ ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                      ‫- اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﺎ ﺻﺮاﺣﺖ اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ ﮐﻨﯽ، ﭘﺎي ﻋﻮاﻗﺒﺸﻢ ﻫﺴﺘﯽ؟‬
                                                                                  ‫زاﻧﻮﯾﻢ را در ﻣﺸﺖ ﻓﺸﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                      ‫- اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از ﻋﻮاﻗﺒﺶ ﻓﺮار ﮐﻨﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺒﻮدم. ﻓﻘﻂ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯿﻦ ﺣﺎﻟﺶ ﭼﻄﻮره؟‬
                                                                                 ‫ﻋﮑﺲ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ اﺛﺮي از ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﻣﻐﺰي ﻧﯿﺴﺖ. اﻟﺒﺘﻪ ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﻪ، اﻣﺎ ﺑﻌﯿﺪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ‬
‫ﺑﯿﺎد. ﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرﯾﻢ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوي اﻧﺘﻈﺎﻣﯽ ﮔﺰارش ﺑﺪﯾﻢ. ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻟﻄﻔﺎ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮادش ﺗﻤﺎس ﺑﮕﯿﺮﯾﻦ ﮐﻪ زودﺗﺮ ﺑﯿﺎن ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﻠﮑﻪ‬
                                                                                                      ‫رﺿﺎﯾﺖ ﺑﺪن.‬
‫اي ﮐﺎش ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮو زﻧﺪان، اﻣﺎ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺗﻘﺎﺿﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﭼﻪ روﯾﯽ ﺑﻪ ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري زﻧﮓ ﻣﯽ زدم؟ ﺟﻮاب‬
                                                                                           ‫ﺧﺎﻧﻤﺶ را ﭼﻪ ﻣﯽ دادم؟‬
‫ﺑﻪ اﺗﺎق ﮐﯿﻤﯿﺎ رﻓﺘﻢ. ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺴﮑﻦ زده ﺑﻮدﻧﺪ و راﺣﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد. روي ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎدم. رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه اش ﺑﯿﺸﺘﺮ اذﯾﺘﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﯿﺪارش ﮐﻨﻢ و ﺗﯿﻠﻪ ﻫﺎي رﻗﺼﺎﻧﺶ را ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﺪ اﯾﻦ ﺑﻼ را ﻣﻦ ﺑﺮ ﺳﺮش آورده ﺑﺎﺷﻢ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ‬
‫ﮔﻨﺪﻣﺰار ﻣﻮاج ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﻧﻮازش ﻣﯽ ﮐﺮدم، ﺷﻤﺎره ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺟﺮﯾﺎن را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮدم. ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ و‬
 ‫ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺟﻮاﺑﻢ را داد. ﮔﻮﺷﯽ را ﺗﻮي ﺟﯿﺐ ﭘﯿﺮاﻫﻨﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﻪ ﭼﻬﺮه زرد ﺷﺪه ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪم.‬
‫ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮاي ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻢ، ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدم. ﺗﻤﺎم وﺟﻮدم را ﺳﮑﻮت ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. از ﺧﺴﺘﮕﯽ، از اﯾﻦ دردﺳﺮﻫﺎي ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪﻧﯽ! ﺗﺎ ﻣﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ راﺣﺖ ﺑﮑﺸﻢ، ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺟﺪﯾﺪي از آﺳﻤﺎن ﻧﺎزل ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺗﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ آﺧﺮﯾﻦ ﺗﮑﻪ ﭘﺎزل زﻧﺪﮔﯽ ام را ﮐﻪ ﻫﻤﺎن‬
‫آراﻣﺶ ﺑﻮد ﺳﺮﺟﺎﯾﺶ ﺑﮕﺬارم، ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﻣﯽ وزﯾﺪ و دوﺑﺎره ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺧﺮاب ﻣﯽ ﮐﺮد. ﮔﺎﻫﯽ ﺧﻮدم از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺻﺒﻮري در ﺣﯿﺮت‬
                                                              ‫ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪم. از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻃﺎﻗﺖ، از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻠﻔﺘﯽ!‬
                                     ‫ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﻫﺎي دﺳﺖ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﻪ دﻧﯿﺎي واﻗﻌﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮐﻤﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻧﺎﻟﯿﺪ:‬
                                                                                                         ‫- دﯾﺎﮐﻮ!‬
                                                                                                 ‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                            ‫- ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم. ﺧﻮﺑﯽ؟ ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬
                                                                             ‫ﻟﺐ ﻫﺎي ﺧﺸﮑﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                 ‫- آب ﻣﯽ ﺧﻮام.‬
‫ﮐﻤﯽ آب ﺗﻮي ﻟﯿﻮان رﯾﺨﺘﻢ. دﺳﺘﻢ را زﯾﺮ ﺳﺮش ﮔﺬاﺷﺘﻢ و آرام ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺮدم. ﺻﻮرﺗﺶ از درد ﺟﻤﻊ ﺷﺪ. دﺳﺘﺶ را روي زﺧﻤﺶ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﺮدﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺖ ﻣﻦ ﺧﻢ ﮐﺮد. ﻟﯿﻮان را ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮐﻤﮑﺶ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﮐﻤﯽ آب ﺑﻨﻮﺷﺪ و دوﺑﺎره‬
                                                                                              ‫ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪﻣﺶ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                   ‫- ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﮐﯿﻤﯿﺎ. اﺻﻼ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم ﭼﯽ ﺷﺪ.‬
                                                                               ‫ﻣﮋه ﻫﺎي ﺑﻮرش را ﺑﺮ ﻫﻢ زد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                              ‫- ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺗﻮ ﻧﺒﻮد. ﭘﺎي ﺧﻮدم ﮔﯿﺮ ﮐﺮد.‬
                                                                                       ‫- اﻻن ﺑﻬﺘﺮي؟ درد ﻧﺪاري؟‬
                                                                           ‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺮدﻣﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ رﻗﺺ درآﻣﺪﻧﺪ.‬
                                                                                           ‫- ﺗﺎ ﺗﻮ ﭘﯿﺸﻢ ﺑﺎﺷﯽ، ﻧﻪ!‬
                         ‫ﭼﺸﻤﻢ را ﺑﺴﺘﻢ. ﻧﻔﺴﻢ را ﺗﻮي ﺳﯿﻨﻪ ﺣﺒﺲ ﮐﺮدم و ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﯿﺮوﻧﺶ دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻄﻮري ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﺟﻔﺘﻤﻮن ﺑﺎزي ﮐﺮدي. ﻫﻨﻮزم داري اداﻣﻪ ش ﻣﯿﺪي. ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻢ ﮐﯿﻤﯿﺎ. ﺣﻮﺻﻠﻪ اﯾﻦ ﺟﻨﮓ‬
           ‫اﻋﺼﺎﺑﺎي ﺑﯿﺨﻮدي رو ﻧﺪارم. از ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺗﻤﻮش ﮐﻦ. آﺑﯽ ﮐﻪ رﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪه ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺟﻤﻊ ﺑﺸﻪ ﺑﺎزم ﻗﺎﺑﻞ ﺷﺮب ﻧﯿﺴﺖ.‬
                                                                              ‫دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺘﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻧﯿﻮﻣﺪم ﺑﺎ اﻋﺼﺎﺑﺖ ﺑﺎزي ﮐﻨﻢ. ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ ازت ﻣﯽ ﺧﻮام. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺧﻮدﻣﻮ ﺑﻬﺖ اﺛﺒﺎت ﮐﻨﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻢ اون ﺗﯿﮑﻪ ﮔﻤﺸﺪه‬
          ‫ﭘﺎزل رو ﺳﺮ ﺟﺎش ﺑﺬارم. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ اون ﻗﺪري ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﻣﻦ ﺑﺪ ﮐﺮدم، ﻗﺒﻮﻟﻪ. ﺗﻮ ﺑﺪ ﻧﮑﻦ.‬
                       ‫ﭼﻘﺪر راﺣﺖ از ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺣﺮف ﻣﯽ زد. او ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺎل و روز ﻣﺮا ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻨﺶ ﺑﺒﯿﻨﺪ.‬
‫ﺑﺎ ورود ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري و ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻢ دﺳﺘﻢ را از زﯾﺮ دﺳﺘﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪم و اﯾﺴﺘﺎدم. ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺧﺘﺮﺷﺎن ﻫﺠﻮم ﺑﺮدﻧﺪ و‬
                                                                                             ‫ﻣﺮﺗﺐ ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ:‬
                                                                                      ‫- ﭼﯽ ﺷﺪه؟ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﮐﯽ ﮐﺮده؟‬
                                                                   ‫دﺳﺘﻢ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻣﻬﻨﺪس ﺣﯿﺪري ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                               ‫- ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﯿﻦ ﻣﻬﻨﺪس. ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ.‬
                                                               ‫رﻧﺠﺶ و دﻟﺨﻮري در ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﺸﻬﻮد ﺑﻮد، اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺖ:‬
                                                   ‫- اﻓﺴﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺑﯿﺮون ﻣﻨﺘﻈﺮه. ﻣﻦ رﺿﺎﯾﺖ دادم. ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮو اﻣﻀﺎ ﮐﻦ.‬
                                                                            ‫ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- ﻋﻤﺪي ﻧﺒﻮد ﺣﺎﺟﯽ. ﻋﻤﺪي ﻧﺒﻮد ﺑﻪ ﺧﺪا!‬
                                                                                                 ‫آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                       ‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ. ﺑﺮو اون ﺑﺮﮔﻪ رو اﻣﻀﺎ ﮐﻦ ﭘﺴﺮ ﺟﺎن. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام دور و ﺑﺮت ﭘﻠﯿﺲ ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬
                                                                                                             ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫از دﯾﺎﮐﻮ ﺑﯿﺨﺒﺮ ﺑﻮدم. از ﺻﺒﺢ زﻧﮓ ﻧﺰده و ﺟﻮاب ﺗﻤﺎس ﻣﺮا ﻫﻢ ﻧﺪاده ﺑﻮد و ﺟﻮاب ﻧﺪادن ﺑﻪ ﻣﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﮏ ﺟﺎي ﮐﺎر ﻣﯽ ﻟﻨﮕﯿﺪ. ﺑﺎ‬
              ‫وﺟﻮد ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺷﺪم، ﭼﻮن ﺑﯽ ﺷﮏ آن دﺧﺘﺮ راﺣﺘﺶ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و دﯾﺎﮐﻮ ﻫﻢ دﯾﺸﺐ ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد.‬
‫ﮐﻤﯽ ﻗﺒﻞ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن ﺗﺎﯾﻢ ﮐﺎري اش ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺷﺮﮐﺖ ﭘﺎرك ﮐﺮدم و وارد ﺳﺎﻟﻦ ﺷﺪم. ﺷﺎداب ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺧﻮدﮐﺎر روي‬
‫ﮐﺎﻏﺬ ﺧﻂ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ورودم ﭼﺸﻤﺎن ﻧﮕﺮاﻧﺶ را ﺑﻪ ﻣﻦ دوﺧﺖ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪ. ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر‬
                                                          ‫دﯾﺪن ﻣﺮا ﻧﺪاﺷﺖ. ﺳﺴﺖ و ﮐﺮﺧﺖ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺳﻼم ﮐﺮد.‬
   ‫ﭼﻘﺪر ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. وﻗﺖ ﮐﻨﮑﺎش در اﺣﻮاﻻت او را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺟﻮاﺑﺶ را دادم و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق دﯾﺎﮐﻮ رﻓﺘﻢ.‬
                                                                                              ‫- آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﻧﯿﺴﺘﻦ.‬
                                                                                        ‫ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﻢ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                        ‫- ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
                 ‫ﻫﻨﻮز ﺧﻮدﮐﺎر دﺳﺘﺶ ﺑﻮد و ﻫﻨﻮز ﺧﻂ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺘﻢ. ﮐﺎﻏﺬ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﺧﻄﻮط درﻫﻢ و ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻤﻮم.‬
                ‫- ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ اوﻣﺪ اﯾﻨﺠﺎ. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ زﻣﯿﻦ ﺧﻮرد و ﺳﺮش ﺷﮑﺴﺖ. آﻗﺎي ﺣﺎﺗﻤﯽ ﺑﺮدﻧﺶ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن.‬
                                                                                  ‫اﺑﺮوﻫﺎﯾﻢ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﯿﺪﻧﺪ.‬
                                                                                                            ‫- ﭼﯽ؟‬
                                                                                                 ‫ﺳﺮش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮد.‬
                                                        ‫- ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻦ و ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﯿﻮﻣﺪه. ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﯿﻦ.‬
                         ‫ﺷﮏ ﻧﺪاﺷﺘﻢ آن زن ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﻮده، اﻣﺎ ﭼﻄﻮر زﻣﯿﻦ ﺧﻮرده؟ ﻣﺤﺎل ﺑﻮد دﯾﺎﮐﻮ روي زن دﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ.‬
                                                                                         ‫- ﺧﺎﻧﻮﻣﻪ رو ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ؟‬
                                                                                        ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                 ‫- ﻓﻘﻂ ﻣﯽ دوﻧﻢ اﺳﻤﺶ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﻮد.‬
                                        ‫ﻟﻌﻨﺘﯽ! ﻣﺎر ﺗﺎ ﺳﺮش را ﻗﻄﻊ ﻧﮑﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﻣﯿﺮد و ﺑﺮﯾﺪن ﺳﺮ اﯾﻦ ﻣﺎر ﮐﺎر دﯾﺎﮐﻮ ﻧﺒﻮد.‬
                                                                            ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ از در ﺑﯿﺮون ﺑﺮوم ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﻢ زد:‬
                                                                                                      ‫- آﻗﺎ داﻧﯿﺎر!‬
                            ‫ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮد. ﺑﻪ اﺳﻢ ﮐﻮﭼﮏ ﺻﺪاﯾﻢ زد. در ﺟﻮاب، ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﻣﺮدد و ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮم ...‬
                                                           ‫ﺗﺎ آﺧﺮ ﺣﺮﻓﺶ را ﺧﻮاﻧﺪم. دﺳﺘﻢ را ﺗﻮي ﺟﯿﺒﻢ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                         ‫- ﻧﺎﻣﺰد ﺳﺎﺑﻖ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻮده.‬
                                                    ‫ﻃﻮري ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ اﻻن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮن ﻓﻮاره ﺑﺰﻧﺪ.‬
                                                                                           ‫- و اﻟﺒﺘﻪ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﺑﻘﺶ!‬
                                                                    ‫ﺻﺪاﯾﺶ اﻧﮕﺎر از ﮐﺮات دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ.‬
                                                                                                       ‫- ﻓﻬﻤﯿﺪم.‬
‫از ﮔﺮﻓﺘﮕﯽ و ﺑﯽ ﺟﺎﻧﯽ ﺻﺪاﯾﺶ ﺗﺮﺳﯿﺪم. ﻧﺰدﯾﮑﺶ ﺷﺪم. ﺣﺮﮐﺎت ﺗﻨﻔﺴﯽ اش را ﻧﻤﯽ دﯾﺪم. ﺳﯿﻨﻪ اش ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﭼﻪ‬
                                                             ‫دردي ﺑﻮد ﮐﻪ آدم ﻫﺎ را اﯾﻦ ﻃﻮر ﮔﺮﻓﺘﺎر و زﺑﻮن ﻣﯽ ﮐﺮد؟‬
                                                                                                 ‫- ﺧﺎﻧﻮمِ ﺷﺎداب؟‬
                                                                        ‫ﺷﺎداب! ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ اﺳﻢ ﺑﺮاي اﯾﻦ روزﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد.‬
                                                                              ‫- اﮔﻪ ﺳﻮال دﯾﮕﻪ اي ﻧﺪاري ﻣﻦ ﺑﺮم.‬
                                                                                         ‫ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
   ‫- ﺷﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ رك و ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻨﺪه ﺟﻮاﺑﻢ رو ﻣﯿﺪﯾﻦ و ﺑﻪ ﺟﺰ ﺗﺒﺴﻢ، ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ راز ﻣﻨﻮ ﻣﯽ دوﻧﯿﻦ.‬
                                                                                 ‫دﺳﺘﻢ را ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ﻣﯿﺰ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                          ‫- ﺧﺐ؟‬
                                                                                        ‫ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ دو دو ﻣﯽ زد.‬
                                                                                           ‫- ﻫﻨﻮزم دوﺳﺘﺶ داره؟‬
                                                                   ‫ﺧﻮدم را آﻣﺎده ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﻘﻮط اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ اش ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                      ‫- از ﺧﻮدش ﺑﭙﺮﺳﯽ ﻣﯿﮕﻪ ﻧﻪ. از ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺳﯽ ﻣﯿﮕﻢ آره.‬
                                   ‫ﺳﻘﻮط ﻧﮑﺮد. ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﺳﻔﯿﺪ ﺷﺪ، اﻣﺎ اﺷﮏ ﻧﺮﯾﺨﺖ. از ﺣﺮﺑﻪ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ زﻧﺎن اﺳﺘﻔﺎده ﻧﮑﺮد.‬
                                                                                                              ‫- ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ.‬
                                                                                                         ‫ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                                       ‫- از ﭼﯽ ﻣﻤﻨﻮﻧﯽ؟‬
                                                                                          ‫ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                              ‫- از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎم ﺻﺎدﻗﯿﻦ.‬
                                                                                     ‫دﺳﺘﻢ را از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                    ‫- ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻤﻨﻮن ﺑﺎش.‬
                                                                                       ‫ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                        ‫- ﻏﺶ ﻧﮑﻨﯽ ﯾﻪ وﻗﺖ. زﻧﮓ ﺑﺰن ﯾﮑﯽ ﺑﯿﺎد دﻧﺒﺎﻟﺖ.‬
      ‫ﺟﻮاب ﻧﺪاد. ﭼﺮﺧﯿﺪم و دﯾﺪم ﮐﻪ ﺳﺮﭘﺎ و ﺑﯿﺮﻧﮓ ﺑﻪ دﯾﻮار رو ﺑﻪ رو ﺧﯿﺮه ﺷﺪه. ﺣﺮﺻﻢ ﮔﺮﻓﺖ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﻤﺎﻗﺖ و ﺣﻘﺎرﺗﺶ.‬
                                                                                            ‫- ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ. ﻣﻦ ﻣﯽ رﺳﻮﻧﻤﺖ.‬
                                                                                            ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﻠﮏ ﺑﺰﻧﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                   ‫- ﻣﺮﺳﯽ. ﺧﻮدم ﻣﯿﺮم.‬
                                                     ‫ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻤﯽ ﮔﻔﺘﻢ و از در ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. اﯾﻦ آدم ﻫﺎ ﭼﻪ دل ﺧﻮﺷﯽ داﺷﺘﻨﺪ.‬

                                                                                                                 ‫ﺷﺎداب:‬
‫درد وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ را زﯾﺮ دﻟﻢ ﺣﺲ ﮐﺮدم. دردي آﺷﻨﺎ، اﻣﺎ ﻧﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم. ﺣﺪاﻗﻞ دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻪ زﻣﺎﻧﺶ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. دﺳﺘﻢ را روي دﻟﻢ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﺑﻪ دﺳﺘﺸﻮﯾﯽ رﻓﺘﻢ. ﺑﺎزﺗﺎب ﺷﻮك ﺣﺮف ﻫﺎي داﻧﯿﺎر ﺑﻮد. آن ﻫﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ و دردﻧﺎك ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ. ﺑﻪ زور ﺑﯿﺮون‬
‫آﻣﺪم. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻗﺪم از ﻗﺪم ﺑﺮدارم. ﮐﯿﻔﻢ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺗﺶ را ﭼﮏ ﮐﺮدم. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ آژاﻧﺲ ﺑﮕﯿﺮم. اﯾﻦ وﻟﺨﺮﺟﯽ ﻫﺎ‬
‫ﻣﺎل ﻣﻦ ﻧﺒﻮد، اﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺎي اﺗﻮﺑﻮس از ﺗﺎﮐﺴﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﻢ. ﺑﺎ دﺳﺖ ﻫﺎي ﻟﺮزان در را ﻗﻔﻞ ﮐﺮدم و ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪم‬
‫ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎي ﺗﻨﻢ ﺗﯿﺮه ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ ورودم ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ رﺳﯿﺪم ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿﻊ ﺗﺎ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوم. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﭘﺮي ﻣﯽ رﻓﺘﻢ و وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎزم را ﺗﻬﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم. دﺳﺘﻢ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط راه اﻓﺘﺎدم. ﮐﻮﻟﻪ‬
‫ام را ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺸﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدم. اﻧﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر از درد و ﻓﺸﺎري ﮐﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻢ ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ از‬
‫آﺑﺮورﯾﺰي در ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم داﺷﺘﻢ ﺣﺎﻟﻢ را وﺧﯿﻢ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻪ ﺳﻮﭘﺮي رﺳﯿﺪم. از ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪ ﻏﻠﻐﻠﻪ ﺑﻮد. ﭼﻄﻮر ﺑﯿﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‬
                   ‫ﻣﺮد درﺧﻮاﺳﺘﻢ را ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﺮدم؟ آن ﻫﻢ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﺮﯾﺪ اﯾﻦ ﻃﻮر اﻗﻼم را ﺑﻪ ﻣﺎدرم واﮔﺬار ﮐﺮده ﺑﻮدم.‬
‫دﻟﻢ را ﺑﻪ درﯾﺎ زدم و ﺑﻪ اﯾﻦ اﻣﯿﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﯾﻢ را در اﯾﻦ ﺳﻮﭘﺮي ﻧﻤﯽ ﮔﺬارم، ﺑﺎ ﺳﺮ ﻓﺮو اﻓﮑﻨﺪه ﺧﻮاﺳﺘﻪ ام را ﺑﻪ ﻣﻐﺎزه دار‬
‫ﮔﻔﺘﻢ و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﯾﻠﻮن ﻣﺸﮑﯽ را ﺗﺤﻮﯾﻞ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻫﺰار ﺑﺎر ﻣﺮدم و زﻧﺪه ﺷﺪم. ﭘﻮل را ﺣﺴﺎب ﮐﺮدم و ﭼﺮﺧﯿﺪم و ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ‬
                                ‫ﻣﺮدي ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدم. ﺳﺮﯾﻊ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ "ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ" و رﻓﺘﻢ، اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﺶ ﺧﺸﮑﻢ ﮐﺮد.‬
                                                                                                      ‫- ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺷﺎداب!‬
                                             ‫ﺗﺮﺷﯽ و ﺳﻮزﻧﺪﮔﯽ اﺳﯿﺪ ﻣﻌﺪه ام را ﺗﻮي ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺣﺲ ﮐﺮدم. ﻣﺼﯿﺒﺖ از اﯾﻦ ﺑﺪﺗﺮ؟‬
                                    ‫ﭼﺮﺧﯿﺪم و ﭼﺸﻤﻢ روي ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎي ﺧﺮﯾﺪش ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ. ﻧﮕﺎه ﺗﺎرﯾﮑﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻋﺬاﺑﻢ ﻣﯽ داد.‬
                                                                                      ‫- ﺑﺬار ﭘﻮل اﯾﻨﺎ رو ﺣﺴﺎب ﮐﻨﻢ ﻣﯿﺎم.‬
                                ‫ﺣﺎﻟﻢ ﺧﻮب ﻧﺒﻮد. واﻗﻌﺎ ﻧﺒﻮد. ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮدم ﺑﻪ ﮐﻨﺎر، دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻪ ﮐﻨﺎر، ﺑﺎ اﯾﻦ اﻓﺘﻀﺎح ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدم؟‬
                        ‫ﮐﻨﺎر در اﯾﺴﺘﺎدم ﺗﺎ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻮاي آزاد ﮐﻤﯽ از ﺗﻬﻮﻋﻢ ﺑﮑﺎﻫﺪ. ﻗﺪم ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﻣﺤﮑﻤﺶ ﺑﺮ اﺿﻄﺮاﺑﻢ اﻓﺰود.‬
                                                                                                                ‫- ﺑﺮﯾﻢ.‬
                                                                           ‫ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ؟ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺘﻢ.‬
                                                                                              ‫- ﭼﺮا ﻣﺎﺗﺖ ﺑﺮده؟ ﺑﯿﺎ دﯾﮕﻪ.‬
             ‫ﻏﺪد ﺗﺮﺷﺤﯽ ﻣﻌﺪه و روده ام ﺑﻪ ﻧﺎي و ﻣﺮي ام ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎن ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻤﺎم ﺑﺎﻓﺖ ﻫﺎي داﺧﻠﯽ ام را ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪﻧﺪ.‬
                                                                             ‫- ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﭼﻘﺪر ﺑﺎر دﺳﺘﻤﻪ؟ راه ﺑﯿﻔﺖ دﯾﮕﻪ.‬
                                                                         ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ زﺑﺎن ﭼﻮب ﺷﺪه ام را ﺗﮑﺎن ﺑﺪﻫﻢ.‬
                                                                                         ‫- ﺷﻤﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﻦ. ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻣﯿﺮم.‬
         ‫"ﻧﭻ" ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ و ﺗﻤﺎم ﻧﺎﯾﻠﻮن ﻫﺎ را در ﯾﮏ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﺸﯿﺪ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
                                                                                  ‫- ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺎز ﺗﻮ رو ﮐﺸﯿﺪن رو ﮐﻢ داﺷﺘﻢ.‬
                           ‫ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﺗﻨﺪي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻢ دادم ﺗﻤﺎم آﻻرم ﻫﺎي ﺗﻨﻢ ﻓﻌﺎل ﺷﺪﻧﺪ. ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ را در ﻫﻢ ﻗﻔﻞ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                            ‫- ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ آﻗﺎ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدم ﻣﯿﺮم.‬
                                                                  ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﺶ ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﻮد.‬
     ‫- ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮي ﺑﺎ اﯾﻦ وﺿﻊ ﺗﺎﺑﻠﻮت؟ از ﺻﺪ ﻓﺮﺳﺨﯽ داد ﻣﯽ زﻧﻪ ﮐﻪ ﭼﻪ دردي داري. ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺗﺎ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﻮﻧﻤﺖ.‬
                               ‫ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺪا را در ﺗﮏ ﺗﮏ اﻧﺪام ﻫﺎﯾﻢ ﺣﺲ ﮐﺮدم. ﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮرﺗﻢ ﮐﻪ رﺳﻤﺎ ﺳﻮﺧﺖ. آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                      ‫- ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﮔﺮدم ﺷﺮﮐﺖ. ﮐﺎر دارم.‬
                                                       ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﯾﻠﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭘﺸﺘﻢ ﻗﺎﯾﻤﺶ ﮐﺮده ﺑﻮدم اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                         ‫-ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ. ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻢ.‬
‫ﺣﺘﯽ روزي ﮐﻪ دوﺳﺘﺎن ﻣﺪرﺳﻪ ﭘﺪر ﻣﻌﺘﺎدم را دﯾﺪﻧﺪ از ﺧﺪا ﻣﺮگ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدم، اﻣﺎ اﻣﺮوز ﺧﻮاﺳﺘﻢ. ﺑﺮﻣﻼ ﺷﺪن ﺷﺨﺼﯽ ﺗﺮﯾﻦ‬
                             ‫ﻣﺴﺎﻟﻪ ام، آن ﻫﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ اﯾﻦ ﻣﺮد ﺗﺮﺳﻨﺎك و ﺣﺮﻓﻪ اي، ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮان در ﺗﻨﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﯾﻐﻤﺎ ﺑﺮد.‬
                                                                                                             ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﺧﻮدم را در ﻫﺮ ﺷﺮاﯾﻄﯽ دﯾﺪه ﺑﻮدم ﺟﺰ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻋﻼف ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﺪن ﻫﻮرﻣﻮن ﻫﺎي ﯾﮏ دﺧﺘﺮ ﺑﺎﺷﻢ. ﺑﺎ ﺑﺪﺧﻠﻘﯽ روي ﻓﺮﻣﺎن‬
‫ﺿﺮب ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم و ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ در ﺷﺮﮐﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﯽ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ و ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺗﺸﺮﯾﻒ‬
                                                                                                      ‫ﻓﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد.‬
                                                    ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه از راه رﺳﯿﺪ. در ﻋﻘﺐ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ. ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                             ‫- اوﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻮﮐﺮ ﺑﺎﺑﺎﺗﻪ رﻧﮓ ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺳﯿﺎﻫﻪ. ﺑﯿﺎ ﺟﻠﻮ ﺑﺸﯿﻦ.‬
‫ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﭼﻤﻮش و ﻟﺠﺒﺎز ﻧﺒﻮد. ﺑﺪون ﺣﺮف اﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮد و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط و ﺑﻪ آراﻣﯽ از ﺷﺎﺳﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و در را‬
           ‫ﺑﺴﺖ. زﯾﺮﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. ﻫﻨﻮز ﺻﻮرﺗﺶ ﻗﺮﻣﺰ ﺑﻮد. ﯾﮏ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻃﺒﯿﻌﯽ و ﻓﯿﺰﯾﻮﻟﻮژﯾﮏ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺧﺠﺎﻟﺖ داﺷﺖ؟‬
                                                                                                ‫- ﻣﺴﯿﺮت ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
                                                                ‫ﭼﯿﺰي زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ در ﺻﺪاي اﺳﺘﺎرت ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮔﻢ ﺷﺪ.‬
                                                                                 ‫- ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺣﺮف ﺑﺰن ﺧﺐ.‬
‫ﺣﺮﻓﺶ را ﺗﮑﺮار ﮐﺮد. ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﮐﻠﯽ راه ﺑﻮد. از ﺧﻮدم ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺣﺲ دﻟﺴﻮزي ﻣﺴﺨﺮه ﺣﺮﺻﻢ ﮔﺮﻓﺖ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﯾﻦ دﺧﺘﺮ‬
‫ﺷﺎداب ﺑﻮد. دﺧﺘﺮي ﮐﻪ ﺟﻨﺴﺶ ﺑﺎ آن ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﻓﺮق داﺷﺖ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﮐﺮدن آدﻣﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﺸﺖ‬
                                                                                            ‫ﭼﺮخ ﺧﯿﺎﻃﯽ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﺮﺧﺶ ﻓﺮﻣﺎن ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﻗﺪر درد داﺷﺖ؟ دﺳﺘﻢ را دراز ﮐﺮدم ﺗﺎ در داﺷﺒﻮرد را دراز ﮐﻨﻢ. ﺧﻮدش را‬
‫ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ. ﭘﻮزﺧﻨﺪ زدم. اﯾﻦ دﺧﺘﺮ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ. ﻣﺴﮑﻨﯽ در آوردم و ﺑﻪ دﺳﺘﺶ دادم. ﺑﻄﺮي آب ﻣﻌﺪﻧﯽ را ﻫﻢ از ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﯿﻦ‬
                                                                       ‫دو ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                         ‫- ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺨﻮر. واﺳﻪ ﺳﺮ درد ﮐﻪ ﺧﻮب ﺟﻮاب ﻣﯿﺪه، اﺣﺘﻤﺎﻻ واﺳﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻔﯿﺪ ﺑﺎﺷﻪ.‬
                                               ‫دﺳﺘﺶ ﻟﺮزﯾﺪ. ﮐﻤﯽ ﻣﻘﻨﻌﻪ اش را روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ و آﻫﺴﺘﻪ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد.‬
                                                              ‫- اﻟﺒﺘﻪ آﺑﺶ دﻫﻨﯿﻪ. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻗﺮص رو ﺑﺪون آب ﺑﺨﻮري.‬
                                                                                         ‫ﺑﺎز ﺑﻪ ﻫﻤﺎن آﻫﺴﺘﮕﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                    ‫- ﺑﺪون آب ﺗﻮ ﮔﻠﻮم ﮔﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
‫ﺣﻮﺻﻠﻪ ﮐﻨﺎر زدن و ﺧﺮﯾﺪن آب را ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﮐﻨﺎر ﻣﯽ آﻣﺪ. ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن دوﺧﺘﻢ اﻣﺎ ﺣﻮاﺳﻢ ﺑﻮد. ﻗﺮص‬
‫را ﺧﻮرد و ﺑﻄﺮي را ﮐﻤﯽ دور از ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ و آب را ﺗﻮي دوي دﻫﺎﻧﺶ رﯾﺨﺖ. ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس ﻃﻮري ﮐﻪ ﻣﻦ‬
                                                ‫ﻧﺒﯿﻨﻢ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﮑﻤﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﻣﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﺒﻮدم.‬
                                                               ‫- اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺻﻨﺪﻟﯽ رو ﺑﺨﻮاﺑﻮن ﮐﻪ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﯽ.‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﺖ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                       ‫- ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ.‬
‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ زدم. ﺣﺲ و ﺣﺎل آدرس دادن ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪم را ﺑﺎز ﮐﺮدم. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺖ ﭼﭙﻢ روي ﻓﺮﻣﺎن و ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﻪ‬
‫ﺟﺎده ﺑﻮد، روي ﺗﻨﺶ ﺧﻢ ﺷﺪم و دﮐﻤﻪ ﮐﻨﺎر ﺻﻨﺪﻟﯽ اش را ﻓﺸﺎر دادم. ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﯿﺪ.‬
                                   ‫ﻫﻪ ﻫﻪ! ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﺑﺪن ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺑﺎﺷﺪ.‬
                                                                      ‫ﺑﺎ ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻦ ﺻﻨﺪﻟﯽ راﺣﺖ ﺗﺮ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                 ‫- ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ. ﺑﺎﻋﺚ دردﺳﺮﺗﻮن ﺷﺪم.‬
                                                                                                  ‫ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﺪادم.‬
                                                        ‫- ﻣﺴﯿﺮ ﺧﻮدﺗﻮن رو دور ﻧﮑﻨﯿﻦ. ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺷﺪ ﻣﻦ ﭘﯿﺎده ﻣﯿﺸﻢ.‬
                                                            ‫ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﻣﺮدﻣﮑﻢ را در ﺣﺪﻗﻪ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- دﯾﺎﮐﻮ ﻣﯽ دوﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ دوﺳﺘﺶ داري.‬
                                     ‫دﺧﺘﺮي ﮐﻪ ﻧﺎي ﺟﻢ ﺧﻮردن ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﻓﺸﻔﺸﻪ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                  ‫- ﭼﯽ؟ از ﮐﺠﺎ؟‬
                                                                                                ‫- ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ.‬
                                                                                   ‫ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ در ﻧﻤﯽ آﻣﺪ داد زد:‬
                                  ‫- ﭼــــــﺮا؟ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮل دادﯾﻦ. ﻣﻦ ﺑﻬﺘﻮن اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮدم. ﺷﻤﺎ ﻏﺮور ﻣﻨﻮ ﺷﮑﺴﺘﯿﻦ.‬
                                                                                  ‫دﺳﺘﻢ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم ﮐﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﻮد.‬
                   ‫- ﻏﺮورت ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺖ ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ آﺑﺮوت ﺑﺮه. اﻻﻧﻢ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺪوﻧﯽ و دﯾﻨﯽ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﻢ ﻧﺒﺎﺷﻪ.‬
                                    ‫آه از ﻧﻬﺎدش ﺑﺮ آﻣﺪ و ﺧﻮدش را روي ﺻﻨﺪﻟﯽ رﻫﺎ ﮐﺮد. اﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ آﺧﺮ از ﭘﺎ درش آورد.‬

                                                                                                           ‫داﻧﯿﺎر:‬
‫ﺳﮑﻮﺗﺶ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺷﺪ. ﺗﮑﺎن ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد. ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ زده ﺑﻮد و ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺣﺎﻟﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺰار ﺑﻮد، ﻫﻢ‬
‫ﺟﺴﻤﯽ و ﻫﻢ روﺣﯽ. ﻓﻘﻂ اﯾﻦ ﻣﻘﺎوﻣﺘﺶ در ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﺮدن ﺑﺮاﯾﻢ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ و رﻓﺘﺎرش ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد اﯾﻦ ﻗﺪر ﺧﻮددار ﺑﺎﺷﺪ.‬
                                                                                 ‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎن ﮐﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                             ‫- زﻧﺪه اي ﺧﻮﺷﺤﺎل؟‬
                                                                           ‫ﺟﻮاب ﻧﺪاد. ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﭘﺎرك ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                  ‫- ﮔﻮش ﻣﯿﺪي؟‬
                                                                 ‫ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ در ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺸﺴﺘﻨﺶ ﺗﻐﯿﯿﺮي دﻫﺪ ﮔﻔﺖ:‬
                                                  ‫- اﮔﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اي ﻣﻮﻧﺪه ﺑﺬارﯾﻨﺶ واﺳﻪ ﺑﻌﺪ. ﻇﺮﻓﯿﺖ اﻣﺮوزم ﺗﮑﻤﯿﻠﻪ.‬
                                                                    ‫ﮐﻒ ﻫﺮ دو دﺳﺘﻢ را روي ﻓﺮﻣﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
           ‫- ﻣﻦ ﺑﺮﺧﻼف ﺗﻮ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯿﺪم ﻫﺮﭼﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﺪ ﻫﺴﺖ ﯾﻪ دﻓﻌﻪ اي ﺑﺸﻨﻮم و راﺣﺖ ﺷﻢ. از ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪن ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد.‬
                 ‫ﮐﻤﯽ ﮔﺮدﻧﺶ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﯿﺲ ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ اﺳﻢ ﮔﺮﯾﻪ را روي اﯾﻦ ﺗﺮي ﮐﻨﺘﺮل ﺷﺪه ﮔﺬاﺷﺖ.‬
                                      ‫- وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ دﯾﮕﻪ از ﺣﺮﻓﺎﺗﻮن رو ﻃﺎﻗﺖ ﻣﯿﺎرم.‬
                                                                                          ‫ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﯿﺎري. ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ زار زار ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﯽ ﯾﺎ ﻓﺤﺶ ﺑﺪي، اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اون ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﭼﻬﺎرﺧﻮﻧﻪ و اون ﮐﯿﮏ و ﺷﻤﻊ‬
‫ﻣﺠﺒﻮرم ﯾﻪ ﭼﯿﺰي رو ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ. اول اﯾﻦ ﮐﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻪ راﺑﻄﻪ ﻧﺎﻣﺸﺮوع ﺑﯿﻦ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺷﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﮔﻢ ﻋﻠﺘﺶ ﭼﯿﻪ ﭼﻮن‬
‫ﺟﺮﯾﺎﻧﺶ ﻣﻔﺼﻠﻪ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺗﻬﻤﺘﯽ داﻣﻨﺖ رو ﻧﮕﯿﺮه ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم اﺻﻞ واﻗﻌﯿﺖ رو ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ. دوم اﯾﻦ ﮐﻪ ...‬
                                                                                 ‫ﮐﻤﯽ ﮐﻤﺮم را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮐﺞ ﮐﺮدم.‬
‫- واﺳﻪ ﻣﻦ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ داري، اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﻢ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻪ ﮐﯽ ﭼﻪ ﺣﺴﯽ داره. ﻫﻤﻮن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ‬
                                                 ‫از ﻧﻈﺮ اون ﯾﻪ ﺑﭽﻪ اي و اﻟﺒﺘﻪ وﺟﻮد ﮐﯿﻤﯿﺎ از اﯾﻨﻢ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﺗﺮت ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
                                                                                            ‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﭘﺮ از آب ﺷﺪ.‬
‫- داري ﺑﯿﺨﻮدي ﺧﻮدت رو زﺟﺮ ﻣﯿﺪي. ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﻪ دوﺑﺎره دل دﯾﺎﮐﻮ رو ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﯿﺎره، ﺑﺎزم ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ‬
                                                                                         ‫ﮔﺰﯾﻨﻪ ازدواج ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ.‬
                                                                     ‫ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﺮﺗﺐ ﺗﻐﯿﯿﺮ رﻧﮓ ﻣﯽ داد. ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                    ‫- ﭼﻪ اﺻﺮاري دارﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮري ﻣﻨﻮ ﺑﭽﺰوﻧﯿﻦ؟‬
                                                                                                     ‫ﺧﻨﺪﯾﺪم، ﺑﻠﻨﺪ!‬
‫- آﺧﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻮم، ﭼﺰوﻧﺪون ﺗﻮ ﭼﻪ ﻧﻔﻌﯽ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﻦ داره؟ ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي رﻗﺎﺑﺖ ﮐﻨﯽ و ﺑﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ‬
                                                         ‫ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮﺳﯽ ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻈﻠﻮم و ﺑﭽﻪ ﮔﻮﻧﻪ در ﺑﯿﺎي.‬
                                                                               ‫ﺧﻨﺪه اش ﺗﻠﺦ ﺑﻮد. ﺣﺘﯽ ﺗﻠﺦ ﺗﺮ از ﻣﻦ!‬
‫- ﻣﺮﺳﯽ از ﺗﻮﺻﯿﻪ ﺗﻮن، وﻟﯽ رﻗﺎﺑﺘﯽ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ. ﮐﺴﯽ وارد زﻣﯿﻦ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي واﺳﻪ ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮدن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ. ﻣﻦ‬
                                                                                               ‫از ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺎزﻧﺪم.‬
                          ‫اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺣﺲ دﻟﺴﻮزي ﻣﺮا ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﺑﯽ ﺳﺎﺑﻘﻪ اي ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ زل زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
  ‫- ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﻣﺮد ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ زن ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﻓﺎﮐﺘﻮرﻫﺎﯾﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﻓﺎﻗﺪ اوﻧﻪ.‬
                                                                                                     ‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫- ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻦ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﻧﯿﺴﺖ آﻗﺎ داﻧﯿﺎر. ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ اون ﺑﺮﮔﺮده ﺑﺎزم دوﺳﺘﻢ ﻧﺪاﺷﺖ. اﯾﻦ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺑﻮدن ﯾﺎ ﻧﺒﻮدن ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺧﺎﻧﻮم‬
                                                                                                             ‫ﻧﺪاره.‬
                                                                              ‫ﺣﺮف ﻣﻨﻄﻘﯽ اش وادار ﺑﻪ ﺳﮑﻮﺗﻢ ﮐﺮد.‬
‫- در ﺿﻤﻦ، ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﭘﻮﺳﺘﻪ اي ﻧﺪارم. ﻫﻤﯿﻨﻢ. ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻫﻤﯿﻨﻢ! ﻣﺮﺳﯽ ﺑﺎﺑﺖ ﻟﻄﻒ اﻣﺮزﺗﻮن. ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺟﺒﺮان ﺷﺪ. ﺑﯽ ﺣﺴﺎب‬
                                                                                                               ‫ﺷﺪﯾﻢ.‬
‫و رﻓﺖ. ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺶ ﺳﻨﮕﯿﻦ و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﺑﻮد. ﭼﺎﻧﻪ ام را روي دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدم. اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺗﻤﺎم ﻣﻌﺎدﻻت‬
‫ﻣﺮا ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ زد. ﺑﺎ رﻓﺘﺎرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪاﺷﺘﻢ، ﺑﺎ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﺣﺪ او ﻧﻤﯽ دﯾﺪم، ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﮐﻪ از او اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اﯾﻦ‬
‫دﺧﺘﺮ واﻗﻌﯿﺎت را ﺧﯿﻠﯽ زود ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺗﻮﻫﻤﺎﺗﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻮد ﮐﻨﺎر ﻣﯽ آﻣﺪ. اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ ﻧﺒﻮد. اﺻﻼ‬
                                                                                                            ‫ﺑﭽﻪ ﻧﺒﻮد.‬

                                                                                                              ‫ﺷﺎداب:‬
‫ﺗﻮي رﺧﺘﺨﻮاﺑﻢ ﭼﺮﺧﯿﺪم. ﺑﺎ وﺟﻮد ﮔﯿﺎه درﻣﺎﻧﯽ ﻫﺎي ﻣﺎدر، ﻫﻨﻮز درد داﺷﺘﻢ. ﭼﻮن ﻣﻨﺸﺎ دردم ﺑﻪ ﮔﯿﺎه و دارو و آب ﮔﺮم و ﭼﺎي‬
‫ﻧﺒﺎت ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ داد. ﭼﻬﺮه دﯾﺎﮐﻮ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ از ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﻤﯽ رﻓﺖ. وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺰد ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﺳﺎﺑﻘﺶ را آن ﻃﻮر ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮدش ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﮐﺎﻻي ﺑﺎ ارزش ﺣﻤﻠﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺧﻨﺪه ﻫﺎﯾﺶ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. وﻗﺘﯽ‬
                                                                                                     ‫ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ﭘﺘﻮ را ﮐﻨﺎر زدم و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. ﻣﺎدر ﮐﻨﺎر ﭼﺮﺧﺶ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد. ﻣﯿﺎن ﻟﺒﺎس ﻫﺎي ﺳﺒﺰ و ﺳﻔﯿﺪ. ﺑﺮق ﻫﺎل را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮدم و‬
‫ﮐﻮرﻣﺎل ﮐﻮرﻣﺎل ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق در ﺑﺴﺘﻪ و ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ رﻓﺘﻢ. ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺑﻮد ﭘﺎﯾﻢ را اﯾﻨﺠﺎ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم؟ ده ﺳﺎل! ده ﺳﺎل ﻧﺎﻗﺎﺑﻞ ﭘﺪر‬
‫داﺷﺘﻢ و ﻧﺪﯾﺪﻣﺶ. ده ﺳﺎل ﭘﺪر داﺷﺘﻢ و ﻧﺪاﺷﺘﻢ. دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم و داﺧﻞ ﺷﺪم. ﻧﻮر ﺿﻌﯿﻒ ﭘﯿﮑﻨﯿﮑﯽ دﺧﻤﻪ ﮐﻮﭼﮑﺶ را‬
‫روﺷﻦ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻫﯿﮑﻞ ﻧﺤﯿﻒ و از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ اش را ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﺪﻫﻢ. ﮔﻮﺷﻪ اي ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ زده و ﭼﺮت ﻣﯽ زد.‬
‫ﺳﺮش ﺗﻮي ﮔﺮدﻧﺶ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد و دوﺑﺎره ﺑﻪ زور ﺧﻮدش را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﮐﻨﺞ دﯾﮕﺮ اﺗﺎق ﮐﻪ درﺳﺖ رو ﺑﻪ روي او ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﺸﺴﺘﻢ.‬
‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺻﻮرت آن وﻗﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎورم. ﺗﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﺜﻞ روز واﺿﺢ ﺑﻮد، اﻣﺎ اﻻن، اﻻن ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﻬﺮه‬
                 ‫ﺳﯿﺎه و ﺷﮑﺴﺘﻪ را ﻣﯽ دﯾﺪم دﯾﮕﺮ آن ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﻘﺶ ﻧﻤﯽ ﺑﺴﺖ. اﻧﮕﺎر از اول ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺮد ﭘﺪرم ﺑﻮد. ﺻﺪاﯾﺶ زدم.‬
                                                                                                               ‫- ﺑﺎﺑﺎ؟‬
                                                ‫ﺻﺪاﯾﻢ را ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪ. در ﻧﺸﺌﮕﯽ ﺧﻮدش ﻏﺮق ﺑﻮد. ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ را دراز ﮐﺮدم.‬
                                                                                                               ‫- ﺑﺎﺑﺎ؟‬
                                          ‫"ﻫﺎ" ي ﺗﻨﺪ و ﺧﺸﻨﯽ ﮔﻔﺖ. ﺑﻌﺪ از ده ﺳﺎل اﯾﻦ ﻃﻮر از دﺧﺘﺮش اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                                                                               ‫- ﺑﺎﺑﺎ؟‬
                            ‫اﯾﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺨﻤﻮرش را دور اﺗﺎق ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ. ﺑﻌﺪ از ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                                 ‫- ﺷﺎداب؟ ﺗﻮﯾﯽ ﺑﺎﺑﺎ؟‬
                                                                ‫ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺻﺪاﯾﺶ، از ﺑﺎﺑﺎ ﮔﻔﺘﻨﺶ ﻣﺤﺮوم ﺑﻮدم؟‬
                                                                                                       ‫- آره ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻨﻢ.‬
                       ‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﺎ ﮐﻤﺮ ﺗﺎ ﺷﺪه و ﻗﺪم ﻫﺎي ﻧﺎ اﺳﺘﻮار ﮐﻨﺎرم آﻣﺪ.‬
                                                                             ‫- ﭼﯽ ﺷﺪه ﺑﺎﺑﺎ ﺟﻮن؟ ﭼﺮا اوﻣﺪي اﯾﻨﺠﺎ؟‬
                                                                   ‫از ﭘﻬﻠﻮ ﺧﻢ ﺷﺪم و ﺳﺮم را ﺑﻪ ﻣﻮﮐﺖ ﻧﺦ ﻧﻤﺎ رﺳﺎﻧﺪم.‬
                                                                      ‫دﺳﺖ ﻫﺎي ﭘﯿﻨﻪ ﺑﺴﺘﻪ اش را روي ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﮐﺸﯿﺪ.‬
                                                                                     ‫- ﺟﺎﯾﯿﺖ درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺟﻮن؟‬
                                                ‫درد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻗﻠﺒﻢ درد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﮔﻠﻮﯾﻢ درد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﻢ درد ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                           ‫زﺑﺮي دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺣﺘﯽ روي ﭘﻮﺳﺖ ﺳﺮم ﻫﻢ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
                                                                                   ‫- ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ رو ﺻﺪا ﺑﺰﻧﻢ؟‬
                                                                                                     ‫ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                                   ‫- ﻧﻪ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام.‬
                                                                                              ‫- ﻧﻤﯽ ﮔﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
                                           ‫ﻧﻔﺴﻢ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ. ﺑﻐﻀﻢ ﺗﺮﮐﯿﺪ. اﺷﮑﻢ روان ﺷﺪ. اﺻﻼ از ﺳﺮ ﺷﺐ ﻗﻄﻊ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد.‬
                                                                              ‫- ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد ﺑﺎﺑﺎ. ﺣﻮاﺳﺖ ﻧﺒﻮد.‬
                                                                                  ‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻋﺰﯾﺰم. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻧﻔﺴﻢ.‬
‫- ﻣﯽ دوﻧﯽ؟ ﻧﻪ ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ. ﺗﻮ ﮐﻪ ﻫﻤﺶ ﺗﻮي اﯾﻦ اﺗﺎﻗﯽ. از دﻧﯿﺎي ﺑﯿﺮون ﺧﺒﺮ ﻧﺪاري. از ﺑﭽﻪ ﻫﺎت و ﻣﺸﮑﻼﺗﺸﻮن ﺧﺒﺮ ﻧﺪاري.‬
‫ﻧﺒﻮدي ﺑﺎﺑﺎ. ﻧﺒﻮدن ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻣﻦ دﭼﺎر اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮐﻤﺒﻮد ﺑﺸﻢ. ﻧﺒﻮدن ﺗﻮ اﯾﻦ ﺧﻼء ﺑﺰرگ رو ﺗﻮ وﺟﻮد ﻣﻦ اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ‬
               ‫ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﻨﺎﺑﯽ واﺳﻪ ﭘﺮ ﮐﺮدﻧﺶ ﭼﻨﮓ ﺑﺰﻧﻢ. ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪي ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﺮ ﻣﺮد ﺳﺎﻟﻤﯽ رو ﺧﺪا ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺑﭙﺮﺳﺘﻢ.‬
‫ﺣﺮﮐﺖ دﺳﺘﺎﻧﺶ آرام آرام ﺿﻌﯿﻒ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم. ﺗﻮي ﭼﺮت ﺑﻮد. ﮔﻮﻧﻪ ام را روي زاﻧﻮي اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ اش ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﺑﻮي‬
                                                                            ‫دود و ﺗﺮﯾﺎك ﺷﻠﻮارش ﺗﻮي دﻣﺎﻏﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪ.‬
‫- اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﻮدي، اﮔﻪ ﺗﻮ واﺳﻢ ﻣﺮدي ﻣﯽ ﮐﺮدي، ﻣﻦ اﻧﻘﺪر راﺣﺖ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺑﺮﺧﻮرد ﺳﺎده ﺑﺎ ﻣﺮدي ﮐﻪ ﻗﻮي ﺑﻮد، ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻮد، ﻣﻘﺘﺪر ﺑﻮد‬
                                         ‫ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻤﯽ ﺷﺪم ﮐﻪ اﻻن اﯾﻦ ﺟﻮري ﻋﺬاب ﺑﮑﺸﻢ. ﺗﻮ ﺑﺎﻋﺚ اﯾﻦ ﺣﺎل و روز ﻣﻨﯽ.‬
                                                                                             ‫ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺮﺧﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫- اﮔﻪ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ رو زاﻧﻮﻫﺎت ﻣﯽ ﻧﺸﻮﻧﺪي، اﮔﻪ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺑﻐﻞ ﻣﯽ ﮐﺮدي، اﻧﻘﺪر ﻋﻘﺪه ﯾﻪ آﻏﻮش ﻣﺮدوﻧﻪ و ﻣﻄﻤﺌﻦ رو ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اﮔﻪ ﺗﻮ‬
‫دﺳﺘﻤﻮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯽ و ﻣﻨﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدت اﯾﻦ ور و اون ور ﻣﯽ ﺑﺮدي، ﻣﻦ از ﺗﻤﺎس دﺳﺖ ﯾﻪ ﻣﺮد ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺧﻮدﻣﻮ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺧﺘﻢ و ﻫﺰار ﻓﮑﺮ و‬
                           ‫ﺧﯿﺎل اﻟﮑﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم. اﮔﻪ ﺗﻮ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﺪي اﯾﻦ ﺟﻮري در ﺑﻪ در ﯾﻪ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎه دﯾﮕﻪ ﻧﺒﻮدم.‬
                                                                             ‫ﻧﺠﻮاﻫﺎﯾﻢ را ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﯿﺪم دﯾﮕﺮ.‬
‫- اﻣﺎ ﺗﻮ ﺣﻮاﺳﺖ ﻧﺒﻮد ﺑﺎﺑﺎ. ﺣﻮاﺳﺖ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ دو ﺗﺎ دﺧﺘﺮ داري. دو ﺗﺎ دﺧﺘﺮ ﮐﻪ ﮐﻞ زﻧﺪﮔﯿﺸﻮن رو اﺷﺘﺒﺎه ﺗﻮ ﺧﺮاب ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. دو ﺗﺎ‬
‫دﺧﺘﺮ ﮐﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻣﯽ ﺧﻮان و ﻧﺒﻮدن ﺗﻮ ﺧﺎﻟﯿﺸﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﺣﺎﻻ ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ واﺳﻪ ﺗﻮ ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ،‬
                   ‫ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺖ و ﻫﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺖ، اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻢ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪه. دردﻣﻮ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻪ و ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻢ دل ﺑﺴﻮزوﻧﻪ؟‬
                             ‫ﺧﯿﺲ ﺷﺪن ﺷﻠﻮارش را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮدم. ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺧﻮرد و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                      ‫- ﻫﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ دﺧﺘﺮ ﺑﺎﺑﺎ؟ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ري ﺑﺨﻮاﺑﯽ؟‬
                                                                                                       ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﭼﺮا ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ دﺧﺘﺮات ﻧﺒﻮد ﺑﺎﺑﺎ؟ ﭼﺮا دﻟﺖ ﺑﻪ ﺣﺎل دﺧﺘﺮات ﻧﺴﻮﺧﺖ؟ ﭼﻄﻮر ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﻗﯿﺪ ﻣﺎ رو ﺑﺰﻧﯽ؟ ﭼﺮا دﯾﮕﻪ دﻟﺖ واﺳﻤﻮن‬
‫ﺗﻨﮓ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ؟ ﭼﺮا دﯾﮕﻪ واﺳﺖ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ؟ ﭼﺮا دﯾﮕﻪ دوﺳﺘﻤﻮن ﻧﺪاري؟ آﺧﻪ ﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﯽ دارﯾﻢ؟ ﺟﺮﻣﻤﻮن ﭼﯿﻪ ﮐﻪ‬
‫ﻣﺎ رو ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻣﯿﺎرﯾﻦ و ﺑﻪ اﻣﻮن ﺧﺪا وﻟﻤﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟ ﻣﻦ راه و رﺳﻢ زﻧﺪﮔﯽ رو از ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎد ﺑﮕﯿﺮم؟ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻮي ﺑﻮدن و‬
                                           ‫ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻮدن رو ﺑﻬﻢ ﯾﺎد ﺑﺪه؟ ﮐﯽ ﻗﺮاره از ﻣﻦ و ﺷﺎدي ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨﻪ؟ ﮐﯽ ﺑﺎﺑﺎ؟‬
                                                                                                     ‫ﺑﺎز ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬
                                                                                   ‫- ﻣﯽ دوﻧﻢ. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺋﻪ.‬
                   ‫اﻣﺎ در واﻗﻊ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ. ﺣﺘﯽ ﯾﮏ درﺻﺪ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﻢ را ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ. ﻣﻦ دردم را ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺮدم؟‬
‫آن اﺗﺎق ﻫﻢ آراﻣﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. ﻓﻘﻂ ﺑﻪ رﻧﺠﻢ ﺷﺪت ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم. ﺣﺘﯽ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨﻢ را ﻫﻢ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ. ﻣﺎدرم در ﺧﻮاب ﻧﺎﻟﻪ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺮد از ﺧﺴﺘﮕﯽ، از درد ﭘﺎ، از ﻓﺸﺎر زﻧﺪﮔﯽ! وﻟﯽ ﻫﻨﻮز اﻣﯿﺪ داﺷﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ ﺑﺮﮔﺮدد. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﮐﻪ از ﻏﺼﻪ‬
                                                                    ‫ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪم وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﻣﺮدم اﻣﯿﺪ داﺷﺘﻢ.‬
                                                                              ‫ﭘﺘﻮ را روي ﺗﻨﺶ ﮐﺸﯿﺪم و زﯾﺮﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                             ‫- ﭼﻘﺪر ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﺷﺒﯿﻬﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﯽ.‬
                                                                                                             ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
‫ﺑﻮي ﺑﺘﺎدﯾﻦ و ﮐﺮﺋﻮﻟﯿﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪه در راﻫﺮوي ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺮ ﺷﺪت ﺳﺮ دردم اﻓﺰوده ﺑﻮد. اﻧﮕﺎر در ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻧﻤﮏ و ﻓﻠﻔﻞ، ﺑﺎﻫﻢ،‬
‫ﭘﺎﺷﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺲ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ. دﻟﻢ ﯾﮏ وان ﭘﺮ از آب داغ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎن ﭼﺎي ﺗﻠﺦ و ﻏﻠﯿﻆ و اﻧﺘﻬﺎي اﯾﻦ‬
‫ﺟﺸﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﮏ ﻧﻔﺮه. ﺧﻮاب ﺷﺒﺎﻧﻪ آرام، ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﮐﻮدك! از ﻫﻤﺎن ﺧﻮاب ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ آن ﻗﺪر ﻋﻤﯿﻖ اﺳﺖ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ‬
‫ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﻮي ﻧﻤﯽ داﻧﯽ ﺷﺐ اﺳﺖ ﯾﺎ روز. از ﻫﻤﺎن ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. از ﻫﻤﺎن ﻫﺎ ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺗﻮي‬
                                                                                 ‫ﮐﺘﺎب ﻫﺎ ﺑﻮد و وﺟﻮد ﺧﺎرﺟﯽ ﻧﺪاﺷﺖ.‬
                                                            ‫- ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ري ﺧﻮﻧﻪ ﭘﺴﺮ؟ از ﺧﺴﺘﮕﯽ رو ﭘﺎﻫﺎت ﺑﻨﺪ ﻧﯿﺴﺘﯽ.‬
‫ﺳﺮﯾﻊ ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺑﻪ اﺣﺘﺮام ﻣﻬﻨﺪس ﺗﻨﻢ را روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻓﻠﺰي ﺳﺮد ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪم. ﻟﯿﻮان ﮐﺎﻓﯽ ﻣﯿﮑﺲ را ﺟﻠﻮي‬
                                                                                              ‫ﺻﻮرﺗﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                               ‫- ﮐﯿﻤﯿﺎ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ، ﻣﻦ و ﻣﺎدرﺷﻢ اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻢ. ﻣﻮﻧﺪن ﺗﻮ ﺿﺮورﺗﯽ ﻧﺪاره.‬
‫ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﯽ ﻟﯿﻮان را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﺑﺮگ ﻫﺎي ﻗﻬﻮه اي ﻣﻨﻘﻮش ﺑﺮ ﺗﻦ ﮐﺎﻏﺬ ﺳﻔﯿﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﻧﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ از ﻃﻌﻢ ﻫﺮ‬
                                                                ‫ﻣﺎﯾﻌﯽ ﮐﻪ در ﻇﺮف ﯾﮏ ﺑﺎر ﻣﺼﺮف رﯾﺨﺘﻪ ﺷﻮد ﺑﯿﺰارم!‬
                                                                   ‫- ﺑﻪ ﺧﺪا روم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎت ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ ﺣﺎﺟﯽ.‬
                                                                          ‫ﺑﺨﺎر ﻣﺘﺼﺎﻋﺪ ﺷﺪه از ﻟﯿﻮان را ﺑﻠﻌﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                             ‫- اﺗﻔﺎﻗﻪ دﯾﮕﻪ. ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺎد. ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﮔﺬﺷﺖ.‬
                                                       ‫ﺟﻬﺖ رﻋﺎﯾﺖ ادب ﮐﻤﯽ از ﻗﻬﻮه ﺑﺪﻣﺰه و ﺑﺪﺑﻮ را ﭼﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                                                                        ‫- ﻫﻨﻮزم ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﺷﺪ.‬
                                                                                            ‫ﻣﻬﻨﺪس ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
          ‫- واﻻ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﺎﺷﻢ و ﺑﻪ ﺟﺎي ﮐﻔﺶ ﻧﺮدﺑﻮن ﭘﺎم ﮐﻨﻢ، روزي ﻫﺰار ﺑﺎر، ﺳﺮ ﮐﻪ ﺳﻬﻠﻪ ﮔﺮدﻧﻢ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﻪ.‬
‫ﺑﺰرﮔﻮار ﺑﻮد اﯾﻦ ﻣﺮد. ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرﮔﻮار ﺑﻮد و اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﮔﺬﺷﺖ و ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﯽ اش ﻣﻌﺬب ﺗﺮم ﻣﯽ ﮐﺮد. وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺣﺮف آﻣﺪ ﻟﺤﻨﺶ ﻫﻢ‬
                                         ‫ﭘﺪراﻧﻪ ﺑﻮد ﻫﻢ دوﺳﺘﺎﻧﻪ و ﻫﻢ ﻣﺮداﻧﻪ. ﺑﺪون ﻫﯿﭻ اﺛﺮي از ﺧﻨﺪه ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﯿﺸﺶ.‬
‫- اﮔﻪ ﺑﺨﻮام ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﻣﺮد ﺣﻖ رو ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﺪم. ﺣﻖ داري ﮐﯿﻤﯿﺎ رو ﻧﺒﺨﺸﯽ. ﺣﻖ داري دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﮑﻨﯽ.‬
‫ﺣﻖ داري دﯾﮕﻪ ﻧﺨﻮاﯾﺶ. ﺣﺘﯽ ﺣﻖ داري اون ﻗﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﻫﻠﺶ ﺑﺪي. ﺷﺎﯾﺪ اﮔﻪ ﻣﻨﻢ ﺟﺎي ﺗﻮ ﺑﻮدم ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر رو ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮدم. ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻋﺠﻮﻻﻧﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺗﺎ ﻣﺪت ﻫﺎ ﺧﻮد ﻣﻦ رو ﻫﻢ ﺷﺮﻣﻨﺪه ﮐﺮد ﺑﻮد. ﻃﻮري ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ واﺳﻪ ﻋﺬرﺧﻮاﻫﯽ‬
                                                                                        ‫ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ ﯾﺎ ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ.‬
                                                           ‫در ﺳﮑﻮت ﺑﻪ ﮐﻒ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﻣﺎﯾﻊ ﺗﯿﺮه رﻧﮓ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
‫- اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﭘﺪر ﺑﺎﺷﯽ ﻗﻀﯿﻪ ﻓﺮق ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. دﯾﮕﻪ ﻣﻨﻄﻖ ﺣﺎﻟﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ. زﻣﯿﻦ و آﺳﻤﻮن رو ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ دوزي، ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺧﻮد‬
‫ﺧﺪا ﻣﯿﺮي ﺗﺎ دل ﺑﭽﺖ رو ﺷﺎد ﺑﺒﯿﻨﯽ. ﺗﺎ آراﻣﺶ و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ رو واﺳﻪ ﻫﻤﻪ ﻟﺤﻈﺎﺗﺶ ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﯽ. ﻣﻨﻢ ﭘﺪرم و ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺗﻪ ﺗﻐﺎري‬
‫ﻋﺰﯾﺰ ﮐﺮده و دردوﻧﻪ م. ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﭘﺪري از روز ﺗﻮﻟﺪش ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺑﻮدم. ﺧﺼﻮﺻﺎ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﮐﻪ از ﺑﻘﯿﻪ ﺷﯿﻄﻮن ﺗﺮ و ﺑﯽ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺗﺮ‬
‫ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻫﻤﻮن روز اوﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﺎي ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ م ﺑﺎز ﺷﺪ آروم ﺷﺪم، ﭼﻮن دﯾﺪم ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ دﺧﺘﺮم رو اون ﺟﻮري ﮐﻪ‬
                                                                                       ‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﻨﻪ.‬
                                                                ‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﮑﺸﻢ اﻣﺎ درد ﻣﻌﺪه ام اﺟﺎزه ﻧﺪاد.‬
‫- ﺷﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﯽ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ازت ﺑﺨﻮام ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺪي، اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ دﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ‬
‫آدﻣﯽ ﺣﻖ داره ﮐﻪ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ واﺳﻪ ﺟﺒﺮان اﺷﺘﺒﺎﻫﺶ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ. ﺧﺼﻮﺻﺎ ﮐﺴﯽ ﻣﺜﻞ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﮐﻪ اﻧﻘﺪر ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻪ. ﻫﻢ از رﻓﺘﻨﺶ و‬
                                            ‫ﻫﻢ از ﺗﺮك ﮐﺮدن ﺗﻮ! اﯾﻨﻮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺪرش ﻣﯿﮕﻢ دﯾﺎﮐﻮ. ﮐﯿﻤﯿﺎ واﻗﻌﺎ ﭘﺸﯿﻤﻮﻧﻪ.‬
                                                                         ‫ﺳﺮ ﻣﻌﺪه ام ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. ﮐﻤﯽ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪم.‬
‫- ﺧﻮدت ﻣﯽ دوﻧﯽ ﮐﻪ اون دﺧﺘﺮي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ رو دﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﻤﻮﻧﻪ. ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ روزي ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺧﺎﻃﺮﺧﻮاﻫﺎش اﻣﺎن از ﻣﻦ و‬
‫ﻣﺎدرش ﮔﺮﻓﺘﻦ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺗﻪ ﺗﻐﺎري ﺗﺨﺲ و ﻧﺎز ﭘﺮوردم رو ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺴﭙﺎرم. ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﻨﺪه. ﺗﻮ‬
‫ﻗﺒﺮم ﺑﺬارﻧﻢ ﺑﺎز دل ﻧﮕﺮوﻧﺸﻢ. ﻓﻘﻂ وﺟﻮد ﻣﺮدي ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ آروﻣﻢ ﮐﻨﻪ. ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ از اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺳﺮﺗﻖ و ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﻮا ﯾﻪ‬
                               ‫زن زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺴﺎزي. اﮔﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺗﻮ رو ﺳﺮش ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﺳﺮﻣﻮ ﻣﯽ ذارم و ﻣﯽ ﻣﯿﺮم.‬
                                                                          ‫دﺳﺘﻢ را روي ﻗﻔﺴﻪ ﺳﯿﻨﻪ ام ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- اﯾﺸﺎا... ﺧﺪا ﺳﺎﯾﻪ ت رو ﺗﺎ ﻫﺰار ﺳﺎل دﯾﮕﻪ از ﺳﺮ ﻣﺎ ﮐﻢ ﻧﮑﻨﻪ ﺣﺎﺟﯽ. ﺗﻮي ﺧﻮب و ﺧﻮاﺳﺘﻨﯽ ﺑﻮدن ﮐﯿﻤﯿﺎ ﻫﯿﭻ ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ، اﻣﺎ‬
‫اﮔﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ازش زن زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺴﺎزم ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮده ﺑﻮدم. اﮔﻪ اون ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺸﺪ، اﻻﻧﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ، ﭼﻮن‬
                 ‫دﯾﮕﻪ ﻧﻪ ﺣﺎل و ﺣﻮﺻﻠﻪ اي واﺳﻪ ﻣﻦ ﻣﻮﻧﺪه ﻧﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎ دﺧﺘﺮﯾﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﻦ ﺑﯿﺴﺖ و ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﺸﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮش داد.‬
                                                         ‫ﮐﺎﻣﻞ ﭼﺮﺧﯿﺪ و دﺳﺘﺶ را روي ﭘﺎﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﻃﺒﯿﻌﯿﻪ ﮐﻪ ﺑﺎورش ﻧﮑﻨﯽ. ﻃﺒﯿﻌﯿﻌﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﮑﻨﯽ، اﻣﺎ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﻋﻮض ﺷﺪه. از ﻫﻤﻮن ﻣﺎه ﻫﺎي اوﻟﯽ ﮐﻪ رﻓﺖ ﻋﻮض ﺷﺪ.‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ اﺳﻢ ﺗﻮ ورد زﺑﻮﻧﺶ ﺑﻮد. ﺧﻮدش ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﻪ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﮐﺮده، ﭼﻪ ﮔﻮﻫﺮي رو از دﺳﺖ داده. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﭘﺴﺮم، ﺑﻪ‬
                                                                                      ‫ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻦ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻬﺶ ﺑﺪه.‬
                                                            ‫دﺳﺘﻢ را روي دﺳﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ زل زدم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﺗﻮ ﮐﻞ اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﺣﺘﯽ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ وﺟﻮد ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﻢ ﺣﻘﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺎﺟﯽ، ﺑﻪ ﺟﺰ ﺷﻤﺎ و ﺣﺎج ﺧﺎﻧﻮم. ﺑﻪ ﻫﻤﻮن ﺷﺪﺗﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺟﻨﮓ زﻣﯿﻨﻢ زد ﺷﻤﺎ ﺑﻠﻨﺪم ﮐﺮدﯾﻦ. ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺮﺑﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﯽ درﯾﻎ و ﭘﺪراﻧﻪ ﺗﻮن رو ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﻢ. اﮔﻪ‬
‫ﺣﻤﺎﯾﺘﺎي ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮد داﻧﯿﺎر از دﺳﺘﻢ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﺧﻮدم ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﯾﻪ ﮐﺎرﮔﺮ ﺑﯿﺴﻮاد ﻣﯽ ﻣﻮﻧﺪم. ﺑﻪ ﺷﺮاﻓﺘﻢ ﻗﺴﻢ، اﮔﻪ اﻻن، ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ‬
‫ﺑﮕﯿﻦ ﺑﻤﯿﺮ، ﻣﯽ ﻣﯿﺮم. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﺎﺟﯽ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﻢ داري دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﯽ‬
‫دوﻧﻢ واﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰه، ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪاري ﺧﺎر ﺑﻪ ﭘﺎش ﺑﺮه. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺷﺎﻫﺮگ ﻗﻠﺒﺘﻪ. ﭘﺲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدش از ﻣﻦ دور ﻧﮕﻬﺶ‬
‫دار. دروﻏﻪ اﮔﻪ ﺑﮕﻢ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﻢ، ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﯽ اﻋﺘﻤﺎدي زﻧﺪﮔﯿﺶ رو ﺧﺮاب ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻮ‬
‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ ﺣﺎﺟﯽ. ﺧﻮﻧﺶ رو ﺗﻮ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﯽ رﯾﺰم. از ﻫﻤﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺘﺎي ﻃﺒﯿﻌﯽ ﯾﻪ آدم ﻣﺤﺮوﻣﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﻟﭽﮏ‬
‫ﭘﻮﺷﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ، ﭼﻮن ﻣﺎر ﮔﺰﯾﺪه م، ﭼﻮن ﮐﯿﻤﯿﺎ واﺳﻢ ﺣﮑﻢ رﯾﺴﻤﺎن ﺳﯿﺎه و ﺳﻔﯿﺪ رو داره، ﭼﻮن اﯾﻦ دﻓﻌﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﺎرﯾﺦ‬
 ‫ﺗﮑﺮار ﻧﺸﻪ، دﺳﺘﻢ رو روي ﮔﻠﻮش ﻣﯽ ذارم و ﻧﻔﺴﺶ رو ﻣﯽ ﮔﯿﺮم. ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﺟﺎزه ﺑﺪم ﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﻪ زﻧﺪﮔﯿﻢ رو ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻪ.‬
                                                                                            ‫ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮو اﻓﺘﺎدﻧﺪ.‬
‫- ﺑﻬﺖ ﻣﺪﯾﻮﻧﻢ ﺣﺎﺟﯽ. ﻫﻤﯿﻦ دﯾﻦ اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ ده ﺑﻬﺖ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﻨﻢ. اﺟﺎزه ﻧﻤﯽ ده ﺑﺎ آﯾﻨﺪه دﺧﺘﺮت ﺑﺎزي ﮐﻨﻢ. ﻣﻤﮑﻨﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺪون‬
‫ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻧﺸﻪ، اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻣﯿﺸﻪ. اﻻن ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺣﻖ داﺷﺖ. اون آدﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﯾﻪ‬
‫ﮐﺮد ﻣﺘﻌﺼﺐ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻪ. درﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ رﻧﮓ ﮐﺮدﺳﺘﺎن رو ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﺪﯾﺪم، اﻣﺎ ﺧﻮن ﭘﺪرم، ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ از ﻫﺮ‬
‫زﻧﺠﯿﺮي ﻣﻨﻮ ﺑﻪ اون ﻗﻮم ﻣﺘﺼﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ اﺳﯿﺮ ﻣﯿﺸﻪ. زﻧﺪان،زﻧﺪاﻧﻪ ﺣﺎﺟﯽ! ﭼﻪ ﯾﻪ ﺳﻠﻮل ﭼﻬﺎر ﻣﺘﺮي ﭼﻪ ﯾﻪ‬
‫ﻗﺼﺮ ﭼﻬﺎر ﻫﺰار ﻣﺘﺮي. ﺣﺎﻻ ﮐﻪ رﻓﺘﻪ و درس ﺧﻮﻧﺪه و ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮده، اﺟﺎزه ﻧﺪه ﺑﺎ ﯾﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ اﺣﺴﺎﺳﯽ دﯾﮕﻪ‬
                                                                                      ‫ﻫﺮﭼﯽ ﮐﻪ داره رو از دﺳﺖ ﺑﺪه.‬
                                                                  ‫ﺳﺮش را ﻫﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. دﺳﺘﺶ را ﻣﺤﮑﻢ ﻓﺸﺮدم.‬
‫- ﺑﺒﯿﻦ ﺣﺎﺟﯽ ﺟﻮن، ﻣﻦ آدﻣﯽ ام ﮐﻪ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺰﯾﺰام از ﺟﻮﻧﻤﻢ ﮔﺬﺷﺘﻢ. اﮔﻪ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﯾﻦ وﺻﻠﺖ اﺻﺮار داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ،‬
‫ﭼﻮن ﻋﺰﯾﺰﻣﯽ، ﭘﺎ روي ﻋﻘﻠﻢ ﻣﯽ ذارم و ﻣﯿﮕﻢ ﭼﺸﻢ. اﻣﺮ، اﻣﺮ ﺣﺎﺟﯿﻪ! اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﻮن داﻧﯿﺎر اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ رو ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدم ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ. ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ دﺧﺘﺮ ﺧﻮدﺗﻪ. ﺗﻮ ﯾﻪ ازدواج اﺷﺘﺒﺎه ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ آﺳﯿﺐ رو زن ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ. ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اﯾﻦ ﺑﻼ رو ﺳﺮ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﯿﺎرم. ﺷﻤﺎ اون روي‬
‫دﯾﺎﮐﻮ رو ﻧﺪﯾﺪي. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﺸﻪ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺎﻫﺶ و روي ﺳﺎواك رو ﺳﻔﯿﺪ ﮐﻨﻪ. ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﻣﯽ رﺳﯿﻢ ﺣﺎﺟﯽ،‬
‫ﭼﻮن ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﻋﻼﻗﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ داﺷﺘﯿﻢ و ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻨﻮزم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ، واﺳﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪﯾﻢ. ﺑﺎور ﮐﻦ ﺣﺎﺟﯽ. ﺑﺎورم‬
                                                                                                              ‫ﮐﻦ.‬
                                   ‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ آه ﮐﺸﯿﺪ. دﺳﺖ دﯾﮕﺮش را ﺑﺎﻻ آورد و روي ﺑﺎزوﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫- ﺣﺴﺮت ﭘﺴﺮ داﺷﺘﻦ، ﭘﺸﺖ داﺷﺘﻦ، وارث داﺷﺘﻦ ﺑﻪ دﻟﻢ ﺑﻮد ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺗﻮ رو ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم. ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺣﺎﺟﺖ روا ﮐﺮدي. ﭘﺴﺮم ﺷﺪي.‬
‫آرزوم ﺑﻮد داﻣﺎدﻣﻢ ﺑﺎﺷﯽ. ﺑﺸﯽ ﺳﺘﻮن ﺧﻮﻧﻪ م و ﺧﻮﻧﻮادم رو ﺑﺎ ﺧﯿﺎل راﺣﺖ ﺑﻪ دﺳﺘﺖ ﺑﺴﭙﺮم، اﻣﺎ اون ﻗﺪر ﻗﺒﻮﻟﺖ دارم، اون ﻗﺪر‬
                                                    ‫ﻣﺮدي ﮐﻪ ﺣﺮﻓﺖ واﺳﻢ ﺳﻨﺪه. اﮔﻪ ﻣﯿﮕﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ، ﺧﺐ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﻪ.‬
                                                                   ‫ﺧﻢ ﺷﺪم و دﺳﺖ ﭘﯿﺮ و ﻟﮑﻪ دارش را ﺑﻮﺳﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:‬
‫- ﻣﻦ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻧﻮﮐﺮﺗﻢ ﺣﺎﺟﯽ. اﺧﺘﯿﺎر ﺟﻮﻧﻤﻮ داري. ﺑﺰرﮔﻤﯽ، ﭘﺪرﻣﯽ، ﺗﺎج ﺳﺮﻣﯽ! ﺗﺎ ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﺨﻮاي ﻧﻮﮐﺮﯾﺖ رو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ‬
                                                                                       ‫ﺧﻮد ﻗﯿﺎﻣﺖ، ﻫﻤﻪ ﺟﻮره ﺣﺎﺟﯽ!‬
        ‫ﻣﺤﮑﻢ در آﻏﻮﺷﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻮﺳﯿﺪم. ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻟﺮزش ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻧﺤﯿﻔﺶ را ﺣﺲ ﮐﻨﻢ و اوج ﻧﺎاﻣﯿﺪي و دﻟﺘﻨﮕﯽ اش را.‬

                                                                                                           ‫ﺷﺎداب:‬
‫دﯾﮕﺮ آن ﺷﺮﮐﺖ را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺑﺮﺧﻼف ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد. ﻣﺜﻞ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻼخ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮده ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﯽ ﺧﯿﺎل‬
‫آﺳﺎﻧﺴﻮر، ﭘﻠﻪ ﻫﺎ را ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ و ﺑﯽ ﻋﺠﻠﻪ ﻃﯽ ﮐﺮدم. ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ زود ﺑﻮد اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻌﺪ از ﺗﺸﺮي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺎﺧﯿﺮم ﺧﻮرده ﺑﻮدم‬
‫ﺣﺘﯽ ﻗﺒﻞ از آﺑﺪارﭼﯽ ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﯽ رﺳﺎﻧﺪم. در آﯾﻨﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﭘﺎﮔﺮد ﺧﻮدم را ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. اﻣﺮوز از ﻫﻤﯿﺸﻪ رﻧﮕﻢ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﺗﺮ‬
‫و دﺧﺘﺮاﻧﮕﯽ ام ﺑﯽ رﻧﮓ ﺗﺮ ﻣﯽ ﻧﻤﻮد. ﻣﻘﻨﻌﻪ ﺳﯿﺎه درﺳﺖ ﻫﻤﺮﻧﮓ ﻫﺎﻟﻪ دور ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻮد. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮدم آن‬
‫دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﻓﺸﺎر دﻫﻢ و ﺑﺎ ﻣﺮدي رو ﺑﻪ رو ﺷﻮم ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ دوﺳﺘﺶ دارم و آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ دوﺳﺘﻢ ﻧﺪاﺷﺖ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮔﻮﺷﻪ‬
‫ﻫﻤﺎن ﺧﺎﻧﻪ دود ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪم اﻣﺎ در ﻋﻮض اﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدم. اﻣﻨﯿﺖ ﺑﺮاي ﻏﺮورم، ﺷﺨﺼﯿﺘﻢ، اﺣﺴﺎﺳﻢ! اﻣﺎ ﻣﻬﺮ‬
‫ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد. ﺷﺎدي ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻣﺴﺎل ﺑﺎ ﻟﺒﺎس و ﮐﯿﻒ و ﮐﻔﺶ ﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ رود. ﮐﻔﺶ ﻧﻮ، ﻣﺎﻧﺘﻮ و ﺷﻠﻮار ﻧﻮ‬
‫ﭘﻮل ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. ﺗﺎزه ﺑﺮاي ﺛﺒﺖ ﻧﺎم ﻫﻢ ﭘﻮل ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﻪ اﺳﻢ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ. ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﻣﮕﺮ اﯾﻨﺠﺎ دوﻟﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟ در ﺟﻮاب‬
‫ﻓﻘﻂ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻣﯽ زدﻧﺪ. ﻣﺎدر ﻫﻢ ﺑﻪ اﻋﺘﺒﺎر ﻣﻦ ﮐﻤﺘﺮ ﺳﻔﺎرش ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎز ﺑﻪ او ﻓﺸﺎر ﺑﯿﺎورم؟ ﺗﺮﯾﺎك ﭘﺪر ﻫﻢ‬
‫ﺑﻮد. ﻣﺎدر ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﺎش ﺑﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي اﻋﺘﯿﺎد داﺷﺖ. ﻫﺮﮔﺰ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪم ﭼﺮا، اﻣﺎ ﺗﺎزﮔﯽ ﻫﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮدم "ﺗﺮﯾﺎك ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮان‬
                                                                                                           ‫اﺳﺖ."‬
‫ﮐﻠﯿﺪ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﮐﻪ در را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ، اﻣﺎ ﻗﻔﻞ ﻧﺒﻮد. ﺗﺮﺳﯿﺪم "ﻧﮑﻨﺪ دﯾﺮوز ﯾﺎدم رﻓﺘﻪ در را ﻗﻔﻞ ﮐﻨﻢ؟" ﺳﺮﯾﻊ داﺧﻞ رﻓﺘﻢ. ﻣﯿﺰ ﻣﻦ ﻣﺮﺗﺐ‬
‫ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق دﯾﺎﮐﻮ رﻓﺘﻢ. ﺻﺪاﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪم. ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺷﺪ. زودﺗﺮ از ﻣﻦ آﻣﺪه. ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻋﻘﺒﮕﺮد ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﺻﺪاي داﻧﯿﺎر‬
                                                       ‫ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ. ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺣﺴﯽ را در ﺻﺪاﯾﺶ ﺗﺸﺨﯿﺺ دادم، ﺧﺸﻢ!‬
                                                                        ‫- ﯾﻌﻨﯽ دﯾﺸﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ رو ﺳﺮ اون دﺧﺘﺮه ﺑﻮدي؟‬
                                                                         ‫ﺣﺲ ﺻﺪاي دﯾﺎﮐﻮ را ﻫﻢ ﺗﺸﺨﯿﺺ دادم، ﮐﻼﻓﻪ!‬
                                                             ‫- ﻣﯿﮕﻢ ﻣﻦ ﺳﺮﺷﻮ ﺷﮑﺴﺘﻢ. اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﯽ ﺑﯿﺎم ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮاﺑﻢ؟‬
                                                                 ‫داﻧﯿﺎر"ﻧﺨﯿﺮ. اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻢ ﮐﻼ ﺗﻮ اﯾﻦ اﺗﺎق راﻫﺶ ﻧﺪي."‬
                                                              ‫دﯾﺎﮐﻮ "ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺑﯽ ادب و ﺑﯽ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﺑﺎﺷﻢ."‬
                                         ‫داﻧﯿﺎر" ﺟﺪا؟ ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ادب و ﻣﻼﺣﻈﻪ ﺗﻮ دﺧﺘﺮه ﺗﺎ ﺗﻮ ﺣﻠﻘﺖ ﺟﻠﻮ اوﻣﺪه؟"‬
                                                                         ‫دﯾﺎﮐﻮ "اَه داﻧﯿﺎر! ﺑﺴﻪ. ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ اول ﺻﺒﺤﯽ؟"‬
                               ‫داﻧﯿﺎر "ﻣﯿﮕﻢ ﺣﻮاﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ. اﯾﻦ دﺧﺘﺮه ﻣﯽ ﺧﻮاد دوﺑﺎره ﮔﻨﺪ ﺑﺰﻧﻪ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯿﺖ. اﺳﺘﺎرﺗﺸﻢ زده."‬
                                                                                 ‫دﯾﺎﮐﻮ "ﺗﻮ ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش. ﺧﻮدم ﻣﻮاﻇﺒﻢ."‬
‫داﻧﯿﺎر "ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﮕﺮاﻧﻢ، ﭼﻮن آدم ﺷﻨﺎﺳﯿﺖ ﺻﻔﺮه. ﺑﻪ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﻋﺎﻗﻞ و ﺑﺎ ﺷﻌﻮري ﻣﺜﻞ ﺷﺎداب ﻣﯿﮕﯽ ﺑﭽﻪ و ﻣﯿﻔﺘﯽ دﻧﺒﺎل ﺳﺮ ﯾﻪ‬
                                                                                                ‫ﻋﻔﺮﯾﺘﻪ اي ﻣﺜﻞ ﮐﯿﻤﯿﺎ."‬
                                                                                             ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺻﺪاﯾﺶ را ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮد.‬
                                                                    ‫- ﭘﺎي ﺷﺎداب رو وﺳﻂ ﻧﮑﺶ. اون ﻗﻀﯿﺶ ﻓﺮق داره.‬
‫داﻧﯿﺎر "ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ داره؟ زن ﻣﯽ ﺧﻮاي ﯾﺎ ﺑﻼي ﺟﻮن؟ ﻣﺮد زﻧﻮ واﺳﻪ آراﻣﺸﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاد. ﮐﯿﻤﯿﺎ ﭼﯽ داره ﮐﻪ ﺷﺎداب ﺑﻬﺘﺮش رو‬
                                                                                                         ‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟"‬
                                                   ‫دﯾﺎﮐﻮ "ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺗﻮ ﭼﺮا اﻧﻘﺪر ﺳﻨﮓ ﺷﺎداب رو ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯽ زﻧﯽ؟!"‬
‫داﻧﯿﺎر "ﻣﻦ ﺳﻨﮓ اوﻧﻮ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻧﻤﯽ زﻧﻢ ﭼﻮن اﺻﻼ واﺳﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﻣﻦ ﺳﻨﮓ ﺗﻮ رو ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯽ زﻧﻢ ﮐﻪ اون اﺧﻼﻗﺎي ﻋﻬﺪ‬
                                                            ‫ﺷﺎه وز وزﮐﺖ رو ﻓﻘﻂ ﯾﮑﯽ ﻣﺜﻞ ﺷﺎداب ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻪ."‬
‫دﯾﺎﮐﻮ "ﻣﺮﺳﯽ از ﻧﮕﺮاﻧﯿﺖ، اﻣﺎ ﺷﺎداب واﺳﻪ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﭼﯿﮑﻪ. ﯾﻪ ﻣﺮدي ﻫﻤﺴﻦ ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ واﺳﺶ ﻣﻨﺎﺳﺒﻪ. زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﺑﺎزي‬
                                                                                                                ‫ﻧﯿﺴﺖ."‬
                                                                   ‫در زاﻧﻮاﻧﻢ زﻟﺰﻟﻪ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد. از ﻧﻮع ﺧﺎﻧﻤﺎن ﺑﺮاﻓﮑﻨﺶ!‬
‫داﻧﯿﺎر "دﻗﯿﻘﺎ ﺣﺮف ﻣﻨﻢ ﻫﻤﯿﻨﻪ. زﻧﺪﮔﯽ ﺧﺎﻟﻪ ﺑﺎزي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﯾﮑﯽ رو ﻧﺨﻮاي و وﻟﺶ ﮐﻨﯽ، ﻓﺮدا دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺮدي ﺳﺮاﻏﺶ.‬
‫ﻣﻦ اﺻﺮاري رو ﺷﺎداب ﻧﺪارم. ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺟﺰ ﮐﯿﻤﯿﺎ. ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ اون دﺧﺘﺮ رو ازت دور ﮐﻨﻪ. ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ‬
                                                                                              ‫ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ و ﻋﺬاﺑﻤﻮن ﻧﺸﻪ."‬
‫دﯾﺎﮐﻮ "ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ، ﺑﺮادر ﻣﻦ! ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮاره ﺑﺎزم ﺑﺎ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ و رﻓﺖ. ﺗﻮ ﻫﻢ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ اﻧﻘﺪر ﺣﺮص ﺑﺨﻮري.‬
                    ‫ﻣﯽ دوﻧﻢ ازش ﺧﻮﺷﺖ ﻧﻤﯿﺎد. ﻣﯽ دوﻧﻢ دل ﺧﻮﺷﯽ ازش ﻧﺪاري، وﻟﯽ ﺑﺎور ﮐﻦ ﺣﺎل ﻣﻨﻢ ﺑﻬﺘﺮ از ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ."‬
                                                                 ‫داﻧﯿﺎر اوف ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ. دﺳﺘﻢ را روي دﯾﻮار ﻣﺸﺖ ﮐﺮدم.‬
‫داﻧﯿﺎر "ﺑﺎورم ﻧﻤﯽ ﺷﻪ، اﻣﺎ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﺎﻣﻮ زدم. ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﮐﻮﭘﻨﻤﻢ ﺣﺮف زدم. ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ وﻇﯿﻔﻪ م رو ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﻪ ﺑﺮادر‬
‫اﻧﺠﺎم دادم؛ ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻢ ﮐﺎري ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﭘﯿﺶ رو ﻫﻢ ﺟﺒﺮان ﮐﺮدم. دﯾﮕﻪ ﺑﻘﯿﻪ ش ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻪ. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﺎزم ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ‬
                                                                         ‫ﺷﺎداب ﻓﮑﺮ ﮐﻦ. اون ﻫﻤﻮﻧﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي."‬
                                                                                     ‫ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ﮐﻮﺗﺎه دﯾﺎﮐﻮ را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                             ‫- اﮔﻪ اﻧﻘﺪر ﺑﻪ دﻟﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﭼﺮا ﺧﻮدت ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                                         ‫ﺻﺪاي ﭘﻮزﺧﻨﺪ داﻧﯿﺎر را ﺷﻨﯿﺪم.‬
                                                                        ‫- ﻣﻦ واﺳﻪ اﻧﺘﺨﺎب زن ﻣﻌﯿﺎرﻫﺎي دﯾﮕﻪ اي دارم.‬
                                   ‫ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﻣﺜﻞ دﻧﺪان ﺳﺮﻣﺎ دﯾﺪه ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮردﻧﺪ. ﭼﻪ ﺗﻼﺷﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎدﻟﻢ!‬
                        ‫- ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﮐﺮج. ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ. ﺑﺎ اﯾﻦ رﯾﺨﺖ و ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻣﺜﻞ ﭘﺸﻪ ﮐﺶ ﺑﺮﻗﯽ ﻣﺸﺘﺮﯾﺎت رو ﻣﯽ ﭘﺮوﻧﯽ.‬
‫دﯾﺎﮐﻮ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﻣﻦ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻟﺮزﯾﺪم. در ﺑﺎز ﺷﺪ. ﻣﻦ ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﭘﺸﺖ در ﺑﻮدم. ﻟﺮرزش، ﻣﺜﻞ ﺳﺮﻃﺎن ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ اﻧﺪام ﻫﺎﯾﻢ‬
           ‫رﯾﺸﻪ دواﻧﺪه ﺑﻮد. دﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﭘﻠﮑﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﻗﻠﺒﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﻣﻐﺰم ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﻋﻀﻼت زﯾﺮ ﭘﻮﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪﻧﺪ.‬
                                                                                   ‫- ﺷﺎداب؟ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
                                                                                                    ‫دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻮد ﯾﺎ داﻧﯿﺎر؟‬
                                                                                                      ‫- ﺷﺎداب ﺧﻮﺑﯽ؟‬
                                                                                         ‫اﯾﻦ ﯾﮑﯽ را ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ دﯾﺎﮐﻮ ﺑﻮد.‬
                                                                                                             ‫- ﺷﺎداب؟‬
‫اﯾﻦ ﺷﺎداب ﻫﺰار ﺑﺎر در ﺳﺎﻟﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪ و اﮐﻮ ﺷﺪ. زﺑﺎﻧﻢ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. دﺳﺘﯽ ﺑﺎزوﯾﻢ را ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻧﻤﯽ‬
‫دادﻧﺪ، اﻣﺎ از ﮔﺮﻣﺎي ﭘﯿﭽﯿﺪه در ﻧﺴﻮﺟﻢ ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ اﯾﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. دﺳﺘﻢ را ﮐﺸﯿﺪم. ﺧﺪا را ﺑﻪ ﻣﺪد ﺧﻮاﺳﺘﻢ‬
                      ‫و دﺳﺘﻢ را ﮐﺸﯿﺪم. ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﻣﺎﻟﯿﺪم، ﻣﺤﮑﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻦ دﯾﻮاري ﮐﻪ ﺟﻠﻮي دﯾﺪم را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺸﮑﻨﻢ.‬
                                                                                                  ‫- ﺷﺎداب ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
                                                            ‫ﭼﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد؟ ﻫﯿﭽﯽ. ﻓﻘﻂ دو ﺑﺮادر ﻣﺮا ﺑﻪ ﺣﺮاج ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ.‬
‫زاﻧﻮﻫﺎﯾﻢ ﻫﻨﻮز در اﺧﺘﯿﺎرم ﻧﺒﻮدﻧﺪ. دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ را روي ﻫﻢ ﮐﻠﯿﺪ ﮐﺮدم و ﺑﻪ زور ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ رﻓﺘﻢ. ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﮐﺸﻮﻫﺎ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و‬
‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ در آن ﺷﺮﮐﺖ ﻟﻌﻨﺘﯽ داﺷﺘﻢ ﺗﻮي ﮐﻮﻟﻪ ام رﯾﺨﺘﻢ. دﯾﻮار ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﮑﺴﺖ. ﭼﺸﻤﻢ را ﻣﯽ ﻣﺎﻟﯿﺪم ﺗﺎ ﮐﻤﯽ از ﺿﺨﺎﻣﺘﺶ‬
                                           ‫ﮐﻢ ﺷﻮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭼﯿﺰي ﺟﺎ ﺑﮕﺬارم ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﻨﺪ دوﺑﺎره ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﮔﺮدم.‬
                                                                                      ‫- ﺷﺎداب! ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﮔﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
                                                                             ‫ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺷﺪت ﺗﮑﺎن دادم. ﻣﺜﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﻫﺎ!‬
                                                                                 ‫- ﺷﺎداب! ﻋﺰﯾﺰم ﭼﺮا ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زﻧﯽ؟‬
           ‫ﭼﻘﺪر اﺣﻤﻖ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم اﯾﻦ "ﻋﺰﯾﺰم" ﺗﮑﯿﻪ ﮐﻼﻣﺶ اﺳﺖ و ﺣﺘﯽ ﺑﺮاي ﯾﮏ ﻣﺮد ﺳﺒﯿﻞ ﮐﻠﻔﺖ ﻫﻢ ﮐﺎرﺑﺮد دارد.‬
‫ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد. ﭼﯿﺰي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﻫﯿﭻ اﺛﺮي از ﺷﺎداب در اﯾﻦ اﺗﺎق ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد. دﺳﺘﺎن ﺑﯽ رﻣﻘﻢ را دور ﮐﻮﻟﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪه ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮدم‬
      ‫و رﻓﺘﻢ. ﺑﺎز ﮔﻔﺖ ﺷﺎداب! ﺑﺎ ﻫﻤﺎن اﻟﻒ ﮐﺸﯿﺪه! ﺗﺎب ﻧﯿﺎوردم. ﭼﺮﺧﯿﺪم. ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﻓﻢ را ﻣﯽ زدم. وﮔﺮﻧﻪ ﺑﯽ ﺷﮏ اﻣﺮوز ﻣﯿﻤﺮدم.‬
‫دو ﺑﺮادر در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﯾﮑﯽ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه ﻣﺘﺤﯿﺮ و دﯾﮕﺮي ﺑﺎ اﺑﺮوﻫﺎي ﮔﺮه ﺧﻮرده. ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ وزن ﮐﻮﻟﻪ را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ. از‬
‫ﻣﯿﺎن دﺳﺘﺎﻧﻢ ﺳﺮ ﺧﻮرد و روي زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎد. ﺳﺮﯾﻊ ﺧﻢ ﺷﺪم و ﺑﺮش داﺷﺘﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﯿﭻ ﺗﮑﻪ اي از ﺷﺎداب روي زﻣﯿﻦ و‬
                                                                                                   ‫زﻣﯿﻦ ﺧﻮرده ﺑﺎﺷﺪ.‬
‫دﻫﺎﻧﻢ ﺧﺸﮏ ﺑﻮد، اﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺰاق ﻧﺪاﺷﺘﻪ ام را ﻓﺮو دادم. دﻋﺎ ﮐﺮدم ﮐﻪ اي ﮐﺎش ﺳﺮﻃﺎنِ ﻟﺮزش، ﺑﻪ ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﺘﺎﺳﺘﺎز ﻧﺪاده ﺑﺎﺷﺪ،‬
                                                                                                    ‫اﻣﺎ دﻋﺎﯾﻢ ﻧﮕﺮﻓﺖ.‬
‫ﺑﻪ داﻧﯿﺎر ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. اﺧﻤﻮﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ. ﺑﻪ دﯾﺎﮐﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﺟﺪي ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ! زﺑﺎﻧﻢ را روي ﻟﺒﻢ ﮐﺸﯿﺪم. ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻃﺎن‬
                                                                                                              ‫ﻟﺮزش!‬
                                               ‫- ﺑﺮادرﺗﻮن ﻫﺮ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻪ راﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ. ﻣﻨﻢ دروﻏﮕﻮ ﻧﯿﺴﺘﻢ. راﺳﺘﺶ رو ﻣﯿﮕﻢ.‬
                                                                         ‫ﮔﻔﺘﻦ راﺳﺘﺶ از ﻣﻼﻗﺎت ﻋﺰراﺋﯿﻞ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد.‬
                                       ‫- درﺳﺘﻪ. ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻋﻼﻗﻪ داﺷﺘﻢ. از ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺎم ﺗﻮ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ.‬
                     ‫ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺳﯿﻨﻪ ام ﺗﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻧﮑﻨﺪ ﺳﮑﺘﻪ ﮐﻨﻢ؟ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ اﯾﻦ ﻫﺎ. ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ دﯾﺎﮐﻮ.‬
                                                                                       ‫- وﻟﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﮕﻔﺘﻢ.‬
                                                     ‫داﻧﯿﺎر دﺳﺘﺶ را در ﺟﯿﺒﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد. اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﺳﻦ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
                                                   ‫- ﭼﻮن ﻣﻦ ﮔﺪا ﻧﯿﺴﺘﻢ. واﺳﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ دارم ﺟﻨﮕﯿﺪم. ﮔﺪاﯾﯽ ﻧﮑﺮدم.‬
                                                                                               ‫ﮐﺎش ﻗﻠﺒﻢ ﺗﺎب ﺑﯿﺎورد.‬
                                                           ‫- روي ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻢ. ﺳﺨﺘﻪ! اﻣﺎ ﺑﻠﺪم.‬
                                                                                                   ‫ﮐﺎش ﺑﻐﻀﻢ ﻧﺘﺮﮐﺪ.‬
                                                                                       ‫- روي ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺑﻨﺪم.‬
                                                                                                        ‫ﻗﻮرﺗﺶ دادم.‬
                                                 ‫- ﺳﺨﺘﻪ! اﻣﺎ ﻣﯽ ﺑﻨﺪم، ﭼﻮن ﻣﻦ ﮔﺪاﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ. ﻧﻪ ﭘﻮل رو، ﻧﻪ ﻋﺸﻖ رو.‬
                             ‫ﮐﻮﻟﻪ ﺑﺎز ﺳﺮ ﺧﻮرد. ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ. ﻗﻠﺒﻢ ﻫﻢ ﺳﺮ ﺧﻮرد و در ﭼﺎه ﻋﻤﯿﻖ و ﺑﯽ اﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﮔﻢ ﺷﺪ.‬
       ‫- ﻣﻤﻨﻮن ﮐﻪ اﻧﻘﺪر راﺣﺖ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﭘﯿﺸﮑﺶ ﮐﺮدﯾﻦ. ﻣﻤﻨﻮن ﮐﻪ اﻧﻘﺪر راﺣﺖ ﺑﺎ اﺣﺴﺎس و ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﻦ ﺗﻔﺮﯾﺢ ﮐﺮدﯾﻦ.‬
                                                                                                 ‫ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎد.‬
‫- اﻣﺎ ﻣﻦ اﺳﺒﺎب ﺑﺎزي ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﺎﺷﻢ، ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﮐﻢ ﺑﺎﺷﻢ، ﺣﺘﯽ اﮔﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﺷﻢ، ﺑﺎزم اﺳﺒﺎب ﺑﺎزي دﺳﺖ ﺷﻤﺎ‬
                                                                                                              ‫ﻧﯿﺴﺘﻢ.‬
‫دﯾﺎﮐﻮ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ. دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﻢ روي ﺳﯿﻨﻪ ﭘﻬﻨﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪ. ﺗﺎ آﻏﻮﺷﺶ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺘﻢ، اﻣﺎ روﯾﻢ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم و‬
                                                       ‫ﻓﺮار ﮐﺮدم و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﻪ اﺷﮏ ﻓﺮوﺧﻮرده ام اﺟﺎزه ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ دادم.‬
                                                                                                              ‫دﯾﺎﮐﻮ:‬
                            ‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻓﻨﺪك زدن داﻧﯿﺎر ﭼﺮﺧﯿﺪم. ﺳﯿﮕﺎرش را روﺷﻦ ﮐﺮد و ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺷﺎداب ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                          ‫- اوه اوه ﭼﻪ ﮔﻨﺪي زدﯾﻢ.‬
               ‫ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ اﺗﺎق رﻓﺘﻢ و ﮔﻮﺷﯽ ام را از روي ﻣﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ.‬
                                                                                                      ‫- ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي؟‬
                                                                                                    ‫- دﻧﺒﺎل ﺷﺎداب.‬
                                                                                                  ‫- ﻧﺮو. ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪاره.‬
                                    ‫- ﻓﺎﯾﺪه ش رو ﻣﯽ ﺧﻮام ﭼﯽ ﮐﺎر؟ ﻧﺪﯾﺪي ﭼﻄﻮر ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ؟ اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎد ﭼﯽ؟‬
                                                                         ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﯿﻦ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﻓﺮو ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
                               ‫- ﺑﯿﺎ ﺑﺸﯿﻦ. ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﻧﻤﯿﺎد. ﺗﻮ ﺑﺮي دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ اذﯾﺖ ﻣﯿﺸﻪ. وﻟﺶ ﮐﻦ ﺑﺬار ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﻣﺮدد ﺑﻪ در ﺧﺮوﺟﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮوم، اﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﻖ ﺑﺎ داﻧﯿﺎر ﺑﻮد. او دﺧﺘﺮﻫﺎ را ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ. روي اوﻟﯿﻦ‬
                                                                                   ‫ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻪ دﯾﺪم ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
                                          ‫- ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري ﺷﺪ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺮﻓﺎﻣﻮن اﻧﻘﺪر ﺑﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮري داﻏﻮﻧﺶ ﮐﺮد؟‬
                                                                                                  ‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:‬
                                                                                   ‫- ﭼﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ؟ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻮده دﯾﮕﻪ.‬
                                      ‫دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺮم را ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﮑﻮﺑﻢ. ﭼﺮا ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ آﺳﺎﯾﺶ از ﻣﻦ درﯾﻎ ﻣﯽ ﺷﺪ؟‬
                                         ‫- اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻼش ﮐﺮدم ﻏﺮور اﯾﻦ دﺧﺘﺮ آﺳﯿﺐ ﻧﺒﯿﻨﻪ، وﻟﯽ ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ اﻓﺘﻀﺎﺣﯽ ﺷﺪ.‬
                                                                                        ‫آرام و ﻗﺮار از ﺟﺎﻧﻢ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد.‬
                                 ‫- ﺣﺎﻻ ﻏﺮورش ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ، ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر اﺣﺘﯿﺎج داﺷﺖ. زﻧﺪﮔﯿﺸﻮن ﺑﻪ درآﻣﺪ اﯾﻨﺠﺎ واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد.‬
                                                           ‫و ﺑﺎز ﺑﺎ ﯾﺎدآوري ﺣﺎل و روزش وﺣﺸﺖ ﺗﻤﺎم وﺟﻮدم را ﮔﺮﻓﺖ.‬
                                                                                       ‫- ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﻧﯿﺎد ﯾﻪ وﻗﺖ؟‬
                                                             ‫و در ﻧﻬﺎﯾﺖ اﺳﺘﯿﺼﺎل ﺳﺮم را ﺑﯿﻦ دو دﺳﺘﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:‬
     ‫- ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري ﻣﯿﺸﻪ داﻧﯿﺎر؟ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﺑﻪ درﮔﺎه ﺧﺪا ﮐﺮدم آﺧﻪ؟ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺲ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل دﯾﮕﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﺻﺪاي ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪن ﭘﺎﯾﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ روي ﺳﻨﮓ ﮐﻒ را ﺷﻨﯿﺪم و ﺑﻮي ﺗﻠﺦ ﻋﻄﺮ و ﺳﯿﮕﺎر داﻧﯿﺎر ﺷﺎﻣﻪ ام را ﺗﺤﺮﯾﮏ ﮐﺮد. رو ﺑﻪ روﯾﻢ‬
‫ﻧﺸﺴﺘﻪ و زاﻧﻮاﻧﺶ ﻣﻤﺎس زاﻧﻮان ﻣﻦ ﺑﻮد. ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮدم. در ﭼﺸﻤﺎن ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﺎﻟﯽ اش اﻓﺴﻮس ﻣﻮج ﻣﯽ زد. دﺳﺘﺶ را روي‬
                                                                                              ‫ﭘﺎﯾﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
                      ‫- ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ ﯾﻪ ﮐﻢ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ. ﭼﻬﻞ و ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪي. ﯾﻪ ﮐﻢ دراز ﺑﮑﺸﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺎ ﻣﯿﺎد.‬
                                                ‫دوﺑﺎره ﺳﺮم را ﺑﯿﻦ دﺳﺘﺎﻧﻢ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدم. اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
‫- ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﻮاﺳﻢ ﺑﻮده ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ رﻧﺠﺶ ﮐﺴﯽ ﺑﺸﻪ. ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ رو ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﻨﻪ. ﮐﺎري ﻧﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﻏﺮور ﮐﺴﯽ‬
‫ﺧﺪﺷﻪ دار ﺑﺸﻪ، اﻣﺎ اﻣﺮوز ... ﺑﺒﯿﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدم. ﺑﺒﯿﻦ! ﺑﺎ ﺣﺮﻓﺎم ﮐﺸﺘﻤﺶ. ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺑﻬﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮرم اون‬
‫ﭼﯿﺰي ﮐﻪ اون ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﻧﺒﻮده؟ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺑﻬﺶ ﺑﻔﻬﻤﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر واﺳﻢ ﻣﻬﻢ و ﺑﺎ ارزﺷﻪ؟ ﭼﻪ ﺟﻮري اﯾﻦ ﮔﻨﺪ رو ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ؟‬
   ‫ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺑﻮد. ﻓﺸﺎر روﺣﯽ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روزه ﺑﺪﺗﺮش ﻫﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد. داﻧﯿﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻢ ﺷﺪ. ﻧﻔﺴﺶ را روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ام ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
‫- ﺑﺒﯿﻦ! ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺗﻮ ﻣﻨﻈﻮري ﻧﺪاﺷﺘﯽ، وﻟﯽ ﺑﺎور ﮐﻦ اﯾﻦ ﺟﻮري واﺳﻪ ﺷﺎداب ﺑﻬﺘﺮه. وﻗﺘﯽ دوﺳﺘﺶ ﻧﺪاري ﺑﺬار ﺑﺮه. اﯾﻨﺠﺎ‬
                                                                                        ‫ﻣﻮﻧﺪن ﻓﻘﻂ ﻋﺬاﺑﺶ ﻣﯽ داد.‬
                                                      ‫ﮐﻤﯽ ﺳﺮم را ﺑﺎﻻ آوردم. ﭼﺸ